ตอนที่ 81 เจี่ยอี๋หลานทิ้งลูกไว้ในหอพักหญิง

อวี๋ซือหยาตื่นจากนอนกลางวัน คนในห้องพักก็ออกไปกันเกือบหมดแล้ว เจี่ยอี๋หลานก็ไม่อยู่แล้วเช่นกัน มีเพียงลูกชายของเธอที่นอนอยู่บนเตียงชั้นล่าง นอนหลับจนแก้มแดงแจ๋ เท้าเล็กๆ ข้างหนึ่งถีบผ้าห่มเปิดออกมา

อวี๋ซือหยาค่อยๆ ปีนลงจากเตียงอย่างเบามือ จับเท้าเล็กๆ ของเขายัดกลับเข้าไปใต้ผ้าห่ม จากนั้นก็ไปล้างหน้าล้างตา ออกมาหยิบกระเป๋านักเรียนแล้วถามชุยเหมย "ไปกันหรือยัง"

ชุยเหมยเอาหนังยางมัดผมเปียอย่างคล่องแคล่ว แล้วตอบรับคำหนึ่ง "ไปสิ"

"พวกเธอรอก่อนสิ" หูเสวี่ยอิ๋งที่กำลังทาครีมไป่เชวี่ยหลิงอยู่ข้างๆ รีบพูดขึ้น ตอนนี้ในห้องพักเหลือแค่พวกเธอสามคนแล้ว

อวี๋ซือหยากับชุยเหมยจึงยืนรอเธออยู่ข้างๆ

พอหูเสวี่ยอิ๋งทาหน้าเสร็จ ก็ชูตลับกลมสีน้ำเงินขึ้นมาถาม "พวกเธอจะทาหน่อยไหม"

ทั้งสองคนส่ายหน้า เธอจึงปิดฝาตลับแล้วเก็บใส่กล่องของตัวเอง จากนั้นก็หยิบกระเป๋านักเรียน "ไปกันได้แล้ว"

ทั้งสามคนเดินออกจากห้อง หูเสวี่ยอิ๋งรั้งท้ายอยู่ด้านหลัง เธอล้วงพวงกุญแจออกมาจากกระเป๋า "พวกเธอรอเดี๋ยว ฉันขอล็อกประตูก่อน"

อวี๋ซือหยาขมวดคิ้วมองเธอ "เจี่ยอี๋หลานไม่กลับมาแล้วเหรอ"

หูเสวี่ยอิ๋งเหลือบมองอวี๋ซือหยา ราวกับจะบอกว่าคำถามนี้ช่างไร้สาระสิ้นดี "เธอไปเข้าเรียนแล้ว จะกลับมาทำไมอีกล่ะ"

อวี๋ซือหยาชี้เข้าไปข้างใน "บ่ายวันนี้พวกเธอมีเรียนกันหมดใช่ไหม แล้วจะขังเด็กคนนี้ไว้ในห้องตลอดเลยเหรอ ถ้าเขาตื่นมาไม่เจอใคร อยากเข้าห้องน้ำ หรือร้องไห้ขึ้นมาจะทำยังไง"

"ร้องจนเหนื่อยเดี๋ยวก็หยุดเองแหละ ส่วนฉี่... เจี่ยอี๋หลานวางอ่างไม้ไว้ใบหนึ่ง แต่เด็กคนนั้นยังใช้ไม่ค่อยเป็น มักจะฉี่รดพื้นรดกางเกงอยู่เรื่อย ถ้าไม่ล็อกประตู ของหายยังเป็นเรื่องเล็ก แต่ถ้าเด็กคนนี้วิ่งหายไปจะทำยังไงล่ะ" พอพูดถึงเรื่องนี้หูเสวี่ยอิ๋งก็มีน้ำโห "ไม่เข้าใจจริงๆ ว่าเธอจะพาลูกมาด้วยทำไม แม่สามีเลี้ยงไม่ดี แล้วเธอเลี้ยงดีนักหรือไง ทำให้ห้องพักแทบจะอยู่ไม่ได้แล้ว ซือหยา เมื่อกี้เธอปฏิเสธไปน่ะดีมากเลย ทำไมไม่บอกให้เธอส่งลูกกลับไปตรงๆ ซะเลยล่ะ!"

อวี๋ซือหยาปรายตามองเธอ "แล้วทำไมเธอไม่บอกให้เธอส่งเด็กกลับไปเองล่ะ"

ในห้องพักนี้เธอนี่แหละที่เดือดร้อนน้อยที่สุด ถ้าไม่ไหวจริงๆ พักกลางวันเธอไม่กลับมาห้องก็ได้ ตอนกลางคืนก็อดนอนให้น้อยลง นอนให้เร็วขึ้น ถ้าตอนกลางวันง่วงก็นอนฟุบกับโต๊ะสักสิบยี่สิบนาทีก็พอ

หูเสวี่ยอิ๋งทำหน้าเบ้บ่นอุบ "เธอคิดว่าฉันไม่เคยพูดหรือไง วันอาทิตย์ที่เธออุ้มลูกกลับมา ฉันก็บอกไปแล้วว่าในห้องพักห้ามเลี้ยงเด็ก ให้เธอพาลูกส่งกลับไป ผลคือเธออุ้มลูกไปนั่งร้องไห้อยู่ที่ระเบียงทางเดิน บอกว่าฉันใจแคบรับสองแม่ลูกไม่ได้ ลูกชายเธอน่าสงสารแค่ไหน การไล่ลูกเธอกลับก็เท่ากับส่งลูกเธอไปตายอะไรทำนองนั้น... แล้วคนห้องอื่นได้ยินเสียงเข้าก็พากันออกมาห้ามฉัน บอกว่าอย่าไปถือสากับเด็กตัวแค่นี้เลย ยังบอกอีกว่าเจี่ยอี๋หลานเป็นแม่คนมันไม่ง่าย เธอไม่ง่าย แล้วฉันง่ายนักเหรอ ต้องโดนลูกเธอส่งเสียงดังปลุกทุกวัน ในห้องก็มีแต่กลิ่นเหม็นหึ่ง ถ้าไม่ติดว่าบ้านฉันค่อนข้างไกล ไม่มีรถเมล์ต่อเดียวถึง ฉันกลับไปนอนบ้านแล้ว"

นึกไม่ถึงเลยว่าช่วงไม่กี่วันที่เธอไม่อยู่ ห้องพักจะเกิดเรื่องขึ้นมากมายขนาดนี้ อวี๋ซือหยาจึงถามต่อ "แล้วคนอื่นล่ะ พวกเขาว่ายังไงกันบ้าง"

"ตอนนั้นแต่ละคนทำตัวเป็นท่อนไม้ ไม่ยอมส่งเสียงสักแอะ ทำเอาฉันกลายเป็นคนใจร้ายอยู่คนเดียว แต่สองวันนี้ฉันเห็นพวกเธอก็เริ่มเสียใจแล้วเหมือนกัน ไม่ยอมไปกินข้าวกับเจี่ยอี๋หลานกันแล้ว ดูเหมือนลูกชายของเจี่ยอี๋หลานเห็นในกล่องข้าวใครมีของอร่อยก็เอามือไปคว้า บางทีเพิ่งอมนิ้วกัดเล่นในปากแท้ๆ ก็ยื่นไปจกกล่องข้าวคนอื่น ใครจะไปทนไหวล่ะ!" หูเสวี่ยอิ๋งทำหน้าขยะแขยงอย่างยิ่ง

อวี๋ซือหยาลองนึกภาพตาม ก็รู้สึกสะอิดสะเอียนอยู่เหมือนกัน ขืนเป็นแบบนี้ต่อไป ความสัมพันธ์ที่ดีของรูมเมตคงต้องพังไม่เป็นท่า เดิมทีทุกคนอุตส่าห์มารวมตัวกันจากทั่วทุกสารทิศ ต้องกินอยู่ด้วยกันนานกว่าสามปี นอกจากญาติสนิทมิตรสหายแล้วก็ไม่มีใครจะใกล้ชิดไปกว่านี้อีก แต่สุดท้ายกลับกลายมาเป็นแบบนี้

เธอคิดอยากจะพูดอะไรสักหน่อย แต่คนในห้องพักใจไม่ตรงกัน อีกทั้งเธอยังมีธุระเยอะแยะ มีเวลากลับมาห้องพักค่อนข้างน้อย นอกจากชุยเหมยแล้วก็ไม่ได้สนิทสนมกับคนอื่น คนพวกนี้ก็คงไม่ฟังเธออยู่ดี

