ตอนที่ 77 บทลงโทษสถานหนักและจดหมายปริศนาถึงเสิ่นหงอิง

เทศกาลตรุษจีนปี 77 ไม่สงบเงียบเอาเสียเลย ไม่มีใครคาดคิดว่าคดีสวมสิทธิ์การสอบเข้ามหาวิทยาลัยที่ตรวจพบเป็นครั้งแรกในอำเภอเฉินซาน จะลุกลามไปทั่วทั้งมณฑลอย่างรวดเร็ว จนบดบังบรรยากาศตรุษจีนไปจนสิ้นและพัวพันผู้คนหลายร้อยคน นี่คงเป็นสิ่งที่หัวหน้าเกาในตอนแรกคิดไม่ถึงอย่างแน่นอน

ผู้สอบจำนวนนับไม่ถ้วนเขียนจดหมายร้องเรียนไปยังเบื้องบน ส่งไปยังสำนักพิมพ์และสถานีวิทยุ หนังสือพิมพ์ประจำมณฑลได้รับจดหมายโปรยปรายลงมาราวกับเกล็ดหิมะนับหมื่นฉบับทุกวัน จนตรวจดูแทบไม่ทัน คนทำงานสื่ออย่างลู่หมิงฮุ่ยและเพื่อนร่วมงานยิ่งไม่ได้หยุดพัก ต้องตามทีมสอบสวนวิ่งวุ่นไปทั่วมณฑล

การสอบสวนระลอกใหญ่เปิดฉากขึ้นทั่วทั้งมณฑล แต่อำเภอเฉินซานกลับสงบลงได้ก่อนใครในมรสุมครั้งนี้ เพราะตรวจพบเร็วและจัดการสอบสวนเร็ว

ถึงกระนั้นเลขาฯ เหมยก็ยังไม่ค่อยวางใจ ทุกวันต้องอ่านหนังสือพิมพ์ประจำมณฑลและฟังวิทยุทันทีตั้งแต่เช้าตรู่ กลัวว่าจะพลาดข่าวสารจากภายนอก บรรดาเจ้าหน้าที่ในสำนักการศึกษาต่างก็ตื่นตระหนกหวาดระแวง และรู้สึกโชคดีอย่างยิ่งที่ตนเองไม่ได้มีส่วนเกี่ยวข้องกับคดีของหัวหน้าเกา

เพื่อแสดงให้เห็นถึงความเด็ดขาดของอำเภอเฉินซานในการลงโทษการสวมสิทธิ์สอบเข้ามหาวิทยาลัย คดีของพวกหัวหน้าเกาจึงมีคำพิพากษาออกมาอย่างรวดเร็ว ตัวการใหญ่ที่มีหัวหน้าเกาและรองหัวหน้าที่ดูแลการศึกษาของคอมมูนเป่ยชิวเป็นแกนนำถูกตัดสินจำคุก 15 ปี ผู้เกี่ยวข้องคนอื่นๆ ถูกตัดสินจำคุกตั้งแต่ 5 ถึง 10 ปี ส่วนผู้นำที่เกี่ยวข้องเนื่องจากบกพร่องต่อหน้าที่จึงถูกลงโทษด้วยการตักเตือนและลดตำแหน่งตามลำดับ

ตอนที่อวี๋ซือหยาได้ยินข่าวนี้ก็เป็นวันที่ 29 เดือนสิบสองแล้ว เธอพาเสิ่นหงอิงและเสิ่นเจี้ยนตงไปซื้อของเตรียมปีใหม่ที่คอมมูน ตอนเดินผ่านที่ทำการคอมมูน เลขาฯ หวังก็ดึงตัวเธอไว้แล้วเล่าให้ฟัง

พออวี๋ซือหยารู้เข้าก็ประหลาดใจเล็กน้อย โทษจำคุกในยุคนี้หนักกว่ายุคหลังมากจริงๆ แต่ก็ดีเหมือนกัน ผ่านเรื่องนี้ไปแล้ว หากวันหน้าใครคิดจะทำเรื่องคดโกง เมื่อนึกถึงจุดจบของพวกหัวหน้าเกา หลายคนคงต้องชั่งใจดูให้ดี อย่างน้อยภายในไม่กี่ปีนี้ ในอำเภอเฉินซานคงไม่มีใครกล้าแตะต้องผลสอบเข้ามหาวิทยาลัยอีกแล้ว

หลังจากบอกลาเลขาฯ หวัง อวี๋ซือหยาก็พาน้องชายและน้องสาวมุ่งหน้าไปสหกรณ์จำหน่าย พอเดินผ่านที่ทำการไปรษณีย์โทรเลข เจ้าหน้าที่ไปรษณีย์ก็ชะโงกหน้าออกมาตะโกนเรียกเสียงดัง "ผู้จัดการอวี๋ มีจดหมายกับพัสดุของคุณครับ"

เมื่อเข้าไปในที่ทำการไปรษณีย์โทรเลข เจ้าหน้าที่ก็ยกพัสดุที่หนักอึ้งชิ้นหนึ่งออกมาจากหลังเคาน์เตอร์ วางลงบนโต๊ะ แล้วหยิบจดหมายฉบับหนึ่งยื่นให้อวี๋ซือหยา "ผู้จัดการอวี๋ นี่ครับ พัสดุกับจดหมายของคุณ รบกวนเซ็นชื่อตรงนี้หน่อยครับ"

อวี๋ซือหยาเซ็นชื่อในช่องรับพัสดุและจดหมาย

เจ้าหน้าที่ไปรษณีย์โทรเลขยังพลิกซองจดหมายอีกซองออกมาจากกองจดหมายแล้วเอ่ยถาม "หัวหน้าอวี๋ คุณรู้จักคนที่ชื่อเสิ่นหงอิงไหมครับ ผมดูที่อยู่แล้วเป็นหมู่บ้านพวกคุณน่ะครับ"

อวี๋ซือหยาเพิ่งเซ็นชื่อเสร็จ พอวางปากกาลงก็เลิกคิ้วขึ้นอย่างแปลกใจ หันไปมองเสิ่นหงอิง

ใบหน้าของเด็กสาวเสิ่นหงอิงแดงก่ำด้วยความเคอะเขิน ทำอะไรไม่ถูก ได้แต่ถูหลังมือกับเสื้อนวมพลางเอ่ยอึกอัก "พี่สะใภ้ หนู...หนูก็ไม่รู้เหมือนกัน นี่เป็นครั้งแรกที่หนูได้รับจดหมายค่ะ"

เจ้าหน้าที่เห็นสีหน้าเคร่งเครียดของพวกเธอก็หลุดขำพรืดออกมา "ที่อยู่นี่ดูเหมือนจะเหมือนกับในจดหมายของผู้จัดการอวี๋นะ แม่หนู รับไปสิ"

เสิ่นหงอิงรับมาดู ปรากฏว่าเป็นจดหมายที่ส่งมาจากทางใต้จริงๆ เธอเงยหน้าขึ้น ดวงตาดำขลับมีแววไม่เข้าใจพลางถาม "ทำไมพี่ชายต้องเขียนจดหมายให้หนูแยกต่างหากด้วยล่ะ เปลืองเงินค่าแสตมป์เปล่าๆ!"

เสิ่นเจี้ยนตงหัวเราะเยาะแล้วฉวยจดหมายไปจากมือเธอ "เธอนี่บื้อหรือเปล่า พี่ไม่ได้เขียนจดหมายให้พวกเราแยกต่างหากสักหน่อย เขาเขียนจดหมายให้พี่สะใภ้แยกต่างหากต่างหากเล่า"

คราวนี้กลายเป็นอวี๋ซือหยาที่หน้าร้อนผ่าวขึ้นมา เธอแสร้งปั้นหน้าขรึมพูดอย่างจริงจังว่า "พูดจาเลอะเทอะอะไร รีบเอาของใส่ตะกร้าสะพายหลังเร็วเข้า อย่ามาขวางทางทำงานของเขา"

เจ้าหน้าที่ที่ได้ดูเรื่องสนุกรีบโบกมือพลางคิดในใจ ไม่ขวางเลยสักนิด ได้เห็นเรื่องซุบซิบของผู้จัดการอวี๋ คุ้มจะตาย!

