ตอนที่ 79 ย้ายเข้าบ้านเช่าหลังใหม่ใกล้รั้วมหาวิทยาลัยประจำมณฑล

ด้วยการแนะนำของศาสตราจารย์กง อวี๋ซือหยาจึงเช่าห้องพักแบบสองห้องนอนหนึ่งห้องนั่งเล่นที่อยู่ข้างมหาวิทยาลัยประจำมณฑลได้อย่างราบรื่น ขนาดประมาณสี่สิบกว่าตารางเมตร มีห้องนั่งเล่นเล็กๆ กับห้องนอนสองห้อง กะทัดรัดพอดี ตัวห้องค่อนข้างเก่า น่าจะสร้างมาได้ยี่สิบสามสิบปีแล้ว

เจ้าของห้องเป็นอาจารย์หนุ่มคนหนึ่งของมหาวิทยาลัยประจำมณฑล ห้องนี้เคยเป็นบ้านสวัสดิการของพ่อแม่เขา ต่อมาหน่วยงานย้ายไป จึงยอมจ่ายเงินซื้อห้องนี้เก็บไว้ ตอนนี้พ่อแม่เขาเสียชีวิตแล้ว ห้องจึงถูกปล่อยว่าง พอได้ยินว่าศาสตราจารย์กงกำลังช่วยคนหาเช่าห้อง เขาจึงเสนอให้เช่าห้องแก่อวี๋ซือหยาด้วยตัวเอง

เจ้าของคนก่อนคงเป็นคนรักความสะอาด ห้องแม้จะเก่าแต่ก็เป็นระเบียบเรียบร้อยมาก หนังสือพิมพ์บนผนังเป็นของเมื่อสองสามปีก่อน ข้อเสียเพียงอย่างเดียวคือห้องนี้ไม่มีห้องน้ำส่วนตัว ต้องใช้ห้องน้ำรวมเท่านั้น ทั้งชั้นมีห้องน้ำรวมอยู่ตรงสุดทางเดินเพียงแห่งเดียว แยกชายหญิง แต่ละห้องมีส้วมซึมสองหลุม

ทว่าคนอยู่กันเป็นร้อยในชั้นเดียว คิดถึงภาพความบ้าคลั่งตอนแย่งห้องน้ำในตอนเช้าแล้ว อวี๋ซือหยาก็รู้สึกอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก แต่ก็ช่วยไม่ได้ ใครใช้ให้สภาพความเป็นอยู่ในยุคนี้เป็นแบบนี้ล่ะ ตอนนี้พื้นที่อยู่อาศัยเฉลี่ยต่อคนในเมืองยังไม่ถึงห้าตารางเมตร ตึกที่สร้างส่วนใหญ่เป็นอาคารพักอาศัยรวมแบบถงจื่อโหลว พนักงานหลายคนที่ได้จัดสรรบ้านก็ได้แค่ห้องเดี่ยวหรือสองห้อง มีแต่ครอบครัวข้าราชการระดับผู้บริหารเท่านั้นถึงจะได้ห้องแบบสามห้องนอน บ้านแบบนี้ส่วนใหญ่จึงไม่มีห้องน้ำแยก ต้องใช้ห้องน้ำรวมร่วมกันทั้งชั้น

ยิ่งไปกว่านั้น ยุคนี้เด็กก็เยอะ แต่ละครอบครัวแทบจะมีลูกเล็กๆ หลายคน แต่งงานแล้วอยากได้บ้านสวัสดิการก็ต้องเข้าคิวรอจัดสรรห้อง ดังนั้นจึงมักจะมีครอบครัวใหญ่หลายชีวิตเบียดเสียดกันอยู่ในห้องแคบๆ แบบนี้ ประชากรหนาแน่นเป็นพิเศษและส่งเสียงจอแจ ชั้นบนชั้นล่าง เพื่อนบ้านซ้ายขวา ผัดพริกทีก็ฉุนจนจามกันไปหลายบ้าน ทำหมูสามชั้นผัดเผ็ดทีก็ส่งกลิ่นหอมจนเด็กชั้นล่างร้องไห้งอแงอยากกิน

พอเทียบกันแล้ว อยู่บ้านลานกว้างในชนบทยังสบายเสียกว่า

แน่นอนว่าช่วงนี้ก็มีการลักลอบซื้อขายบ้านกันใต้ดินอยู่เหมือนกัน แต่สถานะของเธอกับเสิ่นเยวี่ยค่อนข้างพิเศษ ถือว่าเป็นเจ้าหน้าที่รัฐ อนาคตเป็นเรื่องสำคัญ อย่าทำเรื่องผิดระเบียบเพียงเพื่อความสุขสบายชั่วคราวจะดีกว่า ยังดีที่รออีกแค่สองปี หลังจากท่านเติ้งเสนอว่า "บ้านสามารถซื้อขายได้" แล้ว ก็จะมีนโยบายอนุญาตให้ "สร้างบ้านส่วนบุคคล ซื้อขายส่วนบุคคล และครอบครองที่อยู่อาศัยของตนเองเป็นส่วนบุคคล" ออกมา ถึงตอนนั้นเธอค่อยซื้อที่ดินในเมืองเอกสักผืน แล้วสร้างบ้านพร้อมลานกว้างให้ถูกใจ

อย่างไรก็แค่สองปี ถึงเวลานั้นเธอยังเรียนไม่จบมหาวิทยาลัยด้วยซ้ำ พอดีสร้างเสร็จ พอเรียนจบก็ย้ายเข้าบ้านใหม่ เริ่มต้นชีวิตใหม่ได้เลย

ท่ามกลางจินตนาการอันงดงามนี้ อวี๋ซือหยากับเสิ่นเจี้ยนตงก็ย้ายเข้าบ้านใหม่

ทั้งสองคนช่วยกันทำความสะอาดก่อนเป็นอันดับแรก เช็ดโต๊ะ หน้าต่าง และหลอดไฟจนเงาวับ เฟอร์นิเจอร์ที่พังก็ขออนุญาตเจ้าของห้องแล้วเอาไปทิ้ง จากนั้นอวี๋ซือหยาก็ไปซื้อของจากตลาดมือสองมาทดแทน แล้วดึงหนังสือพิมพ์เก่าบนผนังออกทั้งหมด แปะแผ่นใหม่เข้าไปแทน

หลังผ่านการดูแลจัดแจงอยู่สามวัน ห้องเก่าก็ดูแปลกตาขึ้นมา ทั้งสะอาดเรียบร้อยและสว่างไสว เสิ่นเจี้ยนตงเลือกห้องเล็กด้านข้าง แถมยังไปเลือกเตียงเหล็กเดี่ยวขนาดเล็กกลับมาด้วยตัวเอง ไม่เอาทั้งโต๊ะหนังสือ ตู้เสื้อผ้า หรือเก้าอี้ ปล่อยให้ห้องดูโล่งมาก

อวี๋ซือหยาผลักประตูเปิดออกเห็นในห้องเขามีเพียงเตียงหลังเดียว ไม่มีอะไรเลย จึงถามเขาอย่างประหลาดใจว่า "ทำไมในห้องเธอไม่วางอะไรไว้เลยล่ะ ดูโล่งเกินไปแล้ว"

เสิ่นเจี้ยนตงหัวเราะฮิฮิ "พี่สะใภ้ ไม่โล่งหรอกครับ ผมกะว่าจะเอาไว้กองของในห้องหน่อย"

เอาเถอะ ลืมไปเสียสนิทว่านี่มันเจ้าหนูงกนี่นา ช่วงครึ่งหลังของปีที่แล้ว เสิ่นเจี้ยนตงไม่ได้ไปโรงเรียน มัวแต่ง่วนอยู่กับการค้าขายเล็กๆ ของตัวเอง ไม่รู้เหมือนกันว่าเก็บเงินได้เท่าไหร่แล้ว อวี๋ซือหยาไม่ได้ถาม ทว่าตอนช่วงปีใหม่ เขากลับใจกว้างเป็นพิเศษ ใส่ซองอั่งเปาให้เธอกับเสิ่นหงอิงคนละสามสิบหยวน บอกว่าให้เอาไว้ซื้อเสื้อผ้า