เหมือนอย่างวันนี้ที่เธอเสนอให้เจี่ยอี๋หลานส่งลูกไปอยู่กับสามี ผลคือเจี่ยอี๋หลานกลับโพล่งออกมาว่า "ผู้ชายตัวโตจะไปเข้าใจวิธีเลี้ยงเด็กได้ยังไง" เธอไม่เข้าใจเลยว่าทำไมผู้ชายจะดูแลเด็กไม่ได้ สามีของเจี่ยอี๋หลานยังอยู่ชนบท ตอนนี้เยาวชนลงชนบทเริ่มทยอยกลับเข้าเมืองกันแล้ว ที่พักจึงไม่ได้แออัดขนาดนั้น หากเขาอยากจะขออยู่ห้องเดี่ยวสักห้องก็ไม่ใช่เรื่องยาก ปกติเวลาไปทำงานก็ฝากหญิงชราใจดีในหมู่บ้านช่วยดูให้ได้ นานๆ ทีให้ลูกอมหรือบิสกิตสักครึ่งชั่งก็พอแล้ว ยังไงก็ดีกว่าขังเด็กไว้ในห้องพักแคบๆ ทั้งวันไม่ใช่หรือ

หรือว่าคนเป็นพ่อแค่สุขสมอารมณ์หมาย ปล่อยอสุจิออกมาตัวเดียวแล้วก็จบกัน เรื่องอื่นไม่ต้องทำอะไรเลยหรืออย่างไร ผู้ชายเลี้ยงเด็กไม่เป็น แล้วผู้หญิงเกิดมาก็เลี้ยงเป็นเลยหรือ ใครๆ ก็เพิ่งเคยเป็นพ่อเป็นแม่ครั้งแรกเหมือนกันทั้งนั้น ผู้หญิงยังเรียนรู้ได้ แล้วทำไมผู้ชายจะทำไม่ได้ล่ะ

หูเสวี่ยอิ๋งก็แค่บ่น อยากหาคนเออออไปด้วยเฉยๆ ไม่ได้หวังให้อวี๋ซือหยากับชุยเหมยมาช่วยแก้ปัญหานี้จริงๆ คุยกันไปคุยกันมาก็ถึงทางแยก เธอกอดกระเป๋าหนังสือบอกลาอวี๋ซือหยากับชุยเหมยอย่างหมดอาลัยตายอยาก ปากยังคงพึมพำว่า "ต้องกลับไปเจอคนที่น่ารำคาญจะตายคนนั้นอีกแล้ว"

อวี๋ซือหยาได้แต่ส่ายหน้า ปล่อยให้เป็นแบบนี้ต่อไปไม่ช้าก็เร็วคงระเบิด ดูสิว่าสุดท้ายพวกเธอจะจัดการกันอย่างไร ทุกคนโตๆ กันแล้ว เธอเองก็ไม่จำเป็นต้องเข้าไปยุ่งเรื่องของคนอื่น

ชุยเหมยแม้อายุยังน้อยแต่ก็ฉลาดพอจะสอบติดมหาวิทยาลัยได้ ย่อมรู้สึกเหมือนกันว่าขืนเป็นแบบนี้ต่อไปคงไม่ใช่เรื่องดี เธอถามอย่างกลัดกลุ้มว่า "ซือหยา เธอว่าเจี่ยอี๋หลานจะยอมส่งลูกกลับไปไหม"

อวี๋ซือหยาส่ายหน้า "พูดยาก ชุยเหมย เธอเองก็คิดว่าคนเป็นพ่อจะดูแลเด็กได้ไม่ดีเหมือนกันเหรอ"

ชุยเหมยกะพริบตาปริบๆ "พ่อฉันเลิกงานกลับถึงบ้านก็นั่งพิงเก้าอี้ เขาทำกับข้าวไม่เป็นด้วยซ้ำ จะดูแลเด็กเล็กได้ยังไง ทุกครั้งที่กินข้าวก็เป็นแม่ฉันที่ยกมาวางให้บนโต๊ะ ถ้าแม่ไม่อยู่ เขาก็ไปซื้อข้าวที่โรงอาหารกิน"

อวี๋ซือหยาคิดในใจว่า เรื่องนี้พ่อเธอยังสู้นักศึกษาชายที่เป็นเยาวชนลงชนบทไม่ได้เลยด้วยซ้ำ เท่าที่เธอรู้ เยาวชนลงชนบทที่จุดพักต่างก็ผลัดเวรกันทำอาหาร หรือไม่ก็จับคู่ทำร่วมกับเยาวชนหญิง แต่ทุกคนล้วนต้องทำงานทั้งนั้น ทำไมเยาวชนชายพวกนี้ตอนอยู่บ้านไม่ยอมแตะต้องงานบ้านสักอย่าง พอไปอยู่ชนบทกลับซักผ้าทำกับข้าวเองได้ล่ะ พูดให้ถึงที่สุดก็คือ ไม่มีใครตามใจพวกเขายังไงล่ะ!

แต่ในเมื่อชุยเหมยยังมีความคิดแบบนี้ จึงพอนึกภาพออกเลยว่าในยุคนี้ผู้คนจำนวนมากยังคงมีความคิดที่คร่ำครึ มองว่างานบ้านและการดูแลลูกเป็นหน้าที่ของผู้หญิง เพื่ออะไรกันล่ะ ทุกคนก็ออกไปทำงานนอกบ้าน ทำงานแลกแต้มแรงงานเหมือนกัน กลับบ้านมาผู้ชายกลับลอยตัวทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้ ปล่อยให้ผู้หญิงต้องง่วนอยู่ทั้งนอกบ้านในบ้าน ทั้งทำงานบ้านทั้งเลี้ยงลูกอยู่คนเดียวงั้นหรือ

อวี๋ซือหยารู้สึกไม่สบอารมณ์เอาเสียเลย รู้สึกว่าความคิดของตัวเองช่างเข้ากับคนพวกนี้ไม่ได้เอาเสียจริงๆ

พอกลับถึงบ้านในตอนเย็น ก็ประจวบเหมาะกับที่เสิ่นเจี้ยนตงเอาจดหมายของเสิ่นเยวี่ยกลับมาพอดี "พี่สะใภ้ พี่ชายส่งมาครับ เขายังไม่รู้ที่อยู่พวกเราในเมืองมณฑล ก็เลยส่งกลับไปที่โรงงาน"

"อ้อ" อวี๋ซือหยาพยักหน้าพลางเก็บจดหมายไว้

เสิ่นเจี้ยนตงเห็นเธอท่าทางไม่ค่อยร่าเริง จึงรีบเอ่ยถามขึ้นมาทันที "พี่สะใภ้ เป็นอะไรไปครับ มีปัญหาเรื่องงานเหรอครับ"

อวี๋ซือหยาส่ายหน้า "เปล่าหรอก เจี้ยนตงคือว่า... ช่างเถอะ ก็แค่เรื่องไร้สาระกับคนที่ไม่สลักสำคัญอะไรน่ะ"

เธอจะไปถามเสิ่นเจี้ยนตงทำไมกัน ข้าวปลาอาหารที่เธอกินก็เป็นเสิ่นเจี้ยนตงทำทั้งนั้น แสดงให้เห็นว่าทุกเรื่องย่อมมีข้อยกเว้น จะเหมารวมทั้งหมดไม่ได้ ส่วนความคิดคร่ำครึอย่างของเจี่ยอี๋หลาน ไม่ช้าก็เร็วจะต้องถูกกวาดทิ้งลงถังขยะไป

เมื่อคิดได้เช่นนี้ ในใจของอวี๋ซือหยาก็ปลอดโปร่งขึ้นมาก

ตกดึกพอกลับเข้าห้องนอน เธอจึงแกะจดหมายของเสิ่นเยวี่ยออกอ่าน ยังคงเขียนยาวเหยียดเต็มห้าหกหน้ากระดาษเหมือนเดิม ช่วงต้นยังคงเป็นเรื่องเล่าชีวิตประจำวันของเขา มีเพียงบรรทัดสุดท้ายที่เขียนอย่างจริงจังและแฝงความนัยไว้เพียงประโยคเดียวว่า "ผมก็เหมือนกัน" สามคำนี้เขียนอย่างตั้งใจเป็นพิเศษ ราวกับค่อยๆ บรรจงเขียนทีละเส้น ตัวอักษรจึงดูไม่ลื่นไหลเป็นธรรมชาติดั่งข้อความด้านบน

