ตอนที่ 80 โอกาสคว้าทำเลทองโรงหนังเก่าหน้าสถานีรถไฟ

ที่ตั้งเดิมของโรงภาพยนตร์เก่า อันที่จริงอวี๋ซือหยาเคยมาดูแล้ว ทั้งยังเคยไปคุยกับเจ้าหน้าที่ที่เกี่ยวข้องเรื่องซื้อที่ดิน แต่คุยไม่ลงตัวเสียที

ตอนนี้โรงภาพยนตร์ก็เป็นหน่วยงานรัฐ พวกเขาไม่ได้ขาดแคลนเงิน ถึงขาดเงินเบื้องบนก็จัดสรรงบลงมาให้อยู่ดี ไม่จำเป็นต้องให้พวกเขาร้อนใจ ดังนั้นพวกผู้นำหน่วยงานจึงไม่กระตือรือร้นกับเรื่องแบบนี้ คอยแต่จะปัดสวะให้พ้นตัว หัวหน้าแผนกโยนให้ผู้จัดการ ผู้จัดการโยนให้แผนกการเงิน ไปคุยมาสองสามคนก็ลงเอยแบบนี้หมด อวี๋ซือหยาจึงรู้ว่าต้องหาเส้นสายแล้ว ไม่เช่นนั้นก็คงต้องตัดใจแล้วไปเลือกที่อื่น

แม้ตอนนี้ตัวเมืองจะยังไม่ขยายตัว มีที่ดินอยู่ถมเถ แถวสถานีรถไฟก็มีที่รกร้างว่างเปล่าอยู่มาก ทว่าตำแหน่งตรงนี้มันดีเกินต้านจริงๆ มันอยู่ตรงข้ามทางเข้าออกสถานีรถไฟพอดี ผู้โดยสารที่เข้าออกสถานีเงยหน้าขึ้นมาก็เห็นแล้ว ตอนรอรถไฟก็เดินมาเตร็ดเตร่ ซื้อของกินเล่นติดมือไปกินบนรถไฟ พอลงจากรถไฟแล้วหิว บนตัวไม่มีคูปองข้าวติดมา ร้านอาหารของรัฐก็ปิดแล้ว ก็สามารถแวะมาซื้อเป็ดชิงเหอกินรองท้องได้ ซ้ำยังถือโอกาสซื้อกลับไปฝากเด็กๆ ที่บ้านได้อีก นี่ไม่ใช่เรื่องธรรมดาสามัญหรอกหรือ

นอกจากจำนวนคนสัญจรไปมาจะมหาศาลแล้ว อวี๋ซือหยายังถูกใจอีกจุดหนึ่ง นั่นคือผู้คนที่สถานีรถไฟมาจากทั่วทุกสารทิศ หากพวกเขาหิ้วเป็ดชิงเหอกลับไปบ้านเกิด หรือแทะคอเป็ด ขาเป็ด บนขบวนรถไฟ ย่อมเป็นผลดีอย่างยิ่งต่อการประชาสัมพันธ์ยี่ห้อเป็ดชิงเหอ และส่งผลดีอย่างมากต่อการขยายตลาดออกไปนอกมณฑลในอนาคต

ดังนั้นถ้าไม่ถึงคราวหมดหนทางจริงๆ เธอก็จะไม่ยอมปล่อยที่ดินแปลงนี้ไปเด็ดขาด

การปรากฏตัวของหลินหงฉีจึงกลายเป็นโอกาสอันดีที่ประจวบเหมาะพอดี

พอกินข้าวเสร็จ ทั้งสองก็ตรงดิ่งไปยังสถานีรถไฟทันที อวี๋ซือหยาชี้ไปยังซากโรงภาพยนตร์เก่าทรุดโทรมแล้วถามหลินหงฉีว่า "ใช่ที่ตรงนี้ไหม"

หลินหงฉีพยักหน้า มองต้นหม่อนขนาดใหญ่เท่าเอวคนต้นนั้นด้วยสายตาหวนรำลึกแล้วเอ่ยว่า "ตอนเด็กๆ ฉันมักจะปีนต้นไม้ไปเก็บลูกหม่อนกับเพื่อนๆ บ่อยๆ เสียดายที่ต่อมามีคนตายแถวนี้ พวกผู้ใหญ่เลยไม่ยอมให้พวกเรามาอีก ผู้จัดการอวี๋ คุณไม่ถือสาเรื่องนี้จริงๆ หรือคะ"

อวี๋ซือหยาถามกลับ "ผืนดินใต้ฝ่าเท้าพวกเรา ตารางนิ้วไหนบ้างไม่เคยมีคนตาย"

หลินหงฉีชะงักไป จากนั้นก็ยิ้มออกมา "ฉันคิดมากไปเองค่ะ คุณพูดถูก เรื่องมันก็ผ่านมาสิบยี่สิบปีแล้ว ไปกันเถอะค่ะ ฉันพาคุณไปหาแม่ฉันดีไหมคะ"

"อืม เธอนำทางสิ" อวี๋ซือหยาเบี่ยงตัว ผายมือเป็นสัญญาณให้อีกฝ่ายเดินนำ

ทั้งสองมาถึงโรงภาพยนตร์ และพบแม่หลินที่กำลังจัดเรียงขวดน้ำอัดลมอยู่

หลินหงฉีตะโกนเรียกด้วยความตื่นเต้น "แม่..."

แม่หลินได้ยินเสียง พอหันกลับมาเห็นว่าเป็นลูกสาวก็ดีใจยกใหญ่ โผเข้ามากอดลูกสาวทันที "หงฉี ลูกกลับมาแล้ว! แม่คิดถึงจะแย่อยู่แล้วเด็กคนนี้ ป่ะ กลับบ้าน แม่จะทำหมูตุ๋นน้ำแดงให้กิน ว่าแต่ กินข้าวเที่ยงมาหรือยังล่ะ"

หลินหงฉีดึงแขนแม่หลินเบาๆ เตือนความจำว่า "แม่ กินมาแล้วค่ะ ผู้จัดการอวี๋พาฉันไปกินที่โรงอาหารมหาวิทยาลัยประจำมณฑลมา แม่คะ นี่คือผู้จัดการอวี๋ของเราค่ะ"

แม่หลินถึงเพิ่งสังเกตเห็นว่าข้างหลังลูกสาวยังมีคนตามมาอีกคน หล่อนกวาดตามองอวี๋ซือหยาตั้งแต่หัวจรดเท้า แล้วร้องเอะอะเกินจริง "คุณพระช่วย นี่...นี่น่ะหรือผู้จัดการโรงงานของพวกลูก สาวน้อยคนนี้ดูเด็กกว่าลูกเสียอีกนะเนี่ย ถึงสิบแปดหรือยังจ๊ะ"

หลินหงฉีรู้สึกเกรงใจและกระดากอายอย่างยิ่งจนหน้าแดง "แม่ พูดจาเรื่อยเปื่อยอะไรน่ะ ผู้จัดการอวี๋ของพวกเราปีนี้อายุยี่สิบเอ็ดแล้ว กำลังเรียนอยู่ที่มหาวิทยาลัยประจำมณฑลด้วย"

แม่หลินไม่ได้เข้าใจเจตนาของลูกสาวเลยแม้แต่น้อย ยังคงส่งเสียงเดาะลิ้นทึ่งไม่หยุด "นั่นก็ยังเด็กมากอยู่ดี ตอนที่แม่รุ่นราวคราวเดียวกับผู้จัดการอวี๋ของลูกยังเป็นแค่เสมียนระดับสิบสอง ได้เงินเดือนแค่เดือนละยี่สิบสามหยวนเอง แล้วผู้จัดการอวี๋ของพวกลูกได้เงินเดือนระดับไหนล่ะเนี่ย คงได้เป็นร้อยกว่าหยวนเลยกระมัง เก่งจริงๆ เลย"

หลินหงฉีทั้งหัวเราะทั้งร้องไห้ไม่ออก "แม่ อย่าถามซอกแซกไปเรื่อยสิคะ"

อวี๋ซือหยายิ้มพลางกล่าวว่า "ไม่เป็นไรหรอกค่ะ น้าชมว่าฉันเก่งและมีอนาคต ฉันดีใจแทบไม่ทันเสียอีก"