มือเติบขนาดนี้ เงินในมือเขาคงไม่น้อยแน่ อวี๋ซือหยาจึงไม่ได้ซักไซ้ แต่การจะเอาของเข้าบ้าน แถมยังต้องวางกองไว้ในห้องนอนระยะยาว อวี๋ซือหยาก็ต้องถามดูสักหน่อย เพื่อไม่ให้เขาเผลอเอาของมีพิษหรืออันตรายกลับมาโดยไม่รู้ตัวจนส่งผลต่อสุขภาพร่างกายของตัวเอง

"เธอเตรียมจะเอาของอะไรมากองไว้ล่ะ"

เสิ่นเจี้ยนตงเห็นได้ชัดว่าวางแผนไว้ล่วงหน้าแล้ว พอพูดถึงลู่ทางทำมาหากินของตัวเองก็เป็นขั้นเป็นตอนอย่างคล่องแคล่ว "ผมกะจะกักตุนเมล็ดแตงไว้ในห้องสักหน่อย คั่วเสร็จค่อยเอาหนังสือพิมพ์ห่อเป็นถุงเล็กๆ ตระเวนเดินเร่ขายตามตรอกซอกซอย โดยเฉพาะหน้าโรงหนัง คนเข้าไปดูหนังซื้อของกินกันเยอะแยะ สองวันนี้ผมไปดูมาแล้ว เมล็ดแตงหน้าโรงหนังห่อละหนึ่งเหมา ปริมาณก็น้อยแถมยังคั่วไม่อร่อย ไม่ทันไรก็ขายหมดเกลี้ยง ไปช้าหน่อยก็ซื้อไม่ทันแล้ว พวกเขาขายหนึ่งเหมา ผมก็ขายหนึ่งเหมาเหมือนกัน แต่ปริมาณมากกว่านิดหน่อย แถมคั่วอร่อยกว่า ไม่ชื้นด้วย รับรองว่าขายดีกว่าพวกเขาแน่"

"ดีเหมือนกัน ขายเมล็ดแตงมันทางถนัดของเธออยู่แล้ว พี่ก็ว่าเข้าท่า เธอทำเถอะ พี่สะใภ้สนับสนุน" อวี๋ซือหยาเอ่ยชม

เสิ่นเจี้ยนตงยิ่งตื่นเต้นขึ้นไปอีก "พี่สะใภ้ ในเมืองนี่มันดีจริงๆ นะ เมล็ดแตงแบบเดียวกัน แถวบ้านนอกเราขายได้แค่ห่อละห้าเฟิน แต่ในเมืองขายได้ถึงห่อละหนึ่งเหมา ได้กำไรแน่นอน พี่ไม่ต้องเป็นห่วง ไว้ผมหาเงินได้แล้ว จะซื้อกระโปรงสวยๆ ให้พี่กับหงอิงคนละตัว แบบที่นักเรียนหญิงในเมืองเขาใส่กันน่ะ"

"จ้ะ พวกเราจะรอนะ แต่เธอต้องใช้เมล็ดแตงไม่น้อย คิดไว้หรือยังว่าจะไปเอามาจากไหน" อย่างไรเสียก็เป็นการเริ่มต้นทำมาหากินในเมืองเป็นครั้งแรกของเขา อวี๋ซือหยาจึงอดไม่ได้ที่จะซักถามด้วยความเป็นห่วง

เสิ่นเจี้ยนตงหัวเราะแหะๆ "ผมวางแผนไว้แล้ว ให้พี่ย่งคังกับพวกพี่ๆ ช่วยขนมาจากชนบทให้ ไว้ผมค่อยไปติดต่อชาวบ้านแถบทางผ่านสักสองสามคน ให้พวกเขาช่วยรับซื้อเมล็ดแตงดิบให้ ผมจะแบ่งค่านายหน้าให้พวกเขานิดหน่อย แล้วก็วานให้พี่ย่งคังแวะรับระหว่างทาง ขนเข้ามาให้ผมในเมือง พี่สะใภ้ พี่คงไม่ว่าพี่ย่งคังกับคนอื่นๆ ใช่ไหม"

ยุคนี้รถรามีน้อย จะฝากใครขนของก็ต้องอาศัยเส้นสาย คนขับรถบรรทุกเองก็มักจะใช้ช่องทางนี้หารายได้พิเศษเข้ากระเป๋า อวี๋ซือหยาเองก็เคยขอติดรถไปด้วยอยู่หลายหน จึงไม่ได้ว่าอะไร ไม่ใช่ว่าคนยุคนี้ชอบเอาเปรียบเล็กๆ น้อยๆ แต่เป็นเพราะกำลังการขนส่งมีไม่พอจริงๆ ทุกคนจึงต้องสรรหาทุกวิถีทางเพื่อขออาศัยติดรถไปด้วย

"เรื่องพวกนี้วันหลังไม่ต้องมาบอกพี่นะ พี่ไม่รับรู้ แต่การที่เธอให้พานหย่งคังกับพวกเขาส่งของให้บ่อยๆ จะไม่ให้อะไรตอบแทนเลยไม่ได้ ให้เป็นเงินพวกเขาก็คงเกรงใจพี่จนไม่ยอมรับแน่ ไว้วันหลังเธอซื้อพวกมอลต์สกัด เสื้อผ้าใหม่ หรือไม่ก็เศษผ้าไปให้ลูกๆ ของพวกเขาเถอะ บอกไปว่าพี่ชายคนนี้ซื้อให้เป็นของขวัญ" อวี๋ซือหยาเอ่ยเตือนสติ

เสิ่นเจี้ยนตงหัวไว พอสะกิดนิดเดียวก็เข้าใจทันที "ผมเข้าใจแล้วครับพี่สะใภ้ วางใจเถอะครับ ผมจะผูกมิตรกับพี่หย่งคังและคนอื่นๆ ให้ดี"

อย่างไรเสียการขายเมล็ดแตงก็เป็นงานถนัดดั้งเดิมของเขาอยู่แล้ว แถมต้นทุนของธุรกิจนี้ก็ต่ำ ถึงจะขาดทุนก็คงไม่เท่าไหร่ อวี๋ซือหยาจึงไม่ได้ซักไซ้ต่อ "เอาล่ะ ถ้าเจอปัญหาอะไร อยากให้ช่วยหรือตัดสินใจไม่ได้ ก็มาบอกพี่นะ เธอยังเด็กอยู่ พี่ชายเธอไม่อยู่แล้ว พี่ก็มีหน้าที่และความรับผิดชอบที่จะต้องดูแลเธอกับหงอิง"

เขายังขาดอีกไม่กี่เดือนถึงจะอายุครบสิบห้าปีบริบูรณ์ หากเป็นคนในยุคหลัง วัยนี้ยังคงเป็นแค่นักเรียนมัธยมต้นที่ใช้ชีวิตไปวันๆ อย่างไร้กังวล แต่ในเมื่อเจ้าตัวเต็มใจอยากทำ ผู้ใหญ่อย่างพวกเธอก็คงพูดอะไรมากไม่ได้

เมื่อจัดการเรื่องที่บ้านเรียบร้อย วันเปิดภาคเรียนก็มาถึง

เช้าวันรุ่งขึ้น อวี๋ซือหยาถือหนังสือแจ้งการรับเข้าเรียนและใบรับรองที่ทางคอมมูนออกให้ ไปรายงานตัวที่มหาวิทยาลัยประจำมณฑล

เนื่องจากไม่ใช่ครั้งแรกที่มา อวี๋ซือหยาจึงค่อนข้างคุ้นเคยกับมหาวิทยาลัยประจำมณฑลดีเพราะเคยมาหลายรอบแล้ว เธอเดินตรงไปยังจุดรายงานตัวได้อย่างคล่องแคล่วโดยไม่ต้องมีใครนำทาง และจัดการทำเรื่องเข้าเรียนจนเสร็จสิ้น

