ตอนที่ 78 เปิดงานรับต้นปีและแผนสร้างห้องวิจัยหลังใหม่

พ้นวันที่สองของเดือนหนึ่งมาได้ ฟาร์มเพาะเลี้ยงก็เปิดงาน เริ่มเดินหน้าการผลิตอย่างเร่งด่วนเข้มข้น เพราะก่อนปีใหม่สินค้าขายจนเกลี้ยง ร้านค้าสาขากำลังรอให้พวกเขาส่งของไปถึงจะเปิดร้านได้ พวกเขาจึงต้องรีบส่งสินค้าล็อตแรกไปให้ทันก่อนเปิดร้านในวันที่สิบ

ในวันนั้น พานหย่งคังกับอู๋เฉียงวิ่งรถติดต่อกันหลายเที่ยว ทั้งไปรับเป็ดจากคอมมูนอื่นอีกสามแห่ง และยังต้องไปขนธัญพืชที่สถานีรับซื้อธัญญาหารจนยุ่งจนหัวหมุน ทั้งสองคนผลัดกันขับรถ รถไม่เคยได้หยุดวิ่งตลอดทั้งวัน แต่สินค้าก็ยังขนไม่หมด พรุ่งนี้ยังต้องทำต่อ

เสี่ยวหลี่รอจนธัญพืชชุดสุดท้ายเข้าคลังเรียบร้อย จึงพูดกับอวี๋ซือหยาว่า "อีกสองวัน พานหย่งคังกับพวกเขายังต้องไปส่งลูกเป็ดให้ฟาร์มเพาะเลี้ยงอีกยี่สิบกว่าแห่งทั่วทั้งอำเภอ อาศัยรถของพวกเขาแค่คันเดียว หมุนไม่ทันแน่ครับ"

อวี๋ซือหยาก็รู้เรื่องนี้ดี ยามที่ฟาร์มเพาะเลี้ยงขยายขนาดใหญ่ขึ้นเรื่อยๆ ที่ที่ต้องใช้รถก็ยิ่งมีมากขึ้นทุกที ทั้งไปส่งของที่เมืองเอก ทั้งไปขนธัญพืชที่ตัวอำเภอ ทั้งส่งลูกเป็ดให้ฟาร์มเพาะเลี้ยงแต่ละแห่ง ทั้งไปรับเป็ดโตเต็มวัย ที่ไหนก็ต้องใช้รถทั้งนั้น หากรถล้ำค่าคันนี้เกิดพังขึ้นมา ทุกเรื่องก็ต้องเลื่อนออกไป จะยิ่งทำให้เสียงานเสียการอย่างมาก

แต่รถคันหนึ่งไม่ใช่เรื่องของเงินไม่กี่พันไม่กี่หมื่นหยวน รถใหม่คันหนึ่งต้องใช้เงินตั้งหลายหมื่น ส่วนรถเก่านั้นก็ใช่ว่าจะหาซื้อกันได้ง่ายๆ

อวี๋ซือหยาถอนหายใจ "รอไปก่อนเถอะ ไว้ฉันค่อยคิดหาวิธีดูว่าจะหารถมาเพิ่มอีกสักคันได้ไหม"

แม้ในบัญชีจะยังมีเงินอยู่แสนกว่าหยวน แต่ต้องเก็บไว้เป็นเงินทุนหมุนเวียนสองหมื่น ส่วนที่เหลือต้องเอาไปซื้อที่ดินข้างสถานีรถไฟในเมืองเอก เพื่อสร้างร้านค้าสาขาแห่งใหม่

รออีกสองสามเดือน พอการผลิตเพิ่มขึ้น สินค้าของปีนี้จะมากกว่าปีที่แล้วตั้งหลายเท่าตัว ลำพังอาศัยร้านค้าสาขาเพียงแห่งเดียวในตอนนี้ ย่อมระบายสินค้าไม่ทันแน่ ดังนั้นการสร้างร้านค้าสาขาแห่งใหม่จึงเป็นเรื่องที่ต้องทำอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ และยังเป็นหนึ่งในเรื่องที่สำคัญเร่งด่วนที่สุดในตอนนี้ด้วย เมื่อสร้างร้านค้าสาขาแล้ว ความเร็วในการดึงเงินทุนกลับคืนมาก็จะได้เร็วขึ้น

ทันทีที่เริ่มงาน อวี๋ซือหยาก็หาคนมารังวัดที่ดิน เตรียมสร้างอาคารใหม่แล้ว

อวี๋ซือหยาพยักหน้า "ถูกต้อง สร้างห้องทดลองให้พวกศาสตราจารย์เหยียน ข้างๆ เป็นหอพัก ทำเป็นห้องชุดแบบมีห้องน้ำในตัว เดี๋ยวฉันจะให้คนวาดแบบแปลน แล้วให้หม่าตงอวิ๋นคอยคุมงาน รีบสร้างบ้านให้เสร็จโดยเร็วที่สุด"

ศาสตราจารย์เหยียนกลับไปที่มหาวิทยาลัยประจำมณฑลเพื่อจัดการเรื่องลาออกแล้ว และหลังจากได้รับความเห็นชอบจากอวี๋ซือหยา เขาก็เริ่มติดต่อลูกศิษย์ไม่กี่คนของเขา

"นี่... จะสร้างดีเกินไปหน่อยไหมครับ คุณ... คุณเองยังไม่ได้อยู่บ้านดีขนาดนี้เลย" เสี่ยวหลี่พูดอย่างลำบากใจเล็กน้อย

อวี๋ซือหยาเอียงหน้าเหลือบมองเขา "คุณมีความเห็นเหรอ"

เสี่ยวหลี่รีบปฏิเสธ "เปล่าครับ ผมเชื่อว่าคุณทำอะไรย่อมมีเป้าหมายแน่นอน และล้วนทำเพื่อผลประโยชน์ของโรงงานทั้งนั้น"

อวี๋ซือหยาไม่ได้รับคำพูดนี้ของเขา เพียงแต่เอ่ยว่า "คุณรู้สวัสดิการของศาสตราจารย์เหยียนที่มหาวิทยาลัยประจำมณฑลไหม เขาได้จัดสรรบ้านแบบสามห้องนอนหนึ่งห้องนั่งเล่น เงินเดือนเดือนละหนึ่งร้อยสี่สิบหยวน แถมยังมีวันหยุดสุดสัปดาห์กับช่วงปิดเทอมฤดูหนาวและฤดูร้อนอีก แล้วคุณว่าเงินเดือนหนึ่งร้อยหยวนที่เราเสนอให้เขา กับห้องชุดหนึ่งห้องนอนหนึ่งห้องนั่งเล่นที่มีห้องน้ำในตัว สวัสดิการแบบนี้มันสูงนักหรือไง"

เสี่ยวหลี่รู้สึกละอายใจ รีบส่ายหน้าเป็นพัลวัน "ไม่สูงครับ ไม่สูง ผมคิดตื้นไปเอง"

อวี๋ซือหยารู้ดีว่าเสี่ยวหลี่ไม่ใช่คนคิดเล็กคิดน้อย เกรงว่าคงมีใครมาเป่าหูอะไรเขาเข้าเสียมากกว่า

เธอแค่นยิ้ม "ถ้าไม่ใช่เพราะศาสตราจารย์เหยียนท่านนี้ยังมีความมุ่งมั่น มีใจรักเต็มเปี่ยม คนเขาจะยอมมาอยู่หมู่บ้านบนเขาห่างไกลแบบพวกเราทำไม เขาไม่คู่ควรจะได้อยู่ห้องเดี่ยว แล้วใครคู่ควร คุณบอกฉันซิ"

เสี่ยวหลี่จนด้วยคำพูด ได้แต่ยิ้มเจื่อนและยอมรับผิดไม่หยุด "ผมคิดผิดไปเองครับ คุณอย่าโกรธเลยนะ"

หากให้เธอพูด เสี่ยวหลี่ก็แค่อารมณ์ดีเกินไป หูเบาเกินไป การเป็นเลขาฯ หรือเป็นผู้ใต้บังคับบัญชาแบบนี้ย่อมดีอยู่หรอก แต่ภายภาคหน้าเขาต้องดูแลโรงงานใหญ่โตขนาดนี้ หากยังถูกคำพูดไม่กี่คำของคนอื่นชักจูงเอาง่ายๆ ก็คงไม่ดีแน่

อวี๋ซือหยาตั้งใจจะให้บทเรียนแก่เขา คำพูดจึงหนักแน่นขึ้นมาก "นี่คือการตัดสินใจของฉัน ใครมีความเห็นก็ให้มาคุยกับฉัน การสร้างคุณประโยชน์ให้โรงงาน ไม่ได้วัดกันที่ระยะเวลาสั้นหรือยาว แต่วัดกันที่ว่าจะสร้างผลประโยชน์ให้โรงงานได้มากเท่าไร ยิ่งสร้างผลประโยชน์ได้มาก ก็สมควรได้รับการดูแลเป็นพิเศษ พวกศาสตราจารย์เหยียนไม่คู่ควรจะได้อยู่บ้านแยกเดี่ยวหรือไง แล้วใครคู่ควรล่ะ พวกเขาเหรอ ถ้าใครสามารถสร้างมูลค่าให้โรงงานได้มากกว่านี้ ฉันก็จะสร้างบ้านใหม่ให้พวกเขาเหมือนกัน!"