เสิ่นเจี้ยนตงรีบยกพัสดุขึ้นมาแล้วลองชั่งน้ำหนักดู "หนักไม่เบาเลย พี่ชายส่งอะไรมากันแน่เนี่ย ห่อใหญ่เบ้อเริ่มเทิ่ม"

อวี๋ซือหยาก็สงสัยมากเช่นกัน แต่จะแกะดูข้างนอกก็ไม่สะดวก จึงเอ่ยว่า "หงอิง ปลดตะกร้าสะพายหลังลงมา ให้เจี้ยนตงแบก มันหนักเกินไป ให้แบกเดินเอาก็แล้วกัน"

เสิ่นหงอิงรีบวางตะกร้าสะพายหลังอันว่างเปล่าลง เสิ่นเจี้ยนตงใส่ห่อพัสดุลงไป มันกินพื้นที่ไปเกือบครึ่งค่อนตะกร้า

อวี๋ซือหยาถามเสิ่นเจี้ยนตง "ยังหนักมากไหม หรือจะให้พี่ไปยืมจักรยานมาดี"

"ไม่ต้องหรอกครับพี่สะใภ้ ของแค่นี้ผมยังแบกไหว อย่างมากก็แค่ยี่สิบสามสิบจินเท่านั้นเอง" เสิ่นเจี้ยนตงยักคิ้วอย่างภาคภูมิใจ

ยี่สิบสามสิบจินก็ไม่เบาเลย อวี๋ซือหยาจึงเสนอว่า "เธอนั่งรอบนก้อนหินตรงนี้สักประเดี๋ยวเถอะ พี่กับหงอิงซื้อของเสร็จแล้วจะกลับมาหา แล้วพวกเราค่อยกลับบ้านพร้อมกัน"

เสิ่นเจี้ยนตงไม่มีความเห็นคัดค้าน อวี๋ซือหยาจึงจูงมือเสิ่นหงอิงไปซื้อของสำหรับปีใหม่

แม้จะบอกว่าซื้อของสำหรับปีใหม่ แต่ความจริงแล้วไม่ได้ซื้ออะไรมากนัก ประการแรกเพราะสหกรณ์จำหน่ายของคอมมูนมีขนาดไม่ใหญ่ สิ่งที่จัดหามาจำหน่ายส่วนใหญ่เป็นของใช้จำเป็นในชีวิตประจำวันของชาวบ้าน คล้ายกับร้านขายของชำในยุคหลัง สิ่งที่หาซื้อได้จึงมีจำกัด อีกประการคือพ้นปีใหม่พวกเขาก็เตรียมจะย้ายเข้าเมืองแล้ว ไม่เหมาะที่จะกักตุนของไว้มากเกินไป มิฉะนั้นหากใช้ไม่หมดทิ้งไว้ที่บ้านก็รังแต่จะสิ้นเปลือง

ทั้งสองคนไปที่โรงงานแปรรูปเนื้อสัตว์ก่อน ใช้คูปองเนื้อสามจินซื้อเนื้อหมู และซื้อเครื่องในหมูกับพวกกระดูกที่ไม่ต้องใช้คูปองมาอีกจำนวนหนึ่ง จากนั้นก็ไปสหกรณ์จำหน่ายเพื่อซื้อฟืนข้าวสารน้ำมันเกลือ และขนมสำหรับเลี้ยงเด็กๆ ในช่วงปีใหม่ อย่างพวกทอฟฟี่รสผลไม้กับบิสกิต

เมื่อซื้อของเหล่านี้ครบแล้ว พวกเธอก็ไปสมทบกับเสิ่นเจี้ยนตงเพื่อเดินกลับบ้านด้วยกัน

เดินไปได้ครึ่งทาง ก็บังเอิญพบคุณป้าในหมู่บ้านคนหนึ่ง พอเห็นอวี๋ซือหยากับน้องทั้งสองคน ป้าคนนั้นก็รีบเอ่ยทัก "ผู้จัดการอวี๋ ผู้จัดการอวี๋ ไปคอมมูนมาเหรอจ๊ะ มีแขกมาหาที่บ้านเธอแน่ะ ถือข้าวของยืนรออยู่หน้าประตูบ้านไม่ยอมไปไหน เป็นพ่อหนุ่มหน้าตาหล่อเหลาเชียวล่ะ!"

พูดพลาง สายตาก็ยังกวาดมองไปที่เสิ่นหงอิงไม่หยุด

"อย่างนั้นหรือคะ ขอบคุณป้ามากค่ะ พวกเราจะรีบกลับเดี๋ยวนี้แหละ" อวี๋ซือหยายิ้มรับพลางตอบตามมารยาท

พอลับหลังคุณป้าคนนั้น เสิ่นเจี้ยนตงก็แปลงร่างเป็นหมาป่าหวงอาหารทันที เขาถามพี่สาวร่วมสายเลือดด้วยสีหน้าดุดัน "สารภาพมาตามตรงเลยนะ เธอไปทำอะไรที่โรงเรียนมาบ้าง คนเขาถึงตามมาหาถึงบ้านแบบนี้"

เสิ่นหงอิงรู้สึกว่าตัวเองอยุติธรรมยิ่งกว่าโต้วเอ๋อ เสียจนแทบจะร้องไห้ออกมา "ฉันไม่ได้ทำอะไรนะ ฉันก็ไม่รู้เหมือนกันว่าเรื่องมันเป็นยังไง"

อวี๋ซือหยาปรามและปลอบทั้งสอง "เอาละ เจี้ยนตง อาจจะไม่ได้มาหาหงอิงก็ได้ อีกอย่างหงอิงก็อายุสิบหกแล้ว พ้นปีใหม่นี้ก็สิบเจ็ด เธอมีความคิดเป็นของตัวเอง อย่าไปดุใส่พี่สาวแบบนั้น"

แล้วหันไปปลอบเสิ่นหงอิง "อาจจะไม่ใช่คนมาหาเธอก็ได้ อย่ากลัวไปเลย พวกเรากลับไปดูก็รู้แล้ว วางใจเถอะ ยังมีพี่สะใภ้อยู่นะ"

เสิ่นหงอิงถึงได้กลั้นน้ำตาไว้ได้ พลางส่งเสียง "อื้อ" ออกมาคำหนึ่ง

ทว่าพี่น้องสองคนที่เดิมทีไปซื้อของปีใหม่ที่คอมมูนกันอย่างร่าเริง ถึงตอนนี้กลับเงียบกริบไม่ยอมพูดจาทั้งคู่

อวี๋ซือหยารู้สึกปวดหัวนิดหน่อย แต่ก็ไม่ได้เข้าไปยุ่มย่าม เธอไม่ได้กังวลว่าพี่น้องคู่นี้จะบาดหมางกัน หลายปีมานี้ทั้งสองพึ่งพาอาศัยกันมาตลอด ความผูกพันแน่นแฟ้นดี ต่อให้มีปากเสียงกันบ้างประเดี๋ยวก็คืนดีกัน

สิ่งที่เธอกังวลคืออีกเรื่องหนึ่งต่างหาก เสิ่นหงอิงกับอวี๋เซียงเซียงต่างเข้าสู่วัยแรกรุ่นกันแล้ว เด็กในวัยนี้จะเริ่มมีความรู้สึกดีต่อเพศตรงข้ามก็เป็นเรื่องธรรมดา แต่เสิ่นหงอิงไม่มีแม่คอยสอนเรื่องของผู้หญิง ส่วนอวี๋เซียงเซียงแม้จะมีแม่ ทว่าพอนึกถึงความคิดคร่ำครึของหูกุ้ยฮวา อวี๋ซือหยาก็ไม่คิดว่านางจะสอนอะไรที่เป็นประโยชน์ให้อวี๋เซียงเซียงได้

ดังนั้นจึงเหลือแค่เธอที่จะต้องมาให้คำปรึกษาเรื่องเพศแก่เด็กสาววัยแรกรุ่นทั้งสองคนนี้หรือ น่าสงสารที่เธอใช้ชีวิตมาสองชาติสองภพ แม้แต่รสชาติของผู้ชายเป็นอย่างไรยังไม่เคยสัมผัส ทว่ากลับต้องมารับหน้าที่แบบนี้ แค่คิดอวี๋ซือหยาก็รู้สึกกระอักกระอ่วนใจขึ้นมาแล้ว

ยังดีที่สองพี่น้องมัวแต่แง่งอนกันอยู่ จึงไม่ได้สังเกตเห็นท่าทางผิดปกติของเธอ

ตลอดทางไม่มีใครพูดอะไร พอเดินเข้าหมู่บ้านมา พวกเขาก็เห็นว่าที่หน้าประตูบ้านมีชายหนุ่มรูปร่างผอมบางยืนอยู่จริง สองมือหิ้วกระเป๋าไว้ข้างละใบ กระเป๋าทางขวามือใบใหญ่กว่ามาก

พอเดินเข้าไปใกล้ อวี๋ซือหยาถึงจำอีกฝ่ายได้ "ตู้เฟิงเหนียนเหรอ"