การเรียนมหาวิทยาลัยในยุคนี้มีข้อหนึ่งที่ทำให้คนรุ่นหลังอิจฉาเป็นพิเศษ นั่นคือนอกจากจะไม่ต้องจ่ายค่าเล่าเรียนแล้ว ในแต่ละเดือนยังมีเงินอุดหนุนค่าครองชีพให้อีกด้วย เงินอุดหนุนของมหาวิทยาลัยประจำมณฑลอยู่ที่เดือนละ 18 หยวน เทียบเท่ากับเงินเดือนของคนงานฝึกหัดทั่วไป หากใช้จ่ายอย่างประหยัด เงินเท่านี้ก็พอใช้สบายๆ บางคนถึงขั้นเจียดเงินเก็บส่งกลับบ้านได้อีกสองสามหยวน มิน่าล่ะคนถึงได้แก่งแย่งกันแทบตายเพื่อที่จะได้เข้าเรียนมหาวิทยาลัย นักศึกษาในยุคนี้ถือเป็นลูกรักของสวรรค์อย่างแท้จริง เรียนฟรี จบมามีงานรองรับ บรรจุเข้าทำงานก็ได้เป็นเจ้าหน้าที่รัฐทันที แถมแต่งงานไปก็ยังมีบ้านจัดสรรให้อีกต่างหาก

พอรายงานตัวเสร็จ อวี๋ซือหยาก็ถือสัมภาระเดินไปหาหอพัก

อาคารบ้านเรือนในยุคนี้ส่วนใหญ่เป็นสีเทาหม่นซบเซา หอพักเองก็ไม่มีข้อยกเว้น อาคารแถบนี้ล้วนเป็นสิ่งปลูกสร้างจากยุคทศวรรษหกสิบ มีความสูงตั้งแต่สองชั้นไปจนถึงห้าชั้นปะปนกันไป

หอพักของอวี๋ซือหยาอยู่ที่อาคารสาม ห้อง 210 เธอคิดว่าตัวเองมาเช้าแล้วแท้ๆ ใครจะรู้ว่ายังมีคนมาเช้ากว่า พอผลักประตูเข้าไปก็พบว่าเพื่อนร่วมห้องส่วนใหญ่มาถึงกันแล้ว

"สวัสดีจ้ะ" นักศึกษาสาวที่สวมเสื้อโค้ตขนแกะแลดูทันสมัยส่งยิ้มตาหยีทักทายอวี๋ซือหยา แววตาเปี่ยมด้วยความอยากรู้อยากเห็น "เธอเอาของมาแค่นี้เองเหรอ"

อวี๋ซือหยายิ้มพลางตอบ "ใช่จ้ะ ยังมีของบางส่วนวางไว้ที่อื่นน่ะ"

ผู้หญิงวัยยี่สิบกว่าๆ ข้างๆ ที่แต่งตัวเรียบง่ายกว่ายื่นกะละมังของตัวเองมาให้ "เพื่อน เธอจะเช็ดเตียงก่อนไหม ฝุ่นค่อนข้างเยอะเลยนะ"

"ได้เลย ขอบคุณนะ" อวี๋ซือหยารับกะละมังไปตักน้ำกลับมาเช็ดเตียงรอบหนึ่ง จากนั้นก็ปูฟูกกับผ้าห่ม เป็นอันเสร็จเรียบร้อยเกือบหมด

ทว่าของยังน้อยเกินไปจริงๆ เธอเอามาแค่เสื้อผ้าสองชุดกับฟูกและผ้าห่ม อย่างอื่นไม่ได้เอาติดมาด้วยเลย เพิ่งพ้นปีใหม่มา อากาศยังค่อนข้างหนาว ตอนกลางคืนห่มแค่นี้คงจะหนาวเอาเรื่อง

พออวี๋ซือหยาเก็บของเสร็จ ก็มีเพื่อนร่วมห้องทยอยมาเพิ่มอีกสองคน รวมเป็นแปดคนครบทุกคนในห้องพอดี

แม้จะเป็นนักศึกษาเหมือนกัน แต่เพราะสภาพแวดล้อมที่เติบโตมากับประสบการณ์ชีวิตที่แตกต่างกัน จึงแบ่งเป็นกลุ่มเป็นก้อนอย่างเห็นได้ชัด ในบรรดานั้น คนที่ทักอวี๋ซือหยาก่อนคือหูเสวี่ยอิ๋ง เป็นสาวสวยสดใส แต่งตัวทันสมัย ฐานะทางบ้านดีมากอย่างเห็นได้ชัด อีกคนชื่อไป๋ลู่ก็เป็นคนในเมืองหลวงประจำมณฑลเช่นกัน อายุราวๆ ยี่สิบต้นๆ บนหัวสวมหมวกเบเรต์สีเขียวทหารสุดทันสมัย ได้ยินว่าพี่สาวที่เป็นแอร์โฮสเตสซื้อให้ สองคนนี้จับกลุ่มคุยกันเรื่องเสื้อผ้าของห้างสรรพสินค้าไหนในเมืองสวยที่สุด เป็นของที่ส่งมาจากเซี่ยงไฮ้ ทั้งยังนัดแนะกันว่าสุดสัปดาห์นี้จะไปเดินเล่นด้วยกัน

ผู้หญิงที่ยื่นกะละมังกับผ้าขี้ริ้วให้อวี๋ซือหยาเมื่อครู่นี้ชื่อโหยวลี่หัว เป็นเยาวชนลงชนบท น่าจะลงไปอยู่ชนบทได้หลายปีแล้ว ผิวพรรณจึงหยาบกร้านคล้ำแดด ดูไม่ต่างจากหญิงชาวบ้านตามชนบทเท่าไร และแต่งตัวเรียบง่ายมาก อีกทั้งยังมีเพื่อนผู้หญิงอีกสามคนที่อายุดูไม่น้อยเหมือนกับเธอ ดูท่าทางจะมาจากชนบทเหมือนกัน ทั้งสี่คนจึงดูจะคุยกันถูกคอมากกว่าอย่างเห็นได้ชัด

ส่วนอีกคนหนึ่งอายุน้อยเป็นพิเศษ ดูท่าทางเพิ่งจะสิบหกสิบเจ็ดปีเท่านั้น น่าจะเป็นนักเรียนที่เพิ่งจบมัธยมมาหมาดๆ ใบหน้ากลมแป้น ดวงตาดูไร้เดียงสาน่ารัก สาวน้อยคนนี้ชื่อชุยเหมย มาจากอีกเมืองหนึ่งในมณฑลนี้

หลังจากแนะนำตัวกันสั้นๆ ก็ได้เวลาอาหารพอดี หูเสวี่ยอิ๋งเอ่ยขึ้นอย่างอารมณ์ดี "พวกเราไปกินข้าวที่โรงอาหารด้วยกันเถอะ"

พวกเด็กสาวชอบเกาะกลุ่มกันอยู่แล้ว ยิ่งทุกคนต้องอยู่ร่วมห้องกันทั้งวันทั้งคืน ก็เลยออกไปด้วยกัน

ทั้งแปดคนเดินไปโรงอาหารด้วยกัน บางคนสั่งเนื้อ บางคนสั่งผัก อวี๋ซือหยาตักข้าวสวยมาหนึ่งชาม ผัดหน่อไม้น้ำใส่หมูเส้นหนึ่งจาน และผักใบเขียวอีกหนึ่งจาน

พอเธอหาโต๊ะเจอก็พบว่าเพื่อนร่วมห้องทั้งแปดคนนั่งกันพร้อมหน้าแล้ว ต่างคนต่างตักข้าวมา บางคนในกล่องข้าวมีเนื้อ บางคนก็มีแต่ผัก

หูเสวี่ยอิ๋งตักมาเต็มกล่องข้าว มีทั้งหมูสามชั้นตุ๋นน้ำแดงและไก่ตุ๋นมันฝรั่ง ก่อนจะลงมือคีบ เธอก็ดันกล่องข้าวไปไว้กลางโต๊ะอย่างกระตือรือร้นพลางเอ่ยชวนทุกคน "ลองชิมหมูตุ๋นกับเนื้อไก่ดูสิ ฉันยังไม่ได้แตะเลย สะอาดนะ"