เสี่ยวหลี่รีบพูด "ผู้จัดการอวี๋ คุณอย่าเพิ่งโกรธเลยครับ ผมแค่พูดไปเรื่อยเอง เป็นความผิดผมเองครับ"

อวี๋ซือหยากวาดตามองเขาแวบหนึ่ง "หัวหน้าหลี่ พอฉันไปเมืองหลวงมณฑลแล้ว โรงงานก็ต้องฝากคุณดูแล คุณเป็นผู้นำ ต้องแสดงความเด็ดขาดของผู้นำออกมา ฉันไม่ได้บอกให้คุณเล่นอภิสิทธิ์ แต่หมายถึงคุณต้องไม่ถูกคนข้างล่างชักจูง ถ้าพวกเขาทำงานเก่งกว่าคุณ มีวิสัยทัศน์กว้างไกลกว่าคุณ แล้วทำไมถึงไม่ใช่พวกเขามาบริหารโรงงาน มาเป็นหัวหน้าฝ่ายล่ะ ในฐานะผู้นำ เราต้องชัดเจนว่าอะไรถูกอะไรผิด ขอเพียงเป็นเรื่องที่มีประโยชน์ต่อโรงงาน เราก็ต้องทุ่มสุดตัวเพื่อทำมันให้ได้ มีแต่แบบนี้เท่านั้นพวกเราถึงจะก้าวไปได้ไกลขึ้น"

การมุ่งแสวงหาความเท่าเทียมเพียงอย่างเดียวนั้น โดยเนื้อแท้ก็คือความไม่เท่าเทียมอยู่แล้ว คนที่ทำงานได้เท่ากับคนสองคน กลับได้ค่าจ้างเท่ากับคนอื่น คนที่สร้างผลประโยชน์ให้โรงงานได้เป็นหลักหมื่น กลับได้ค่าจ้างเท่ากับคนงานในสายการผลิต นี่ไม่ใช่ความไม่เป็นธรรมสำหรับคนกลุ่มแรกหรอกหรือ การทำลายความกระตือรือร้นของคนเหล่านี้ นานวันเข้าใครจะยังอยากทุ่มเทแรงกายแรงใจ ทุกคนคงปล่อยตัวตามยถากรรมกันหมด

เสี่ยวหลี่นึกถึงเรื่องราวตลอดทางที่ผ่านมาว่าได้ยินเสียงคัดค้านมากเพียงใด ก็ยิ้มเจื่อน "ผู้จัดการอวี๋ ผมเข้าใจแล้วครับ เป็นเพราะผมวางบทบาทตัวเองไม่ถูกต้องเอง ต่อไปผมจะระวังครับ"

อวี๋ซือหยาพยักหน้า "หลังจากฉันไปแล้ว ก็ฝากคุณดูแลพวกศาสตราจารย์เหยียนด้วยล่ะ พวกเขายอมละทิ้งงานที่สะดวกสบายในเมืองและเงินเดือนที่สูงกว่าเพื่อมาช่วยพัฒนาโรงงานของเรา เราจะทำให้พวกเขาเสียน้ำใจไม่ได้เด็ดขาด เดี๋ยวคุณเอาสวัสดิการที่ศาสตราจารย์เหยียนเคยได้รับจากมหาวิทยาลัยประจำมณฑลไปประกาศให้ทั่ว แล้วแจ้งลงไปว่า ใครแอบนินทาลับหลังอีก จะหักโบนัสสิ้นปีทั้งหมด ถ้าเตือนแล้วยังไม่ฟังซ้ำซาก ก็ไล่ออกจากโรงงานไปเลย!"

เสี่ยวหลี่สะดุ้งตกใจ อาจเพราะอวี๋ซือหยาปูทางไว้ก่อนแล้ว คราวนี้เขาจึงไม่กล้าคัดค้าน รีบตอบรับ "ได้ครับ คุณวางใจได้เลย มีผมคอยดูอยู่ จะไม่ยอมให้พวกศาสตราจารย์เหยียนต้องน้อยเนื้อต่ำใจเด็ดขาด จริงสิครับ ช่วงนี้มีเยาวชนลงชนบทหลายคนมาเลียบๆ เคียงๆ ถามผม พวกเขาคงได้ยินมาว่าเราจะเปิดแผนกจำหน่ายหน้าร้านแห่งที่สองในเมือง ผู้จัดการอวี๋ เรื่องนี้คุณคิดเห็นยังไงครับ"

เธอกะแล้วเชียวว่าเสี่ยวหลี่เป็นคนใจดีเกินไป ดูสิ ไม่ไปหาคนอื่นแต่กลับมาหาเขา ก็เพราะทุกคนคิดว่าเขาคุยง่ายนั่นแหละ

นิสัยคนเราไม่ใช่เรื่องที่จะเปลี่ยนกันได้ง่ายๆ แม้เสี่ยวหลี่จะคุยง่าย แต่ก็ค่อนข้างมีหลักการ ตลอดปีกว่าๆ ที่คุมงานฝ่ายผลิต นอกจากเรื่องก้นบุหรี่คราวก่อน ก็ไม่เคยเกิดเรื่องวุ่นวายใหญ่อะไรขึ้นอีก อวี๋ซือหยาจึงไม่ได้ว่าอะไรมากความ

เธอครุ่นคิดครู่หนึ่งแล้วกล่าว "ใช่แล้วค่ะ พอแผนกจำหน่ายหน้าร้านสร้างเสร็จ ก็ต้องรับพนักงานขายชุดหนึ่ง เพราะทางสถานีรถไฟมีขนาดใหญ่กว่าเดิม เราจึงเตรียมรับสมัครพนักงานขายเบื้องต้นหกคน เดี๋ยวคุณเอาประกาศไปติดหน้าประตูแจ้งเรื่องนี้ ให้สมาชิกคอมมูนและเยาวชนลงชนบททุกคนในคอมมูนเราเข้าร่วมการคัดเลือกได้ การรับพนักงานขายคราวนี้มีข้อกำหนดสองข้อ ข้อแรกคือเชื่อฟังคำสั่ง มีมารยาทและอดทนต่อลูกค้า ข้อสองซึ่งเป็นข้อที่สำคัญที่สุด สามารถช่วยให้แผนกจำหน่ายหน้าร้านพัฒนาได้ดียิ่งขึ้น ใครสนใจก็ให้เขียนจดหมายอธิบายจุดเด่นของตัวเองมา แล้วค่อยเอาส่งให้ฉัน ฉันจะคัดเลือกเอง"

สีหน้าของเสี่ยวหลี่ดูพิลึกพิลั่น เขาพูดอึกอัก "ผู้จัดการอวี๋ ข้อสองของคุณนี่ หมายถึงอย่างที่ผมเข้าใจหรือเปล่าครับ"

อวี๋ซือหยามองเขาอย่างเปิดเผย "ใช่แล้ว เป็นอย่างที่คุณคิดนั่นแหละ ที่ฉันต้องการก็คือคนมีเส้นสายนี่แหละ มีเส้นสายในเมืองหลวงมณฑล หรือมีเส้นสายในการรถไฟก็ได้ทั้งนั้น ทำไม แปลกใจมากเหรอ การเกิดมาเป็นทักษะอย่างหนึ่ง คนเขาโชคดี เราก็ปฏิเสธจุดนี้ไม่ได้ อีกอย่างเวลาคนเขาไปขอให้ใครช่วยก็ต้องเสียน้ำใจเหมือนกัน คุณไม่ต้องมีภาระในใจหรอก ตอนนี้งานพนักงานขายไม่ได้ต้องการทักษะฝีมืออะไรมากมาย แค่คิดเงินเป็นก็พอ จ้างใครก็ต้องจ้างอยู่ดี ทำไมเราจะไม่จ้างคนที่มีประโยชน์ต่อโรงงานเรามากที่สุดล่ะ ยังไงเสียก็มีแต่โรงงานพัฒนาขึ้น ทุกคนถึงจะมีชีวิตที่ดีขึ้นได้"

เสี่ยวหลี่ชินกับการเป็นคนซื่อตรง จึงยังคิดไม่ตกอยู่บ้าง แต่ก็จำต้องยอมรับว่าที่อวี๋ซือหยาพูดมานั้นมีเหตุผล จ้างใครก็ต้องจ้างทั้งนั้น ย่อมต้องจ้างคนที่ทำประโยชน์ให้โรงงานได้มากที่สุด และสร้างผลประโยชน์สูงสุดให้โรงงานอยู่แล้ว!