"เห็นไหมล่ะหงฉี ผู้จัดการของลูกพูดจาเก่งขนาดไหน สมกับที่เป็นผู้นำจริงๆ ลูกต้องเรียนรู้จากผู้จัดการของลูกให้มากๆ นะ" แม่หลินได้ยินแบบนั้นก็ยิ่งกระตือรือร้นขึ้นไปอีก

หลินหงฉีกลัวว่าแม่จะพูดนอกเรื่องไปมากกว่านี้ จึงรีบเข้าเรื่องทันที "แม่ จดหมายของหนูพวกแม่ได้รับแล้วใช่ไหมคะ ฟาร์มเพาะเลี้ยงของพวกเราเตรียมจะเปิดร้านจำหน่ายสินค้าที่สถานีรถไฟ ที่ดินเดิมของโรงหนังเก่ารกร้างมาสิบกว่าปีแล้ว ปล่อยทิ้งไว้ก็ไม่มีประโยชน์ แม่ไปขอให้ลุงสวีช่วยหน่อย ขายที่ตรงนั้นให้พวกเราเถอะค่ะ"

หลินหงฉีเปรยกับที่บ้านไว้แต่แรกแล้ว หากช่วยให้ฟาร์มเพาะเลี้ยงจัดการเรื่องนี้สำเร็จ เธอจะได้งานพนักงานขาย และได้กลับเข้าเมืองอย่างราบรื่น

พอได้ยินว่าเกี่ยวกับอนาคตของลูกสาว แม่หลินก็ไม่พูดเรื่อยเปื่อยอีก รีบบอกกับอวี๋ซือหยาอย่างกระตือรือร้น "ไปกันค่ะผู้จัดการอวี๋ น้าจะพาเธอไปหาผู้จัดการของพวกเรา วันนี้น้าจะช่วยจัดการเรื่องนี้ให้เอง"

"รบกวนคุณน้าด้วยนะคะ" อวี๋ซือหยาตอบอย่างมีมารยาท

แม่หลินพาลูกสาวกับอวี๋ซือหยาตรงไปยังห้องทำงานของผู้จัดการสวีทันที

ผู้จัดการสวีกำลังจิบชาอ่านหนังสือพิมพ์อยู่ พอเห็นคนเดินพรวดพราดเข้ามาโดยไม่เคาะประตูก็ชักสีหน้าไม่พอใจ เงยหน้าขึ้นมองเห็นเป็นแม่หลิน คำต่อว่าที่จ่ออยู่ที่ปากจึงกลืนกลับลงไป จากนั้นสายตาก็เหลือบไปเห็นอวี๋ซือหยา เลยพาลเอาอารมณ์โมโหไปลงที่เธอทันที "นี่ เธอมาทำอะไรอีก ไม่ใช่ว่าบอกไปแล้วหรือไงว่าไม่ได้ ไม่รู้จักจบจักสิ้น น่ารำคาญจริง"

"อะไรไม่ได้ ผู้จัดการสวี คุณพูดให้ชัดๆ ซิ ที่ดินผืนนั้นของพวกเรารกร้างมาตั้งกี่ปีแล้ว ปล่อยว่างทิ้งไว้ตรงนั้นไม่เสียของหรือไง ขายให้พวกเขาแล้วมันไม่ดียังไง" แม่หลินไม่ยอมทันที สวนกลับอย่างดุดัน

เพิ่งจะอ้าปาก คนกันเองก็มาหักหน้าเสียแล้ว ผู้จัดการสวีเสียหน้าจนแทบมุดดิน แต่ก็ไม่กล้าขึ้นเสียงใส่แม่หลิน โทสะจึงมอดลงทันตา "หลี่ซิ่วอิง เธอไม่ไปทำงาน จะวิ่งแจ้นมาทำไมที่นี่ ฉันคุยกับคนนอก มันเกี่ยวอะไรกับเธอด้วย"

แม่หลินไม่ยอมอ่อนข้อ "ทำไมจะไม่เกี่ยวกับฉัน ฉันก็เป็นคนหนึ่งในโรงหนังนี้เหมือนกัน ฉันลงคะแนนเห็นชอบให้ขายโรงหนังเก่าให้ผู้จัดการอวี๋ ผู้จัดการสวี คุณต้องรับฟังความเห็นของมวลชนสิ ไม่ใช่มาเผด็จการตัดสินใจคนเดียว ไม่อย่างนั้นฉันจะไปฟ้องผู้จัดการคนเก่าแน่"

ผู้จัดการสวีเจอลูกไม้หาเรื่องไร้เหตุผลของเธอจนหมดทางสู้ "ที่ดินผืนใหญ่ขนาดนี้ใช่ว่าจะบอกขายก็ขายได้เลยเสียเมื่อไหร่ ทุกคนก็ต้องศึกษาพิจารณา ต้องปรึกษาหารือกันก่อนไม่ใช่หรือไง"

หารือกันน่ะไม่รู้ว่าจะยืดเยื้อไปถึงเมื่อไหร่ แม่หลินไม่หลงกลมุกนี้ "จะหารือกันยังไงล่ะ หรือจะให้ฉันไปตามทุกคนมาแล้วเปิดประชุมลงมติกันเดี๋ยวนี้เลย ผู้จัดการสวี ฉันขอพูดทิ้งไว้ตรงนี้เลยนะ ใครมาขัดขวางไม่ให้ลูกสาวฉันได้กลับเข้าเมือง ฉันจะตามรังควานมันไปชั่วชีวิต คุณไม่ยอมขายที่ดิน ใช่ไหม ได้สิ งั้นคุณก็เอาโควตามาให้ฉันสักตำแหน่ง ให้หงฉีบ้านฉันกลับมา เธอลงชนบทตั้งแต่เพิ่งอายุสิบหก สาวน้อยหน้าตาหมดจด ดูสิ ถูกตกระกำลำบากจนกลายเป็นสภาพไหน ยี่สิบกว่าแล้วยังหาสามีไม่ได้เลย ถ้าคุณทำให้อนาคตหงฉีบ้านฉันต้องพัง คุณต้องรับผิดชอบ ไม่อย่างนั้นฉันจะปักหลักนั่งอยู่หน้าห้องทำงานคุณไม่ไปไหน..."

ฉากหนึ่งร้องไห้ สองโวยวาย สามขู่จะฆ่าตัวตายฉบับสดๆ ตรงหน้า ทำเอาอวี๋ซือหยาอ้าปากค้าง

หลินหงฉีรู้สึกว่าแม่ทำแบบนี้ต่อหน้าผู้นำดูเสียมารยาทไปหน่อย กลัวว่าจะทำให้อวี๋ซือหยาประทับใจไม่ดี จึงรีบกระซิบอธิบายเสียงเบา "ผู้จัดการอวี๋ ปกติแม่ฉันไม่ได้เป็นแบบนี้หรอกนะคะ แม่...แม่แค่อยากให้ฉันได้กลับเข้าเมืองมากเกินไปน่ะค่ะ"

อวี๋ซือหยาตบหลังมือเธอเบาๆ "ฉันเข้าใจจ้ะ แม่ของเธอทำไปด้วยหัวใจที่รักลูกสาวอย่างแท้จริง"

ใครจะอยากมานั่งร้องห่มร้องไห้โวยวายต่อหน้าหัวหน้า ต่อหน้าลูกสาว หรือแม้กระทั่งต่อหน้าผู้นำของลูกสาวกันล่ะ กิริยาท่าทางของหลี่ซิ่วอิงดูไม่งามจริงๆ นั่นแหละ แต่ที่เธอทำไปทั้งหมดนี้ก็เพื่อใครกันล่ะ เพื่อให้ลูกสาวได้มีงานทำ เพื่อให้ได้กลับเข้าเมือง สุดท้ายแล้วก็ล้วนทำเพื่ออนาคตของลูกทั้งนั้น

นี่จริงใจและจับต้องได้มากกว่าคำว่า "แม่ทำเพื่อแกทั้งนั้น" ที่หูกุ้ยฮวาชอบเอามาอ้างปากเปียกปากแฉะตั้งเยอะ หลี่ซิ่วอิงต่อสู้เพื่อผลประโยชน์ของลูกสาวอย่างแท้จริง อวี๋ซือหยาใช้ชีวิตมาสองชาติภพไม่เคยได้รับความรักจากแม่เช่นนี้เลย ดังนั้นแม้ว่าแม่หลินจะหยาบคาย ไร้เหตุผล เธอก็รังเกียจไม่ลง ซ้ำในใจยังแอบอิจฉาหลินหงฉีอยู่นิดๆ เสียด้วยซ้ำ