อวี๋ซือหยาเหลือบตามองเธอแวบหนึ่งแล้วส่ายหน้าเบาๆ ผู้หญิงสามคนก็เป็นงิ้วโรงหนึ่งแล้ว ยิ่งแปดคนมารวมกันยิ่งไม่ต้องพูดถึง ไม่ว่าการกระทำของหูเสวี่ยอิ๋งจะเป็นเจตนาดีหรือมีอย่างอื่นแอบแฝง แต่การกระทำแบบนี้ หากตกไปอยู่ในสายตาของคนที่อ่อนไหวง่าย ในใจคงรู้สึกไม่สบายใจเป็นแน่

การคบเพื่อนต้องคำนึงถึงการตอบแทนซึ่งกันและกัน สภาพคล่องทางการเงินของแต่ละคนไม่เหมือนกัน ความกระตือรือร้นของเธอ สำหรับบางคนแล้วอาจกลายเป็นภาระหนักอกเสียมากกว่า

เป็นไปตามคาด นอกจากไป๋ลู่ที่ยกตะเกียบขึ้นมาคีบหมูตุ๋นไปชิมคำหนึ่งแล้วเอ่ยวิจารณ์ว่า "ซีอิ๊วเยอะไปหน่อย รสชาติสู้ภัตตาคารของรัฐไม่ได้เลย" แล้ว ก็ไม่มีใครแตะตะเกียบอีกเลย

"กินสิ ทำไมพวกเธอไม่กินกันล่ะ เยอะขนาดนี้ฉันกินคนเดียวไม่หมดหรอก แม่ฉันอุตส่าห์ให้คูปองเนื้อเพิ่มมาตั้งหลายชั่ง บอกให้ฉันเลี้ยงต้อนรับพวกเธอดีๆ จะได้สนิทกันไว้ วันอาทิตย์พวกเราไปภัตตาคารของรัฐกันเถอะ" หูเสวี่ยอิ๋งเลื่อนกล่องข้าวพลางเร่งเร้า

เอาละสิ ที่แท้ก็เป็นเจ้าหญิงน้อยที่ถูกตามใจจนเคยตัว ไม่มีเจตนาร้ายอะไรหรอก แต่หลายครั้งการกระทำโดยไม่ทันคิดแบบนี้กลับยิ่งทำให้คนอื่นอึดอัดใจ เพราะถึงแม้จะมีเงินอุดหนุน แต่ก็ใช่ว่าทุกคนจะตัดใจซื้อกับข้าวที่มีเนื้อสัตว์ถึงสองอย่างตั้งแต่วันแรกที่เปิดเทอม

อวี๋ซือหยาไม่อยากให้บรรยากาศกระอักกระอ่วนยืดเยื้อต่อไป จึงคีบหมูตุ๋นมาหนึ่งชิ้นอย่างเปิดเผย ทำลายความเงียบลง "ฉันขอชิมหน่อยนะ พวกเธอก็ลองชิมผักของฉันดูสิ ลองดูว่าผักจากชนบทอย่างพวกเราหรือผักของโรงอาหารจะอร่อยกว่ากัน"

ความใจกว้างเปิดเผยของเธอช่วยคลี่คลายสถานการณ์ โหยวลี่หัวถอนหายใจโล่งอก รู้สึกไม่กระดักกระเดิดเท่าเดิมแล้ว จึงเลื่อนกล่องข้าวที่ยังไม่ได้แตะของตัวเองไปข้างหน้าเช่นกัน แล้วเอ่ยอย่างเขินอายเล็กน้อย "ฉันซื้อถั่วงอกมา พวกเธอก็ชิมดูสิ"

อวี๋ซือหยากินหมูตุ๋นเสร็จก็คีบถั่วงอกมาชิมเอง ก่อนจะออกความเห็น "ผัดนานไปหน่อย ค่อนข้างเละ กับข้าวหม้อใหญ่ก็เป็นแบบนี้แหละ"

คำพูดนี้โดนใจเจ้าหญิงน้อยหูเสวี่ยอิ๋งเข้าอย่างจังจนต้องบ่นออกมา "ใช่เลย กับข้าวหม้อใหญ่ต้มจนเละเหมือนต้มน้ำเปล่า ไม่อร่อยเลย วันหยุดสุดสัปดาห์พวกเราไปกินของอร่อยที่บ้านฉันเถอะ บ้านฉันอยู่ใกล้มาก ให้แม่ฉันทำของอร่อยให้พวกเธอกิน หมูกรอบทอดของแม่ฉันหอมมากเลยนะ"

"ดีสิ ถ้าว่างนะ" อวี๋ซือหยาตอบรับไปแกนๆ เธอกลัวว่าถ้าตนไม่พูด ทุกคนก็จะเงียบกันหมด เฮ้อ ชีวิตในหอพักนี่ไม่น่าอภิรมย์เอาเสียเลย คับแคบแถมไม่มีความเป็นส่วนตัวยังพอว่า ที่สำคัญคือบรรดารูมเมตดูเหมือนจะเป็นคนดีกันทุกคน แต่กลับเข้ากันไม่ได้เลยสักนิด

พอกินข้าวเสร็จแบบคุยบ้างเงียบบ้าง ทุกคนก็ไปรับหนังสือเรียนเตรียมตัวสำหรับการเข้าเรียน

ในห้องพักแปดคนของพวกเธอ นอกจากอวี๋ซือหยากับชุยเหมยที่อายุน้อยที่สุดซึ่งเรียนคณะเศรษฐศาสตร์แล้ว ที่เหลือล้วนเรียนภาษาจีนกันหมด ยังดีที่ไม่ต้องเรียนร่วมกัน อวี๋ซือหยาจึงลอบถอนหายใจด้วยความโล่งอก

ยุคนี้คณะเศรษฐศาสตร์ยังถือเป็นสาขาวิชาที่ไม่ค่อยได้รับความนิยม คนเรียนจึงมีไม่มาก รุ่นแรกนี้รวมกันได้เพียงห้องเดียว มีนักศึกษา 43 คน มีผู้หญิงแค่สิบกว่าคนเท่านั้น เกือบสองในสามเป็นผู้ชายทั้งหมด

วันแรกยังไม่ต้องเรียนหนังสือ ทุกคนเพียงมาพบหน้าทำความรู้จักกัน ประชุมในชั้นเรียน และเลือกตัวแทนหัวหน้าห้อง อาจารย์ประจำชั้นยังไม่คุ้นเคยกับนักศึกษา จึงเลือกนักศึกษาชายที่ชื่อหมิ่นเจามาเป็นหัวหน้าห้องไปก่อน หมิ่นเจาน่าจะเป็นคนที่ทำคะแนนสอบเข้ามหาวิทยาลัยได้ดีที่สุดในห้อง ผิวพรรณขาวสะอาดสะอ้าน บุคลิกดี ดูออกว่าเป็นคนมีภูมิหลังครอบครัวค่อนข้างดี ซ้ำบนใบหน้ายังเปี่ยมด้วยความกระตือรือร้น น่าจะคอยดูแลและช่วยเหลือเพื่อนร่วมชั้นได้เป็นอย่างดี

เขาขึ้นไปบนเวทีแล้วแนะนำตัวสั้นๆ จากนั้นอาจารย์ก็ให้ทุกคนแนะนำตัวกันต่อ พอถึงตาอวี๋ซือหยาขึ้นไป เธอก็ยิ้มอย่างขวยเขินเล็กน้อย เลียนแบบคำพูดแนะนำตัวของเพื่อนคนก่อนหน้า โดยพูดอย่างกระชับได้ใจความว่า "สวัสดีค่ะทุกคน ฉันชื่ออวี๋ซือหยา มาจากคอมมูนหงอวิ๋น อำเภอเฉินซาน ยินดีที่ได้รู้จักทุกคนค่ะ"

ไป๋ลู่ตอบรับเป็นคนแรก

โหยวลี่หัวอึกอักหาข้ออ้าง "เธอไปก่อนเถอะ ฉันยังมีเสื้อผ้าอีกตัวที่ซักยังไม่เสร็จ"