อวี๋ซือหยาอ่านผ่านแผ่นกระดาษแล้วก็คล้ายจะมองเห็นภาพเขาหน้าแดงพลางก้มหน้าก้มตาเขียนตัวอักษรไม่กี่คำนี้ด้วยสีหน้าจริงจัง ผู้ชายตัวโตแท้ๆ พูดให้ดูดีก็คือขี้อาย พูดตรงๆ ก็คือพวกปากแข็งแต่ใจคิดลึก คนทั่วไปใครเขาจะไปเข้าใจว่าไอ้ไม่กี่คำนี้ของเขาหมายความว่ายังไงกัน

อวี๋ซือหยานึกอยากแกล้งเขา จึงจงใจเขียนลงบนกระดาษเปล่าแผ่นหนึ่งโดดๆ ว่า "คุณก็เหมือนกันเรื่องอะไรล่ะ"

จากนั้นก็หยิบกระดาษจดหมายขึ้นมาอีกแผ่น บ่นเรื่องที่เกิดขึ้นในวันนี้ให้เขาฟัง เรื่องนี้พูดกับเพื่อนร่วมชั้นก็ไม่เหมาะ เดี๋ยวจะแว่วไปเข้าหูคนอื่นในห้องพักเข้า ส่วนเพื่อนที่รู้จักกันผ่านการทำงาน คนพวกนั้นก็คงไม่มีแก่ใจมาทนฟังเรื่องหยุมหยิมพวกนี้หรอก เสิ่นเจี้ยนตงเองก็ยังเป็นแค่เด็กโตครึ่งๆ กลางๆ พอดีว่าจดหมายของเสิ่นเยวี่ยส่งมาถึง อวี๋ซือหยาจึงถือโอกาสบ่นระบายไปสองสามประโยค

พอผ่านไปเธอก็ลืมเรื่องนี้เสียสนิท ทุ่มเททั้งกายและใจให้กับการทำงานและการเรียน ส่วนเรื่องหอพัก เธอปรับตารางเวลาชีวิตจนแทบไม่ได้กลับไป ถึงกลับไปแล้วเดินสวนกับเจี่ยอี๋หลาน อีกฝ่ายไม่ทัก เธอเองก็ไม่สนใจเหมือนกัน

เนื่องจากปีนี้ทั้งอำเภอเพิ่มฟาร์มเพาะเลี้ยงสัตว์ขึ้นมาอีกสิบกว่าแห่ง จำนวนเป็ดจึงพุ่งสูงขึ้นทันตา ตอนนี้พวกเป็ดก็โตได้ครึ่งหนึ่งแล้ว อีกเดือนสองเดือนก็จะต้องนำออกจากเล้ามาชำแหละ เพื่อที่จะสร้างร้านค้าจำหน่ายให้เสร็จเร็วขึ้นและขยายยอดขาย พอมีเวลาว่างอวี๋ซือหยาก็จะไปดูความคืบหน้าของงานก่อสร้างแถวสถานีรถไฟ จะมีกะจิตกะใจที่ไหนไปสนใจเรื่องขี้ปะติ๋วในหอพัก

สหายเสี่ยวหยวนรู้ว่าเธอรีบ จึงหาคนงานมาเพิ่ม ช่วยกันทำงานล่วงเวลาหามรุ่งหามค่ำ ไม่นานก็ลงเสาเข็มเทฐานรากเสร็จเรียบร้อย ต่อจากนี้ก็คือก่ออิฐสร้างตัวอาคาร

บางครั้งฉู่ยวี่เทาก็แวะมาด้วย เพราะตอนนี้เขาควบตำแหน่งทำหน้าที่เป็นสมุห์บัญชีของเป็ดชิงเหอในเมืองเอก ต้องคอยชำระสะสางค่าวัสดุต่างๆ กับเสี่ยวหยวน และยังต้องดูแลบัญชีของร้านค้าจำหน่าย ทำบัญชีเสร็จแล้วก็นำมาให้อวี๋ซือหยาตรวจดู

บางครั้งจังหวะพอดีกัน ทั้งสองคนก็จะเดินทางกลับด้วยกัน วันนี้ ระหว่างนั่งรถเมล์กลับด้วยกัน ฉู่ยวี่เทาก็เอ่ยขึ้นว่า "ผู้จัดการโรงงานอวี๋ ประกาศที่ทางมหาวิทยาลัยเพิ่งออกมาช่วงนี้คุณได้ยินมาบ้างหรือยังครับ คณะกรรมการสันนิบาตเยาวชนของมหาวิทยาลัยเตรียมจะก่อตั้งสโมสรนักศึกษาขึ้นมา เพราะเป็นรุ่นแรก มหาวิทยาลัยจึงตั้งใจจะให้ทุกคนยื่นใบสมัครกันเอง แล้วให้อาจารย์คัดเลือกคนที่เหมาะสมที่สุด รุ่นต่อไปถึงค่อยให้มีการเลือกตั้งกัน"

อวี๋ซือหยาไม่รู้เรื่องจริงๆ "ยังเลย มีอะไรเหรอ"

ฉู่ยวี่เทาพูดอย่างกระตือรือร้น "คุณอยากไปลงสมัครไหมครับ วันนั้นสวีเจียเจียเจอผม เธอบอกว่าเพื่อนร่วมมหาวิทยาลัยจากอำเภอเฉินซานของพวกเราทุกคนต่างสนับสนุนให้คุณไปลงสมัคร พวกเราคิดว่าไม่มีใครเหมาะกับงานนี้ไปกว่าคุณอีกแล้วครับ"

อวี๋ซือหยาไม่ค่อยสนใจนัก "ช่างเถอะ ถ้าคุณชอบ คุณก็ไปลงสมัครสิ"

แค่งานของเธอก็ทำไม่หวาดไม่ไหวแล้ว พอยื่นสร้างร้านค้าจำหน่ายสาขาสองเสร็จ เธอยังมีแผนการใหม่ สิ้นเดือนยังต้องหาเวลาลางานหนึ่งวันกลับไปตรวจดูงานที่ฟาร์มเพาะเลี้ยง และต้องคัดเลือกพนักงานขายของร้านค้าจำหน่ายสาขาสองให้เรียบร้อยไปพร้อมกัน จะเอาเวลาที่ไหนไปร่วมสโมสรนักศึกษาอะไรนั่น อีกทั้งการฝึกฝนประสบการณ์ในสโมสรนักศึกษาที่ว่านั่นก็ไม่ได้มีความหมายอะไรกับเธอเลย เธอไม่จำเป็นต้องไปสะสมประวัติหรือสร้างความคุ้นเคยไปทั่วทั้งมหาวิทยาลัยเพื่อหวังจะได้บรรจุเข้าหน่วยงานดีๆ ตอนเรียนจบสักหน่อย ตำแหน่งหอมหวานแบบนี้เก็บไว้ให้คนอื่นเถอะ

ฉู่ยวี่เทาเห็นเธอไม่สนใจก็ไม่ได้พูดเซ้าซี้อีก แล้วเปลี่ยนไปคุยเรื่องอื่นแทน "ผู้จัดการโรงงานอวี๋ ศิษย์เก่าจากอำเภอเฉินซานของพวกเราเตรียมจะหาเวลานัดรวมตัวกันสักครั้ง ทุกคนอยากชวนคุณไปด้วยมากเลยครับ คุณสะดวกตอนไหน พวกเราจะได้มาเจอกันหน่อย"

การนัดรวมตัวของคนบ้านเดียวกันในมหาวิทยาลัยก็นับเป็นกิจกรรมเข้าสังคมอย่างหนึ่ง อวี๋ซือหยาคิดว่ากิจกรรมนี้ไม่ได้เปลืองแรงสมองอะไร แค่นั่งกินของอร่อยๆ พูดคุยกัน ถือเสียว่าเป็นการพักผ่อนหย่อนใจ แถมยังสร้างความประทับใจและได้รู้จักคนเพิ่มขึ้นอีก ทำไมจะไม่ไปล่ะ

"ได้สิ พวกคุณนัดเวลากันเถอะ ถ้าว่างฉันจะไป" เธอไม่ได้ตอบรับแบบผูกมัดจนเกินไป

ฉู่ยวี่เทาได้ยินดังนั้นก็ดีใจเป็นอย่างยิ่ง "คุณสะดวกตอนไหนล่ะครับ พวกเขาตั้งตารอให้คุณไปกันมาก สามารถปรับเวลาตามที่คุณสะดวกได้เลย"

อวี๋ซือหยาคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วกล่าว "คุณเลือกช่วงบ่ายวันอาทิตย์สักวันตามสะดวกเถอะ"