เป็นไปตามคาด ผู้จัดการสวีจนปัญญาจะรับมือแม่หลิน เขาคลึงขมับพลางยอมประนีประนอมในที่สุด "โธ่เอ๋ย เธออย่าร้องไห้เลยนะ ฉันยอมตกลงแล้วไม่ได้หรือไง หงฉีเองฉันก็เห็นมาแต่อ้อนแต่ออก ถ้าหลานได้กลับเข้าเมือง ฉันดีใจแทบไม่ทันแล้วจะไปขัดขวางทำไม เธอบอกแต่แรกว่าทำเพื่อหงฉีก็หมดเรื่อง รู้จักมักจี่กันมาทั้งชีวิต เรื่องแค่นี้จะไม่ช่วยกันได้ยังไง"

แม่หลินรีบลุกขึ้นยืนทันที ยกแขนเสื้อขึ้นเช็ดตา เปลี่ยนสีหน้าไวยังกะแสดงงิ้วเปลี่ยนหน้าเสฉวน ยิ้มแย้มแจ่มใสขึ้นมาทันตาเห็น "ฉันรู้อยู่แล้วเชียวว่าผู้จัดการสวีเอ็นดูเด็กรุ่นหลังของโรงหนังเราที่สุด ไว้วันหลังจะให้เหล่าหลินเลี้ยงเหล้าคุณนะ"

พูดพลางดึงตัวอวี๋ซือหยามายืนข้างหน้า แนะนำอย่างภาคภูมิใจว่า "นี่คือผู้จัดการโรงงานอวี๋จากโรงงานของหงฉี นักศึกษาหัวกะทิของมหาวิทยาลัยประจำมณฑลเชียวนะ ยังเรียนอยู่ก็บริหารโรงงานที่มีคนตั้งสี่ห้าร้อยคนแล้ว เก่งกาจจะตายไป!"

น้ำเสียงภาคภูมิใจราวกับเป็นลูกสาวตัวเองก็ไม่ปาน

ผู้จัดการสวีเสียหน้า ไม่อยากจะคุยกับอวี๋ซือหยานัก จึงโบกมือปัดๆ "รู้แล้ว พวกเธอไปหานักบัญชีหลิวเถอะ ตกลงราคากันให้เรียบร้อย ร่างสัญญาเสร็จก็เอามาให้ฉันประทับตรา"

นักบัญชีคนหนึ่งจะมาตัดสินใจขายโรงหนังเก่าได้งั้นหรือ? อวี๋ซือหยารู้สึกว่าผู้จัดการสวีกำลังตั้งใจขัดขาเธอ จึงยิ้มแล้วเอ่ยว่า "ผู้จัดการสวีช่างใจกว้างตรงไปตรงมาจริงๆ ฉันขอเป็นตัวแทนพนักงานทุกคนของฟาร์มเพาะเลี้ยงเป็ดชิงเหอขอบคุณคุณด้วยนะคะ"

จากนั้นก็หันไปยกยอหลี่ซิ่วอิง "คุณป้าคะ ฉันไม่คุ้นเคยกับโรงหนังของคุณป้าเลย คุณป้าช่วยพาฉันไปหานักบัญชีหน่อยได้ไหมคะ"

ขนาดผู้จัดการสวี หลี่ซิ่วอิงยังเอาอยู่ แล้วนับประสาอะไรกับนักบัญชีคนหนึ่งล่ะ?

หลี่ซิ่วอิงเองก็อยากจัดการเรื่องนี้ให้เสร็จโดยเร็ว ลูกสาวจะได้ไม่ต้องทนลำบากอยู่บ้านนอกอีก รีบกลับเข้าเมืองมาเป็นพนักงานขายของที่ใครๆ ก็อิจฉา พอกลับมาแล้วก็จะได้ดูตัว หาคู่ แต่งงานออกเรือนไป จึงรีบพูดขึ้นทันที "ได้สิจ๊ะ ไปเถอะ เดี๋ยวป้าพาไปเอง เรื่องนี้ป้ารับจบเอง"

ผู้จัดการสวีจงใจจะสร้างความลำบากให้อวี๋ซือหยา แต่กลับเห็นหลี่ซิ่วอิงออกหน้ารับประกันพาคนเดินผึ่งผายมุ่งหน้าไปยังห้องทำงานของนักบัญชี ทันใดนั้นเขาก็โมโหจนต้องกระดกน้ำชาเย็นชืดเข้าไปหลายอึกถึงจะระงับเพลิงโทสะในอกลงได้

แม่หลินหลี่ซิ่วอิงคนนี้หนึ่งสู้สิบได้สบาย ทั้งช่างพูดช่างเจรจา ทั้งไม่อายใคร จะโวยวายทำตัวกร้านโลก ร้องห่มร้องไห้คร่ำครวญแกล้งจน เธอทำได้คล่องแคล่วทุกรูปแบบ ถือเป็นพวกหัวหมอตัวตึงของโรงภาพยนตร์ที่ใครๆ ต่างก็ไม่อยากไปตอแยด้วย

นักบัญชีที่แต่ก่อนเคยเมินเฉยใส่อวี๋ซือหยา พอเห็นหลี่ซิ่วอิงก็รีบปั้นหน้ายิ้มประจบ "อ้าว ลมอะไรหอบพี่สาวหลี่มาถึงนี่ได้ล่ะครับเนี่ย"

นักบัญชีแทบจะกระอักเลือดออกมา ให้เขาขายอาคารเก่าผุพังของหน่วยงานเนี่ยนะ? ถ้าวันข้างหน้ามีปัญหาขึ้นมาจะนับเป็นความรับผิดชอบของใครกัน?

"เอ่อ ผู้จัดการสวีบอกราคาหรือยังครับ"

อวี๋ซือหยาแทรกขึ้นมา "ยังค่ะ ท่านบอกให้พวกเรามาคุยกับคุณ หากนักบัญชีเซียวยังคิดไม่ตก งั้นพวกเราไปหาผู้จัดการสวีด้วยกัน คุยตกลงราคากันต่อหน้าให้เสร็จสรรพเลยดีกว่า ฉันเคยสืบราคาห้องแถวในเมืองเอกมาแล้ว โดยเฉพาะแถบสถานีรถไฟแห่งนี้ พวกเราคิดตามราคาตลาดได้เลยค่ะ"

อวี๋ซือหยาไม่ได้คิดจะเอาเปรียบโรงภาพยนตร์อยู่แล้ว ตอนนี้ราคาบ้านกับที่ดินก็ถูกมากพอแล้ว หากเทียบกับในยุคหลัง นั่นแทบจะเรียกได้ว่าราคาถูกเป็นผักปลา ในเมื่อมีเงินทุนอยู่ในมือ เธอก็ไม่จำเป็นต้องไปกดราคาให้เสียอารมณ์จนบาดหมางกันในภายหลัง และทำให้หลี่ซิ่วอิงวางตัวลำบากในที่ทำงานด้วย

นักบัญชีรู้อยู่แล้วว่าอวี๋ซือหยาเคยมาติดต่อหลายครั้ง คราวนี้พอเชื่อมโยงกับหญิงปากร้ายอย่างหลี่ซิ่วอิงได้แล้ว เธอยังคงพูดคุยง่ายขนาดนี้ จึงอดไม่ได้ที่จะมองเธอใหม่อีกตา "เอาเถอะ เรื่องนี้ต้องให้ผู้จัดการสวีตัดสินใจ พวกเราไปห้องทำงานของเขากัน"

ทั้งสี่คนรีบรุดไปที่ห้องทำงานของผู้จัดการสวี ปรากฏว่าข้างในว่างเปล่าไร้เงาคน

หลี่ซิ่วอิงโมโหจนด่ากราด "ไอ้แก่สวี กล้ามาใช้แผนล่อเสือออกจากถ้ำกับแม่ ชิ่งหนีไปแล้วใช่ไหมล่ะ พระหนีได้แต่วัดหนีไม่พ้นหรอก ไป พวกเราไปตามหามันที่บ้าน..."