เพื่อนนักศึกษาหญิงอีกสามคนที่สนิทกับเธอก็พากันหาข้ออ้างปฏิเสธเช่นกัน

ชุยเหมยยังอายุน้อย ค่อนข้างไร้เดียงสาและไม่มีเล่ห์เหลี่ยม จึงตอบตกลงทันที

"ซือหยา เธอล่ะ ไปด้วยกันสิ ไม่อย่างนั้นเดี๋ยวสายไปจะไม่มีของอร่อยกินนะ" หูเสวี่ยอิ๋งเอ่ยชวนอย่างกระตือรือร้น

อวี๋ซือหยายัดหนังสือใส่กระเป๋าแล้วยกขึ้นสะพาย ยิ้มตอบว่า "วันนี้คงไม่ได้หรอก ฉันต้องกลับไปกินข้าวเป็นเพื่อนน้องชาย ป่านนี้เขาคงทำกับข้าวรอฉันกลับบ้านแล้วล่ะ"

หูเสวี่ยอิ๋งมองเธอด้วยความประหลาดใจ "บ้าน...บ้านเธอไม่ได้อยู่ที่หมู่บ้านอะไรนั่นหรอกเหรอ"

โหยวลี่หัวอดไม่ได้ที่จะเหลือบมองหูเสวี่ยอิ๋งแวบหนึ่ง แล้วหันไปมองอวี๋ซือหยาอีกที หากคิดกันตามตรงแล้ว ในห้องพักของพวกเธอมีเพียงอวี๋ซือหยาคนเดียวที่มาจากชนบท หูเสวี่ยอิ๋งพูดแบบนี้ เธอจะโกรธหรือเปล่านะ

อวี๋ซือหยายิ้มพลางกล่าวว่า "ใช่จ้ะ แต่ที่บ้านเหลือน้องชายที่ยังไม่บรรลุนิติภาวะแค่คนเดียว ปล่อยเขาไว้ที่ชนบทบ้านเกิดคนเดียวฉันก็ไม่วางใจ ก็เลยเช่าบ้านใกล้ๆ มหาวิทยาลัยไว้ล่วงหน้า จะได้ให้อยู่ในสายตาฉันน่ะ"

ได้ยินดังนั้น โหยวลี่หัวก็ใจเต้นวาบ เอียงคอถามอวี๋ซือหยา "น้องชายเธออายุเท่าไหร่แล้วเหรอ"

"อีกไม่กี่เดือนก็จะครบสิบห้าแล้วจ้ะ" อวี๋ซือหยายิ้มพลางเอ่ยตอบ แล้วหยิบกระเป๋าหนังสือขึ้นมา "ฉันแจ้งเรื่องนี้กับทางมหาวิทยาลัยและยื่นคำร้องล่วงหน้าไว้แล้ว หลังจากนี้ก็คงจะไปพักข้างนอกบ่อยๆ ถ้าคืนไหนฉันไม่ได้กลับมา พวกเธอก็ไม่ต้องรอนะ ฉันขอตัวก่อนล่ะ"

เมื่อหูเสวี่ยอิ๋งได้ยินว่าเป็นเพราะเหตุนี้ จึงไม่ฝืนรั้ง หยิบกล่องข้าวขึ้นมาพลางกล่าวว่า "งั้นพวกเราเดินไปด้วยกันเถอะ ไปทางเดียวกันพอดี"

ทั้งสี่คนเดินออกจากห้องนอน ทิ้งผู้หญิงสี่คนที่เหลือไว้ในห้องพัก พวกเธอมองหน้ากันไปมา สักพัก เจี่ยอี๋หลานผู้เงียบขรึมมาโดยตลอดก็อดไม่ได้ที่จะถามขึ้นว่า "เช่าบ้านสักหลังมันต้องใช้เงินเท่าไหร่เหรอ"

โหยวลี่หัวส่ายหน้า "ไม่รู้สิ คงไม่แพงหรอกมั้ง อวี๋ซือหยามาจากชนบท ฟังจากที่เธอพูด ที่บ้านนอกจากน้องชายที่ยังไม่บรรลุนิติภาวะก็ไม่มีญาติคนอื่นแล้ว ถ้าแพงเกินไปเธอคงไม่มีปัญญาเช่าหรอก เอาไว้พวกเราค่อยไปถามเธอดูก็แล้วกัน"

ทั้งสองคนต่างก็เริ่มคิดไม่ตก พวกเธอลงไปอยู่ชนบทมานานหลายปี ตอนนั้นทนลำบากอยู่ในชนบทหลายปีจนแทบทนไม่ไหว มองไม่เห็นความหวังที่จะได้กลับเข้าเมือง หลายคนจึงลงหลักปักฐานแต่งงานในชนบทเสียเลย โหยวลี่หัวกับเจี่ยอี๋หลานก็ตกอยู่ในสถานการณ์นี้ ทั้งสองคนไม่ยอมจำนนที่จะต้องจมปลักอยู่ในชนบทไปชั่วชีวิต คู่ครองที่เลือกจึงเป็นเยาวชนลงชนบทด้วยกัน ทว่าแม้สามีของโหยวลี่หัวจะมีคะแนนสอบสู้เธอไม่ได้ แต่ก็ยังสอบติดวิทยาลัยเฉพาะทาง แต่สามีของเจี่ยอี๋หลานกลับสอบไม่ติด ลูกของทั้งคู่จึงทำได้เพียงฝากไว้ให้แม่สามีช่วยเลี้ยงดู

แต่คนเป็นแม่คนไหนบ้างจะตัดใจแยกจากลูกที่เพิ่งจะเริ่มหัดพูดได้ พอได้ยินว่าอวี๋ซือหยาเช่าบ้านอยู่ข้างนอกได้ ความคิดของทั้งสองคนก็เริ่มโลดแล่น หากไม่ได้เสียเงินมากนัก พวกเธอก็อยากจะรับลูกมาอยู่ด้วย จะได้อยู่กันพร้อมหน้าแม่ลูก

เมื่ออวี๋ซือหยากลับมาถึงบ้าน เสิ่นเจี้ยนตงก็ทำกับข้าวเสร็จแล้วจริงๆ ค่อนข้างอุดมสมบูรณ์ทีเดียว มีปลาน้ำแดงหนึ่งตัว กับกะหล่ำดอกผัดเนื้อเค็มอีกหนึ่งอย่าง พอเดินเข้าบ้านมาเธอก็ได้กลิ่นหอมฟุ้ง

"พี่สะใภ้ พี่กลับมาพอดีเลย ถ้าพี่ยังไม่กลับมา ผมกะว่าจะปั่นจักรยานไปรับพี่แล้วเนี่ย" เสิ่นเจี้ยนตงล้างมือสะอาดแล้วเดินออกมาตักข้าว

"ไม่ต้องหรอก เลิกเรียนแล้วพี่ก็กลับเลย วันนี้แวะไปที่หอพักมาแป๊บหนึ่ง ไปบอกเรื่องนี้กับพวกเธอไว้ หลังจากนี้ก็ตรงกลับบ้านเลย" อวี๋ซือหยาว่างของลง ล้างมือแล้วเดินออกมา ทั้งสองคนนั่งลงคนละฝั่งแล้วเริ่มลงมือกินข้าว

เสิ่นเจี้ยนตงถามถึงชีวิตในมหาวิทยาลัยของเธอ "พี่สะใภ้ วันแรกที่ไปเรียนรู้สึกยังไงบ้างครับ"

"ก็งั้นๆ แหละ วันนี้ส่วนใหญ่แค่ไปรายงานตัว รับหนังสือ แล้วก็ประชุมห้อง พรุ่งนี้ถึงจะเริ่มเรียนจริง" อวี๋ซือหยาเล่าให้ฟังคร่าวๆ

เสิ่นเจี้ยนตงถามต่ออีก "แล้วเพื่อนร่วมชั้นล่ะครับ เข้ากันได้ดีไหม"

อวี๋ซือหยานึกถึงเพื่อนร่วมห้องที่มีนิสัยใจคอแตกต่างกันอย่างสิ้นเชิง ยิ้มแล้วส่ายหน้า "ก็พอดูได้นะ"