ช่วงนี้ยังไม่ถึงกับยุ่งมาก เวลาครึ่งวันยังพอปลีกตัวได้อยู่

ฉู่ยวี่เทาเอ่ยอย่างตื่นเต้น "ได้ครับ งั้นผมกลับไปปรึกษากับพวกเขาก่อน พอได้วันเวลาและสถานที่แน่นอนแล้วผมจะมาบอกคุณ แผนการคร่าวๆ ของพวกเราคือไปเดินเที่ยวสวนสาธารณะประจำเมืองเอก พิพิธภัณฑ์ อะไรทำนองนี้ ผู้จัดการโรงงานอวี๋ คุณมีที่ไหนที่อยากไปเป็นพิเศษไหมครับ"

ชาติก่อนตอนประถมกับมัธยมต้น โรงเรียนของอวี๋ซือหยาจัดกิจกรรมทำนองนี้ทุกปี สถานที่สาธารณะพวกนี้เธอเที่ยวจนปรุแล้ว แถมยังเป็นฉบับหรูหราของยุคหลังอีก จึงไม่มีอะไรที่อยากไปดูเป็นพิเศษจริงๆ แต่ตอนนี้ทุกคนเป็นนักศึกษายากจน ในเมืองก็ไม่มีกิจกรรมบันเทิงอะไร จึงทำได้แค่จัดงานรวมตัวแบบประหยัดและเรียบง่ายเช่นนี้

"พวกคุณตัดสินใจเถอะค่ะ ฉันไปได้หมด"

"งั้นก็ได้ครับ ผมกลับไปปรึกษากับพวกเขาก่อน" ฉู่ยวี่เทาคิดแล้วกล่าว

"ค่ะ ตัดสินใจได้แล้วบอกฉันล่วงหน้านะคะ" อวี๋ซือหยาไม่ได้ถามอะไรมาก เธอลงรถก่อนถึงมหาวิทยาลัยหนึ่งป้าย

เรื่องแทรกเล็กน้อยในวันนี้ อวี๋ซือหยาก็ไม่ได้เก็บมาใส่ใจมากนัก ใครจะรู้ว่าไม่กี่วันต่อมากลับก่อให้เกิดความวุ่นวายขึ้น

วันที่ 6 มีนาคม อวี๋ซือหยาเรียนเสร็จก็เดินกลับหอพักพร้อมชุยเหมย พอเปิดประตูก็พบว่าสายตาของทุกคนดูแปลกไป

ชุยเหมยเป็นคนเก็บความสงสัยไม่อยู่ กอดหนังสือไว้แล้วถามอย่างอยากรู้อยากเห็น "พวกเธอมองพวกเราทำไมกัน หน้าฉันมีอะไรติดเหรอ"

หูเสวี่ยอิ๋งกวาดสายตามองอวี๋ซือหยาตั้งแต่หัวจรดเท้าเหมือนมองของหายาก "ดูไม่ออกเลยนะซือหยา ที่แท้เธอก็คมในฝัก"

อวี๋ซือหยานึกว่าพวกเธอรู้เรื่องอีกสถานะหนึ่งของตน จึงยิ้มบางๆ แล้วกล่าว "ไม่มีอะไรหรอก แค่งานชิ้นหนึ่งเท่านั้นเอง"

หูเสวี่ยอิ๋งเท้าคางหัวเราะหึๆ "เธอพูดเสียฟังดูง่ายเลยนะ คนตั้งเยอะแยะอยากเข้าร่วม ยื่นใบสมัครไปแล้วยังเงียบกริบ นี่ โหยวลี่หัว เธอก็เหมือนจะอยากเข้าฝ่ายประชาสัมพันธ์ไปเป็นเจ้าหน้าที่ใช่ไหมล่ะ ยังไม่ได้รับเลือกเลย"

พูดเรื่องที่คนไม่อยากให้พูด นี่ไม่ใช่การสะกิดแผลใจหรอกหรือ สีหน้าของโหยวลี่หัวดูย่ำแย่เล็กน้อย พลางส่งเสียงตอบรับในลำคออย่างอึดอัด

อวี๋ซือหยารู้ทันทีว่าไม่ใช่เรื่องที่ตนคิด เธอขมวดคิ้วมองหูเสวี่ยอิ๋ง "เธอพูดเรื่องอะไรกันแน่ ฝ่ายประชาสัมพันธ์ของสโมสรนักศึกษาเหรอ เกี่ยวอะไรกับฉันด้วย"

"ไม่ต้องมาเสแสร้งเลย ประกาศก็แปะหราอยู่แท้ๆ ยังจะบอกว่าไม่รู้อีก ปลอมไปไหม" เจี่ยอี๋หลานพูดกระแนะกระแหนอยู่ข้างๆ

อวี๋ซือหยาไม่สนใจหล่อน ขมวดคิ้วถามหูเสวี่ยอิ๋ง "ตกลงมันเรื่องอะไรกันแน่"

ชุยเหมยก็ช่วยพูดสำทับ "นั่นสิ พวกเธอพูดเรื่องอะไรกันน่ะ ฉันอยู่กับซือหยาทุกวัน ไม่เห็นเคยได้ยินเรื่องนี้เลย"

หูเสวี่ยอิ๋งเห็นว่าทั้งสองคนไม่ได้แกล้งทำ จึงพูดอย่างแปลกใจ "ซือหยา เธอไม่รู้จริงๆ เหรอ เธอได้รับเลือกเป็นประธานสโมสรนักศึกษานะ ประกาศแปะอยู่บนบอร์ดประชาสัมพันธ์หน้าสำนักงานสันนิบาตเยาวชนแล้ว มีตราประทับสีแดงอันใหญ่ของสันนิบาตเยาวชนด้วย จะเป็นเรื่องหลอกได้ยังไง"

อวี๋ซือหยา...

เหมือนมีหินก้อนใหญ่ตกจากฟ้าลงมาทับใส่จนเธออยากจะปิดกั้นตัวเองจากโลกภายนอก เธอจะบอกได้ไหมว่าเธอไม่รู้อะไรเลยจริงๆ สักนิดเดียว

พอเห็นว่าเธอได้ยินข่าวนี้แล้วไม่มีท่าทางดีใจแม้แต่น้อย ใบหน้ายังเริ่มเขียวคล้ำ หูเสวี่ยอิ๋งก็ถามอย่างประหลาดใจ "ซือหยา เธอไม่ดีใจเหรอ ถ้าเธอไม่อยากเป็นประธานสโมสรนักศึกษา แล้วเธอจะยื่นใบสมัครไปทำไมล่ะ"

ฟ้าดินเป็นพยาน เธอไปยื่นใบสมัครตั้งแต่เมื่อไหร่ เธอยังไม่รู้เลยด้วยซ้ำว่าประตูห้องที่ต้องไปยื่นใบสมัครอยู่ตรงไหน

ชุยเหมยก็แปลกใจเช่นกัน "ฉันไม่เห็นซือหยาไปยื่นใบสมัครเลยนะ สำนักงานสันนิบาตเยาวชนอยู่เขตตะวันออก ไกลจากหอพักกับตึกเรียนของพวกเรามาก ตั้งพันกว่าเมตร ปกติซือหยาก็ไม่มีเวลา มีเวลาแค่ช่วงเที่ยงนิดหน่อย แต่ตอนเที่ยงที่สันนิบาตเยาวชนคงไม่มีคนอยู่เวรหรอกมั้ง"

"ซือหยา เธอไม่ได้ยื่นใบสมัครจริงๆ เหรอ ถ้างั้นเธอได้รับเลือกได้ยังไง" หูเสวี่ยอิ๋งตกตะลึง จ้องมองเธออย่างสงสัยใคร่รู้ ราวกับกำลังมองสัตว์หายาก

คนอื่นๆ ในหอพักก็หันมามองอย่างประหลาดใจ โดยเฉพาะโหยวลี่หัว เธอทุ่มเทจนสุดความสามารถ ปรุงแต่งใบสมัครจนสวยหรูสุดฤทธิ์ แม้แต่ตำแหน่งเจ้าหน้าที่ยังไม่ได้รับเลือก แต่อวี๋ซือหยาที่ไม่ค่อยมีตัวตนในห้องพัก ท้ายที่สุดกลับได้เป็นประธานอย่างน่าประหลาด มีเรื่องอะไรที่พิลึกพิลั่นไปกว่านี้อีกไหม