"แค่กๆ เอะอะโวยวายอะไรกันน่ะ ไม่เข้าท่าเลย นี่จะไม่ให้ฉันไปส้วมบ้างหรือไง!" ผู้จัดการสวีเอามือไพล่หลังเดินออกมาจากทางเดิน

ที่จริงตอนแรกเขากะจะชิ่งหนีไปจริงๆ แต่นึกถึงความดุดันและร้ายกาจของหลี่ซิ่วอิงขึ้นมาได้ เรื่องนี้ยังเกี่ยวพันกับว่าลูกสาวเธอจะได้กลับเข้าเมืองหรือไม่ เธอไม่มีทางยอมรามือแค่นี้แน่ ดังนั้นพอเดินพ้นประตูไป ผู้จัดการสวีก็วกกลับมา อยากจะแอบฟังความเคลื่อนไหวดู ยังดีที่เขากลับมา ไม่อย่างนั้นหลี่ซิ่วอิงคงบุกไปโวยวายถึงหน้าบ้านเขาจริงๆ ถึงตอนนั้นหน้าตาเขาคงไม่เหลือชิ้นดี

ด้วยความที่หลี่ซิ่วอิงแสดงท่าทีชัดเจนว่าถ้าไม่ยอมจัดการเรื่องนี้ให้เรียบร้อย เธอก็จะไม่ไปทำงานและจะคอยเกาะติดอยู่ที่นี่ตลอด เพื่อที่จะรีบไล่พวกเขากลับไป ครั้งนี้ผู้จัดการสวีจึงคุยง่ายเป็นพิเศษ ร่างสัญญาขึ้นตามราคาตลาด จากนั้นก็ลงนาม ข้อตกลงซื้อขายก็ลุล่วงไปได้วยดี

เพื่อไม่ให้มีปัญหาตามมาในภายหลัง และเพื่อจะได้ที่ดินมาเริ่มลงมือก่อสร้างโดยเร็ว พอเซ็นสัญญาเสร็จ อวี๋ซือหยาก็เอ่ยขึ้นว่า "ที่ทำการไปรษณีย์ยังไม่เลิกงานพอดี ฉันจะไปถอนเงินมาจ่ายให้นักบัญชีเซียวนะคะ"

"ใช่ๆ รีบจ่ายเงินให้เรียบร้อย ยื่นหมูยื่นแมวไปเลย!" หลี่ซิ่วอิงพูดอย่างกระตือรือร้น "ฉันจะไปด้วย จะได้เป็นพยานให้"

เธอออกหน้ากระตือรือร้นยิ่งกว่าใคร เพราะเรื่องที่หน้าร้านแห่งนี้จะเปิดได้หรือไม่นั้นเกี่ยวพันโดยตรงกับการที่ลูกสาวของเธอจะได้ย้ายกลับเข้าเมือง

บ่ายวันนั้นคนทั้งสี่จึงมุ่งหน้าไปที่ทำการไปรษณีย์เพื่อถอนเงินสี่หมื่นห้าพันหยวนมอบให้นักบัญชีเซียว นักบัญชีเซียวออกใบเสร็จรับเงินให้ จากนั้นก็นำเอกสารที่เกี่ยวข้องไปเปลี่ยนชื่อและทำเรื่องโอนกรรมสิทธิ์ที่สำนักจัดการเคหะ ที่ดินผืนเดิมแห่งนี้จึงตกเป็นกรรมสิทธิ์ของฟาร์มเพาะเลี้ยงเป็ดชิงเหออย่างเป็นทางการ

ในที่สุดเรื่องที่ค้างคาใจก็คลี่คลายไปได้อีกหนึ่งเปลาะ อวี๋ซือหยารู้สึกอารมณ์ดีเป็นพิเศษ จึงให้คำตอบที่แน่นอนกับสองแม่ลูกไปตรงๆ "หงฉี วันลาของเธอยังเหลืออีกหลายวันใช่ไหม นานๆ จะได้กลับมาที อยู่เป็นเพื่อนคุณน้าให้เต็มที่เถอะนะ ช่วงสองสามวันนี้ถ้าว่างก็แวะไปดูที่หน้าร้านสาขาหนึ่งได้ ไปเรียนรู้ประสบการณ์การขายจากสหายเยี่ยเหมยกับพวกเธอไว้ พอหน้าร้านสาขาสองตรงสถานีรถไฟสร้างเสร็จ เธอก็จะได้เริ่มงานได้ทันที"

เมื่อได้ยินเช่นนั้น สองแม่ลูกก็ดีใจจนแทบเนื้อเต้น หลี่ซิ่วอิงคว้ามืออวี๋ซือหยาเอาไว้พลางเอ่ย "ขอบคุณมากนะผู้จัดการอวี๋ เธอเป็นผู้มีพระคุณของบ้านเราจริงๆ นานๆ จะมาสักครั้ง ไปเถอะ ไปกินข้าวที่บ้านน้า เดี๋ยวพอดึกหน่อยน้าจะให้พ่อของหงฉีไปส่งเธอเอง"

"ขอบคุณค่ะคุณน้า เอาไว้วันหลังดีกว่าค่ะ น้องชายยังรอฉันกลับไปกินข้าวอยู่ ถ้าฉันไม่กลับไป เดี๋ยวเขาจะเที่ยววิ่งตามหาตัวเอาได้" อวี๋ซือหยาปฏิเสธอย่างนุ่มนวล

หลินหงฉีรู้ดีว่าอวี๋ซือหยาเป็นคนพูดคำไหนคำนั้น จึงช่วยดึงตัวแม่ไว้ "แม่คะ ผู้จัดการอวี๋เขายังมีงานต้องไปสะสาง ไว้วันหลังเถอะค่ะ"

อวี๋ซือหยายิ้มให้เธอ "ใช่จ้ะ ฉันต้องรีบกลับไปติดต่อทีมก่อสร้าง จะได้รีบมาสร้างหน้าร้านให้เสร็จเร็วๆ"

พอได้ยินว่าอวี๋ซือหยาจะรีบไปจัดการเรื่องสร้างหน้าร้าน หลี่ซิ่วอิงก็ไม่รั้งตัวไว้อีก รีบพูดอย่างอบอุ่นทันที "ถ้างั้นคราวหน้ามาบ้านน้านะ น้าจะทำของอร่อยๆ ไว้รอ"

หลังจากกล่าวลาคุณน้าผู้กระตือรือร้นคนนี้แล้ว กว่าอวี๋ซือหยาจะกลับถึงบ้าน ฟ้าก็มืดสนิทแล้ว

เสิ่นเจี้ยนตงทำกับข้าวเสร็จแล้วและตั้งอุ่นไว้ในกระทะเพื่อรอเธอ

"พี่สะใภ้ วันนี้ทำไมกลับดึกจังครับ มีเรื่องอะไรหรือเปล่า"

อวี๋ซือหยานั่งลงแล้วทุบขาเบาๆ "บ่ายวันนี้พี่ลางานออกไปทำธุระมาน่ะ เออใช่ กิจการของเธอเป็นยังไงบ้างล่ะ"

เสิ่นเจี้ยนตงหัวเราะคิกคัก นัยน์ตาเป็นประกายวาววับ "พี่สะใภ้ ลองทายดูสิครับว่าสิบวันมานี้ผมหาเงินได้เท่าไหร่"

"เท่าไหร่ล่ะ ร้อยหยวน สองร้อยหยวนเหรอ" อวี๋ซือหยาเดาสุ่มไปเรื่อย

เสิ่นเจี้ยนตงส่ายหน้า ใบหน้าเปื้อนยิ้มจนแก้มแทบปริ "ไม่ใช่ครับ ทั้งหมดได้ตั้งสามร้อยสี่สิบกว่าหยวนแน่ะ"

อวี๋ซือหยายกนิ้วโป้งให้ "เก่งมาก!"