ไม่ใช่ว่าสายตาของอวี๋ซือหยาไม่ดี แต่เป็นเพราะการเปลี่ยนแปลงของตู้เฟิงเหนียนนั้นมากเกินไป ผมเผ้าระต้นหูที่เคยยุ่งเหยิงถูกตัดสั้น ดูมีชีวิตชีวาขึ้นมาก หนวดเครารอบริมฝีปากถูกโกนจนเกลี้ยงเกลา เสื้อผ้าที่สวมแม้จะค่อนข้างเก่า ทว่ามีรอยปะที่ไม่สะดุดตาเพียงจุดสองจุดเท่านั้น ดูรวมๆ แล้วเหมือนปัญญาชนผู้สุภาพเรียบร้อยคนหนึ่ง แตกต่างจากภาพลักษณ์ชาวนาซอมซ่อตอนที่พบกันครั้งแรกอย่างสิ้นเชิง

"สวัสดีครับผู้จัดการอวี๋ ไม่ได้บอกล่วงหน้าแล้วมารบกวนแบบนี้ ต้องขออภัยด้วยครับ" ตู้เฟิงเหนียนกล่าวอย่างสุภาพ

ตู้เฟิงเหนียนก้มมองนาฬิกาเรือนเก่าที่มีรอยขูดขีดบนข้อมือ พลางส่ายหน้าพูดว่า "ไว้คราวหน้าดีกว่าครับ วันนี้ไม่มีเวลาแล้ว เดี๋ยวผมต้องเข้าไปในตัวอำเภอ คืนนี้ต้องขึ้นรถไฟไปเมืองหลวง พอหมดเทศกาลปีใหม่ก็เปิดเทอมแล้ว ผมคงไม่ได้กลับมาที่อำเภอเฉินซานอีกในเร็วๆ นี้ ก็เลยตั้งใจแวะมาบอกลาคุณ"

"อย่างนั้นเหรอคะ งั้นก็ยินดีด้วยนะคะ ขอให้เดินทางโดยสวัสดิภาพค่ะ" อวี๋ซือหยากล่าวด้วยความจริงใจ

ตู้เฟิงเหนียนยิ้มพลางกล่าวว่า "ขอบคุณครับ ถ้าไม่ใช่เพราะคุณ ผมคงไม่มีทางได้ใบตอบรับเข้าเรียนของตัวเองคืนมา และคงไม่ได้ไปเรียนมหาวิทยาลัยอย่างราบรื่นแบบนี้ ผมตั้งใจมาเพื่อกล่าวขอบคุณคุณโดยเฉพาะเลยครับ"

เรื่องที่เขามาเพราะเหตุใดนั้น อวี๋ซือหยาคาดเดาไว้อยู่แล้ว ทว่าเมื่อได้ยินอีกฝ่ายเอ่ยออกมาจากปาก ความรู้สึกก็ยังคงแตกต่างออกไปอย่างสิ้นเชิง เธอรู้สึกเหมือนสิ่งที่ตนทุ่มเทลงไปได้รับการยอมรับ มันเป็นความรู้สึกภาคภูมิใจและสุขใจในจิตใจอย่างยิ่ง

"สหายตู้พูดเกินไปแล้วค่ะ ทางอำเภอและทางมณฑลกำลังตรวจสอบเรื่องนี้อย่างละเอียดอยู่แล้ว ทุกคนต้องได้ใบตอบรับเข้าเรียนของตัวเองคืนแน่นอน ฉันเองก็แค่ทำตามหน้าที่น่ะค่ะ" อวี๋ซือหยายิ้มน้อยๆ

ตู้เฟิงเหนียนไม่คิดเช่นนั้น เขามองอวี๋ซือหยาอย่างดื้อดึง "ผมรู้ต้นสายปลายเหตุและผลลัพธ์ของเรื่องนี้ทั้งหมดแล้วครับ ถ้าไม่ใช่เพราะคุณยืนกรานจะช่วยสหายฉู่ยวี่เทาทวงใบตอบรับเข้าเรียนคืนมา ไม่ลังเลที่จะลากเรื่องนี้ออกมาเปิดโปงกลางแสงแดด ใบตอบรับเข้าเรียนของผมก็อาจจะไม่มีทางได้คืนมาก็ได้ ผู้จัดการอวี๋ คุณไม่ต้องถ่อมตัวหรอกครับ พวกเราเหล่าเยาวชนลงชนบทและผู้เข้าสอบทุกคนต่างซาบซึ้งในตัวคุณมาก แม้แต่คนที่สอบไม่ติดก็ยังรู้สึกขอบคุณคุณ ขอบคุณฟาร์มเพาะเลี้ยงเป็ดชิงเหอ ขอบคุณจริงๆ ครับ!"

เขาค้อมคำนับอวี๋ซือหยาอย่างสุดซึ้ง

อวี๋ซือหยาตกใจ รีบเอ่ยขึ้นว่า "ค่ะๆ ฉันรับคำขอบคุณของพวกคุณไว้แล้ว คุณไม่ต้องทำถึงขนาดนี้หรอกค่ะ"

ตู้เฟิงเหนียนยืดตัวตรง ยื่นห่อผ้าขนาดค่อนข้างเล็กในมือซ้ายให้อวี๋ซือหยา สีหน้าดูเคอะเขินเหนียมอายอยู่บ้าง "เอ่อ... ผู้จัดการอวี๋ ผมไม่มีของมีค่าอะไรจะขอบคุณคุณ เลยไปขอซื้อเนื้อหมักรมควันจากชาวบ้านมานิดหน่อย เอามาให้พวกคุณไว้กินฉลองปีใหม่ หวังว่าคุณจะไม่รังเกียจนะครับ"

แม้ว่าในอนาคตตู้เฟิงเหนียนจะมีวันข้างหน้าที่สดใส ทว่าในยามนี้เขายากจนข้นแค้นอย่างยิ่ง กระทั่งเสื้อผ้าที่ไม่มีรอยปะสักตัวยังไม่มีเลย นี่น่าจะเป็นสิ่งที่ดีที่สุดเท่าที่เขาจะหยิบยืมและพยายามหามาได้ทุกวิถีทางแล้ว

ของขวัญแม้น้อยค่าน้ำใจล้นเหลือ อวี๋ซือหยายื่นสองมือออกไปรับไว้ พลางกล่าวอย่างจริงใจว่า "ขอบคุณนะคะ คุณให้ของสิ่งนี้มาได้จังหวะพอดีเลย ปีนี้น้องสาวฉันขึ้นมัธยมปลาย ไม่มีเวลาทำ ฉันเองก็ทำไม่เป็น ที่บ้านกำลังขาดเนื้อหมักรมควันอยู่พอดีเลยค่ะ"

เมื่อเห็นว่าเธอรับของขวัญไปด้วยความยินดี ตู้เฟิงเหนียนก็ดีใจมาก เขายื่นกระดาษแผ่นหนึ่งให้อวี๋ซือหยา "นี่คือที่อยู่ติดต่อของผมครับผู้จัดการอวี๋ ถ้ามีเรื่องอะไรที่ผมพอจะช่วยได้ คุณเขียนจดหมายมาหาผมได้ตลอดเลยนะครับ จริงสิ คุณกำลังจะไปเรียนภาควิชาเศรษฐศาสตร์ที่มหาวิทยาลัยประจำมณฑลใช่ไหมครับ"

อวี๋ซือหยายิ้มพลางพยักหน้า "ใช่ค่ะ ถ้าคุณต้องการติดต่อฉัน จะเขียนจดหมายไปที่มหาวิทยาลัยประจำมณฑลก็ได้ หรือจะเขียนมาที่ฟาร์มเพาะเลี้ยงเป็ดชิงเหอก็ได้ เดี๋ยวพวกเขาจะส่งต่อให้ฉันเองค่ะ"

เมื่อนึกได้ว่าตู้เฟิงเหนียนเป็นบุคคลมากความสามารถที่หาได้ยาก อวี๋ซือหยาจึงตั้งใจจะผูกมิตรกับเขาไว้ จึงเอ่ยว่า "คุณรอสักครู่นะคะ ฉันไปหาปากกามาจดเบอร์โทรศัพท์ของฟาร์มให้ ถ้ามีเรื่องด่วนคุณโทรหาฉันที่ฟาร์มได้เลย ถึงฉันไม่อยู่ พวกเขาก็จะช่วยถ่ายทอดธุระของคุณให้ฉันทราบค่ะ"

ตู้เฟิงเหนียนพยักหน้า

อวี๋ซือหยารีบวิ่งกลับเข้าบ้าน ครู่หนึ่งจึงเดินออกมา นอกจากกระดาษที่จดเบอร์โทรศัพท์แล้ว ยังมีห่อของเล็กๆ อีกหนึ่งห่อ เธอยัดของใส่มือตู้เฟิงเหนียน "นี่คือเบอร์โทรศัพท์ของฟาร์มค่ะ ส่วนในห่อนี้เป็นของขึ้นชื่อที่ฟาร์มเพาะเลี้ยงเป็ดชิงเหอของเราผลิตขึ้น มีคอเป็ด ตีนเป็ด โครงเป็ด... แล้วก็มีไข่เค็มอีกสองสามฟอง คุณพกเอาไว้กินบนรถไฟนะคะ ตอนนี้บนรถไฟหาซื้อของกินยากค่ะ"