อวี๋ซือหยาไม่เอ่ยปาก ตอนนี้ตัวเธอยังงงเป็นไก่ตาแตก จะไปอธิบายได้อย่างไร เธอคลึงหน้าผากเบาๆ แล้วยัดหนังสือที่เพิ่งหยิบออกมากลับใส่กระเป๋าอย่างรวดเร็ว "ฉันเองก็ไม่รู้เหมือนกัน ฉันขอออกไปข้างนอกหน่อยนะ"

ทิ้งคำพูดไว้เพียงเท่านี้ เธอก็รีบออกจากหอพักไปอย่างรวดเร็ว

ผ่านไปไม่กี่วินาที ในหอพักก็ระเบิดเสียงพูดคุยฮือฮาขึ้นมาทันที

ไป๋ลู่เอ่ยอย่างเว่อร์วัง "จริงเหรอเนี่ย เรื่องใหญ่ขนาดนี้เธอจะไม่รู้เรื่องได้ยังไง แล้วใครเป็นคนเขียนใบสมัครให้เธอล่ะ แล้วเธอได้รับเลือกมาได้ยังไง เธอเด็กกว่าพวกเราอีก หน้าตาก็ดูอ่อนวัยเหมือนชุยเหมย จะเป็นประธานสภานักศึกษาได้เหรอ คนอื่นเขาจะยอมรับเธอเหรอ"

เจี่ยอี๋หลานอุ้มลูก พลางพูดด้วยความริษยา "ใครจะไปรู้ล่ะ ฉันบอกพวกเธอตั้งนานแล้วว่าภูมิหลังเธอต้องไม่ธรรมดาแน่ พวกเธอยังไม่เชื่อ ทั้งมหาวิทยาลัยมีคนตั้งกี่พัน อย่างน้อยก็มีคนยื่นใบสมัครตั้งหลายสิบเป็นร้อย อยากจะเป็นประธานกันทั้งนั้น แต่ผลลัพธ์คือไม่มีใครได้เป็นเลย มีแต่เธอที่ได้เป็น แล้วได้ยินว่าเธอยังไม่ได้ยื่นใบสมัครด้วยซ้ำ ถ้าข้างหลังไม่มีคนคอยหนุน พวกเธอเชื่อลงเหรอ"

"แต่ว่า เธอมาจากชนบทห่างไกลจริง ๆ นะ" หูเสวี่ยอิ๋งเบะปาก "เรื่องนี้ตอนมารายงานตัวทุกคนก็รู้กันทั้งนั้น ปลอมแปลงไม่ได้หรอก"

การรายงานตัวต้องใช้ใบรับรองที่ออกโดยคอมมูน โรงเรียน หรือหน่วยงาน

พอได้ยินคำนี้ทุกคนก็เงียบกริบ ใช่แล้ว อวี๋ซือหยามาจากชนบทจริง ๆ เด็กสาวบ้านนอกคนหนึ่ง อาศัยอะไรถึงได้เป็นประธานสภานักศึกษาแบบเงียบ ๆ ได้ ถ้าจะบอกว่าไม่มีอะไรตุกติกอยู่เบื้องหลัง พวกเธอไม่มีทางเชื่อ

เงียบไปครู่หนึ่ง โหยวลี่หัวก็แค่นหัวเราะ "ก็มีแต่พวกเธอเท่านั้นแหละที่เชื่อคำพูดแบบนี้ ถ้าไม่ได้ส่งใบสมัครไป คณะกรรมการสันนิบาตฯ จะมีชื่อเธอได้ยังไง หรือว่าเธอเป็นบุคคลสำคัญ เป็นคนดังอะไรอย่างนั้นรึ ไม่เห็นใบสมัคร แต่อาจารย์ที่คณะกรรมการสันนิบาตฯ ยังรู้จักชื่อเธอได้เนี่ยนะ"

"ใช่แล้ว เธอต้องหลอกพวกเราแน่ ๆ แกล้งทำเป็นไม่ได้ส่งใบสมัคร ถ้าเกิดไม่ได้รับเลือก ทุกคนก็ไม่รู้ ไม่ต้องเสียหน้า พอได้รับเลือกขึ้นมาค่อยให้ทุกคนรู้ก็ไม่เป็นไร ช่างเจ้าแผนการจริง ๆ ฉันบอกแล้วว่าเธอไม่ใช่คนดี พวกเธอก็ยังไม่เชื่อกัน" เจี่ยอี๋หลานยุแยงตะแคงรั่วอยู่ตรงนั้น ตั้งแต่อวี๋ซือหยาไม่ยอมยกเตียงให้เธอนอน เธอก็ไม่พอใจอวี๋ซือหยาเอามาก ๆ

มีเพียงชุยเหมยที่เอ่ยเสียงเบา "ซือหยาไม่ใช่คนแบบนั้นหรอก เธอคงไม่รู้จริง ๆ นั่นแหละ"

"เธอไม่รู้เรื่อง แล้วเธอได้รับเลือกมาได้ยังไง" เจี่ยอี๋หลานแค่นยิ้ม "พวกเธอดูสิ ผลการเรียนของอวี๋ซือหยาก็ไม่ได้เลิศเลออะไร คะแนนก็ไม่ได้สูงสุดสักหน่อย วัน ๆ ปกติก็ไม่รู้ว่ายุ่งอะไร หอพักก็ไม่กลับ ไม่เห็นแม้แต่เงาคนตั้งหลายวัน บอกว่ากลับไปบ้านเช่า คนที่อยู่ด้วยกันคือน้องชาย แต่ใครจะไปรู้ล่ะ พวกเธอมีใครเคยเห็นน้องชายของเธอบ้างไหม ชุยเหมย เธอสนิทกับอวี๋ซือหยาที่สุด เธอเคยเห็นน้องชายที่เธอพูดถึงคนนั้นไหม"

ภายใต้สายตาจับจ้องทั้งหกคู่ ชุยเหมยหดคอลงแล้วส่ายหน้าเบา ๆ

คำตอบนี้คล้ายจะเป็นการช่วยยืนยันคำพูดของเจี่ยอี๋หลานไปโดยปริยาย

ไป๋ลู่ปรายตามองเจี่ยอี๋หลานที่พูดจาเป็นมั่นเป็นเหมาะ "หรือว่าเธอรู้อะไรมา"

เจี่ยอี๋หลานส่งเสียงฮึ "ฉันไม่รู้หรอก แต่เธอเลิกเรียนทุกวันก็วิ่งออกไปนอกมหาวิทยาลัย วันอาทิตย์ก็ไม่มามหาวิทยาลัยทั้งวัน ใครจะไปรู้ว่าออกไปทำเรื่องลับ ๆ ล่อ ๆ อะไรข้างนอก พวกเธอก็เคยไปอยู่ชนบทกันมา คนชนบทจะมีเงินสักกี่หยวน เธอจะเอาเงินจากไหนมาเช่าบ้าน แล้วยังเลี้ยงน้องชายอีก คำพูดพวกนี้พวกเธอเชื่อลงเหรอ ถ้าเช่าบ้านได้ง่ายขนาดนั้น ฉันก็คงพาโต้วโต้วย้ายออกไปเช่าบ้านอยู่แล้ว"

ดูเหมือนจะจริงแฮะ สีหน้าของทุกคนเริ่มแปลกแปร่งไปเล็กน้อย

มีเพียงชุยเหมยที่พูดเสียงเบา "เรื่องที่ไม่มีหลักฐาน อย่าพูดเลยดีกว่า"

แต่เธออายุน้อยที่สุด ไม่มีใครสนใจเธอเลย ทุกคนเมินเฉยต่อเสียงของเธอโดยสิ้นเชิง

อวี๋ซือหยาออกจากหอพัก มุ่งตรงไปหาฉู่ยวี่เทาทันที

พอไปถึงใต้ตึกหอพักของเขา ก็ประจวบเหมาะเห็นเขากินข้าวเสร็จแล้วเดินกลับมาพร้อมเพื่อนร่วมชั้นพอดี อวี๋ซือหยาจึงกวักมือเรียกเขา

ฉู่ยวี่เทาบอกเพื่อนร่วมชั้นคำหนึ่งแล้ววิ่งเหยาะ ๆ เข้ามา พอเห็นสีหน้าของอวี๋ซือหยาไม่ค่อยสู้ดีนัก ในใจก็พลันกระตุกวูบ ถามขึ้นว่า "ผู้จัดการอวี๋ โรงงานมีปัญหาอะไรหรือเปล่าครับ"

อวี๋ซือหยาส่ายหน้า "ไม่เกี่ยวกับโรงงานหรอก ฉู่ยวี่เทา ประกาศรายชื่อคณะกรรมการสภานักศึกษาของคณะกรรมการสันนิบาตฯ ติดบอร์ดแล้ว เธอรู้เรื่องหรือยัง"