ยุคนี้การค้าขายมันทำเงินได้ดีจริงๆ สิบวันทำเงินได้เทียบเท่ากับเงินเดือนของคนงานหลายคนรวมกันเกินครึ่งปีเสียอีก แต่แน่นอนว่ามันก็เป็นเงินที่ได้มาจากหยาดเหงื่อแรงกาย เด็กตัวแค่นี้อย่างเสิ่นเจี้ยนตงต้องตื่นแต่เช้าตรู่มาคั่วเมล็ดแตงทุกวัน ไม่ว่าจะหนาวเหน็บเข้ากระดูกหรือร้อนตับแลบก็ต้องออกไปตั้งแผงขาย

เขายังอายุแค่สิบห้าปี การถือเงินไว้กับตัวมากขนาดนี้มันไม่ปลอดภัย อวี๋ซือหยาจึงเสนอแนะว่า "เจี้ยนตง พอเธอเก็บเงินได้ครบหนึ่งพันหยวน ให้เก็บไว้เป็นทุนหมุนเวียนสักไม่กี่สิบหรือหนึ่งร้อยหยวนพอ ส่วนที่เหลือเราเอาไปเปิดบัญชีธนาคารฝากไว้ดีไหม เธอว่ายังไง"

เสิ่นเจี้ยนตงคลุกคลีอยู่ที่ฟาร์มเพาะเลี้ยงบ่อยๆ จึงรู้ว่าเงินในบัญชีของฟาร์มล้วนฝากไว้ที่ธนาคารทั้งนั้น เวลาจะใช้เท่าไหร่ค่อยไปเบิก ไม่ต้องมานั่งกังวลว่าจะถูกขโมยขึ้นบ้านหรือโดนหนูกัดแทะเสียหาย ดังนั้นเขาจึงไม่คิดขัดข้องแม้แต่น้อย รีบพยักหน้ารับทันที "พี่สะใภ้พูดถูกครับ รอผมเก็บครบหนึ่งพันหยวนเมื่อไหร่ พี่ช่วยพาผมไปเปิดบัญชีหน่อยนะ"

"อืม มีเงินแล้วก็อย่าใช้จ่ายสุรุ่ยสุร่าย จำไว้ว่าอย่าเปิดเผยความมั่งคั่งให้คนอื่นเห็น ใครข้างนอกมาถามว่าหาเงินได้เท่าไหร่ ก็บอกไปว่าได้แค่วันละหยวนสองหยวนพอเป็นค่ากับข้าว อย่าเอาความจริงไปบอกคนอื่นล่ะ ไม่อย่างนั้นถ้าใครเห็นว่าเธอยังเด็กแล้วเกิดความคิดชั่วร้ายขึ้นมาจะทำยังไง" อวี๋ซือหยาอดไม่ได้ที่จะกำชับเขา เสียเงินยังเป็นเรื่องเล็ก แต่ถ้าเคราะห์ร้ายเจอคนใจคอโหดเหี้ยม มันอาจจะฆ่าปิดปากเอาได้

เสิ่นเจี้ยนตงเชื่อฟังเธอเป็นอย่างยิ่ง จึงพยักหน้ารับอย่างว่าง่าย "เข้าใจแล้วครับพี่สะใภ้ ผมจะจำไว้"

"อืม กินข้าวเถอะ เธอยังอยู่ในวัยกำลังโต ค้าขายก็สำคัญ แต่งานนี้สุขภาพสำคัญกว่า" อวี๋ซือหยายกชามข้าวขึ้นมา

อวี๋ซือหยาคิดแผนการไว้หลายแบบ ทว่าอย่างไรเสียเธอก็ไม่ใช่ผู้เชี่ยวชาญ ความคิดเหล่านี้จึงอาจไม่สมเหตุสมผลนัก เธอจัดระเบียบความคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วตั้งใจว่าพรุ่งนี้จะไปปรึกษากับสหายเสี่ยวหยวน อย่างไรงานนี้ก็ต้องส่งมอบให้คนคุ้นเคยอย่างเขาทำอยู่แล้ว

สายวันถัดมา เมื่อเรียนคาบสุดท้ายเสร็จ อวี๋ซือหยารีบไปหาสหายเสี่ยวหยวน จึงพูดกับชุยเหมยว่า "สองวันนี้ฉันมีธุระ คงไม่ได้ไปกินข้าวกับเธอนะจ๊ะ พอจดสมุดบันทึกเสร็จแล้วตอนบ่ายฉันจะเอามาคืนให้"

ชุยเหมยนิ่งอึ้งไปเล็กน้อยและรู้สึกผิดหวังอยู่บ้าง "อ๋อ ได้สิ"

อวี๋ซือหยากำลังยุ่ง จึงไม่มีเวลามาคอยใส่ใจอารมณ์ของเด็กสาว เธอหอบหนังสือรีบตรงไปยังอาคารหอพักอาจารย์แล้วเคาะประตูบ้านของศาสตราจารย์หยวน "ศาสตราจารย์หยวน ศาสตราจารย์กง สวัสดีค่ะ สหายเสี่ยวหยวนกลับมาหรือยังคะ ฉันมีธุระอยากจะคุยกับเขาสักหน่อยน่ะค่ะ"

"อยู่จ้ะ เพิ่งกลับมาพอดี" ศาสตราจารย์กงถือตะหลิวเดินออกมา แล้วชี้ไปทางห้องของลูกชายกับลูกสะใภ้

สหายเสี่ยวหยวนเพิ่งแต่งงาน ทางหน่วยงานยังไม่มีบ้านพักที่เหมาะสมจึงต้องรอไปก่อน เขาและภรรยาป้ายแดงจึงมาพักอยู่กับพ่อแม่ชั่วคราว เคราะห์ดีที่บ้านที่ศาสตราจารย์กงและสามีได้รับการจัดสรรค่อนข้างใหญ่ มีสามห้องนอนหนึ่งห้องนั่งเล่น คนสี่คนอาศัยอยู่ด้วยกันจึงถือว่าค่อนข้างกว้างขวาง

เมื่อได้ยินเสียง เขาก็เดินออกมาจากห้องพลางยิ้มทักทายอวี๋ซือหยา "ผู้จัดการโรงงานอวี๋ คุณมาหาผม มีเรื่องอะไรงั้นหรือครับ"

อวี๋ซือหยาหยิบเอกสารออกจากกระเป๋าแล้วคลี่กางลงบนโต๊ะ "โรงงานของเราซื้อที่ดินตรงข้ามสถานีรถไฟไว้แปลงหนึ่งค่ะ เป็นที่ตั้งเดิมของโรงภาพยนตร์เก่า เตรียมจะสร้างร้านจำหน่ายสินค้า ฉันเลยอยากจะมาขอความเห็นจากคุณสักหน่อย แน่นอนว่าโครงการนี้ก็ต้องรบกวนคุณด้วยนะคะ"

พอเอ่ยถึงงานสายตรงของตนเอง เสี่ยวหยวนก็กระตือรือร้นขึ้นมาทันที เขานั่งลงฝั่งตรงข้ามแล้วหยิบเอกสารขึ้นมาตรวจดูรอบหนึ่ง "ที่ดินแปลงนี้ไม่เล็กเลยนะครับ มีตั้งพันกว่าตารางเมตร จะสร้างเป็นร้านจำหน่ายสินค้าทั้งหมดนี่เลยหรือ คุณเตรียมจะขายอะไรบ้าง แค่ขายเป็ดชิงเหอมันจะไม่ใหญ่เกินไปหน่อยหรือครับ"

อวี๋ซือหยายิ้มพลางกล่าวว่า "ฉันก็คิดว่าใหญ่ไปเหมือนกันค่ะ แล้วฉันก็ตั้งใจจะสร้างสองชั้น ชั้นบนใช้เป็นสำนักงาน แล้วยังแบ่งเป็นห้องเก็บเอกสาร คลังสินค้า รวมถึงหอพักพนักงานได้อีกหลายห้องด้วย นอกจากนี้ ฝั่งนี้ช่วยเว้นพื้นที่กว้างไว้ให้ฉันแปลงหนึ่งนะคะ จะทำเป็นหน้าร้านขนาดใหญ่ แต่ให้แยกออกจากหน้าร้านของเป็ดชิงเหอค่ะ"

เสี่ยวหยวนเห็นว่าพื้นที่ที่เธอขีดแบ่งไว้นั้นไม่น้อยเลย จึงถามด้วยความอยากรู้ "ตรงนี้คุณเตรียมจะขายอะไรหรือครับ"

อวี๋ซือหยาไม่ได้ปิดบังเขา "ครึ่งปีหลังนี้ตั้งใจจะขายเสื้อขนเป็ดค่ะ"

ตอนนี้กระบวนการฆ่าเชื้อและอบแห้งขนเป็ดใกล้จะเสร็จสมบูรณ์แล้ว ขอเพียงเลือกเนื้อผ้าที่เหมาะสมกับกรรมวิธีการผลิตที่สอดคล้องกันได้ก็ตัดเย็บเสื้อขนเป็ดออกมาได้แล้ว กว่าจะถึงฤดูหนาวยังเหลือเวลาอีกตั้งครึ่งค่อนปี เวลานานขนาดนี้ย่อมทำออกมาได้ทันแน่นอน