ของพวกนี้เดิมทีเป็นของขวัญปีใหม่ที่ทางฟาร์มแจกจ่ายให้พนักงานช่วงเทศกาลปีใหม่ อวี๋ซือหยาซื้อเพิ่มมาอีกนิดหน่อย กะว่าจะเก็บไว้กินฉลองปีใหม่และใช้รับรองแขก แต่ในเมื่อตู้เฟิงเหนียนนำเนื้อหมักรมควันมาให้ตั้งหลายชิ้น อวี๋ซือหยาก็ไม่มีของตอบแทนอย่างอื่นที่เหมาะสม จึงแบ่งของพวกนี้ให้เขาไว้พกไปกินระหว่างทาง

ในเมื่อเขาซาบซึ้งใจและตั้งใจมาขอบคุณ แถมยังเอาของขวัญติดไม้ติดมือมาให้ เธอจะปล่อยให้เขากลับไปมือเปล่าได้อย่างไร

ตู้เฟิงเหนียนทั้งประหลาดใจและตื้นตันใจ "นี่... ผมมาขอบคุณคุณแท้ ๆ จะรับของของคุณได้ยังไงครับ ผู้จัดการอวี๋ คุณเก็บ..."

อวี๋ซือหยาโบกมือขัดขึ้น "ไม่ใช่ของหายากอะไรหรอกค่ะ โรงงานเราผลิตของพวกนี้อยู่แล้ว ฉันจะขาดเป็ดกับไข่เป็ดกินได้ยังไง คุณรับไว้เถอะค่ะ จากเมืองเอกของมณฑลไปเมืองหลวงต้องนั่งรถไฟตั้งหลายสิบชั่วโมง ไม่กินอะไรเลยจะไหวได้ยังไง เวลาไม่เช้าแล้ว ฉันคงไม่รั้งคุณไว้ เจี้ยนตง เธอปั่นจักรยานไปส่งสหายตู้ที่คอมมูนนะ"

เมื่อพูดมาถึงขั้นนี้แล้ว ตู้เฟิงเหนียนจึงจำต้องรับห่อของเล็ก ๆ นั้นไว้ พลางกล่าวอย่างซาบซึ้งใจ "ขอบคุณครับ ผู้จัดการอวี๋ คุณเป็นคนดีจริง ๆ"

"สหายตู้ คุณเองก็เป็นคนที่ยอดเยี่ยมมากเหมือนกันค่ะ ขอให้พวกเราทุกคนมีอนาคตที่สดใสนะคะ ลาก่อนค่ะ!" อวี๋ซือหยาโบกมือให้เขา

เขานั่งซ้อนท้ายรถจักรยานของเสิ่นเจี้ยนตง มุ่งหน้าไปยังคอมมูน

อวี๋ซือหยากับเสิ่นหงอิงช่วยกันยกของเข้าบ้าน

เสิ่นหงอิงถามด้วยความอยากรู้อยากเห็น "พี่สะใภ้ เขาคือเยาวชนลงชนบทของอำเภอเราอีกคนที่หนังสือแจ้งการตอบรับเข้าเรียนหายน่ะเหรอคะ"

"ใช่แล้ว ผลการเรียนเขาดีมาก สอบติดมหาวิทยาลัยปักกิ่งเชียวนะ" อวี๋ซือหยาเอ่ยจากใจจริง ในยุคนี้แค่สอบติดมหาวิทยาลัยได้ก็ถือเป็นคนเก่งแล้ว คนที่สอบติดสถาบันชั้นนำระดับประเทศได้ ย่อมเป็นหัวกะทิอย่างไม่ต้องสงสัย

เสิ่นหงอิงแทบไม่รู้อะไรเกี่ยวกับมหาวิทยาลัยพวกนี้เลย จึงถามอย่างสงสัย "มหาวิทยาลัยปักกิ่งดีกว่ามหาวิทยาลัยประจำมณฑลอีกเหรอคะ"

"แน่นอนสิ ถือเป็นหนึ่งในมหาวิทยาลัยที่ดีที่สุดของประเทศเลยล่ะ" อวี๋ซือหยาคิดว่าจำเป็นต้องให้ความรู้เกี่ยวกับมหาวิทยาลัยพวกนี้แก่เสิ่นหงอิงสักหน่อย เพื่อที่ปีมะรืนพอสอบเข้ามหาวิทยาลัยเสร็จแล้วจะได้มีความรู้ในการกรอกใบเลือกอันดับ สามารถเลือกสถาบันและสาขาวิชาที่เหมาะกับตัวเองได้ ทว่าความเข้าใจเกี่ยวกับมหาวิทยาลัยของเธอนั้น ส่วนใหญ่มาจากมหาวิทยาลัยในยุคหลัง แม้ว่าภาพรวมจะไม่ต่างกันมาก แต่ก็ย่อมมีความแตกต่างอยู่บ้าง เพื่อไม่ให้พูดอะไรที่ผิดยุคผิดสมัยออกไป เธอจึงโยนเรื่องนี้ไปให้ศาสตราจารย์เหยียน "ไว้ว่าง ๆ เธอลองถามศาสตราจารย์เหยียนดูนะ ท่านรู้เรื่องพวกนี้ดีกว่าพี่ซะอีก จริงสิ ท่านยังไม่กลับไปเลย กะว่าจะฉลองปีใหม่อยู่ที่นี่เหรอ"

เสิ่นหงอิงเกาหัว "ไม่รู้เหมือนกันค่ะ ศาสตราจารย์เหยียนไม่ได้พูดถึง วันนี้เซียงเซียงอยู่ที่ฟาร์มเพาะเลี้ยงคอยอยู่เป็นเพื่อนท่านค่ะ"

ท่านเองก็เป็นคนแก่น่าสงสารที่โดดเดี่ยวคนหนึ่ง

อวี๋ซือหยาครุ่นคิดครู่หนึ่งแล้วเอ่ยว่า "พรุ่งนี้เธอไปเชิญท่านมาฉลองปีใหม่ที่บ้านเรานะ บอกท่านว่าบ้านเราคนน้อย มีคนเพิ่มมาอีกคนจะได้ครึกครื้นขึ้น"

แม้เสิ่นหงอิงจะยังกลัวศาสตราจารย์เหยียนผู้เคร่งขรึมอยู่บ้าง แต่ตอนนี้ศาสตราจารย์เหยียนก็นับว่าเป็นอาจารย์ของเธอไปครึ่งหนึ่งแล้ว เธอจึงพยักหน้าพลางพูดว่า "ได้ค่ะ พี่สะใภ้ พัสดุที่พี่ชายส่งกลับมานี่จะแกะเลยไหมคะ"

"แกะสิ ไม่แกะแล้วจะเก็บไว้ทำไม มาดูกันว่าพี่ชายเธอส่งอะไรกลับมาให้พวกเราบ้าง" อวี๋ซือหยาไปหากรรไกรมาตัดเปิดห่อพัสดุ ให้ตายสิ มีแต่ของกินทั้งนั้น

มะม่วงอบแห้ง เกาลัดตากแห้ง เซียงจาแผ่น ลำไยอบแห้ง หยางเหมยอบแห้ง ลูกเกด...

ไม่รู้เหมือนกันว่าเขาไปหาผลไม้อบแห้งพวกนี้มาจากไหนตั้งมากมาย

เสิ่นหงอิงไม่เคยไปแดนใต้ นอกจากลูกเกดแล้วอย่างอื่นก็ไม่รู้จักเลยสักนิด เธอหยิบเอาลำไยอบแห้งขึ้นมาลูกหนึ่ง ออกแรงบีบเพียงเล็กน้อย เปลือกแห้งกรอบของลำไยก็แตกออก เผยให้เห็นเนื้อสีดำด้านใน

"พี่สะใภ้ นี่คืออะไรคะ ดำ ๆ แบบนี้กินได้เหรอ"

อวี๋ซือหยาแกะลูกหนึ่งแล้วยัดใส่ปากเธอ "ลองชิมดู อย่ากินเม็ดล่ะ"

เสิ่นหงอิงลองเคี้ยวชิมดู พลางเอ่ยอย่างประหลาดใจว่า "หวาน ๆ รสชาติดีอยู่นะคะเนี่ย"

"นี่คือลำไย เป็นผลไม้ชนิดหนึ่ง เติบโตในแถบที่มีสภาพอากาศค่อนข้างร้อน พอนำไปอบแห้งแล้วก็จะกลายเป็นแบบนี้ สามารถเก็บไว้ได้นาน เป็นยาบำรุงชนิดหนึ่ง เอาไปชงชาหรือต้มซุปก็ได้" อวี๋ซือหยาอธิบายให้เธอฟังทีละอย่าง "ส่วนอันนี้คือเกาลัดตากแห้ง เอาไปทำขนมเปี๊ยะเกาลัดก็ได้ หรือจะเอาไปคั่วให้สุกแล้วกินเลย หรือเอาไปตุ๋นไก่ ผัดกับข้าวอะไรก็ได้ทั้งนั้น อันนี้มะม่วงอบแห้ง หยิบกินได้เลย..."