เสี่ยวหลี่รู้สึกเหมือนตาสว่างขึ้นมาทันใด เขาจ้องมองอวี๋ซือหยาด้วยแววตาเป็นประกายแล้วยิ้มพลางกล่าวว่า "ได้ครับ เดี๋ยวผมจะเอาประกาศไปปิดไว้เลย"

เป็นไปตามคาด พอใบประกาศนี้ถูกปิดออกไป ก็เกิดความฮือฮาครั้งใหญ่ขึ้นในโรงงานทันที คนที่ใจกล้าหน่อยไม่น้อยถึงกับวิ่งไปที่ห้องทำงานของเสี่ยวหลี่เพื่อถามว่าคุณสมบัติที่ระบุไว้ชัดเจนคืออะไรกันแน่

คราวนี้เสี่ยวหลี่ฉลาดขึ้นแล้ว ได้แต่ชี้ไปทางใบประกาศแล้วพูดเหมือนกันหมดว่า "เขียนตามความต้องการบนนั้นก็พอครับ สุดท้ายผู้จัดการอวี๋จะเป็นคนคัดเลือกผู้ที่เหมาะสมที่สุดเอง ไม่มีเกณฑ์ตายตัวหรอก"

เมื่อเค้นเอาอะไรที่เป็นประโยชน์จากปากเขาไม่ได้ ทุกคนจึงได้แต่คาดเดากันไปเรื่อย เค้นสมองคิดหาจุดเด่นของตัวเองจนหัวแทบแตก

แต่ก็มีบางคนที่หัวไว นึกโยงไปถึงเรื่องที่พนักงานขายสี่คนที่รับคราวก่อนล้วนเป็นคนในเมืองเอกของมณฑล ความคิดจึงเริ่มแล่น และพอจะเดาอะไรออกบ้างแล้ว

ในบรรดาคนเหล่านี้ กลุ่มที่กระตือรือร้นที่สุดย่อมเป็นพวกเยาวชนลงชนบท เพราะการสอบเข้ามหาวิทยาลัยสิ้นสุดลงแล้ว เยาวชนลงชนบทส่วนใหญ่ต่างสอบไม่ติด จึงสูญเสียโอกาสที่จะได้กลับเข้าเมืองไป ตอนนี้การรับสมัครงานของฟาร์มเพาะเลี้ยงจึงกลายเป็นความหวังที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของทุกคน ใครบ้างจะไม่อยากออกไปจากที่นี่แล้วกลับเข้าเมือง

เมื่อเทียบกับเยาวชนลงชนบทแล้ว ปฏิกิริยาของสมาชิกคอมมูนกลับเรียบเฉยกว่ามาก แม้งานพนักงานขายจะดึงดูดใจ แต่ก็ต้องจากบ้านเกิดเมืองนอน คนที่มีครอบครัวแล้วย่อมไม่อยากทิ้งลูกเมียและคนแก่ไว้ข้างหลัง แรงจูงใจจึงไม่ได้มากขนาดนั้น และที่สำคัญยิ่งกว่าก็คือ ฟาร์มเพาะเลี้ยงประกาศรับสมัครคนอีกรอบแล้ว แถมคราวนี้ยังรับพนักงานมากถึงสองร้อยคนเต็ม ๆ เมื่อเทียบกับตำแหน่งพนักงานขายที่ผู้คนแย่งชิงกันข้ามสะพานไม้เดียว โอกาสได้งานในโรงงานย่อมมีมากกว่าเห็น ๆ

นี่เป็นการรับสมัครงานในคราวเดียวที่มากที่สุด พอข่าวแพร่ออกไป ทั้งคอมมูนต่างก็ตกตะลึง สมาชิกคอมมูนไม่น้อยพากันบอกต่อแบบปากต่อปาก ไปสมัครกรอกแบบฟอร์ม เตรียมพร้อมสำหรับการคัดเลือก แม้กระทั่งเยาวชนลงชนบทบางคนที่รู้ตัวว่าหมดหวังกับตำแหน่งพนักงานขายแล้ว ก็ยังหันมาร่วมสมัครงานนี้ด้วย

คอมมูนหงอวิ๋นจมอยู่ท่ามกลางบรรยากาศชื่นมื่นยินดี ทว่าพวกเจ้าหน้าที่ของคอมมูนใกล้เคียงกลับไม่ค่อยสบอารมณ์เท่าไรนัก

เปิดฟาร์มเพาะเลี้ยงเหมือนกัน คอมมูนหงอวิ๋นเขารับคนงานทุกปี แถมขนาดก็ใหญ่ขึ้นเรื่อย ๆ ทุกครั้ง แล้วพวกเขาล่ะ สร้างฟาร์มเพาะเลี้ยงเหมือนกัน แต่รับคนงานแต่ละครั้งแค่ไม่กี่คน มิหนำซ้ำยังถูกพวกเด็กเส้นแย่งไปหมด

ไม่เปรียบเทียบก็แล้วไปเถอะ แต่พอเทียบกันแบบนี้ ในใจจะไปทนรับได้หรือ

สมาชิกคอมมูนจำนวนมากพากันไปหาเจ้าหน้าที่ประจำคอมมูน ยกข้ออ้างว่าทุกคนต่างก็อยู่ในอำเภอเดียวกัน ถือเป็นครอบครัวเดียวกัน เรียกร้องขอมีส่วนร่วมในการรับสมัครงานของคอมมูนหงอวิ๋นด้วย

พวกเจ้าหน้าที่ถูกรบเร้าจนหมดปัญญา หรืออาจเป็นเพราะอิจฉาตาร้อนที่คอมมูนหงอวิ๋นมีคนงานเพิ่มขึ้นมากมายขนาดนี้ สุดท้ายจึงตามมาหาถึงที่จริง ๆ

วันที่หกเดือนหนึ่ง อวี๋ซือหยาเพิ่งก้าวเท้าเข้าฟาร์มเพาะเลี้ยง หม่าตงอวิ๋นก็เดินเข้ามาส่งสายตาให้เธอ "เลขาฯ เฉียนกับพวกมากันแล้วค่ะ"

"เช้าขนาดนี้เลยหรือ" อวี๋ซือหยาเลิกคิ้วขึ้น ก่อนจะยิ้มพลางกล่าวว่า "ชงชาให้หรือยัง อยู่ในห้องประชุมใช่ไหม ฉันจะไปดูหน่อย"

พอเธอเดินเข้าไปในห้องประชุม ก็พบว่า ปัดโธ่เอ๊ย ไม่ใช่แค่เลขาฯ เฉียนที่มา แต่ยังมีเลขาฯ หวง เลขาฯ ชวี และเลขาฯ คอมมูนอื่น ๆ รวมแล้วถึงหกคน พอนับดูแล้ว ล้วนเป็นคอมมูนที่มีอาณาเขตติดกับคอมมูนหงอวิ๋นของพวกเธอทั้งสิ้น

"ลมอะไรหอบเลขาฯ เฉียนกับทุกท่านมาถึงนี่ได้คะเนี่ย" อวี๋ซือหยายิ้มพลางเอ่ยถาม

เลขาฯ เฉียนชี้นิ้วมาทางอวี๋ซือหยา "ผู้จัดการอวี๋ คุณไม่จริงใจเลยนะ พวกเราต่างก็เป็นคอมมูนพี่น้องกัน คอมมูนพวกคุณรับสมัครคนงานอีกแล้ว แต่กลับไม่ส่งข่าวบอกพวกเราสักคำ"

"นั่นน่ะสิ คอมมูนพวกคุณจะมีคนมากมายขนาดนั้นได้ยังไง ผู้จัดการอวี๋ คอมมูนพวกเรามีเด็กจบมัธยมปลายอยู่ไม่น้อยเลยนะ ให้ผมแนะนำให้สักสองสามคนไหมล่ะ" เลขาฯ หวงยิ่งหน้าหนากว่าใคร เปิดฉากมาก็เอ่ยปากขอโควตาตรง ๆ

อวี๋ซือหยาเข้าใจจุดประสงค์ของพวกเขาแล้ว เธอจึงกระตุกมุมปากยิ้ม "เลขาฯ หวง คุณพูดแบบนี้ได้ยังไงกันคะ คอมมูนพวกเรานับคนแก่คนหนุ่มสาวรวมกันตั้งเป็นหมื่นคน จะไม่มีคนได้ยังไง เรื่องรับสมัครงานเนี่ย แม้แต่เลขาฯ หวังฉันยังลืมแจ้งเลย ต้องขออภัยจริง ๆ ค่ะ"