ฉู่ยวี่เทาส่ายหน้า "ยังไม่รู้เลยครับ ผมยังไม่ได้ไปดู มีอะไรเหรอ ปกติคุณไม่ได้สนใจเรื่องนี้นี่นา"

อวี๋ซือหยาชี้นิ้วมาที่ตัวเอง "ประธานดันเป็นฉันซะงั้น ฉันเองก็เพิ่งรู้เมื่อกี้นี้ เธอว่าน่าตลกไหมล่ะ"

ฉู่ยวี่เทานึกขึ้นได้ว่าวันนั้นอวี๋ซือหยาปฏิเสธข้อเสนอของเขาอย่างเด็ดขาด เขารู้ว่าความจริงแล้วเธอไม่ได้อยากเป็นประธานสภานักศึกษาอะไรนั่นเลย สำหรับคนอื่น นี่อาจเป็นเวทีที่ดีมาก แต่สำหรับอวี๋ซือหยาที่สร้างโรงงานขนาดสี่ถึงห้าร้อยคนขึ้นมาจากศูนย์ภายในเวลาสั้น ๆ เพียงสองปีกว่า ตำแหน่งประธานสภานักศึกษานี้ไม่นับเป็นอะไรจริง ๆ ในเมื่อเธอบอกว่าไม่สนใจ เธอย่อมไม่ส่งใบสมัครแน่นอน

"ผม... ผมกลับมาก็บอกพวกสวีเจียเจียแล้วนะว่าคุณไม่อยากเป็นประธานสภานักศึกษา หลังจากนั้นผมก็ไม่ได้ถามเรื่องนี้อีกเลย ผมเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่าเป็นเพราะอะไร เดี๋ยวผมไปช่วยถามดูให้นะครับว่าทางฝั่งนั้นมีอะไรผิดพลาดหรือเปล่า" ฉู่ยวี่เทาเองก็ตระหนักถึงความร้ายแรงของเรื่องนี้ มีคนแอบยื่นใบสมัครให้อวี๋ซือหยาโดยพลการโดยไม่ได้รับอนุญาต

อวี๋ซือหยาก็รู้ว่าเรื่องนี้โทษฉู่ยวี่เทาไม่ได้ เธอสงบสติอารมณ์ลงแล้วพูดว่า "ได้ รบกวนเธอช่วยไปถามให้หน่อยแล้วกัน ตอนเย็นหลังเลิกเรียนเรามาเจอกันที่หน้าโรงอาหารสอง ถ้าหาคนไม่เจอก็คงต้องไปถามที่คณะกรรมการสันนิบาตฯ แล้วล่ะ"

เวลาห้าโมงครึ่งในตอนบ่าย ทั้งสองคนเจอกันที่หน้าโรงอาหารสอง

ฉู่ยวี่เทายังพาคนที่ดูคุ้นหน้าคุ้นตาสองคนมาด้วย อวี๋ซือหยาคิดอยู่ครู่หนึ่งก็นึกออกว่าพวกเขาคือใคร หลิวกว่างผิงกับสวีเจียเจียจากคอมมูนหงอวิ๋นนั่นเอง ทั้งสองคนต่างเป็นเยาวชนลงชนบทที่สอบติดมหาวิทยาลัยรอบนี้ คนแรกเคยทำงานในฟาร์มเพาะเลี้ยงอยู่ช่วงหนึ่งด้วย

"ผู้จัดการอวี๋ ขอโทษครับ ผมทำพลาดไปเอง!" พอเดินเข้ามาใกล้ หลิวกว่างผิงก็รีบขอโทษ "ขอโทษจริง ๆ ครับ คราวก่อนพอได้ยินว่าจะมีการตั้งสภานักศึกษา เห็นคุณงานยุ่งมาก พวกเราก็เลยช่วยกรอกใบสมัครให้คุณชุดหนึ่ง ต่อมาสหายฉู่ยวี่เทาบอกว่าคุณไม่อยากเข้าสภานักศึกษา พวกเราก็เลยต้องปล่อยไป ผมก็เลยเอาใบสมัครของคุณสอดไว้ใต้หนังสือเล่มหนึ่งตามสบาย วันที่ต้องไปส่งใบสมัคร ผมดันท้องเสีย ปวดท้องจะเข้าห้องน้ำ เลยวานเพื่อนร่วมห้องพักช่วยเอาไปส่งให้ ตอนนั้นเขาไม่ได้ดูให้ละเอียด แค่เหลือบมองใบสมัครแวบเดียวก็หยิบไปเลย พอวันนี้ฉู่ยวี่เทามาหาผม ผมถึงได้รู้ว่าเขาหยิบผิด เอาใบสมัครของคุณไปส่งให้คณะกรรมการสันนิบาตฯ แทนใบของผมครับ"

อวี๋ซือหยาหัวเราะไม่ได้ร้องไห้อยู่ไม่ออก นี่มันเรื่องอะไรกันเนี่ย ความประจวบเหมาะสารพัดมาเจอกันพอดี จนทำให้คนที่ไม่มีทางเป็นไปได้มากที่สุดอย่างเธอได้รับเลือก เรื่องแบบนี้พูดออกไปคงไม่มีใครเชื่อ

"ฉันขอถามหน่อยได้ไหมว่าเธอเขียนอะไรลงไปในใบสมัครของฉันบ้าง" อวี๋ซือหยาสูดหายใจเข้าลึก ๆ แล้วถาม

หลิวกว่างผิงเกาหัว พูดอย่างเก้อเขินว่า "ผม... ผมก็เขียนเรื่องที่คุณเปิดฟาร์มเพาะเลี้ยง ช่วยให้คนในคอมมูนมีตำแหน่งงานเพิ่มขึ้นกว่าสี่ร้อยตำแหน่ง อ้อ แล้วก็เรื่องสืบหาความจริงเรื่องใบแจ้งผลการรับเข้าเรียนในการสอบเข้ามหาวิทยาลัยรอบนี้ด้วยครับ ผู้จัดการอวี๋ ขอโทษจริง ๆ นะครับ ไม่อย่างนั้นพรุ่งนี้ผมจะไปพบอาจารย์ที่คณะกรรมการสันนิบาตฯ เพื่ออธิบายเรื่องราวทั้งหมด เรื่องนี้เป็นความผิดของผมเองที่สะเพร่าครับ"

อวี๋ซือหยาเหลือบมองเขา "เธอคิดว่าอาจารย์ที่คณะกรรมการสันนิบาตฯ จะเชื่อเหตุผลนี้ของเธอเหรอ อีกอย่างประกาศติดบอร์ดไปแล้ว อยู่ ๆ จะมาปลดออกโดยไม่มีเหตุผล อาจารย์จะยอมหรือไง นี่เป็นสภานักศึกษารุ่นแรกแท้ ๆ แต่กลับเกิดเรื่องผิดพลาดแบบนี้ คณะกรรมการสันนิบาตฯ จะยังมีความน่าเชื่อถือเหลืออยู่อีกเหรอ"

สวีเจียเจียก็พูดขึ้นว่า "นั่นสิคะ ประกาศออกมาแล้ว ถ้าไม่มีปัญหาร้ายแรงจริง ๆ อาจารย์ต้องไม่ยอมแน่ ผู้จัดการอวี๋ คุณก็รับตำแหน่งไปเถอะค่ะ ฉันคิดว่าไม่มีใครเหมาะจะเป็นประธานสภานักศึกษานี้ไปมากกว่าคุณอีกแล้ว ต่อไปถ้าคุณยุ่งจนทำไม่ไหว ก็ให้พวกเราช่วยวิ่งเต้น ช่วยเขียนรายงานให้ได้ คุณแค่ไปเข้าร่วมประชุมก็พอแล้วค่ะ"

"ดีขนาดนั้นเชียว งั้นฉันก็ไม่ต้องทำอะไรเลยน่ะสิ" อวี๋ซือหยาเลิกคิ้ว

สวีเจียเจียหัวเราะแหะ ๆ "คุณแค่คอยตัดสินใจก็พอค่ะ ผู้จัดการอวี๋ คุณตกลงเถอะนะคะ พวกเราเชื่อมั่นในตัวคุณมาก อำเภอเฉินซานของเรามีศิษย์เก่าตั้งหลายสิบคน ต่อไปต้องทำอะไร คุณสั่งมาคำเดียว พวกเรารับรองว่าจะจัดการให้เรียบร้อย ไม่ให้คุณต้องลำบากใจแน่นอนค่ะ"