เสิ่นหงอิงได้เปิดหูเปิดตาครั้งใหญ่ พลางเอ่ยปากทึ่ง "ทางใต้นี่ผลไม้เยอะจังเลยนะคะ"

"ใช่แล้ว นอกจากอันที่เอามาทำเป็นผลไม้อบแห้งได้ ก็ยังมีอีกตั้งเยอะที่ตอนนี้ยังทำไม่ได้ อย่างพวก ลิ้นจี่ กล้วย ส้ม สับปะรด แก้วมังกร ส้มเกลี้ยง มะละกอ..." ยิ่งพูดยิ่งทำให้อวี๋ซือหยาน้ำลายสอ เธอสงสัยจริง ๆ ว่า เสิ่นเยวี่ยจงใจส่งของพวกนี้กลับมาเพื่อยั่วเธอแน่ ๆ

เฮ้อ เมื่อไหร่ถึงจะมีอิสระในการกินผลไม้กันนะ

เสิ่นหงอิงฟังจนตาเป็นประกาย "ทางใต้ผลไม้เยอะขนาดนั้นเลยเหรอคะพี่สะใภ้ แล้วเมื่อไหร่พี่จะพาพวกเราไปหาพี่ชายฉันบ้างล่ะคะ จะได้ไปชิมพวกที่พี่พูดถึงด้วย"

อวี๋ซือหยาเหลือบมองเธออย่างตัดพ้อ สมกับเป็นน้องสาวแท้ ๆ ของเสิ่นเยวี่ยจริง ๆ ความคิดความอ่านไม่ต่างกันเลยสักนิด

"พี่งานยุ่งน่ะ ไม่แน่ว่าจะมีเวลาว่าง ถ้าเธออยากไป ไว้รอช่วงปิดเทอมหน้าหนาวหรือหน้าร้อน ให้เจี้ยนตงพาเธอไปเที่ยวแล้วกัน"

"งั้นช่างเถอะค่ะ เจี้ยนตงน่ะรู้แต่เรื่องค้าขาย เขาไม่ยอมไปเป็นเพื่อนฉันหรอก อีกอย่างปีมะรืนก็จะสอบเข้ามหาวิทยาลัยแล้ว ปิดเทอมหน้าร้อนปีหน้าฉันต้องรีบอ่านหนังสือด้วย" แม้เสิ่นหงอิงจะนึกอยากเที่ยวเล่น แต่ก็ยังไม่ลืมเรื่องสำคัญของตัวเอง

อวี๋ซือหยายิ้มแล้วพูดว่า "งั้นรอให้สอบเข้ามหาวิทยาลัยเสร็จก่อนเถอะ ถึงตอนนั้นค่อยไปเที่ยวให้สบายใจ"

ยังเหลือเวลาอีกตั้งปีครึ่ง ตอนนี้พูดไปก็ยังเร็วเกินไป สองคนช่วยกันจัดแยกของที่เสิ่นเยวี่ยส่งกลับมาอย่างเป็นระเบียบ พบว่านอกจากผลไม้แล้ว ยังมีของขึ้นชื่ออย่างเนื้อวัวแดดเดียวอีกด้วย ได้ยินว่าเขามีสหายร่วมรบที่มีบ้านเกิดอยู่ทุ่งหญ้าทางเหนือ เขาเลยขอซื้อมาจากอีกฝ่าย แล้วส่งกลับมาสองห่อให้พวกเธอลองชิม

รวม ๆ สารพัดอย่างแล้ว หนักตั้งยี่สิบกว่าจิน ถ้าเปลี่ยนเป็นผลไม้สด น้ำหนักคงต้องเพิ่มขึ้นอีกหลายเท่า ขนมของกินเล่นเยอะขนาดนี้ พวกเขาสามคนจะกินหมดได้อย่างไร

ทว่าผลไม้อบแห้งที่มาจากแดนใต้ถือเป็นของหายาก เอาไปเป็นของขวัญของฝากก็ไม่อายใคร อวี๋ซือหยาหยิบออกมาส่วนหนึ่งไว้กินเล่น ส่วนที่เหลือก็เก็บไว้ เตรียมเอาไว้ใช้สำหรับผูกมิตรไปมาหาสู่กันในภายหลัง ทั้งบ้านตระกูลเถียนในตัวมณฑล ลู่หมิงฮุ่ย สองสามีภรรยาศาสตราจารย์กง แล้วยังมีหลัวหยวนเฉาที่อยู่ในตัวอำเภอ คนเหล่านี้ต่างเคยช่วยเหลือเธอมาไม่น้อย และวันข้างหน้าก็อาจจะต้องรบกวนพวกเขาอีก พ้นปีใหม่ไปแล้วเตรียมผลไม้อบแห้งไว้สักชุด เพิ่มของอย่างอื่นเข้าไปอีกนิด แล้วค่อยทยอยไปสวัสดีปีใหม่ วันหน้าจะได้ติดต่อผูกมิตรกันได้ราบรื่น

แต่ว่าช่วงปีใหม่ เสิ่นเยวี่ยส่งของกลับมาให้พวกเขามากมายขนาดนี้ แต่พวกเขากลับไม่ได้ส่งของสำหรับปีใหม่อะไรไปให้เขาเลย มันจะไม่ค่อยดีหรือเปล่า

ธรรมเนียมการไปมาหาสู่ มีรับก็ต้องมีให้ พวกเขาก็ควรจะส่งอะไรไปให้บ้างถึงจะถูก ยิ่งผลไม้อบแห้งเยอะขนาดนี้ การที่เสิ่นเยวี่ยหามาได้ก็คงติดหนี้บุญคุณคนอื่นไปไม่น้อย บุญคุณน้ำใจพวกนี้ต้องตอบแทนกันไปมา จะรับฝ่ายเดียวไม่ได้ ไม่อย่างนั้นก็อยู่กันไม่ยืด

อวี๋ซือหยาจึงเอ่ยปากว่า "หงอิง เธอลองดูสิว่าที่บ้านเรามีอะไรที่พอจะส่งไปให้พี่ชายเธอได้บ้าง"

คำถามนี้ทำเอาเสิ่นหงอิงนิ่งอึ้งไปเลย ปีนี้เธอเรียนมัธยมปลาย อยู่หอพักโรงเรียนมาตลอด เดือนหนึ่งได้กลับบ้านแค่สองวัน ไม่มีเวลาทำพวกผักดองหรือเนื้อรมควันเลยสักนิด ที่บ้านจึงไม่มีของแห้งอะไรที่พอจะส่งพัสดุไปได้

"หรือว่าพวกเราซื้อเป็ดชิงเหอส่งไปดีคะ" เสิ่นหงอิงออกความคิดเห็น

อวี๋ซือหยาส่ายหน้า "ทำแบบนั้นได้ยังไงกัน ส่งเป็ดชิงเหอไปทุกรอบ มันดูไม่มีน้ำใจเท่าไหร่ พี่ชายเธอต้องเอาไปแบ่งปันกับเพื่อนทหารเพื่อผูกมิตรด้วย คงไม่ใช่ว่าจะให้ทุกคนฉีกซองแทะกินกันหรอกนะ"

ยิ่งกว่านั้นปริมาณของเป็ดชิงเหอยังน้อยไปหน่อย ดูเหมือนขนมกินเล่นมากกว่า ผู้ชายตัวโต ๆ กลุ่มหนึ่งฉีกซองกินสองสามคำก็หมดแล้ว ไม่ทันสะใจ สำหรับพวกผู้ชายที่กินจุกินเยอะพวกนี้ ต้องได้กินเนื้อคำโต ๆ ถึงจะถึงใจ

สายตาของอวี๋ซือหยาเหลือบไปเห็นเนื้อรมควันสองสามชิ้นที่ตู้เฟิงเหนียนเอามาให้อยู่บนโต๊ะพอดี ในใจจึงนึกแผนออกทันที "กินข้าวเสร็จแล้ว ให้เจี้ยนตงไปขอซื้อเนื้อรมควัน ปลารมควันพวกนี้จากสมาชิกคอมมูนมาสักหน่อย ไว้ค่อยส่งไปให้พี่ชายเธอ"