เท่าที่ดูตอนนี้คนส่วนใหญ่ก็ใช้ได้อยู่ แม้ด้วยเหตุผลหลายๆ อย่าง อาจจะไม่สนิทสนมกลมเกลียวเหมือนหอพักของคนอื่น แต่ตราบใดที่ไม่มีใครคิดร้ายต่อกัน การจะอยู่ร่วมกันอย่างสันติตลอดหลายปีนี้ก็น่าจะไม่มีปัญหา ที่สำคัญที่สุดคือ เธอไม่ได้กลับไปนอนที่หอพักทุกวันอยู่แล้ว ส่งผลกระทบอะไรต่อเธอไม่ได้หรอก

ไม่อยากพูดถึงเรื่องนี้อีก อวี๋ซือหยาจึงเปลี่ยนมาถามแทน "แล้วเธอล่ะ วันนี้ทำอะไรไปบ้าง"

เสิ่นเจี้ยนตงชี้ไปที่ห้องของตัวเองอย่างตื่นเต้น "วันนี้พวกพี่ย่งคังเอาของมาส่งในเมืองครับ เอาเมล็ดทานตะวันดิบมาให้ผมสี่กระสอบ กินข้าวเสร็จผมก็จะคั่วเลย พรุ่งนี้จะได้เอาไปขาย"

"เอาสิ ถ้ายุ่งขึ้นมาก็ไม่ต้องทำกับข้าวนะ พวกเราไปซื้อกับข้าวสักสองอย่างจากร้านอาหารของรัฐมากินดีกว่า" อวี๋ซือหยาจะประหยัดเรื่องไหนก็ได้ทั้งนั้น แต่จะไม่ยอมให้ท้องตัวเองต้องลำบากเด็ดขาด

เสิ่นเจี้ยนตงตอบรับ "ได้ครับ อ้อ จริงสิพี่สะใภ้ หัวหน้าหลี่ยังให้พี่ย่งคังเอาของกระสอบหนึ่งมาให้พี่ด้วย บอกว่าเป็นประวัติของผู้สมัครพนักงานขายอะไรนี่แหละ ให้พี่ช่วยดู แล้วค่อยตอบเขาทีหลัง"

อวี๋ซือหยานึกออกแล้วว่าเป็นเรื่องอะไร จึงยิ้มแล้วพยักหน้า "ได้ กินข้าวเสร็จแล้วเธอเอากระสอบนั้นมาให้พี่นะ"

หลังกินข้าวเสร็จ พอกลับเข้าห้อง เธอก็เปิดกระสอบออก ด้านในเต็มไปด้วยซองจดหมายสีน้ำตาล แต่ไม่ได้ติดแสตมป์ อวี๋ซือหยากางสมุดทำงานออก วางปากกาหมึกซึมไว้ข้างๆ แล้วแกะซองจดหมายซองหนึ่งออกมาตรวจดู ประวัติแผ่นแรกเขียนโดยเยาวชนลงชนบทคนหนึ่ง ระบุว่าบรรพบุรุษของตนทำมาค้าขายมาแต่เดิม ตัวเขาเองก็ค้าขายเก่งมาก พูดจาคล่องแคล่วคมคาย

เอาเถอะ พอดูออกแล้ว มีแต่น้ำท่วมทุ่ง ไม่มีข้อได้เปรียบที่เป็นชิ้นเป็นอันสักอย่าง ถ้าเขาเก่งกาจขนาดนั้นจริง ในแผนกฝ่ายขายของโรงงานจะไม่มีที่ยืนให้เขาได้ยังไงกัน? คาดว่าคงเป็นพวกเก่งแต่ปากเสียมากกว่า อวี๋ซือหยาวางจดหมายนั้นไว้ข้างๆ แล้วแกะดูต่อ พอแกะไปได้สิบกว่าฉบับ ในที่สุดก็มีฉบับหนึ่งที่ทำให้เธอสนใจขึ้นมา

เยาวชนลงชนบทที่เขียนประวัตินี้ชื่อติงซุ่น ในจดหมายเขาเผยเรื่องที่น่าสนใจมากเรื่องหนึ่ง น้าชายของเขาเป็นหัวหน้าขบวนรถไฟเที่ยวที่วิ่งจากเมืองเอกไปยังเมือง C และที่บ้านก็มีญาติทำงานอยู่ในหน่วยงานรถไฟอีกหลายคน น้าสะใภ้ทำงานฝ่ายพลาธิการ ส่วนน้าเขยดูแลรับผิดชอบงานรักษาความปลอดภัย

ดีมาก อวี๋ซือหยาวางจดหมายฉบับนี้แยกไว้ต่างหาก และจดชื่อของติงซุ่นลงในสมุด จากนั้นก็ตรวจดูต่อไป

ทว่าประวัติของคนคนหนึ่งกลับสะดุดตาเธอ หญิงสาวคนนี้ชื่อหลินหงฉี ที่อยู่ของครอบครัวอยู่แถวสถานีรถไฟแห่งนี้พอดี เธอบอกว่าตนเองเติบโตมาแถวสถานีรถไฟตั้งแต่เด็ก จึงคุ้นเคยกับแถบนั้นเป็นอย่างดี รู้จักคนมากมาย และส่วนใหญ่ก็เรียกชื่อทักทายกันได้ทั้งนั้น

อวี๋ซือหยากำลังกลุ้มใจอยู่พอดีว่าเรื่องซื้อที่ดินยังหาจุดเริ่มต้นไม่ได้ จู่ๆ ก็มีเจ้าถิ่นโผล่มาแบบนี้ เธอจึงจรดปากกาเขียนจดหมายถึงเสี่ยวหลี่ทันที เพื่อให้เขาช่วยจัดการให้กองพลการผลิตอนุมัติวันลาเยี่ยมญาติสิบวันแก่หลินหงฉี ให้หลินหงฉีเข้าเมืองมาพบเธอ

พานหย่งคังกับพวกเข้าเมืองมาวันนี้ เมื่อไม่มีธุระอะไร วันนี้ก็น่าจะกลับไปแล้ว โชคดีที่เรื่องนี้ไม่ได้เร่งด่วนเป็นพิเศษ วันรุ่งขึ้นอวี๋ซือหยาจึงนำจดหมายไปหย่อนลงตู้ไปรษณีย์

จากนั้น เธอก็เริ่มต้นชีวิตการเป็นนักศึกษาของตนเอง ภาคเรียนแรกส่วนใหญ่จะเรียนความรู้พื้นฐานบางอย่าง เช่น หลักเศรษฐศาสตร์ทำนองนั้น แล้วยังมีคณิตศาสตร์ขั้นสูง เนื้อหาค่อนข้างน่าเบื่อ แต่นี่คือพื้นฐาน ชาติก่อนอวี๋ซือหยาเรียนสาขาการจัดการทรัพยากรมนุษย์ ตอนนี้มาเรียนเศรษฐศาสตร์ใหม่ แทบจะเรียกได้ว่าต้องเริ่มนับหนึ่งใหม่ทั้งหมด สิ่งเดียวที่เธอได้เปรียบเพื่อนร่วมชั้นก็คือมีโลกทัศน์และประสบการณ์กว้างขวางกว่า หากอยากได้คะแนนดี ก็ยังต้องตั้งใจเรียนอยู่ดี

ตารางเรียนปีหนึ่งค่อนข้างแน่น แทบจะมีเรียนตลอดทั้งวัน ตอนเที่ยงอวี๋ซือหยาไม่กลับบ้าน พอเลิกเรียนก็ไปกินข้าวที่โรงอาหารกับชุยเหมย จากนั้นก็กลับไปงีบหลับที่หอพักสักพัก แล้วตอนบ่ายก็ไปเรียนต่อ