อย่างไรก็มีร้านค้าใหญ่ขนาดนี้อยู่แล้ว สู้เอามาใช้ประโยชน์เองเสียเลยจะดีกว่า อีกอย่างเสื้อขนเป็ดก็ยังเป็นสิ่งแปลกใหม่ในประเทศ ห้างสรรพสินค้าอาจไม่ยอมรับไปขาย และพนักงานขายเหล่านั้นก็คงไม่ช่วยทุ่มเทโปรโมตให้อย่างเต็มที่ จะผลักดันสินค้าออกไปได้อย่างไร ขั้นตอนนี้พวกเธอต้องลงมือทำกันเอง

เสี่ยวหยวนไม่เคยได้ยินชื่อเสื้อขนเป็ดมาก่อน เขารู้อยู่แล้วว่าอวี๋ซือหยาชอบสรรหาทำของแปลกใหม่ จึงไม่ได้ติดใจอะไร เขาหยิบปากกาขึ้นมาวาดวงกลมลงบนพิมพ์เขียว "ได้ครับ เว้นพื้นที่ตรงนี้ไว้แปลงหนึ่ง แล้วคุณมีข้อเรียกร้องอย่างอื่นอีกไหมครับ"

อวี๋ซือหยาย่อมมีอยู่แล้ว "สหายเสี่ยวหยวนคะ จะทำร้านจำหน่ายสินค้าของเราแห่งนี้ให้เป็นอาคารสัญลักษณ์ที่โดดเด่นแถวสถานีรถไฟได้ไหมคะ อย่างเช่น ทำหลังคาเป็นรูปเป็ดเหมือนบนถุงบรรจุภัณฑ์เป็ดชิงเหอของเรา หรือไม่ก็ตั้งรูปปั้นหินเป็ดตัวใหญ่ๆ ไว้บนหลังคาไปเลย แล้วทำป้ายร้านให้สะดุดตา มองเห็นได้ชัดเจนตั้งแต่ไกลๆ น่ะค่ะ"

เสี่ยวหยวนลังเลไปครู่หนึ่งก่อนจะบอกกับอวี๋ซือหยา "นี่มัน...อาจจะไม่ค่อยสวยงามเท่าไรนะครับ แล้วก็อาจจะดูโอ้อวดหวือหวาไปสักหน่อย"

หากจะยึดตามรสนิยมยุคนี้ ที่ไหนๆ ก็ต้องมีสีเทาๆ ทึมๆ ถึงจะเรียกว่าถูกต้อง อวี๋ซือหยาไม่เห็นด้วยกับเรื่องนี้เลย สิ่งที่เธอต้องการก็คือความโอ้อวดหวือหวาและความฮือฮาต่างหาก ร้านจำหน่ายสินค้าแห่งแรกตั้งขึ้นอย่างเร่งรีบเกินไป อาคารก็เป็นของที่มีอยู่เดิมจึงตกแต่งอะไรไม่ได้มาก ตอนนี้ในมือมีเงินแล้ว และอย่างไรก็ต้องสร้างอาคารใหม่อยู่ดี หากอาศัยสิ่งนี้ช่วยให้ได้ลงข่าววิทยุหรือโทรทัศน์สักครั้ง มันก็คุ้มค่าเกินต้นทุนแล้ว อีกทั้งความแปลกใหม่และแตกต่าง ย่อมดึงดูดสายตาผู้คนได้อยู่แล้ว ถึงเวลานั้นสหายทั้งหลายที่นั่งรถไฟผ่านไปมาได้เห็น ย่อมต้องจดจำได้อย่างลึกซึ้งแน่นอน

เธอจึงพูดตรงๆ ว่า "ฉันอยากได้แบบที่หวือหวา ฮือฮา ดึงดูดสายตา ต่อให้รูปทรงหรือสีสันจะดูแปลกตาไปสักหน่อยก็ไม่เป็นไรค่ะ"

เสี่ยวหยวนมองเธอด้วยสายตาที่ยากจะบรรยาย นี่มันรสนิยมแบบไหนกันเนี่ย

ทว่าศาสตราจารย์กงกลับเข้าใจความหมายของอวี๋ซือหยา "ลูกฟังผู้จัดการอวี๋เถอะถูกแล้ว เธอขอแบบนี้ย่อมมีเหตุผลของเธอ"

"ก็ได้ครับ" เสี่ยวหยวนจำต้องตกลง แต่เขาก็พูดดักคอไว้ก่อน "ทำแบบนี้ ต้นทุนไม่ต่ำเลยนะ"

อวี๋ซือหยาพยักหน้า "ฉันเข้าใจ คุณทำแบบร่างออกมาให้ฉันดูก่อน จากนั้นฉันจะให้ฉู่ยวี่เทามาประสานงานกับคุณ วันหน้าเรื่องใช้เงินให้ไปหาเขา ขอแค่เขาทำบัญชีให้ฉันตรวจสอบได้ก็พอ"

ในเมื่อคนจ่ายเงินไม่มีปัญหา เสี่ยวหยวนก็ไม่พูดอะไรอีก "ตกลงครับ"

วันนั้นอวี๋ซือหยากินข้าวกลางวันที่บ้านของศาสตราจารย์หยวน เพราะเวลาค่อนข้างกระชั้น เธอจึงไม่ได้กลับหอพัก แต่ตรงไปที่ห้องเรียนของคาบแรกช่วงบ่าย เพื่อลอกสมุดจดบทเรียนของเมื่อวาน

พอถึงเวลาเริ่มเรียน เธอก็ลอกบทเรียนเสร็จพอดี จึงส่งสมุดคืนให้ชุยเหมย "ขอบคุณนะ"

"เธอลอกเสร็จแล้วเหรอ ไวขนาดนี้เลย!" ชุยเหมยประหลาดใจอยู่บ้าง คาบเรียนเมื่อวานตลอดช่วงบ่าย อาจารย์สอนเนื้อหาไปเยอะมาก

อวี๋ซือหายยิ้มตอบ "อื้ม เมื่อคืนอ่านหนังสือมานิดหน่อย สรุปจุดสำคัญกับจุดยากๆ ไว้ก่อน วันนี้พอลอกบทเรียนเลยราบรื่นขึ้นเยอะ ก็เลยเสร็จไวน่ะ"

การอ่านเตรียมบทเรียนมาก่อนมันช่วยได้ขนาดนี้เชียวหรือ ชุยเหมยนึกอยากจะถาม แต่อาจารย์ก็เดินเข้ามาในห้องพอดี เสียงกริ่งเข้าเรียนดังขึ้น เธอจึงได้แต่เปิดหนังสือแล้วตั้งใจฟังคำบรรยาย

ช่วงหลายวันต่อมา อวี๋ซือหยาต้องยุ่งทั้งเรื่องเรียนและเรื่องสร้างร้านค้า อีกทั้งยังต้องตรวจสอบบัญชีตลอดทั้งเดือนกุมภาพันธ์ของฟาร์มเพาะเลี้ยงเป็ด และช่วยจัดการเรื่องที่เสี่ยวหลี่ตัดสินใจเองไม่ได้ เพื่อเป็นการประหยัดเวลา เธอจึงไม่ได้กลับไปงีบกลางวันที่หอพักอีก ถ้าเริ่มง่วงมากก็แค่ฟุบหลับในห้องเรียนสักครู่ หากไม่ง่วงก็ใช้เวลาช่วงพักเที่ยงสะสางงาน

กระทั่งถึงต้นเดือนมีนาคม แบบร่างของร้านค้าเสร็จสมบูรณ์ อวี๋ซือหยาถึงพอจะมีเวลาว่างขึ้นมาบ้าง

เที่ยงวันนั้น หลังจากกินข้าวเสร็จ เธอก็เดินตามชุยเหมยกลับมาพักผ่อนที่หอพัก แต่ยังไม่ทันก้าวเข้าห้อง ก็ได้ยินเสียงเด็กเล็กร้องไห้กระจองอแงดังลั่นอยู่ข้างใน

"เกิดอะไรขึ้นน่ะ ทำไมหอพักพวกเราถึงมีเสียงเด็กร้องไห้ได้ล่ะ" อวี๋ซือหยาเอ่ยถามชุยเหมยอย่างแปลกใจ

ชุยเหมยทำหน้าเจื่อนพลางบอกว่า "สุดสัปดาห์ก่อนเจี่ยอี๋หลานกลับบ้านแล้วพาลูกชายมาด้วย กลางวันยังพอทนนะ แต่พอกลางคืนร้องงอแงขึ้นมาน่ารำคาญจะตาย ซือหยา โชคดีจริง ๆ ที่เธอไม่ได้นอนหอพัก"