เนื้อกับปลาชิ้นโต ใครบ้างจะไม่ชอบ เสิ่นเยวี่ยเอาไปแล้ว วานพี่สะใภ้ที่สนิทกันช่วยทำกับข้าวให้ แล้วชวนเพื่อนทหารที่สนิทกันสักสองสามคนมากินมื้อใหญ่ด้วยกัน หรือจะเอาไปมอบเป็นของฝากให้คนอื่นโดยตรงก็ย่อมได้

"พี่สะใภ้ ความคิดนี้ดีเลยค่ะ เนื้อรมควันปลารมควันเป็นของดีทั้งนั้น เอามาผัดกับข้าวแล้วหอมมากเลย" เสิ่นหงอิงเอ่ยปากชมเห็นด้วย

อวี๋ซือหายิ้ม "ชอบขนาดนั้นเลยเหรอ งั้นมื้อเที่ยงวันนี้พวกเรามากินเนื้อรมควันที่สหายตู้เอามาให้กันเถอะ"

ใกล้จะถึงปีใหม่แล้ว เพื่อที่จะได้รีบส่งของออกไปให้เร็วที่สุด พอกินมื้อเที่ยงเสร็จ อวี๋ซือหยากับเสิ่นเจี้ยนตงก็พากันออกไปหาซื้อเนื้อรมควันทันที

เสิ่นเจี้ยนตงเดินลัดเลาะตามตรอกซอกซอยมาหลายเดือน จึงคุ้นเคยกับคนทั้งคอมมูนเป็นอย่างดี แถมยังต่อราคาเก่งมาก อีกทั้งพอทุกคนเห็นว่าเป็นอวี๋ซือหยา หลายคนก็บอกว่าจะยกให้ฟรี ๆ แต่อวี๋ซือหยาจะไปรับของคนอื่นมาเปล่า ๆ ได้อย่างไร ต่อมาเธอจึงไม่ยอมเข้าหมู่บ้านเลย ได้แต่อยู่รอเสิ่นเจี้ยนตงข้างนอก

ผ่านไปครึ่งวัน ทั้งคู่ก็ได้ปลารมควันมาห้าตัว พอตากแห้งแล้วหนักราว ๆ หกเจ็ดชั่ง และยังมีเนื้อรมควันอีกสิบหกชั่ง ล้วนเป็นชิ้น ๆ ที่รมควันจนเหลืองอร่าม ดูน่ากินเป็นที่สุด ตอนบ่ายวันนั้น พวกเขารีบไปส่งพัสดุก่อนที่ทำการไปรษณีย์จะเลิกงาน

เสิ่นเจี้ยนตงยื่นมือออกไปทันที "หงอิง จดหมายของพี่ล่ะ เอามาให้ฉันดูหน่อย"

เสิ่นหงอิงเช็ดมือกับผ้ากันเปื้อน ล้วงซองจดหมายออกจากกระเป๋าแล้วยื่นให้เขา "เธอดูเสร็จแล้วส่งคืนฉันด้วยนะ ฉันยังไม่ได้อ่านเลย"

"รู้แล้วน่า" เสิ่นเจี้ยนตงแกะจดหมายออกอย่างคล่องแคล่ว พลางอ่านพลางบ่นอุบ "พี่เขียนจดหมายมากี่ทีก็เป็นแบบนี้ตลอด บอกให้พวกเราเชื่อฟังพี่สะใภ้ เตือนฉันว่าอย่าไปก่อเรื่อง พูดเหมือนกับว่าฉันคอยหาเรื่องใส่ตัวทุกวันงั้นแหละ ยังถามอีกว่าการเรียนของเธอเป็นยังไงบ้าง น้องชายกับน้องสาวเหมือนกันแท้ ๆ ทำไมถึงได้สองมาตรฐานกับเธอขนาดนี้นะ..."

อวี๋ซือหยาได้ยินเขาบ่น ก็รีบลุกขึ้นเงียบ ๆ แล้วแอบย่องกลับเข้าห้องไป ไม่อย่างนั้นถ้าประเดี๋ยวสองพี่น้องนี้มาถามเธอว่าในจดหมายของเสิ่นเยวี่ยเขียนอะไรไว้ เธอควรจะให้พวกเขาดูหรือไม่ให้ดูดีล่ะ

แต่น่าเสียดายที่การกระทำเล็ก ๆ น้อย ๆ ของเธอไม่อาจรอดพ้นสายตาอันเฉียบไวของเสิ่นหงอิงไปได้

"พี่สะใภ้ จะไปไหนน่ะคะ มานั่งอ่านจดหมายของพี่ด้วยกันสิคะ"

อวี๋ซือหยารีบยิ้มพลางพูดว่า "พี่ยังมีธุระอีกนิดหน่อยน่ะ เจี้ยนตง คืนนี้นายล้างจานนะ หงอิง เธอตามพี่มานี่หน่อยสิ"

"ค่ะ" เสิ่นหงอิงปลดผ้ากันเปื้อนออกแล้วเดินตามอวี๋ซือหยาเข้าไปในห้อง

อวี๋ซือหยานั่งลงบนเตียง ตบที่ว่างข้างตัว "เธอก็นั่งสิ พวกเรานั่งคุยกัน เอ่อ... ประจำเดือนของเธอมาแล้วใช่ไหม"

เสิ่นหงอิงอึกอัก ใบหน้าเล็ก ๆ แดงระเรื่อขึ้นมา "พี่สะใภ้ พี่ พี่ถามเรื่องนี้ทำไมคะ"

"เรื่องแบบนี้มีอะไรให้ต้องอายกันล่ะ นี่เป็นปรากฏการณ์ทางร่างกายตามธรรมชาติ แสดงว่าหงอิงโตเป็นสาวแล้วต่างหาก" อวี๋ซือหยาพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน อายุสิบหกปีเพิ่งมีประจำเดือน แสดงว่าร่างกายเธอพัฒนาค่อนข้างช้า คงเป็นเพราะคนในยุคนี้ขาดสารอาหารนั่นเอง

เสิ่นหงอิงถึงได้พูดออกมาอย่างเคอะเขิน "มาแล้วค่ะ มาเมื่อสองเดือนก่อน ตอนนั้นหนูตกใจแทบแย่ ได้เซียงเซียงคอยบอกถึงเข้าใจ"

"แบบนั้นก็ดีแล้ว มีประจำเดือนก็หมายความว่าเธอโตเป็นสาวแล้ว เวลาหนุ่มสาววัยรุ่นอยู่ด้วยกัน นานวันเข้าก็มักจะเกิดความรู้สึกดี ๆ ต่อกันได้ง่าย ที่โรงเรียนของพวกเธอมีคนคบหาเป็นแฟนกันบ้างหรือยังล่ะ" อวี๋ซือหยาถามต่อ

เสิ่นหงอิงพยักหน้าอย่างลนลานพลางตอบเสียงเบาเหมือนยุงบิน "มีค่ะ"

"การมีความรักไม่ใช่เรื่องผิดหรอกนะ แต่ตอนนี้พวกเธอยังเด็ก มีหน้าที่สำคัญกว่าที่ต้องรับผิดชอบ พี่อยากให้พวกเธอรักกันด้วยความรู้สึกที่บริสุทธิ์และอยู่ในกรอบอันดีงาม" อวี๋ซือหยาเตือนอย่างนุ่มนวล

ทว่าเสิ่นหงอิงกลับฟังไม่เข้าใจ ได้แต่เน้นย้ำอยู่ท่าเดียว "พี่สะใภ้ หนูไม่คิดจะมีความรักหรอกค่ะ พี่วางใจได้เลย"

จะวางใจได้อย่างไร เด็กสาวคนนี้นับวันก็ยิ่งโตยิ่งสวย หลังปีใหม่เธอกับเสิ่นเจี้ยนตงก็ต้องเข้าตัวมณฑลแล้ว คงไม่มีเวลาคอยดูแลได้ตลอด หากถูกผู้ชายที่คิดไม่ซื่อมาล่อลวงจะทำอย่างไร ในฐานะผู้ปกครองที่มีความรับผิดชอบ เธอจำต้องสอนเด็กสาวให้รู้จักปกป้องตัวเอง

ในเมื่อไม่มีทางเลือก อวี๋ซือหยาจึงจำต้องหน้าแดงซ่าน อธิบายเรื่องราวระหว่างชายหญิงให้เสิ่นหงอิงเข้าใจอย่างจริงจัง ทั้งยังกำชับเตือนว่าตอนนี้เธอยังเด็ก ต้องตั้งใจเรียน และต้องปกป้องตัวเองให้ดี จะมีความรักน่ะได้ แต่ต้องเป็นความรักที่ไร้เดียงสาบริสุทธิ์เท่านั้น มิเช่นนั้นหากตั้งท้องขึ้นมาก็จะเรียนหนังสือต่อไปไม่ได้