คำพูดของเธอขาดไปแค่ประโยคเดียวว่า ขนาดเลขาฯ หวังเธอยังไม่จำเป็นต้องรายงาน แล้วมีความจำเป็นอะไรที่ต้องมาแจกแจงให้พวกคุณฟังด้วย

เลขาฯ เฉียนฟังออกถึงความแข็งกร้าวของอวี๋ซือหยา จึงรู้สึกประหลาดใจอยู่บ้าง อดไม่ได้ที่จะมองเธอซ้ำอีกที เมื่อก่อนเวลาอยู่ต่อหน้าพวกเลขาฯ อย่างพวกเขา เธอพูดจาสุภาพมาก ต่อให้ไม่ยอมถอย ก็ยังเลือกใช้ถ้อยคำที่ฟังรื่นหู แต่วันนี้กลับพูดตรงไปตรงมาขนาดนี้ ถือเป็นครั้งแรกเลยจริงๆ มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่

เลขาฯ คนอื่น ๆ ก็เคยติดต่อกับอวี๋ซือหยามาหลายครั้งแล้วเช่นกัน ต่างรู้สึกไม่คุ้นเคย บรรยากาศจึงพลอยอึมครึมลง และไม่มีใครพูดอะไรออกมาสักคำ

ผ่านไปสองนาที ในที่สุดเลขาฯ เฉียนก็ยอมหน้าด้านทำลายความเงียบขึ้นมา "ผู้จัดการอวี๋ พวกเราไม่ใช่คนอื่นคนไกลกันแล้ว คุณดูสิ คอมมูนพวกคุณมีความเคลื่อนไหวใหญ่โตทุกปี พวกเราที่อยู่ติดกับคอมมูนคุณกลับใช้ชีวิตกันอย่างยากลำบาก สมาชิกคอมมูนบ่นกันระงม พวกเราเป็นเพื่อนเก่าเพื่อนแก่กันทั้งนั้น คุณต้องช่วยพวกเรานะ เอาอย่างนี้แล้วกัน ให้พอเป็นน้ำใจ แบ่งโควตารับสมัครคนงานให้พวกเราสักสองสามที่สิ"

"สองสามที่เหรอคะ ทั้งหมดสองสามที่ หรือว่าคอมมูนละสองสามที่ล่ะคะ" อวี๋ซือหยาถามยิ้มๆ

เลขาฯ เฉียนมองใบหน้าเปื้อนยิ้มของเธอ แล้วสบตากับเลขาธิการของคอมมูนอื่น ก่อนจะหยั่งเชิงถาม "ถ้าคอมมูนละสองสามที่ล่ะ"

อวี๋ซือหยามองเขาด้วยรอยยิ้มหวาน "เลขาฯ เฉียน พวกคุณมีตั้งหกคอมมูน ที่ละสองสามที่ก็ปาเข้าไปหลายสิบที่แล้ว ถ้าคอมมูนอื่นได้ยินข่าวเข้า พวกเขาจะยอมเหรอคะ หากทุกที่ขอคนละสองสามที่ โควตารับคนสองร้อยที่ของฉันก็คงไม่พอแบ่ง คุณทำแบบนี้ไม่เท่ากับทำให้ฉันลำบากใจเหรอคะ"

เลขาฯ เฉียนรีบโบกมือ "ไม่หรอก พวกเขาอยู่ไกล เรื่องนี้เธอไม่พูด พวกเราไม่พูด พอรับคนงานเสร็จ ถึงพวกเขาได้ยินเรื่องก็สายไปแล้ว ทุกอย่างลงตัวหมดแล้ว ก็ทำอะไรไม่ได้แล้ว"

แผนนี้ดีจริง พวกเขาสบายใจกันแล้ว แต่ฟาร์มเพาะเลี้ยงเป็ดชิงเหอล่ะ หากเปิดช่องนี้ขึ้นมา คอมมูนอื่นจะยอมอยู่เฉยหรือ ถึงตอนนั้นทุกครั้งที่เปิดรับคนงาน ก็จะมีคนมาหาเธอ ถ้าเธอไม่ยอม นานวันเข้าคงได้เอาเรื่องไปโวยถึงระดับอำเภอแน่

เธอต้องโง่เขลาขนาดไหน ถึงจะยอมตกลงเรื่องที่ไม่มีประโยชน์กับตัวเองสักนิดแบบนี้

อวี๋ซือหยายกยิ้มเยาะพลางเอ่ย "วิธีของเลขาฯ เฉียนเข้าท่าดีนะคะ แต่ว่า มันมีประโยชน์อะไรกับคอมมูนหงอวิ๋นของพวกเราล่ะคะ"

คำถามนี้ทำเอาพวกเลขาฯ ถึงกับพูดไม่ออกไปตามๆ กัน

รอจนคอมมูนหงอวิ๋นรับคนงานไม่ครบอย่างนั้นหรือ แล้วนั่นต้องรอไปถึงเมื่อไหร่กัน บรรดาเลขาฯ ต่างไม่พอใจกับผลลัพธ์นี้

เลขาฯ เฉียนยังไม่ยอมถอดใจ ถามต่อว่า "ผู้จัดการอวี๋ อะลุ้มอล่วยให้หน่อยไม่ได้เหรอ อย่างน้อยๆ ก็ช่วยแบ่งโควตาให้พวกเราสักสองสามที่ ให้พวกเราพอกลับไปรายงานทางโน้นได้หน่อยเถอะ"

อวี๋ซือหยารู้สึกขำ "คอมมูนละหนึ่งหรือสองที่ พวกคุณเตรียมจะให้ใครล่ะคะ ถ้าเกิดโควตาแค่ที่เดียวนี้ทำให้พวกคุณทะเลาะกันจนไม่สงบสุข ถึงตอนนั้นคงกลายเป็นความผิดของฉันแทน เลขาฯ เฉียน ฉันอย่าสร้างความเดือดร้อนให้พวกคุณเลยดีกว่าค่ะ"

เลขาฯ เฉียนยังไม่ทันได้พูดอะไร ก็โดนเธอตอกกลับจนพูดไม่ออก สุดท้ายไม่ได้ผลประโยชน์อะไรติดไม้ติดมือไปสักอย่าง จึงเดินฟัดเฟียดจากไปด้วยความโมโห

พอลับหลังพวกเขา เสี่ยวหลี่ก็เดินเข้ามา กระซิบกับอวี๋ซือหยาว่า "ผู้จัดการอวี๋ คราวนี้คุณล่วงเกินพวกเขาเข้าเต็มเปาเลยนะครับ ถ้าไม่ไหวจริงๆ จะแบ่งโควตาให้พวกเขาสักสองสามที่ก็ได้นี่ครับ"

"ล่วงเกินก็ล่วงเกินสิ" อวี๋ซือหยาไม่ใส่ใจ หากเป็นพวกหัวรั้นไม่กลัวตายอย่างโจวเจียซิ่ง เธอยังต้องคิดหน้าคิดหลังอยู่บ้าง แต่กับเลขาธิการคอมมูนพวกนี้น่ะหรือ คุมเธอก็ไม่ได้ ผลประโยชน์ของทุกคนยังผูกติดอยู่ด้วยกัน พวกเขาจะทำอะไรเธอได้ คนพวกนี้ห่วงหน้าพะวงหลัง อย่างมากก็แค่แอบขัดขาเธอลับหลัง แต่ตอนนี้ปีกกล้าขาแข็งแล้ว เธอยังต้องกลัวพวกเขาอีกหรือไง ตอนนี้ทั่วทั้งอำเภอสร้างฟาร์มเพาะเลี้ยงไปตั้งยี่สิบกว่าแห่ง ต่อไปมีแต่พวกเขาที่จะต้องมาอ้อนวอนให้เธอรีบไปรับซื้อเป็ด ไม่ใช่เธอไปขอร้องพวกเขาอีกต่อไปแล้ว

"เสี่ยวหลี่ เธอรู้ไหมว่าทำไมคนในคอมมูนของพวกเขาถึงไม่พอใจขนาดนั้น เพราะพนักงานในฟาร์มเพาะเลี้ยงของพวกเขามีแต่พวกเด็กเส้นเด็กฝาก ถ้าให้โควตาไปอีก ก็คงหนีไม่พ้นยกให้เด็กเส้นก่อนแน่ ถึงฉันจะไม่รังเกียจเด็กเส้น แต่ก็ใช่ว่าจะรับเด็กเส้นทุกคนเสียเมื่อไหร่ ต้องเป็นเด็กเส้นที่สร้างประโยชน์ให้โรงงานได้ฉันถึงจะรับ ส่วนพวกที่กะจะเข้ามาเช้าชามเย็นชามอย่าได้หวังเลย เธอจำไว้นะ ถ้าฉันไม่อนุญาต ห้ามรับคนนอกคอมมูนหงอวิ๋นเด็ดขาด"