เป็นไปตามที่เธอคาดไว้จริงๆ หอพักแบ่งออกเป็นกลุ่มย่อยๆ อย่างรวดเร็ว หูเสวี่ยอิ๋งกับไป๋ลู่สองพี่น้องสนิทสนมกันดี โหยวลี่หัวกับเจี่ยอี๋หลานทั้งสี่คนไปไหนมาไหนด้วยกัน ส่วนชุยเหมยเนื่องจากตารางเรียนไม่เหมือนกัน จึงไม่ได้เข้ากลุ่มกับฝ่ายไหนเป็นพิเศษ แต่ความสัมพันธ์กับทั้งสองฝ่ายก็ถือว่าใช้ได้ เวลาที่อวี๋ซือหยาอยู่ เธอก็จะมารวมกลุ่มกับอวี๋ซือหยา ตกดึกหากอวี๋ซือหยาไม่กลับมา เธอก็จะอยู่กับเพื่อนร่วมห้องคนอื่น อวี๋ซือหยามีความสัมพันธ์กับทุกคนค่อนข้างดี แต่เพราะไม่ได้อยู่หอพักเป็นประจำ และแทบไม่เคยร่วมวงคุยกันก่อนนอน จึงไม่ได้สนิทสนมกับใครเป็นพิเศษ

วันเวลาผ่านไปเช่นนี้ครึ่งเดือน วันนี้หลังเลิกเรียนคาบสุดท้ายของช่วงเช้า อวี๋ซือหยาเดินลงบันไดมาก็เห็นหญิงสาวที่ดูคุ้นหน้าคนหนึ่งขยับเข้ามาหา "สวัสดีค่ะ ผู้จัดการอวี๋ ฉันชื่อหลินหงฉี ฉัน...หัวหน้าหลี่ให้ฉันมาพบคุณค่ะ"

ในที่สุดก็มาเสียที อวี๋ซือหยาจึงหันกลับไปพูดกับชุยเหมยที่ยืนคุยกับเพื่อนนักศึกษาชายร่วมชั้นอยู่บนขั้นบันไดว่า "มีคนมาหาฉัน ฉันขอตัวออกไปข้างนอกหน่อยนะ คาบบ่ายฉันขอลาเรียน เธอช่วยบอกอาจารย์ให้ที แล้วเดี๋ยวขอยืมสมุดจดมาลอกหน่อยนะ"

อวี๋ซือหยาทำตัวเงียบๆ ในรั้วมหาวิทยาลัย การแต่งเนื้อแต่งตัวเรียบง่ายธรรมดามาก ประกอบกับอายุยังน้อย จึงไม่มีใครเชื่อมโยงเธอกับเป็ดชิงเหอเลย แต่อาจารย์ทั้งหลายต่างรับรู้เรื่องนี้ดี หลังเปิดเทอม เธอเคยไปหาศาสตราจารย์กงสองครั้ง มีครั้งหนึ่งศาสตราจารย์กงจูงมือเธอไปแนะนำกับบรรดาอาจารย์ภาควิชาเศรษฐศาสตร์อย่างภาคภูมิใจ ทั้งยังอธิบายสถานการณ์ของเธอไว้แล้วว่า บางครั้งเธออาจจำเป็นต้องลางานเพราะติดภารกิจทางโรงงาน

พอบรรดาอาจารย์อาวุโสได้ยินว่าเป็นเธอที่ออกเงินออกความคิดลงประกาศรายชื่อผู้สอบผ่านทั้งมณฑลในหน้าพิเศษของหนังสือพิมพ์ประจำมณฑล อีกทั้งยังรู้อีกว่าเธออายุแค่นี้แต่บริหารโรงงานที่มีคนงานหลายร้อยคน ก็พากันมองเธอด้วยความเมตตาเอ็นดูอย่างยิ่ง ไม่พูดพร่ำทำเพลงก็ตกลงทันทีว่าต่อไปหากติดงานก็สามารถลากิจได้ เพียงแต่ต้องอ่านหนังสือทบทวนบทเรียนที่ขาดไปให้ทันด้วยตัวเอง เพราะอย่างไรเสียทฤษฎีมากแค่ไหนก็ไม่สู้การได้ลงมือปฏิบัติจริง ในเมื่อลูกศิษย์มีโอกาสเช่นนี้ บรรดาอาจารย์ย่อมสนับสนุนเต็มที่

ดังนั้นการขอลาของเธอจึงสะดวกสบายมาก เพียงแค่บอกกล่าวอาจารย์สักคำก็เรียบร้อย

ทว่าชุยเหมยไม่รู้เรื่องนี้ เธออายุน้อย นิสัยค่อนข้างซื่อ และกลัวอาจารย์อยู่บ้าง พอได้ยินแบบนั้นก็รีบดึงแขนเสื้ออวี๋ซือหยาพลางถาม "ซือหยา แบบนี้จะดีเหรอ อาจารย์สอนวิชาคณิตศาสตร์ขั้นสูงช่วงบ่ายดุมากเลยนะ"

อวี๋ซือหยายิ้มพลางพยักหน้า "ไม่มีปัญหาหรอกจ้ะ ฉันบอกอาจารย์ไว้ล่วงหน้าแล้ว เธอแค่บอกอาจารย์ว่าฉันมีธุระต้องไปจัดการพวกเขาก็เข้าใจแล้วล่ะ เอาตามนี้นะ มีคนรอฉันอยู่ ฉันไปก่อนล่ะ"

พูดจบ อวี๋ซือหยาก็โบกมือให้เธอ แล้วจูงมือหลินหงฉีเดินจากไป

ชุยเหมยเห็นเธอเดินไปอย่างนั้นจริงๆ รอจนผ่านไปพักใหญ่ถึงได้พึมพำกับตัวเองประโยคหนึ่ง "ซือหยานี่ใจกล้าจริงๆ เลย"

พอกลับมาถึงห้องพัก ทุกคนเห็นเธอเดินกลับมาคนเดียว จึงเอ่ยถามด้วยความสงสัย "ซือหยาล่ะ ทำไมไม่ได้มาด้วยกัน"

ชุยเหมยเล่าเรื่องราวอย่างกลัดกลุ้ม "เมื่อกี้มีหญิงสาวคนหนึ่งมาหาเธอที่ใต้ตึกเรียน เธอเลยบอกว่าจะออกไปข้างนอกหน่อย ให้ฉันช่วยลาช่วงบ่ายให้ค่ะ"

"ลาเหรอ อาจารย์พวกเธอจะยอมเหรอ" ทุกคนต่างก็กลัวอาจารย์กันทั้งนั้น โหยวลี่หัวจึงถามด้วยความกังวล

ชุยเหมยส่ายหน้า "ฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน อาจารย์สอนคณิตศาสตร์ขั้นสูงดุจะตาย แต่ซือหยาบอกว่าไม่มีปัญหา เธอคุยกับอาจารย์ไว้ล่วงหน้าแล้ว"

ในห้องพักเงียบไปครู่หนึ่ง จย่าอี๋หลานก็โพล่งขึ้นมา "พวกเธอว่า ซือหยาจะมีเส้นสายหรือเปล่า ฉันรู้สึกว่าเธอในมหาวิทยาลัยดูพิเศษชอบกลนะ"

ตอนกลางคืนก็ไม่ต้องอยู่หอพัก อยากลาก็ลาได้ตามใจ

หูเสวี่ยอิ๋งเบะปาก "ถ้ามีเส้นสายจริง เธอจะแต่งตัวธรรมดาขนาดนั้นเหรอ ข้าวที่ซื้อกินทุกวันก็งั้นๆ พวกเธออย่าเดาสุ่มไปหน่อยเลย"

จย่าอี๋หลานกับโหยวลี่หัวสบตากันแล้วไม่ได้พูดอะไร เมื่อสุดสัปดาห์ก่อนพวกเธอออกไปถามมาแล้ว ตอนนี้การเช่าบ้าน ห้องเดี่ยวที่ถูกที่สุด ขนาดแค่สิบกว่าตารางเมตร อย่างน้อยที่สุดก็เดือนละห้าหยวน แถมยังต้องพูดจาดีๆ เขาถึงยอมให้เช่า อวี๋ซือหยายังพาน้องชายอายุสิบกว่าขวบมาด้วย อย่างไรก็ต้องเช่าสองห้อง นั่นก็ต้องแปดหยวนสิบหยวนแล้ว เงินอุดหนุนแค่ 18 หยวนจะไปพออะไร แม้เธอกินข้าวจะไม่เหมือนหูเสวี่ยอิ๋งที่มีเนื้อมีปลาจานใหญ่ทุกมื้อ แต่แทบทุกมื้อก็สั่งกับข้าวเนื้อหนึ่งอย่างผักหนึ่งอย่าง กินไม่ได้แย่เลยสักนิด