เรื่องมาถึงขั้นนี้แล้ว เธอจะวิ่งโร่ไปที่ห้องทำงานของคณะกรรมการสันนิบาตฯ เพื่อบอกอาจารย์ว่าเธอไม่ทำจริง ๆ ได้หรือ

แม้ว่าเรื่องนี้จะเริ่มจากหลิวกว่างผิงส่งใบสมัครผิด แต่สุดท้ายแล้วก็เป็นการตัดสินใจของอาจารย์คณะกรรมการสันนิบาตฯ การที่เลือกเธอออกมาจากรายชื่อหลายสิบคน แสดงว่าอาจารย์ถูกใจเธอ หากเธอไม่ยอมทำ ก็เท่ากับไม่ไว้หน้าอาจารย์ไม่ใช่หรือ

ทว่าการที่จู่ ๆ มีงานงอกเพิ่มขึ้นมาอีกหนึ่งอย่างแบบไม่มีปี่มีขลุ่ยนี้จะปล่อยผ่านไปเฉย ๆ ไม่ได้ อวี๋ซือหยายกนิ้วชี้หน้าพวกเขาทั้งสามคน "พวกเธอเป็นคนดันฉันขึ้นไป ฉันไม่สนหรอกนะว่าพวกเธอจะได้เข้าสโมสรนักศึกษาหรือเปล่า ต่อไปงานของฉัน พวกเธอต้องช่วยกันแบ่งไปทำ"

เมื่อเห็นว่าเธอยอมผ่อนปรน ทั้งสามคนก็ถอนหายใจออกมาพร้อมกันอย่างโล่งอก สวีเจียเจียพูดอย่างตื่นเต้นว่า "ผู้จัดการโรงงานอวี๋ พวกเราจะกล้าให้คนงานยุ่งอย่างคุณมานั่งทำเรื่องจิปาถะพวกนี้ได้ยังไงกันคะ วางใจได้เลยค่ะ ต่อไปเรื่องหยุมหยิมพวกนี้ฉันเหมาเอง ฉันเป็นหัวหน้าฝ่ายประชาสัมพันธ์แล้ว คุณมีอะไรจะสั่งก็บอกฉันได้เลยค่ะ"

หลิวกว่างผิงรีบแสดงความพร้อมทันที "ผู้จัดการโรงงานอวี๋ ถึงผมจะไม่ได้เข้าสโมสรนักศึกษา แต่ต่อไปผมจะเป็นกองหนุนนอกสังกัดให้เองครับ มีงานไหนต้องใช้แรงหรือวิ่งเต้น คุณบอกมาคำเดียว ผมรับรองว่าจะจัดการให้เรียบร้อยไร้ที่ติเลยครับ"

ฉู่ยวี่เทายิ้มแล้วพูดว่า "ผู้จัดการโรงงานอวี๋ ผมยังต้องพึ่งคุณจ่ายเงินเดือนให้อยู่นะครับ คุณสั่งให้ผมทำงานอะไร ผมจะไม่ยอมทำได้เหรอ ไม่อยากได้เงินเดือนแล้วหรือไงกัน"

คำพูดนี้ทำเอาทุกคนหัวเราะออกมา

ในเมื่อยอมรับความจริงเรื่องนี้แล้ว อวี๋ซือหยาก็ไม่ใช่คนเล่นตัว เธอปรับตัวเข้ากับบทบาทใหม่อย่างรวดเร็วและเอ่ยถามเอง "ระยะเวลาปิดประกาศกี่วัน"

เรื่องนี้สวีเจียเจียรู้ดีที่สุด "สามวันค่ะ ก็คือมะรืนนี้ วันที่แปดมีนาคมก็สิ้นสุดแล้วค่ะ"

อวี๋ซือหยาพยักหน้าเข้าใจ "งั้นมะรืนนี้ฉันจะไปพบอาจารย์ที่คณะกรรมการสันนิบาตฯ สักหน่อย คงไม่ดีแน่ถ้าถึงเวลารับตำแหน่งแล้วฉันยังไม่รู้จักอาจารย์ที่คณะกรรมการสันนิบาตฯ เลยสักคน จริงสิ อาจารย์ท่านไหนของคณะกรรมการสันนิบาตฯ เป็นคนดูแลสโมสรนักศึกษาเหรอ"

"อาจารย์จางค่ะ คุณคงยังไม่เคยเจอใช่ไหมคะ ผู้จัดการโรงงานอวี๋ มะรืนนี้ฉันพาคุณไปพบอาจารย์จางเองค่ะ" สวีเจียเจียขันอาสา

อวี๋ซือหยาก็ตอบตกลง "เอาแบบนั้นก็ได้ จะได้ไม่ต้องเคอะเขินเพราะฉันไม่รู้จักใคร"

พอนัดแนะเวลากันเรียบร้อยแล้ว อวี๋ซือหยาก็ขอตัวกลับก่อน

วันต่อมา เมื่อชุยเหมยเอ่ยถามเรื่องนี้ในห้องเรียน อวี๋ซือหยาก็อธิบายสั้น ๆ ว่า "เพื่อนฉันช่วยส่งใบสมัครให้น่ะ"

เธอไม่ได้บอกเรื่องที่ส่งผิดไป เพราะมันบังเอิญเกินไป คนอื่นฟังแล้วอาจจะไม่เชื่อ ซ้ำยังจะคิดว่าเธอแสร้งทำเป็นสูงส่งเสแสร้งแกล้งทำเสียเปล่า ๆ

"อย่างนี้นี่เอง" ชุยเหมยลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะลดเสียงลงเล่าเรื่องเมื่อวาน "ซือหยา พวกเขาต่างพากันพูดว่าเธอใช้เส้นสายถึงได้ตำแหน่งมา มันเป็นแบบนั้นจริงเหรอ"

อวี๋ซือหยาไม่แปลกใจเลยสักนิดที่จะมีการนินทาลับหลัง โดยเฉพาะอย่างยิ่งในห้องพักยังมีเจี่ยอี๋หลานที่ผูกใจเจ็บเธออยู่ แถมยังมีโหยวลี่หัวที่อยากเข้าสโมสรนักศึกษาแต่สุดท้ายตกรอบไป แล้วยังมีหูเสวี่ยอิ๋งที่บอบบาง พูดจาขวานผ่าซากไม่ค่อยคิดหน้าคิดหลัง ผู้หญิงรวมตัวกันเยอะขนาดนี้ เล่นงิ้วได้หลายโรงเลยทีเดียว

เธอถามชุยเหมย "เธอเชื่อไหมล่ะ"

ชุยเหมยส่ายหน้า "ฉัน...ฉันไม่เชื่อหรอก ฉันอยู่กับเธอทุกวัน เธอไม่ใช่คนแบบนั้นสักหน่อย"

อวี๋ซือหยายกมุมปากยิ้ม "ช่างพวกเขาเถอะ โดนคนพูดถึงสองสามคำ เนื้อก็ไม่ได้หลุดหายไปสักชิ้น"

คนที่ไม่ถูกอิจฉาก็คือคนไร้ความสามารถ เธอคิดเสียว่าพวกนั้นกำลังชื่นชมเธอก็แล้วกัน

อวี๋ซือหยามีทัศนคติที่ดีมาก แต่เธอก็ยังประเมินความสำคัญที่เหล่านักศึกษาให้ต่อตำแหน่งประธานสโมสรนักศึกษาต่ำไป รวมถึงประเมินความเร็วในการแพร่กระจายของข่าวลือต่ำไปด้วย

เช้าวันรุ่งขึ้นเวลาเจ็ดโมงกว่า เธอมาถึงห้องเรียนตรงเวลา พอก้าวเข้าไปข้างใน ก็เห็นเพื่อนร่วมชั้นจำนวนมากหันขวับมามองเธอเป็นตาเดียว

อวี๋ซือหยาเลิกคิ้ว นั่งลงอย่างสงบนิ่ง แล้วยิ้มมองพวกเขา "พวกคุณไม่อ่านหนังสือ เอาแต่จ้องมองฉันทำไมกันคะ"

ทุกคนถึงเพิ่งรู้สึกเก้อเขินแล้วหันกลับไป แต่ในห้องเรียนก็ยังไม่สงบลงอย่างเห็นได้ชัด หลายคนจับกลุ่มกระซิบกระซาบกัน ซ้ำยังแอบชำเลืองมองเธอเป็นระยะ

อวี๋ซือหยาเปิดหนังสือ แล้วถามชุยเหมย "เกิดอะไรขึ้น"

ชุยเหมยตาแดงก่ำแทบจะร้องไห้อยู่รอมร่อ "ซือหยา ตอนนี้ในมหาวิทยาลัยมีข่าวลือฟังดูแย่มากเลย ในห้องเราก็ลือกันไปทั่วแล้ว บอกว่าเธอใช้เส้นสายที่ไม่ถูกต้องถึงได้เป็นประธานสโมสรนักศึกษา แล้วยังบอกอีกว่าเธอชอบทำตัวมีอภิสิทธิ์ในมหาวิทยาลัย หอพักก็ไม่อยู่ แถมยังชอบลางานออกไปข้างนอกบ่อย ๆ ไม่ได้ตั้งใจเรียนหนังสือเลยสักนิด แล้วก็...แล้วยังบอกว่าไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเธอสอบติดเข้ามาจริงหรือเปล่า ดีไม่ดีอาจจะสวมสิทธิ์ชื่อคนอื่นมาเรียนมหาวิทยาลัยก็ได้!"