เธอไม่อยากอัญเชิญบรรพบุรุษเข้ามาเหยียบย่ำกฎเกณฑ์ของโรงงานหรอกนะ

เสี่ยวหลี่รีบพยักหน้ารับ แล้วพูดต่อว่า "มีสายโทรศัพท์ถึงคุณที่ห้องทำงานครับ บก. ลู่โทรมา"

ไม่ได้ข่าวคราวของลู่หมิงฮุ่ยมาหลายวันแล้ว อวี๋ซือหยาเพิ่งทราบจากหนังสือพิมพ์ประจำมณฑลเมื่อไม่กี่วันก่อนว่า ปีใหม่นี้พวกเขาก็ร่วมเดินทางไปชนบทกับทีมสำรวจหลายทีม แม้แต่วันสิ้นปีและวันชิวอิกก็ยังต้องฉลองในต่างถิ่น

จะว่าไปก็น่าขันขื่นไม่น้อย ผู้เสียหายที่ตรวจพบในตอนนี้แทบทั้งหมดเป็นเยาวชนลงชนบทกับผู้สำเร็จการศึกษารุ่นปัจจุบันในชนบท พูดให้ตรงก็คือล้วนเป็นชาวบ้านตาดำๆ ที่ไร้อำนาจบารมี ข้อมูลข่าวสารล่าช้า แม้จะสงสัยผลสอบของตัวเองว่ามีปัญหา ก็ไม่รู้จะไปเอาผิดกับใคร ได้แต่ปล่อยให้เป็นไปตามยถากรรม

ผู้กระทำผิดส่วนใหญ่ก็หาใช่เจ้าหน้าที่ระดับสูงมาจากไหน ล้วนเป็นเจ้าหน้าที่ระดับรากหญ้าทั่วไป หลายคนเป็นคนของคอมมูนด้วยซ้ำ เจ้าหน้าที่ตัวเล็กๆ แค่นี้กลับสามารถปิดแผ่นฟ้าด้วยฝ่ามือเดียว ยิ่งในที่ห่างไกลทุรกันดาร ปรากฏการณ์เช่นนี้ก็ยิ่งเด่นชัด

ในทางกลับกัน ตามเมืองใหญ่ คดีสวมสิทธิ์เช่นนี้กลับมีน้อยกว่ามาก ช่างน่าขันขื่นสิ้นดี

เมื่ออวี๋ซือหยากลับมาที่ห้องทำงาน สายก็ถูกตัดไปแล้ว เธอจึงกดโทรกลับไปหาลู่หมิงฮุ่ย

ลู่หมิงฮุ่ยเป็นคนรับสายพอดี เธอถอนหายใจยาวเหยียด "เหนื่อยแทบขาดใจเลยค่ะ ช่วงสิบกว่าวันนี้ ฉันแทบจะได้นอนแค่วันละสี่ห้าชั่วโมงเอง"

อวี๋ซือหยาเอ่ยกลั้วหัวเราะ "ลำบากแย่เลย ตอนนี้เรียบร้อยหมดแล้วใช่ไหมคะ"

ลู่หมิงฮุ่ยถอนหายใจ "เกือบหมดแล้วค่ะ ตรวจพบทั้งหมด 26 คดี ทางมณฑลสั่งให้สอบสวนลงโทษอย่างเด็ดขาด ตอนนี้ผู้มีส่วนเกี่ยวข้องทั้งหมดถูกส่งตัวไปควบคุมตัวไว้ที่สถานีตำรวจท้องถิ่นแล้ว รอการดำเนินคดีขั้นต่อไป ตั้ง 26 คดีเชียวนะคะ นี่มันกระทบถึงอนาคตของคน 26 คน ชะตากรรมของ 26 ครอบครัว พวกเขากล้าทำลงไปได้ยังไงกัน!"

นั่นน่ะสิ นี่แค่ในมณฑลนี้ แล้วมณฑลอื่นจะไม่มีเรื่องแบบนี้เกิดขึ้นเชียวหรือ ที่ถูกเปิดโปงออกมาเป็นเพียงยอดภูเขาน้ำแข็งเท่านั้น อวี๋ซือหยาจำได้ว่าในยุคหลังเคยมีรายงานข่าวระบุว่า มณฑลแห่งหนึ่งใช้เวลาสองปีตรวจพบผู้สวมสิทธิ์เข้ามหาวิทยาลัยจนคว้าวุฒิการศึกษาไปกว่าสองร้อยคน และคนสองร้อยกว่าคนนี้เป็นเพียงผู้ที่ได้วุฒิในช่วงเจ็ดปีระหว่างปี 2002 ถึง 2009 เท่านั้น หากรื้อตรวจคดีสวมสิทธิ์ตลอดสี่สิบปีนับตั้งแต่ฟื้นฟูการสอบเข้ามหาวิทยาลัย ตัวเลขนี้คงสูงเกินกว่าที่ใครจะจินตนาการได้เป็นแน่

"ตอนนี้ออกข่าวไปแล้ว หลังจากนี้เรื่องแบบนี้น่าจะลดน้อยลงเรื่อยๆ ค่ะ" อวี๋ซือหยาปลอบใจลู่หมิงฮุ่ย พวกเธอพยายามทำเต็มที่แล้ว เรื่องอื่นนอกเหนือจากนี้ก็ไม่ใช่สิ่งที่พวกเธอจะควบคุมได้ คนเราในชีวิตนี้ ขอแค่ไม่ละอายแก่ใจก็พอ

ลู่หมิงฮุ่ยสลัดความหดหู่ออกไปอย่างรวดเร็ว พลางยิ้มออกมา "นั่นสิคะ อย่างน้อยก็คืนความยุติธรรมให้คนทั้ง 26 คนได้แล้ว เรื่องนี้ตอนนี้กลายเป็นเรื่องใหญ่มาก ทั่วประเทศน่าจะรู้กันหมดแล้ว เสียงเรียกร้องจากเหล่าผู้สอบทั่วทุกพื้นที่ดังระงม ทุกคนต่างเรียกร้องให้ประกาศรายชื่อผู้สอบติด"

อวี๋ซือหยาประหลาดใจแต่ก็ไม่แปลกใจ แม้ข่าวสารจะปิดกั้น แต่ช่วงนี้ตรงกับเทศกาลปีใหม่พอดี คนไปมาหาสู่เยี่ยมญาติมิตรมีไม่น้อย อีกทั้งยังมีเยาวชนลงชนบทที่เดินทางกลับบ้านเกิดไปเยี่ยมครอบครัว การนำข่าวสารกลับไปเผยแพร่ที่บ้านเกิดจึงไม่ใช่เรื่องแปลก

เรื่องพรรค์นี้ ไม่ว่าจะเกิดขึ้นที่ไหน หรือในยุคสมัยใด ก็ย่อมก่อให้เกิดกระแสสะเทือนเลื่อนลั่นทั้งสิ้น

สิ่งที่เธอสนใจก็คือ "แล้วมณฑลอื่นมีปฏิกิริยายังไงบ้างคะ"

ลู่หมิงฮุ่ยเอ่ยว่า "หลายมณฑลกำลังประชุมหารือกันอยู่ ผลลัพธ์จะเป็นยังไงแน่ยังไม่รู้ แต่ต้องมีการสังคายนาจัดระเบียบแน่นอนค่ะ ไม่ว่าจะยังไง การส่งเสียงออกไปจนเบื้องบนให้ความสำคัญได้ก็นับเป็นเรื่องดีแล้วละ คุณกับเป็ดชิงเหอดังใหญ่แล้ว คาดว่าพอคุณมาถึงเมืองเอก เบื้องบนคงจะเรียกพบคุณแน่"

ใจของอวี๋ซือหยากระตุกวูบ ลู่หมิงฮุ่ยคงตั้งใจโทรมาบอกเรื่องนี้กับเธอสินะ ทว่าเธอเพียงแค่ทำในสิ่งที่ควรทำ จะพบก็ไม่เสียหายอะไร

"เข้าใจแล้วค่ะ ขอบคุณ บก. ลู่ที่ช่วยเตือนนะคะ"