จย่าอี๋หลานดึงตัวชุยเหมย "เธอสนิทกับซือหยาที่สุด เธอรู้ไหมว่าเธอเป็นยังไงกันแน่ ทั้งห้องเราเนี่ย ดูเหมือนเธอจะลึกลับที่สุดแล้ว"

ชุยเหมยกะพริบตาปริบๆ "ฉัน...ฉันไม่รู้หรอกค่ะ พวกเราแค่เดินไปเรียนด้วยกัน เรื่องที่คุยกันก็มีแต่เรื่องเรียนทั้งนั้น"

หูเสวี่ยอิ๋งไม่ชอบให้ใครมาเด่นกว่า เชิดหน้าขึ้นแล้วบ่นพึมพำ "โธ่เอ๋ย จะคิดอะไรกันมากมายขนาดนั้น นอนเถอะนอน บ่ายยังมีเรียนอีกนะ"

ทุกคนจึงล้มตัวลงนอนโดยไม่พูดอะไรอีก

"กินข้าวมาหรือยัง" เมื่อพ้นจากตึกเรียน อวี๋ซือหยาก็ถามหลินหงฉี

หลินหงฉีจับสายกระเป๋าสะพายแน่นพลางส่ายหน้าอย่างเหนียมอาย "ฉัน...วันนี้ฉันนั่งรถพวกอาจารย์พานเข้าเมืองมาก็รีบมาหาเธอเลยค่ะ เดี๋ยวฉันค่อยกลับไปกินที่บ้านก็ได้ พวกเราไปจัดการธุระกันก่อนเถอะ"

อวี๋ซือหยายืมกล่องข้าวจากพ่อครัวในโรงอาหารมาใบหนึ่ง แล้วซื้อกับข้าวเนื้อหนึ่งอย่างผักหนึ่งอย่างให้หลินหงฉี ส่วนของตัวเองก็เป็นเนื้อหนึ่งอย่างผักหนึ่งอย่างเช่นกัน จากนั้นก็นั่งคุยกันไปพลางกินไปพลาง "บ้านเธออยู่แถวสถานีรถไฟมาตลอดเลยเหรอ แล้วพ่อแม่เธอทำงานที่หน่วยงานไหนกันล่ะ"

เมื่อต้องเผชิญหน้ากับผู้นำที่สามารถกำหนดชะตาชีวิตของตนเองได้ แม้ว่าอีกฝ่ายจะอายุน้อยกว่า หลินหงฉีก็อดประหม่าไม่ได้ เธอยกมุมปากยิ้มเจื่อนๆ แล้วตอบว่า "พ่อฉันอยู่โรงงานของใช้ประจำวัน ทำหน้าที่ผลิตสบู่ สบู่หอมพวกนั้นเป็นหลักค่ะ แม่ฉันดูแลฝ่ายพลาธิการของโรงภาพยนตร์ พี่สะใภ้อยู่โรงงานน้ำอัดลม ส่วนพี่ชายฉันอยู่โรงงานหลอดไฟค่ะ"

อวี๋ซือหยาเคยไปสำรวจแถบนั้นมาแล้ว แถวสถานีรถไฟมีโรงภาพยนตร์อยู่แห่งหนึ่งจริงๆ แล้วก็มีโรงงานน้ำอัดลมด้วย ดูท่าแล้วบ้านของพวกเขาน่าจะได้รับการจัดสรรมาจากหน่วยงานของแม่เธอ ถึงได้อาศัยอยู่แถวสถานีรถไฟแบบนี้

เมื่อเห็นอวี๋ซือหยาเงียบไป หลินหงฉีก็ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ใบหน้าเริ่มแดงขึ้น เธอรวบรวมความกล้าแล้วเอ่ยว่า "ผู้จัดการอวี๋คะ ช่วงก่อนหน้านี้ฉันเขียนจดหมายไปหาพ่อแม่ ถามเรื่องบ้านหรืออาคารว่างๆ แถวบ้านเรามาบ้างแล้วค่ะ ที่ดินผืนใหญ่ที่สุดตรงนั้นเคยเป็นที่ตั้งเดิมของหน่วยงานแม่ฉัน แต่ต่อมาเกิดเรื่อง มีคนตาย คนจำนวนมากก็เลยไม่อยากเข้าไปดูหนัง ประกอบกับที่ตรงนั้นค่อนข้างแคบ ทั้งยังอยู่ห่างจากถนนสายหลักตั้งหลายร้อยเมตร ไปมาไม่ค่อยสะดวก หน่วยงานของแม่ก็เลยย้ายไปอยู่ที่ใหม่ห่างออกไปพันกว่าเมตร ผ่านมาสิบกว่าปี ได้ยินว่าตรงนั้นตัดถนนผ่านแล้ว ตอนนี้อยู่ตรงข้ามสถานีรถไฟพอดี ทำเลดีมากเลยค่ะ แล้วพื้นที่ก็กว้างขวางด้วย"

พูดจบ เธอก็มองอวี๋ซือหยาอย่างกระสับกระส่าย นิ้วสองนิ้วที่คีบตะเกียบอยู่เกร็งแน่นจนซีดขาว เห็นได้ชัดว่ากังวลใจเป็นอย่างยิ่ง

แต่อวี๋ซือหยากลับยิ้มออกมา "ทำการบ้านมาดีนี่ เดี๋ยวคงต้องรบกวนคุณน้าช่วยแนะนำให้รู้จักกับผู้นำหน่วยงานของท่านหน่อยแล้วล่ะ"

การสืบเรื่องพวกนี้มาได้ แสดงว่าหลินหงฉีลงแรงไปไม่น้อย และพ่อแม่ของเธอก็น่าจะให้ความสำคัญกับลูกสาวคนนี้มาก อยากดึงตัวเธอกลับเข้าเมือง ถึงได้ยอมบอกข้อมูลเหล่านี้ให้ฟัง

ถ้ามีคนเก่าคนแก่ของหน่วยงานนั้นช่วยพูดให้ การจะซื้อที่ดินแปลงนี้ก็คงจัดการได้ง่ายขึ้น อีกทั้งเท่าที่ดูตอนนี้ ตัวหลินหงฉีเองก็ค่อนข้างหัวไว ปฏิกิริยาตอบสนองเร็ว และไม่มีนิสัยเกเรอะไร น่าจะนำมาใช้งานได้

เมื่อได้ยินคำตอบนี้ของอวี๋ซือหยา หลินหงฉีก็โล่งอกอย่างเห็นได้ชัด มือที่กำตะเกียบผ่อนคลายลง ใบหน้าแต้มด้วยรอยยิ้มสดใสพลางพูดว่า "ค่ะ สองวันก่อนฉันส่งจดหมายลงทะเบียนไปหาพ่อแม่ บอกว่าอีกสองวันจะเข้าเมืองเอก ไม่รู้ว่าพวกเขาได้รับหรือยัง"

จดหมายลงทะเบียนเป็นจดหมายด่วน ย่อมเร็วกว่าจดหมายธรรมดามาก ป่านนี้น่าจะได้รับแล้ว ถ้าเป็นแบบนั้นเรื่องนี้ก็ยิ่งจัดการง่ายเข้าไปใหญ่

สายตาที่อวี๋ซือหยามองหลินหงฉียิ่งทวีความชื่นชมมากขึ้น เป็นเจ้าถิ่น มีเส้นสาย ทำงานเป็น แถมหัวไว รอดูต่อไปว่าการทำงานจริงจะเป็นอย่างไร หากทำได้ดีก็สามารถผลักดันให้เป็นตัวเลือกผู้จัดการร้านสำรองได้เลย