พอพูดจนจบ สองพี่สะใภ้น้องสามีต่างก็หน้าแดงแจ๋ แดงยิ่งกว่าผลลูกพลับที่ห้อยอยู่บนกิ่งไม้ในฤดูใบไม้ร่วงเสียอีก

"พี่สะใภ้ หนูไม่ทำแบบนั้นหรอกค่ะ พี่วางใจเถอะ" เสิ่นหงอิงหน้าแดงก่ำ อายจนไม่กล้าสบตาอวี๋ซือหยา

อวี๋ซือหยารู้ว่าต้องให้เวลาเด็กสาวซึมซับเรื่องพวกนี้ จึงเอ่ยขึ้นว่า "เธอกลับไปพักผ่อนที่ห้องเถอะ จริงสิ ก่อนพวกเราจะไป ให้เซียงเซียงมาที่บ้านสักรอบนะ พี่จะได้กำชับสั่งสอนเธอด้วยเหมือนกัน"

เสิ่นหงอิงยังคงขวยเขินอยู่ จึงตอบอย่างกระอักกระอ่วน "มะ...ไม่ต้องหรอกค่ะ หนู...หนูจะบอกเธอเองค่ะ"

อวี๋ซือหยาเห็นท่าทางมุดหัวลงดินเหมือนนกกระจอกเทศของอีกฝ่ายแล้วก็ขำ "เธอจะพูดรู้เรื่องเหรอ ให้พี่จัดการเองดีกว่า พอดีพี่ยังมีเรื่องต้องกำชับเซียงเซียงอยู่เหมือนกัน"

"ค่ะ" เสิ่นหงอิงจึงไม่ได้พูดอะไรอีก

พอน้องสาวเดินออกไปแล้ว อวี๋ซือหยาก็ลูบใบหน้าที่ร้อนผ่าวของตัวเอง การเลี้ยงเด็กนี่ไม่ง่ายเลยจริง ๆ ขนาดเธอรับช่วงมากลางคัน แทบไม่ต้องดูแลอะไรมากแล้ว ก็ยังมีเรื่องให้ต้องกังวลตั้งขนาดนี้ ไม่อยากจะนึกเลยว่าถ้าต้องเลี้ยงมาตั้งแต่อ้อนแต่ออกจะขนาดไหน

พอใจเย็นลงครู่หนึ่ง อวี๋ซือหยาถึงนึกขึ้นได้ว่าตัวเองยังไม่ได้เปิดจดหมายของเสิ่นเยวี่ยอ่าน เธอฉีกซองจดหมายออก แม่เจ้า เขานึกว่ากำลังเขียนบันทึกประจำวันหรือไง กระดาษจดหมายหนาตั้งห้าหน้า เขียนแน่นเอี้ยด บ่นจู้จี้เล่าทุกเรื่อง บางเรื่องก็น่าเบื่ออย่างเช่นการฝึกของพวกเขากับเรื่องกินอยู่ แต่ก็มีเรื่องน่าสนใจอยู่มากเหมือนกัน พวกเขาขึ้นเขาไปล่าสัตว์มากินเป็นบางครั้ง

ค่ายทหารของพวกเขาน่าจะอยู่ในแถบภูเขา แถวนั้นมีภูเขาลูกใหญ่ลูกหนึ่ง ในป่ามีกระต่ายป่ากับไก่ป่าเยอะมาก แถมยังมีหมูป่าตัวดำทะมึนอีกด้วย นาน ๆ ทีพวกเขาจะไปล่าสัตว์กลับมาเปิดกระเพาะกินของอร่อยกัน กระบวนการล่าสัตว์น่าสนใจเป็นพิเศษ ช่วงก่อนพวกเขาเพิ่งล่าหมูป่าตัวใหญ่หนักกว่าสองร้อยชั่งมาได้ เสิ่นเยวี่ยเล่าขั้นตอนการล่าจนอวี๋ซือหยาเพิ่งรู้ว่าที่แท้หมูป่าล่าไม่ง่ายขนาดนี้ ต้องใช้คนหลายคนช่วยกันล้อมจับ แถมยังต้องอาศัยกลยุทธ์ด้วย

พออ่านจนจบอย่างเพลิดเพลิน เธอก็ชักจะขำขึ้นมา เสิ่นเยวี่ยก็แค่เล่าชีวิตในกองทัพของเขา วัฒนธรรมความเป็นอยู่ทางใต้ และเพื่อนสนิทของเขาไม่ใช่หรือไง ไม่ใช่จดหมายรักสักหน่อย ยังจะอุตส่าห์แยกเขียนมาต่างหากอีกฉบับ จนทำเอาเธอโดนสองพี่น้องหงอิงหัวเราะเยาะ

คนยุคนี้ปากแข็งใจคิดจริง ๆ ทั้งที่มีเรื่องอยากจะพูดมากมาย สุดท้ายก็พล่ามน้ำท่วมทุ่งไปเรื่อยเปื่อย เล่าละเอียดยิบเป็นบัญชีหางว่าวไม่รู้จักจบสิ้น พอถึงหน้าสุดท้ายดูเหมือนยังไม่หนำใจ กระทั่งริมขอบกระดาษจดหมายก็ยังอุตส่าห์เบียดเขียนตัวหนังสือลงไป แต่กลับไม่กล้าเขียนสิ่งที่อยากพูดที่สุดออกมา

อวี๋ซือหยานึกอยากแกล้งขึ้นมา จึงหยิบปากกาเขียนตอบกลับไปฉบับหนึ่ง มีเพียงประโยคเดียวว่า "เช้ามองฟ้าค่ำมองเมฆ!"

เสิ่นเยวี่ยจะต้องไม่เคยอ่านบทกวีนี้แน่ หากเขาไปเที่ยวถามคนอื่นเข้าล่ะก็ คงได้กลายเป็นเรื่องน่าขันครั้งใหญ่แน่ อยากวางมาดนิ่งเงียบดีนัก ตัวเองไม่กล้าพูด เธอก็เลยช่วยพูดแทนให้

เธอเอามือปิดปากหัวเราะคิกคักพลางสอดกระดาษจดหมายลงในซอง แล้วติดแสตมป์ปิดผนึกเรียบร้อย อวี๋ซือหยาเดินออกไปส่งซองจดหมายให้เสิ่นเจี้ยนตง "เดี๋ยวพวกเธอเขียนจดหมายเสร็จแล้ว ค่อยส่งไปให้พี่ชายพร้อมกันนะ"

เสิ่นเจี้ยนตงจรดปากกากำลังเขียนตอบ ขานรับอืมคำหนึ่ง

อวี๋ซือหยายืนอยู่ข้างๆ ถามขึ้นว่า "จดหมายตอบของเธอ พี่ดูได้ไหม"

เสิ่นเจี้ยนตงคาบด้ามปากกาพลางตอบ "ได้สิครับพี่สะใภ้ พี่ช่วยตรวจดูให้หน่อยนะว่าผมเขียนตกหล่นอะไรไปบ้างหรือเปล่า"

"เธอเอาแต่เขียนถึงพี่ทำไมกันเนี่ย" อวี๋ซือหยาปล่อยกระดาษจดหมายลง กระแอมเบาๆ "เขียนเรื่องของพวกเธอสองพี่น้องให้เยอะหน่อยสิ"

ชมเธอขนาดนี้ เธอเองก็เขินเหมือนกัน

เสิ่นเจี้ยนตงไม่เห็นด้วย "ผมกับหงอิงก็เขียนแล้วนี่ครับ แต่ละวันพวกผมก็วนเวียนอยู่แค่นี้ ไม่มีอะไรน่าเขียนหรอก เรื่องของพี่สะใภ้น่ะเขียนแล้วน่าสนใจกว่าเยอะ พี่ชายต้องอยากอ่านแน่นอน ครั้งก่อนผมเขียนเรื่องของพี่ รอบนี้เขาตอบกลับมาให้ผมตั้งสองหน้ากระดาษแน่ะ ไม่เหมือนคราวก่อนที่มีแค่หน้าเดียว"

อวี๋ซือหยาไม่พูดอะไรอีก ช่างเถอะ ปล่อยสองพี่น้องเขาไป

วันส่งท้ายปีเก่าปีนี้มีคนเพิ่มมาอีกหนึ่งคน ศาสตราจารย์เหยียนคนนี้แม้ปากร้ายใจดี แต่เนื้อแท้แล้วให้ความสำคัญกับธรรมเนียมประเพณีมาก ดังนั้นในวันส่งท้ายปีเก่า เขาจึงเปลี่ยนจากสีหน้าบึ้งตึงก่อนหน้านี้อย่างไม่น่าเชื่อ คำพูดคำจาก็รื่นหูขึ้นเยอะ