ลู่หมิงฮุ่ยโบกมือ "จะขอบคุณทำไมกันคะ คุณมาเมืองเอกแล้วแวะมาที่สำนักพิมพ์เราหน่อยนะ จำไว้ว่าหารถมาด้วยจะดีที่สุด จดหมายของคุณน่ะใส่ได้ตั้งหลายกระสอบแล้ว"

อวี๋ซือหยาหลุดขำ "เกินไปหรือเปล่าคะเนี่ย"

ลู่หมิงฮุ่ยส่งเสียงฮึ "ไว้คุณมาเห็นกับตาก็รู้เองว่าเกินไปไหม ผู้สอบพวกนี้กระตือรือร้นกันสุดๆ เลยละ อ้อ จริงสิ บก. บริหารบอกว่าเตรียมจะสัมภาษณ์เดี่ยวคุณสักรอบ ไว้คุณมาเมืองเอกแล้ว พวกเราค่อยหาเวลาคุยกันนะ"

พูดถึงการสัมภาษณ์เดี่ยวในยุคนี้ ภาพจำที่ชัดที่สุดของอวี๋ซือหยาก็คือรายงานข่าวประเภท 'คนเหล็กหวังจิ้นสี่' เธอตกใจจนสะดุ้ง "ฉัน... ฉันจะไหวเหรอคะ"

เกียรติยศยิ่งใหญ่ขนาดนั้นเชียวนะ

ลู่หมิงฮุ่ยยิ้มพลางถามย้อน "ผู้จัดการโรงงานอวี๋ ปกติคุณมั่นใจมากไม่ใช่เหรอคะ ทำไมคราวนี้ถึงไม่มั่นใจขึ้นมาล่ะ คุณลองนับดูสิ จะหาคนที่อายุรุ่นราวคราวเดียวกับคุณ เก่งกาจขนาดนี้ ได้ลงทั้งหนังสือพิมพ์ประจำมณฑล โทรทัศน์ วิทยุมาตั้งกี่รอบ ทำเรื่องใหญ่โตมาตั้งมากมายได้สักกี่คนกัน ถ้าคุณไม่ลง แล้วใครจะลงล่ะคะ"

นี่นับเป็นเกียรติยศอันยิ่งใหญ่จริงๆ พอมีเกียรติยศเหล่านี้แล้ว วันหน้าเวลาเธอไปติดต่อขอทำเรื่องอะไรกับทางเมืองหรือทางมณฑล วิ่งเข้าออกหน่วยงานพวกนั้นก็สะดวกขึ้น

ไม่ว่าจะต่อการเติบโตส่วนตัวของเธอ หรือการพัฒนาของเป็ดชิงเหอ ล้วนมีแต่ผลดีไม่มีผลเสีย เธอจึงตอบตกลงด้วยความยินดี อีกทั้งพอยามว่างก็คอยขบคิดว่าลู่หมิงฮุ่ยอาจจะถามอะไรบ้าง และเธอควรจะตอบอย่างไรถึงจะส่งผลดีที่สุดต่อตัวเธอและโรงงาน นี่เป็นโอกาสทองที่หาได้ยากที่จะได้ลงหนังสือพิมพ์ เธอต้องใช้มันให้เป็นประโยชน์และรีดมูลค่าออกมาให้ได้มากที่สุด

เรื่องที่ตัวเองกำลังจะได้ลงหนังสือพิมพ์นี้ อวี๋ซือหยาไม่ได้บอกใครเลยสักคน

หลังจากจัดการเรื่องราวในโรงงานเรียบร้อย และเห็นว่าโรงงานดำเนินงานเข้าที่เข้าทางแล้ว อวี๋ซือหยาก็พาเสิ่นเจี้ยนตงเก็บข้าวของเตรียมตัวมุ่งหน้าสู่เมืองเอก

ในวันนั้น เธอออกเดินทางพร้อมกันสี่คน มีเสิ่นเจี้ยนตง เสิ่นหงอิง และอวี๋เซียงเซียง ขั้นแรกพาเด็กสาวทั้งสองคนไปส่งที่โรงเรียนมัธยมก่อน จ่ายค่าเล่าเรียนให้พวกเธอ ทิ้งคูปองอาหารกับเงินไว้ให้ จากนั้นอวี๋ซือหยาก็กำชับพวกเธออีกว่า "ไว้พวกพี่เช่าบ้านเรียบร้อยแล้วจะเขียนจดหมายมาบอก พอถึงสิ้นเดือนช่วงวันหยุด พวกเธอก็เขียนจดหมายกลับไปบอกเวลาล่วงหน้าสักสองสามวัน ให้เจี้ยนตงมารับนะ เซียงเซียง ถ้าเธออยากไปเที่ยวเปิดหูเปิดตาที่เมืองเอก ก็มาพร้อมกับหงอิงได้เลยนะ"

เสิ่นหงอิงรีบพยักหน้าทันที เธอยังไม่เคยไปเมืองเอกเลย ได้ยินมาว่าเมืองเอกใหญ่โตมาก ถนนหนทางก็กว้างขวาง ถ้าไม่มีคนมารับ เธอต้องหาทางไปไม่ถูกแน่ๆ

อวี๋เซียงเซียงที่อยู่ข้างๆ มองอวี๋ซือหยาอย่างลังเลใจ แล้วก้มหน้าลงอีกครั้ง หลังจากอึกอักอยู่ครู่หนึ่งก็พูดเสียงแผ่ว "พี่คะ ตอนตรุษจีนพี่ไม่ได้กลับไป พ่อโกรธจนปาชามแตกเลย โมโหมากจริงๆ แถมยังห้ามไม่ให้แม่กับหนูมาหาพี่ด้วย"

ไม่มาหาก็ยิ่งสบายตัว อวี๋ซือหยาไม่ได้สนใจเรื่องนี้เลยสักนิด กลับถามอวี๋เซียงเซียงว่า "แล้วเธอเป็นอะไรไหม"

อวี๋เซียงเซียงรีบส่ายหน้าทันที

แต่คิดดูก็รู้ อวี๋ต้าชิ่งต้องพาลเอาโทสะไปลงที่ลูกสาวคนเล็กแน่นอน

เธอยกมือลูบหัวอวี๋เซียงเซียง "ถ้าเธอไม่อยากกลับไป วันหน้าก็มาที่เมืองเอก มีอะไรก็เขียนจดหมายมาหาพี่ หรือจะวานให้หัวหน้าหลี่ช่วยส่งต่อจดหมายให้พี่ก็ได้ หลังจากนี้รถของฟาร์มเพาะเลี้ยงจะไปเมืองเอกทุกสองสามวัน เธอติดรถคันนี้มาหาพี่ที่เมืองเอกได้เลย"

"ค่ะ" อวี๋เซียงเซียงพยักหน้าอย่างว่าง่าย

อวี๋ซือหยาถอยหลังไปสองก้าวแล้วยิ้มพลางพูดว่า "เข้าไปเถอะ ถ้าเธอไม่ได้ไป พี่จะให้หงอิงเอาค่าครองชีพกับคูปองอาหารมาให้เธอที่โรงเรียนนะ"

เด็กสาวทั้งสองคนเดินเข้าโรงเรียนไปด้วยความอาลัยอาวรณ์

เสิ่นเจี้ยนตงเงยหน้ามองท้องฟ้าแล้วเอ่ยถาม "พี่สะใภ้ ตอนนี้พวกเรายังจะทันรถไปเมืองเอกไหมครับ"

"ไม่ต้องรีบหรอก" อวี๋ซือหยายิ้มตอบ "เธอไปสถานีตำรวจเป็นเพื่อนพี่สักรอบก่อน ไปพบเพื่อนร่วมรบของพี่ชายเธอ"

เธอซื้อบุหรี่สองซองก่อน จากนั้นจึงถือข้าวของมุ่งหน้าไปยังสถานีตำรวจเพื่อตามหาหลัวหยวนเฉา

หลัวหยวนเฉาเห็นอวี๋ซือหยาก็รู้สึกประหลาดใจ "น้องสะใภ้ ทำไมถึงมาได้ล่ะ เกิดเรื่องอะไรขึ้นหรือเปล่า"

"ไม่มีค่ะ" อวี๋ซือหยารีบปฏิเสธ พลางชี้ไปที่เด็กหนุ่มข้างกายที่ตัวสูงกว่าเธอแล้วพูดว่า "นี่คือน้องชายของเสิ่นเยวี่ย เสิ่นเจี้ยนตงค่ะ ฉันกำลังจะไปเรียนมหาวิทยาลัยที่เมืองเอก จะทิ้งเขาไว้ที่บ้านเกิดคนเดียวก็ไม่วางใจ เลยพาเขาไปเมืองเอกด้วยกัน ก่อนไปก็เลยแวะมาบอกลาคุณน่ะค่ะ"