"ก็ขังไว้ในหอนี่แหละ ไม่ใช่แค่เจี่ยอี๋หลานคนเดียวหรอก ชั้นบนเรามีสามคน ชั้นล่างยังมีอีกคน ได้ยินว่าที่บ้านไม่มีใครช่วยเลี้ยงลูก ก็เลยต้องหอบกระเตงมาอยู่หอพักด้วยกัน เฮ้อ มีเด็กเล็กนี่มันไม่สะดวกเอาซะเลย" ชุยเหมยถอนหายใจ "เธอไม่รู้หรอก พอมีของกินอร่อยๆ สักหน่อย เขาก็จ้องตาแป๋ว เธอจะไม่แบ่งให้ก็กระดากใจ แล้วยังชอบรื้อข้าวของในห้องจนเละเทะไปหมด จะดุก็ดุไม่ได้ แถมยังฉี่รดกางเกงอีก ทำเอาในห้องมีแต่กลิ่นเหม็นหึ่ง"

พอพูดถึงเรื่องนี้ ชุยเหมยก็มีเรื่องอัดอั้นตันใจระบายออกมาเป็นกระบุง

อวี๋ซือหยาได้ฟังแล้วก็ไม่ได้ออกความเห็นใดๆ ในเมื่อพวกเธอไม่พอใจกันขนาดนี้ แล้วเคยคุยกับเจี่ยอี๋หลานอย่างจริงจังหรือยังล่ะ

ถ้าเพียงเพราะกลัวจะผิดใจกัน เลยได้แต่แอบบ่นลับหลัง แต่เบื้องหน้ากลับทำเป็นยิ้มแย้มเข้าหากัน นั่นมันก็ไร้ประโยชน์สิ้นดี ชุยเหมยอายุน้อย ขี้ขลาด ไม่กล้าพูดอะไร แล้วคนอื่นๆ ล่ะ โดยเฉพาะหูเสวี่ยอิ๋งที่ดูคุณหนูบอบบางขนาดนั้น จะไม่มีความเห็นอะไรกับการที่มีเด็กโผล่มาอยู่ในห้องพักเลยหรือ

เมื่อผลักประตูเข้าไป ในห้องก็มีเด็กชายวัยสามสี่ขวบอยู่คนหนึ่งจริงๆ เขาสวมเสื้อนวมตัวเก่า ในมือยังกำลูกอมรสผลไม้ไว้เม็ดหนึ่ง เนื่องจากมันละลายจนเหนียวเหนอะหนะไปหมด เขาจึงยกนิ้วเล็กๆ ขึ้นมาเลียทีละนิ้ว พอเห็นคนแปลกหน้าปรากฏตัวขึ้นกะทันหัน เด็กน้อยก็รีบหดตัวถอยหลัง วิ่งถลาเข้าไปในอ้อมกอดของเจี่ยอี๋หลาน แล้วช้อนดวงตาที่ยังมีคราบน้ำตาติดอยู่ขึ้นมองสำรวจอวี๋ซือหยาด้วยความหวาดกลัว

อวี๋ซือหยาส่งยิ้มให้เด็กน้อย จากนั้นก็เดินไปที่เตียงของตัวเอง วางกระเป๋าหนังสือลง แล้วเดินไปล้างมือก่อน พอกลับออกมาก็กวาดสายตามองไปรอบห้องพัก

ทุกคนในห้องพักอยู่กันพร้อมหน้า หูเสวี่ยอิ๋งนอนขดอยู่บนเตียง มือบีบหนังสือเล่มหนึ่งไว้ ผ่านไปตั้งนานก็ยังไม่พลิกสักหน้า สีหน้าบึ้งตึงราวกับมีใครติดหนี้เธออยู่หลายหมื่นหยวน ไป๋ลู่นั่งตัดเล็บอยู่บนเตียงตัวเอง ส่วนเยาวชนหญิงลงชนบทคนอื่นๆ บ้างก็นอนสัปหงกอยู่บนเตียง บ้างก็นั่งอ่านหนังสือเขียนหนังสืออยู่ที่โต๊ะ ทุกคนดูยุ่งกันไปหมด เพียงแต่ไม่มีใครพูดจาสักคำเดียว

ไม่ได้กลับมาแค่สัปดาห์กว่าๆ บรรยากาศในห้องพักกลับเปลี่ยนไปอย่างเห็นได้ชัด

มีเพียงโหยวลี่หัวที่เอ่ยทักทายอวี๋ซือหยา "ซือหยา เธอกลับมาแล้วเหรอ ไม่เจอกันตั้งหลายวันเลยนะ"

อวี๋ซือหยาก็ยิ้มตอบ "ช่วงหลายวันก่อนมีเรื่องนิดหน่อยน่ะ ค่อนข้างยุ่ง เลยไม่ได้กลับมาเลย"

"อย่างนี้นี่เอง เธอนี่มีเรื่องต้องทำเยอะจังเลยนะ" โหยวลี่หัวเอ่ยอย่างทอดถอนใจ แม้พวกเธอจะยุ่งเหมือนกัน การเรียนก็ตึงมือ แต่พอเทียบกับอวี๋ซือหยาแล้วดูเหมือนจะไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไรเลย ได้ยินว่าพอกินข้าวเที่ยงเสร็จเธอก็ตรงไปที่ห้องเรียนทันที

อวี๋ซือหยายิ้มบางๆ "ก็เรื่อยๆ น่ะ ฉันของีบสักพักนะ"

เธอรู้สึกง่วงนอนจริงๆ ถึงได้กลับมาที่ห้องพัก จึงไม่อยากคุยเล่นให้เสียเวลา

"อื้ม งั้นฉันไม่รบกวนเวลาพักผ่อนของเธอแล้ว" โหยวลี่หัวรู้กาลเทศะจึงยอมจบบทสนทนา

อวี๋ซือหยาถอดรองเท้าและเสื้อตัวนอก ปีนขึ้นเตียงแล้วดึงผ้าห่มขึ้นมาเตรียมจะนอนกลางวันสักงีบ ทว่าเจี่ยอี๋หลานกลับโผล่มาเหมือนผี อุ้มลูกชายลุกขึ้นมายืนเฝ้าอยู่ข้างเตียงเธอ สองแม่ลูกเอาแต่จ้องมองเธออยู่อย่างนั้น

ถูกสายตาสี่คู่ เอ๊ย สองคู่จ้องเขม็งขนาดนี้ ใครมันจะไปหลับลง

อวี๋ซือหยาจำเป็นต้องลืมตาขึ้นอย่างช่วยไม่ได้ เธอกอดผ้าห่มลุกขึ้นนั่งแล้วมองเจี่ยอี๋หลาน "เธอมีธุระอะไรหรือเปล่า"

เจี่ยอี๋หลานสะกิดลูกชายเบาๆ "โต้วโต้ว เรียกคุณน้าสิลูก"

โต้วโต้วมองอวี๋ซือหยาอย่างเหนียมอาย ดวงตากลมโตฉ่ำน้ำจ้องมองเธอด้วยความอยากรู้อยากเห็น ก่อนจะเอ่ยทักด้วยน้ำเสียงอ้อแอ้ "คุณน้า"

เด็กย่อมไร้เดียงสา อวี๋ซือหยายิ้มออกมาแล้วเอ่ยชม "

"ทักทายคุณน้าสิลูก" เจี่ยอี๋หลานจับมือเล็กๆ ของลูกชายพลางเร่งเร้า

แต่โต้วโต้วกลับไม่ยอมพูดอะไรสักคำ

เจี่ยอี๋หลานกระอักกระอ่วนเล็กน้อย จึงรีบวกเข้าเรื่องสำคัญทันที "ซือหยา เธอดูสิ เธอไปเช่าห้องอยู่ข้างนอก กลางคืนแทบไม่เคยกลับมาเลย ตอนเที่ยงก็นานๆ ทีจะแวะมานอนสักครั้ง เตียงนี้ปล่อยว่างไว้ตลอดก็น่าเสียดายแย่ เธอ..."