พอมาถึงบ้านตระกูลเสิ่น เขาก็กวาดตามองรอบลานบ้านตั้งแต่หัวจรดเท้า พลางเลิกคิ้ว "เธอเป็นถึงผู้จัดการโรงงานใหญ่ อยู่สถานที่แบบนี้เนี่ยนะ"

อวี๋ซือหยาชินกับวิธีพูดของเขาแล้ว "ที่นี่มันทำไมเหรอคะ หน้าหนาวอบอุ่นหน้าร้อนเย็นสบาย หน้าประตูก็ยังปลูกผักได้ ในลานบ้านถ้าปลูกต้นไม้ผลสักสองสามต้น ทำค้างองุ่นขึ้นมาอีกสักหน่อย หน้าร้อนก็นั่งเอกเขนกในลานบ้านชมจันทร์ กินแตงโม เด็ดองุ่น แล้วมีเพื่อนฝูงรู้ใจสักสามห้าคนมานั่งคุยเป็นเพื่อน อาจารย์ว่าสบายอารมณ์ดีไหมล่ะคะ"

ศาสตราจารย์เหยียนพ่นเสียงฮึออกจากรูจมูก "เธอนี่หาความสุขใส่ตัวเก่งจริงนะ"

"แน่นอนอยู่แล้วค่ะ รอฉันซื้อบ้านที่มีลานกว้าง ทำค้างองุ่นเสร็จเรียบร้อย จะเชิญคุณมาเก็บองุ่นชมจันทร์ที่บ้านฉันนะคะ" อวี๋ซือหยายิ้มตาหยีพลางยัดมันฝรั่งหัวหนึ่งใส่มือเขา จากนั้นก็ชี้ไปที่มีดทำครัวในตะกร้าสานไม้ไผ่ "วันนี้เตรียมมื้อค่ำวันสิ้นปี ทุกคนต้องออกแรงทำงานกันหมด ศาสตราจารย์เหยียน คุณรับหน้าที่ปอกมันฝรั่งก็แล้วกันค่ะ"

ศาสตราจารย์เหยียนทำตาโตหนวดกระดิก "ฉันเป็นแขกนะ มีใครเขาปฏิบัติต่อแขกแบบนี้กันบ้าง?"

อวี๋ซือหยายิ้มแหะๆ "บ้านเราทุกคนต้องมีส่วนร่วมในการใช้แรงงานค่ะ คุณทำอันนี้แหละ"

พูดจบก็วิ่งกลับไปช่วยจุดไฟเติมฟืนในครัว

ศาสตราจารย์เหยียนส่ายหน้า พลางดึงสายตากลับมา แต่มุมปากกลับยกยิ้มขึ้น ให้เขามีอะไรทำ ย่อมดีกว่าปล่อยให้เขานั่งเฉยๆ อยู่ตรงนี้เป็นไหนๆ ถึงจะอายุอานามป่านนี้แล้ว เขาก็ยังหวังว่าจะได้สร้างคุณค่าให้ชีวิตตัวเอง ไม่ใช่มีชีวิตรอดไปวันๆ เหมือนคนไร้ประโยชน์ บางที เขาอาจควรลองเชื่อใจอวี๋ซือหยาดู จากเรื่องใบแจ้งการรับเข้าเรียนในการสอบเข้ามหาวิทยาลัยครั้งนี้ ไหนจะเรื่องการสอนคนงานในโรงงานให้อ่านออกเขียนได้ ส่งพวกเขาไปอบรม ไปจนถึงเรื่องดึงไฟฟ้าเข้าหมู่บ้านและสร้างถนน เรื่องราวเหล่านี้ ล้วนบ่งบอกว่าอวี๋ซือหยาเป็นคนที่มีอุดมการณ์และความมุ่งมั่น

หลังกินมื้อค่ำวันสิ้นปีเสร็จ ในช่วงเวลาเฝ้าส่งท้ายปีเก่าต้อนรับปีใหม่ ศาสตราจารย์เหยียนนั่งอยู่ข้างอ่างถ่านอันอบอุ่น ข้างกายมีน้ำชาร้อนกรุ่น จานตรงหน้ามีผลไม้อบแห้ง เมล็ดแตง ถั่วลิสง และลูกอมรสผลไม้วางเรียงราย รอบด้านเงียบสงบ มีเพียงเสียงแมลงที่ไม่รู้จักชื่อส่งเสียงร้อง พอถึงเวลาสามทุ่มกว่า คนที่ไปรวมกลุ่มดูหนังกลางแปลงที่คอมมูนก็ทยอยกลับบ้าน ด้านนอกมีเสียงฝีเท้าและเสียงหัวเราะหยอกล้อดังมาประปราย ช่างเงียบสงบและร่มเย็นเหลือเกิน

ศาสตราจารย์เหยียนได้ฉลองปีใหม่อย่างสงบสุขและอบอุ่นเป็นครั้งแรกในรอบสิบปี รอจนกระทั่งเสียงประทัดตอนเที่ยงคืนดังขึ้น เขาก็เอ่ยกับอวี๋ซือหยาด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาว่า "ฉันตกลง จะอยู่ที่เป็ดชิงเหอ!"

อวี๋ซือหยามองเขาด้วยความประหลาดใจ

ที่เธอไม่เอ่ยถึงเรื่องนี้มาตลอดก็เพราะรู้ดีว่าความหวังไม่ได้สูงนัก ศาสตราจารย์มหาวิทยาลัยประจำมณฑลกับพนักงานของกิจการระดับหมู่บ้าน สองสิ่งนี้ต่างกันลิบลับ ต่อให้เธอบอกว่าฟาร์มเพาะเลี้ยงของพวกเขามีอนาคตสดใสมาก วันหน้าจะต้องกลายเป็นองค์กรใหญ่ที่มีชื่อเสียงระดับประเทศได้อย่างแน่นอน แต่นั่นก็เป็นเรื่องของอนาคต ใครจะไปรับประกันได้

ทว่าไม่นึกเลยว่าสถานการณ์จะพลิกผัน ศาสตราจารย์เหยียนคิดได้ด้วยตัวเอง ไม่ได้เรียกร้องเงื่อนไขอะไรเลยก็ตกลงอยู่ต่ออย่างเด็ดขาดและง่ายดายเช่นนี้

อวี๋ซือหยารีบแสดงท่าทีด้วยความดีใจทันที "ดีค่ะ ยินดีต้อนรับศาสตราจารย์เหยียนนะคะ พ้นปีใหม่ไปแล้ว พวกเราค่อยมาเซ็นสัญญาจ้างกัน คุณวางใจได้เลย เรื่องสวัสดิการค่าตอบแทนจะไม่ด้อยไปกว่าตอนที่คุณอยู่ที่มหาวิทยาลัยประจำมณฑลแน่นอนค่ะ แล้วถ้าการทำวิจัยต้องใช้วัตถุดิบหรืออุปกรณ์อะไร คุณบอกมาได้เต็มที่เลย ตราบใดที่ในท้องตลาดมีขาย พวกเราจะจัดหามาให้อย่างแน่นอน แล้วก็ถ้าศาสตราจารย์เหยียนมีคนที่มีแววเหมาะจะเป็นผู้ช่วย อย่างพวกลูกศิษย์เก่าของคุณ ก็แนะนำให้พวกเราได้นะคะ สวัสดิการค่าตอบแทนให้เป็นพิเศษทุกคนค่ะ!"

ไม้ยืนต้นเดี่ยวไม่อาจเป็นป่า ศูนย์วิจัยและพัฒนาย่อมไม่อาจหวังพึ่งศาสตราจารย์เหยียนเพียงคนเดียวได้ ยังต้องรับเลือดใหม่เข้ามาเสริมเพื่อตั้งเป็นทีม ทางที่ดีที่สุดคือคนที่เข้ากับศาสตราจารย์เหยียนได้ดีและรู้ใจกัน การทำงานจะได้ราบรื่นยิ่งขึ้น

ศาสตราจารย์เหยียนได้ยินดังนั้นกลับถลึงตาใส่เธออย่างไม่สบอารมณ์ "หลอกตาแก่อย่างฉันมาคนเดียวก็พอแล้ว ยังไม่เว้นแม้แต่ลูกศิษย์ฉันอีก เธอชักจะร้ายกาจเกินไปแล้วนะ"

ปากพูดไปอย่างนั้น ทว่าพอพ้นปีใหม่ เขากลับเขียนรายชื่อส่งให้อวี๋ซือหยาใบหนึ่ง โดยบอกว่าเป็นพวกลูกศิษย์ที่เคยเรียนดีมาก่อน แต่ภายหลังชีวิตกลับตกระกำลำบาก