หลัวหยวนเฉาคิดไม่ถึงว่าเธอจะมาบอกเรื่องนี้ จึงเกาหัวเกรียนพลางพยักหน้า "อย่างนี้นี่เอง น้องสะใภ้จัดการได้รอบคอบดีจริงๆ แล้วหาที่พักได้หรือยัง ถ้ายังไม่ได้ ลองติดต่อคนนี้นะ จ้าวตงจิ้น สหายสนิทของฉันกับเสิ่นเยวี่ย ถึงเวลานั้นให้เจี้ยนตงไปพักที่บ้านพวกเขาก่อนก็ได้"

"ฉันเคยได้ยินเสิ่นเยวี่ยพูดถึงเพื่อนร่วมรบคนนี้อยู่เหมือนกันค่ะ ไว้มีเวลาว่างค่อยแวะไปเยี่ยมเขา ส่วนเรื่องเจี้ยนตง ฉันกะว่าจะเช่าบ้านแถวมหาวิทยาลัยประจำมณฑลน่ะค่ะ เพราะโรงงานของพวกเราจะตั้งแผนกจำหน่ายสินค้าแห่งใหม่ ฉันคงต้องออกไปวิ่งเต้นข้างนอกบ่อยๆ ถ้าดึกมากก็กลับมานอนที่บ้านเช่าได้" อวี๋ซือหยารับที่อยู่ที่เขายื่นให้มา แต่ก็ไม่ได้คิดจะไปรบกวนจ้าวตงจิ้นง่ายๆ

หลัวหยวนเฉาเห็นว่าอวี๋ซือหยามีแผนการอื่นอยู่แล้ว และคิดว่าเธอคงรู้จักคนในเมืองเอกมณฑลตั้งเยอะแยะ จึงไม่ได้เซ้าซี้อีก "แบบนี้ก็ดีเหมือนกันครับ"

"ค่ะ จริงสิ ตอนช่วงปีใหม่เสิ่นเยวี่ยส่งของพื้นเมืองจากทางใต้กลับมา ฉันคิดว่าคุณย้ายสายงานออกมาหลายปีแล้ว คงจะคิดถึงของพื้นเมืองแถบนั้น เลยแบ่งไว้ให้คุณชุดหนึ่งค่ะ" อวี๋ซือหยานำของขวัญที่เตรียมไว้ออกมา

เดิมทีหลัวหยวนเฉาคิดจะปฏิเสธ แต่พอได้ยินว่าเป็นของพื้นเมืองจากทางใต้ก็ตัดใจปฏิเสธไม่ลง ได้แต่รับไว้ "ขอบใจนะน้องสะใภ้"

"หัวหน้าทีมหลัวเกรงใจไปแล้ว ช่วงนี้รบกวนคุณกับพี่น้องคนอื่นๆ มาก บุหรี่สองซองนี้ช่วยแบ่งให้พวกพี่น้องด้วยนะคะ" อวี๋ซือหยายื่นบุหรี่สองซองที่ซื้อไว้ล่วงหน้าให้เขา ความจริงก็คือให้หลัวหยวนเฉาเอาไปสร้างน้ำใจกับคนอื่น

หลัวหยวนเฉายืนกรานไม่ยอมรับ "จะทำอย่างนี้ได้ยังไง น้องสะใภ้ เอากลับไปเถอะ ฉันช่วยเรื่องเล็กน้อยแค่นี้ เธอยังให้บุหรี่อีก วันหน้าฉันจะมองหน้าเสิ่นเยวี่ยติดได้ยังไง"

อวี๋ซือหยาก็ไม่ยอมรับคืนเช่นกัน "หัวหน้าทีมหลัว ฉันไม่สูบบุหรี่ เจี้ยนตงยังเด็กขนาดนี้ก็ไม่สูบเหมือนกัน คุณคืนมาให้ฉันก็ไม่มีประโยชน์ ซื้อมาแล้วก็รับไว้เถอะค่ะ ฉันยังมีเรื่องจะไหว้วานให้คุณช่วยอีกนะ"

พูดมาถึงขั้นนี้ หลัวหยวนเฉาจึงจำต้องรับบุหรี่ไว้ "น้องสะใภ้เกรงใจเกินไปแล้ว วันหลังไม่ต้องทำแบบนี้อีกนะ ฉันกับเสิ่นเยวี่ยเป็นพี่น้องที่ดีต่อกัน ในเมื่อเขาไม่อยู่ เรื่องของพวกเธอก็เหมือนเรื่องของฉัน มีอะไรต้องให้ช่วย ขอให้บอกมาได้เลย"

"ดีค่ะ ถ้าอย่างนั้นฉันก็ไม่เกรงใจแล้วนะ เรื่องเป็นอย่างนี้ค่ะ น้องสาวของฉันกับเสิ่นเยวี่ยเรียนอยู่ชั้น ม.ปลายปีหนึ่งในตัวอำเภอ พอพวกเราไปเมืองเอกมณฑลคราวนี้ ที่บ้านก็จะไม่มีผู้ใหญ่อยู่ ฉันบอกพวกเธอไว้แล้วว่าถ้าเจอปัญหาอะไรให้มาหาคุณ รบกวนคุณช่วยดูแลให้หน่อยนะคะ ถ้ามีเรื่องอะไรก็โทรศัพท์หาฉันได้ค่ะ" อวี๋ซือหยาให้เบอร์โทรศัพท์ของเมิ่งหลานไว้ เพราะแผนกจำหน่ายสินค้ายังไม่ได้ติดโทรศัพท์

หลัวหยวนเฉารับไว้และรับปากทันที "น้องสะใภ้ วางใจเถอะ ฉันจะช่วยดูแลน้องสาวสองคนให้อย่างดี"

"ตกลงค่ะ ถ้างั้นต้องรบกวนด้วยนะคะ เวลาไม่เช้าแล้ว พวกเราขอตัวก่อนค่ะ" เมื่อธุระเสร็จสิ้น อวี๋ซือหยาก็ไม่ได้อยู่นาน เอ่ยปากขอตัวลา

บ่ายวันนั้นทั้งสองคนลากกระเป๋าสัมภาระ รีบรุดเดินทางไปยังเมืองเอกมณฑลโดยไม่หยุดพัก

โชคดีที่ข้าวของที่พวกเขานำติดตัวมามีไม่มากนัก มีเพียงของที่จะนำไปมอบให้ผู้อื่นกับเสื้อผ้าผลัดเปลี่ยนสองชุด นอกนั้นเก็บรวบรวมไว้ที่ฟาร์มเพาะเลี้ยง รอให้พวกพานหย่งคังขับรถเข้าเมืองแล้วค่อยแวะเอามาส่ง ช่วยประหยัดความยุ่งยากไปได้มาก

ในวันนั้น ทั้งสองคนเข้าพักที่บ้านพักรับรอง

วันรุ่งขึ้น อวี๋ซือหยาพาเสิ่นเจี้ยนตงไปซื้อแผนที่เมืองเอกมณฑลที่ร้านหนังสือซินหัวก่อน จากนั้นก็ให้เงินเขาไปสิบหยวน "เธอไปเดินดูรอบๆ เองเถอะ ตอนเย็นอย่าลืมกลับมาที่บ้านพักรับรองล่ะ อย่าไปหลงเชื่อคนแปลกหน้าง่ายๆ ถ้าเจอปัญหาอะไรก็ตรงไปที่สถานีตำรวจเลยนะ"

"ออกมาข้างนอกต่างถิ่นไม่คุ้นหน้าใคร ระวังตัวไว้หน่อยย่อมไม่เสียหาย" อวี๋ซือหยากระเซ้าค้อนใส่เขาไปทีหนึ่ง "พี่ไปล่ะนะ"

เธอไปหาเมิ่งหลานที่ห้างสรรพสินค้าแห่งที่สองก่อน นำของพื้นเมืองที่เตรียมมาฝากครอบครัวตระกูลเถียนไปส่งให้ จากนั้นก็บอกเมิ่งหลานเรื่องที่เธอให้เบอร์โทรศัพท์ของพวกเขาไว้ หากมีใครติดต่อมา รบกวนช่วยแจ้งต่อให้ที

เมิ่งหลานรับปากทันที แล้วเอ่ยถามอีกว่า "วันนี้ไม่แวะไปนั่งเล่นที่บ้านหน่อยเหรอ คุณแม่ช่วงนี้อ่านหนังสือพิมพ์ ฟังวิทยุแล้วโมโหเป็นฟืนเป็นไฟเลย พอรู้ว่าเธอเป็นคนเปิดโปงเรื่องนี้ออกมา ปากก็บ่นถึงเธอทุกวัน แล้วยังมีเฉินเฉินอีก ตอนนี้บอกว่าเธอคือคนที่เขาชื่นชมที่สุดอะไรทำนองนั้น"