รอยยิ้มบนใบหน้าของอวี๋ซือหยาจางลงไปบ้าง เธอเอ่ยขัดคำพูดไร้สาระของอีกฝ่าย "เธอต้องการจะพูดอะไร"

เจี่ยอี๋หลานสัมผัสได้ถึงความไม่พอใจของอวี๋ซือหยา รอยยิ้มบนใบหน้าแทบจะค้างเติ่ง เธอสูดจมูกแล้วเอ่ยด้วยท่าทางน่าสงสาร "ซือหยา เธอดูโต้วโต้วบ้านฉันสิ ปีนี้จะครบสี่ขวบอยู่แล้ว แต่ยังพูดได้แค่คำง่ายๆ ไม่กี่คำ คำที่ซับซ้อนขึ้นมาหน่อยก็พูดไม่เป็นเลย ฉันกลับไปคราวนี้ถึงได้รู้ว่า แม่สามีฉันลำเอียงไปทางลูกสองคนของพี่ชายสามี แทบไม่สนใจโต้วโต้วบ้านเราเลย มีของกินดีๆ อะไรก็ยกให้เด็กสองคนนั้นก่อน เธอดูสิว่าโต้วโต้วบ้านเราผอมขนาดไหน ฉันเห็นสภาพเขาแบบนี้ คนเป็นแม่อย่างฉันมันปวดใจเหลือเกิน..."

อวี๋ซือหยารู้สึกรำคาญใจเป็นอย่างยิ่ง เรื่องนี้มันเกี่ยวอะไรกับเธอกัน ลูกของเจี่ยอี๋หลานเองก็ต้องเลี้ยงดูเอาเองสิ พอมีปัญหากลับไม่ไปหาพ่อของเด็ก แต่แล่นมาหาเพื่อนร่วมห้องที่ไม่เกี่ยวข้องกันเพื่ออะไร

"เด็กเล็กนอนไม่ค่อยนิ่ง ชอบถีบผ้าห่มตลอด หลายวันนี้เขานอนเบียดกับฉัน กลางดึกก็ถีบผ้าห่มตั้งหลายหน เตียงนี้ก็แคบ ฉันนอนไม่เต็มอิ่ม เขาก็นอนไม่สบายเหมือนกัน ฉันกลัวเขาจะเป็นหวัด เลยอยากให้เขานอนเตียงล่างคนเดียว ซือหยา ให้ฉันนอนเตียงเธอได้ไหม ยังไงเธอก็ไม่ได้อยู่ห้องอยู่แล้ว"

อวี๋ซือหยาพูดไม่ออกจริง ๆ เธอเตือนเจี่ยอี๋หลานว่า "ตอนนี้ฉันจะนอนแล้วค่ะ"

แต่เจี่ยอี๋หลานกลับทำราวกับฟังภาษาคนไม่รู้เรื่อง กะพริบตาปริบ ๆ ทำหน้าตาไร้เดียงสา "ไม่เป็นไรนี่จ๊ะ ถ้าเธออยู่ในหอ ฉันก็ยกคืนให้เธอ เวลาเธอไม่อยู่ฉันถึงจะนอนเตียงเธอไง"

อวี๋ซือหยาไม่อยากจะพูดด้วยแล้ว เตียงเป็นของใช้ส่วนตัวมาก นานทีปีหนยังพอทำเนา แต่มานอนเตียงเธอวันเว้นวัน เธอจะทำยังไง มิต้องเปลี่ยนผ้าปูที่นอนกับปลอกผ้านวมทุกครั้งที่แวะมาพักที่หอรึ แล้วใครจะซักให้ ยุคนี้ไม่มีเครื่องซักผ้าเสียหน่อย เธอจะเอาเวลาที่ไหนมาซักผ้าห่มปลอกนวมได้ทุกวี่วัน อีกอย่างช่วงนี้ฝนฤดูใบไม้ผลิพรำไม่หยุด ซักแล้วก็ต้องตากตั้งหลายวันกว่าจะแห้ง

ตุ้บ!

เสียงของหนักตกกระแทกพื้นดังแว่วมา

อวี๋ซือหยาเอียงหน้าเหลือบมองลงไปข้างล่าง เห็นว่าหนังสือของหูเสวี่ยอิ๋งหล่นกระแทกพื้น แต่อีกฝ่ายก็ไม่มีทีท่าจะเก็บ คว้าผ้าห่มคลุมโปงแล้วนอนต่อ เห็นได้ชัดว่ากำลังงอน ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมวันนี้เจ้าหญิงน้อยถึงไม่ระเบิดอารมณ์

พอมองคนอื่น พอได้ยินคำขอนี้ของเจี่ยอี๋หลาน ก็ไม่มีใครส่งเสียงอะไร แม้แต่โหย่วลี่หัวที่สนิทกับเจี่ยอี๋หลานที่สุดยังแกล้งทำเป็นไม่ได้ยิน

อันที่จริงการไม่พูดอะไรก็ถือเป็นท่าทีอย่างหนึ่ง อยู่หอพักเดียวกัน ทุกคนไม่แม้แต่จะแกล้งทำเป็นถ้อยทีถ้อยอาศัยกลมเกลียว ถึงขั้นไม่ปริปากสักคำ นั่นย่อมแสดงว่า ความจริงแล้วไม่มีใครยินดีให้เจี่ยอี๋หลานพาลูกที่ยังฉี่รดที่นอนมาอยู่ประจำที่หอพักเลยสักคน

อวี๋ซือหยาจึงย้อนถามเจี่ยอี๋หลาน "เธอก็บอกเองว่าเด็กนอนดิ้น ชอบถีบผ้าห่มตลอด ถ้าเขามานอนคนเดียว ถีบผ้าห่มจนเป็นหวัด หรือกลิ้งตกลงมาที่พื้น ถึงตอนนั้นมันจะไม่กลายเป็นความผิดของฉันเหรอ"

แต่เจี่ยอี๋หลานกลับแกล้งทำเป็นไม่เข้าใจการปฏิเสธอย่างอ้อมค้อมนี้ มองอวี๋ซือหยาตาละห้อยแล้วพูดว่า "ฉัน... ฉันเอาเก้าอี้มาล้อมขอบเตียงไว้รอบหนึ่ง แบบนี้เขาก็ไม่กลิ้งตกลงมาแล้ว พอกลางคืนจะนอนฉันก็ใส่เสื้อผ้าหนา ๆ ให้เขา ไม่เป็นหวัดหรอก"

พูดไปพูดมา เธอก็ยังจ้องจะเอาเตียงของอวี๋ซือหยาอยู่ดี

เมื่อเห็นแก่ว่าเป็นรูมเมตกัน และเด็กก็ไม่รู้เรื่องรู้ราว อวี๋ซือหยาจึงเสนอแนะด้วยความหวังดี "คุณต้องเรียนหนังสือ ตอนนี้การเรียนก็ค่อนข้างหนัก คุณไม่มีเวลาดูแลเด็กหรอก สู้ส่งเด็กไปอยู่กับพ่อเขาไม่ดีกว่าเหรอ คนอื่นคุณไม่ไว้ใจ แต่พ่อของเด็กคุณก็น่าจะวางใจได้นะ คุณใช้จ่ายประหยัดหน่อย แล้วลองหางานอะไรทำดู ส่งเงินที่ประหยัดได้เดือนละไม่กี่หยวนกลับไปให้เด็ก ช่วยเป็นค่ากับข้าว แบบนี้ไม่ดีกว่าหรือไง"

"เขาเป็นผู้ชายตัวโตจะไปรู้จักดูแลเด็กได้ยังไง ไม่ได้หรอก แบบนี้ไม่ได้ ซือหยา เธอช่วยฉันหน่อยเถอะ เธอดูสิว่าโต้วโต้วบ้านเราน่าสงสารขนาดไหน เธอตัดใจลงคอเหรอ พวกเราเป็นรูมเมตกันนะ เธอเห็นใจพวกเราสองแม่ลูกหน่อยเถอะ!" เจี่ยอี๋หลานไม่ยอมฟังคำพูดของอวี๋ซือหยาเลยแม้แต่น้อย

อวี๋ซือหยาฟังแล้วของขึ้นทันที เป็นพ่อคนทำไมจะดูแลลูกไม่ได้ ไม่ไปหาพ่อของเด็ก แต่กลับมาบีบบังคับด้วยศีลธรรมใส่รูมเมต น่าขันสิ้นดี ผู้หญิงแบบนี้เธอไม่อยากจะเสวนาด้วยแม้แต่นิดเดียว

อวี๋ซือหยาล้มตัวลงนอนแล้วดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมทันที ไม่สนใจเจี่ยอี๋หลานอีกเลย