อวี๋ซือหยานึกขำ "ไว้อีกสองสามวันฉันจะพาน้องชายไปเยี่ยมคุณป้านะคะ วันนี้ฉันต้องไปพบบรรณาธิการลู่เพื่อคุยธุระสักหน่อย แล้วจะไปหาเช่าบ้านแถวมหาวิทยาลัยประจำมณฑลด้วย รอให้จัดการที่พักให้เรียบร้อยก่อนน่ะค่ะ"

เมิ่งหลานเย้าแหย่ "เธอนี่กระเตงครอบครัวไปเรียนมหาวิทยาลัยเลยนะ คนอื่นเขาพาลูกชายลูกสาวไป เธอพาน้องชายไป"

"ไม่เหมือนกันสักหน่อย คนพวกนั้นต้องดูแลเด็ก แต่เจี้ยนตงบ้านเรารู้ประสา เป็นเขาต่างหากที่คอยดูแลฉัน วันหลังจะให้พวกคุณได้ลองชิมฝีมือทำกับข้าวของน้องชายฉันดู ฝีมือไม่เลวเลยล่ะค่ะ" อวี๋ซือหยาไม่ตระหนี่คำชมเสิ่นเจี้ยนตงแม้แต่น้อย ในเมื่อเขาจะทำมาค้าขาย ก็ย่อมต้องมีเส้นสายผู้คน ซึ่งครอบครัวของเมิ่งหลานก็นับเป็นตัวเลือกที่ดีมาก

เมิ่งหลานแสดงท่าทีสนใจขึ้นมา "ดีเลย วันหลังต้องขอลองชิมให้ได้"

"งั้นตกลงกันตามนี้นะคะ ฉันไปหาบรรณาธิการลู่ก่อนค่ะ" อวี๋ซือหยาลุกขึ้นบอกลา

จากนั้นเธอก็รีบมุ่งหน้าไปยังสำนักงานหนังสือพิมพ์ก่อนถึงเวลาเที่ยงวัน

ลู่หมิงฮุ่ยไม่ได้พูดเกินจริงแม้แต่น้อย จดหมายเต็มแน่นสามกระสอบใหญ่ ล้วนเป็นจดหมายที่พวกผู้เข้าสอบส่งมา ระบุจ่าหน้าถึงอวี๋ซือหยาโดยเฉพาะ ส่วนของสำนักงานหนังสือพิมพ์นั้นถูกแยกเก็บไว้อีกทางแล้ว

"เธอมาคนเดียวเหรอเนี่ย จะขนกลับไปยังไงไหวล่ะ" ลู่หมิงฮุ่ยถามอย่างนึกขัน

อวี๋ซือหยากลุ้มใจอยู่บ้างเหมือนกัน ผู้เข้าสอบพวกนี้กระตือรือร้นกันเกินไปแล้ว จดหมายมากมายขนาดนี้เธอจะจัดการอย่างไรดี ถ้าทิ้งก็เสียน้ำใจคนส่ง ถ้าเก็บไว้ก็เปลืองเนื้อที่ ส่วนเรื่องจะตอบทีละฉบับนั้นยิ่งไม่ต้องคิดเลย ต่อให้เขียนจนมือหักก็ตอบไม่ทัน ช่างเป็นภาระอันแสนหวานโดยแท้

"เอาไว้ค่อยว่ากันเถอะค่ะ พวกเรามาคุยเรื่องสัมภาษณ์พิเศษกันก่อน วันนี้สะดวกไหมคะ" อวี๋ซือหยาเอ่ยถามด้วยรอยยิ้ม

ลู่หมิงฮุ่ยย่อมตกลงทันที "สะดวกสิ ทำไมจะไม่สะดวกล่ะ แต่จะถ่ายรูปที่ไหนดีล่ะ พวกเราต้องถ่ายรูปที่มีความหมายเชิงสัญลักษณ์สักหน่อยนะ"

อวี๋ซือหยาใคร่ครวญดูครู่หนึ่งแล้วถามขึ้น "ปีที่แล้วตอนที่เราทำลายเป็ดชิงเหอที่มีปัญหา พี่ถ่ายรูปฉันไว้หลายรูปไม่ใช่เหรอคะ เลือกจากในนั้นมาสักรูปสิ"

ลู่หมิงฮุ่ยปรายตามองเธอ "เธอแน่ใจนะ"

อวี๋ซือหยาพยักหน้า "แน่ใจสิคะ ฐานะของฉันก็คือผู้จัดการโรงงานของเป็ดชิงเหอนี่นา" แน่นอนว่าเธอต้องฉวยโอกาสที่ได้ลงหนังสือพิมพ์นี้ ทำให้เป็ดชิงเหอได้เปิดหูเปิดตาผู้คนอีกครั้งและตอกย้ำภาพจำ โฆษณาสุดติดหูในยุคหลังหลายตัวไม่ใช่ว่าออกอากาศทุกวัน ล้างสมองไม่หยุด ตอกย้ำความจำซ้ำๆ เพื่อให้คนจดจำสินค้านั้นได้โดยไม่รู้ตัวหรอกหรือ ตัวอย่างที่ชัดเจนที่สุดก็คือเหน่าไป๋จินนั่นเอง

"ก็ได้" ลู่หมิงฮุ่ยหยิบสมุดบันทึกสัมภาษณ์ออกมา แล้วเริ่มถามคำถามกับอวี๋ซือหยาทีละข้อ

ความจริงพวกเธอสองคนสนิทสนมกันมาก หลายคำถามต่อให้ไม่ถาม ลู่หมิงฮุ่ยก็รู้คำตอบอยู่แล้ว แต่ก็ต้องทำตามขั้นตอน และฟังว่าเจ้าตัวจะพูดอย่างไร

คุยกันจนถึงช่วงท้าย ลู่หมิงฮุ่ยก็ถามว่า "ผู้จัดการอวี๋ ในวัยเพียงยี่สิบเอ็ดปีนี้ คุณประสบความสำเร็จมากมาย ทั้งยังทำการกระทำอันยิ่งใหญ่ที่เปลี่ยนชะตากรรมของผู้คนนับหมื่นนับแสน สำหรับเรื่องนี้ คุณมีความในใจอะไรอยากจะพูดบ้างไหมคะ"

อวี๋ซือหยายิ้มอย่างขวยเขิน "ฉันจะมุ่งมั่นสร้างผลงานที่ไม่ธรรมดาในตำแหน่งหน้าที่อันแสนธรรมดานี้ต่อไป สิ่งแรกที่จะทำก็คือ นำพาคนงานกว่าสี่ร้อยชีวิตในฟาร์มเพาะเลี้ยงของเราให้มีความเป็นอยู่ที่ดีขึ้น ก่อสร้างโรงงานแห่งใหม่ พยายามจัดซื้อรถบรรทุก เพื่อส่งสินค้าที่โรงงานเราผลิตไปทั่วประเทศ และนำความสุขมามอบให้แก่ทุกคนค่ะ"

ลู่หมิงฮุ่ยสบตาเธออย่างพูดไม่ออก "เธออยากจะพูดแค่นี้เองเหรอ ไม่พูดอะไรที่มันดูสูงส่งยิ่งใหญ่กว่านี้หน่อยล่ะ"

ใครบ้างที่ได้ลงหนังสือพิมพ์แล้วจะไม่พูดอะไรที่ดูยิ่งใหญ่ครอบคลุม หรือไม่ก็แสดงถึงจิตวิญญาณแห่งการอุทิศตนและคุณธรรมอันสูงส่ง มีแต่เธอนี่แหละที่เป็นข้อยกเว้น พูดไม่ทันไรก็วนกลับเข้าเรื่องโรงงานตลอด

แต่อวี๋ซือหยากลับเร่งเร้าเธอ "เขียนแบบนี้แหละค่ะ โดยเฉพาะประโยคสุดท้ายของฉัน ห้ามตกหล่นเด็ดขาดเลยนะ ต้องจดลงไปให้ได้ล่ะ ถ้าหากวันข้างหน้ามีคนโทรศัพท์หรือเขียนจดหมายมาที่สำนักงานหนังสือพิมพ์ของพวกพี่ บอกว่าสามารถให้ข้อมูลเกี่ยวกับรถบรรทุกได้ พี่ต้องจดไว้แล้วบอกฉันด้วยนะคะ โรงงานเราขาดแคลนรถบรรทุกจริงๆ แถมยังไม่มีปัญญาซื้อคันใหม่อีกด้วย"

ลู่หมิงฮุ่ยถึงได้เข้าใจจุดประสงค์ของเธอ จนรู้สึกพูดไม่ออกเอาเสียเลย "คิดไปได้นะเธอนี่!"