พอได้ยินข่าวลือข้อสุดท้าย อวี๋ซือหยาก็ทั้งขำทั้งโมโหจนพูดไม่ออกจริง ๆ เธอเนี่ยนะจะไปสวมสิทธิ์คนอื่น? ปกติเธอมีแต่คอยจัดการไอ้พวกชั่วที่คิดจะสวมสิทธิ์คนอื่นต่างหากล่ะ จะใส่ร้ายป้ายสีทั้งทีก็ยังทำได้ไร้ชั้นเชิงสิ้นดี

ยิ่งไปกว่านั้น คนที่รู้ว่าเธอไม่ได้พักที่หอพักและเคยลาก็มีแค่คนในห้องพักกับเพื่อนร่วมชั้นเท่านั้น การจะกระชากหน้ากากคนปล่อยข่าวจึงง่ายดายเหลือเกิน

คนพวกนี้คิดว่าเธอเป็นลูกพลับนิ่มที่ใครจะบีบขยำเล่นก็ได้หรืออย่างไร คิดว่าการที่เธอไม่ถือสาหาความคือความอ่อนแอสินะ วันนี้เธอจะสอนบทเรียนให้พวกนั้นจำไปจนวันตาย

อวี๋ซือหยาลุกขึ้นยืน อาศัยจังหวะที่อาจารย์ยังไม่มาเดินตรงขึ้นไปบนโพเดียมหน้าห้อง กวาดสายตาจ้องมองเพื่อนร่วมชั้นทั้งสี่สิบสองคน "ใครเป็นคนเริ่มปล่อยข่าวลือ ถ้าไม่พูดฉันจะไปแจ้งความ ให้ตำรวจมาสอบสวนเอง!"

พอได้ยินว่าจะแจ้งความ เพื่อนร่วมชั้นต่างพากันตกตะลึง รีบส่ายหน้ากันพัลวัน "พะ...พวกเราไม่รู้เรื่องนะ ก็ได้ยินคนอื่นเขาพูดต่อๆ กันมาทั้งนั้น"

"ใช่ พวกเราได้ยินมาจากเหยาซืออวี่!"

เหยาซืออวี่ที่ถูกเอ่ยชื่อหน้าซีดเผือด รีบชี้ไปยังนักศึกษาหญิงอีกคนทันที "ฉัน...ฉันได้ยินเธอคนนี้พูดตอนกินข้าวที่โรงอาหารต่างหาก!"

พอสาวไส้ตามรอยไปทีละคน ไม่นานก็สืบไปจนถึงต้นตอของข่าวลือจนได้ ซึ่งมาจากทางภาควิชาภาษาจีน

แม้จะยังไม่ระบุตัวบุคคลชัดเจน แต่อวี๋ซือหยาก็สงสัยว่าต้องเป็นพวกคนในห้องพักหญิงห้องนั้นไม่ผิดแน่ เธอตัดสินใจว่าจะจัดการเรื่องนี้ให้เด็ดขาดในวันนี้เลย

"ชุยเหมย ช่วยลาอาจารย์ให้ฉันหน่อยนะ เดี๋ยวฉันกลับมา"

ชุยเหมยมองเธอด้วยความตกใจ "ซือหยา เธอ...เธอจะไปเอาเรื่องพวกนั้นเหรอ ไปคนเดียวจะไหวเหรอ"

อวี๋ซือหยาส่งยิ้มปลอบใจให้อีกฝ่าย "ไม่เป็นไรหรอก"

สิ้นเสียงของเธอ ชายวัยสามสิบกว่าปีสวมแว่นกรอบดำ ในมือถือหนังสือพิมพ์ฉบับหนึ่งก็ปรากฏตัวขึ้นที่หน้าประตู "นักศึกษาคนไหนคืออวี๋ซือหยา"

อวี๋ซือหยาลุกขึ้นยืน "ฉันเองค่ะ ไม่ทราบว่าคุณคืออาจารย์ท่านไหนคะ"

ชายคนนั้นเอ่ยแนะนำตัวเอง "ผมคืออาจารย์จางจากคณะกรรมการสันนิบาตเยาวชน คุณตามผมมานี่สักครู่"

"ได้ค่ะ" อวี๋ซือหยายิ้มรับพลางก้าวเดินตามออกไป

เพื่อนร่วมชั้นในห้องเรียนต่างพากันงุนงงไปหมด อวี๋ซือหยาไม่รู้จักอาจารย์จางจากคณะกรรมการสันนิบาตเยาวชนหรอกหรือ แล้วเธอขึ้นมาเป็นประธานสภานักศึกษาได้อย่างไรกันแน่

พอก้าวพ้นห้องเรียน อาจารย์จางก็เอ่ยขึ้นพร้อมรอยยิ้ม "ผู้จัดการอวี๋ คุณนี่ทำตัวเรียบง่ายเก็บตัวเก่งจริงๆ ถ้าไม่ได้เห็นใบสมัครใบนั้น ผมคงไม่รู้เลยว่าคุณจะมาสอบเข้าเรียนที่มหาวิทยาลัยของเรา"

อวี๋ซือหยาเอ่ยอย่างถ่อมตัว "อาจารย์จางชมเกินไปแล้วค่ะ ฉันก็เป็นแค่นักศึกษาธรรมดาคนหนึ่งเท่านั้น"

อวี๋ซือหยาไม่ได้ตอบรับ แต่เอ่ยถามกลับไปว่า "อาจารย์จางคะ ทางคณะกรรมการสันนิบาตเยาวชนน่าจะได้รับจดหมายร้องเรียนไม่น้อยเลยใช่ไหมคะ"

อาจารย์จางถอนหายใจ "คุณก็นะ ทำไมถึงไม่ป่าวประกาศออกไปเล่า ถ้าพวกเขารู้ผลงานที่คุณเคยทำมา ใครหน้าไหนจะกล้าคิดว่าคุณไม่เหมาะกับตำแหน่งประธานสภานักศึกษากัน การดึงตัวคุณเข้ามาก็เป็นความเห็นแก่ตัวส่วนตัวของผมเองด้วย เพราะนี่เป็นรุ่นแรกของพวกเรา ก็ต้องเลือกคนที่เอาทุกคนอยู่และมีบารมีสูงในหมู่นักศึกษา เพื่อที่ต่อไปจะได้ดำเนินงานได้อย่างราบรื่น"

อวี๋ซือหยากล่าวหยอกล้อ "ถ้าอย่างนั้นก็ทำให้อาจารย์จางผิดหวังแล้วล่ะค่ะ ยังไม่ทันเข้ารับตำแหน่งก็ก่อเรื่องวุ่นวายให้คุณเสียแล้ว"

"ใครพูดแบบนั้นกัน คุณรู้ไหมว่าข่าวลือนี้เริ่มปล่อยมาจากไหน" อาจารย์จางมีสีหน้าเอาเรื่องอย่างเห็นได้ชัด

อวี๋ซือหยาไม่ได้ปิดบัง "น่าจะเป็นนักศึกษาหญิงภาควิชาภาษาจีนไม่กี่คนในห้องพักของฉันน่ะค่ะ ขอโทษด้วยนะคะที่ทำให้คณะกรรมการสันนิบาตเยาวชนต้องเดือดร้อน ฉันกำลังจะไปเคลียร์เรื่องนี้กับพวกเธออยู่พอดี"

"ผมจะไปด้วย อุตส่าห์มีโอกาสได้เข้ามาเรียนมหาวิทยาลัยแท้ๆ แต่กลับไม่ตั้งใจเรียน วันๆ เอาแต่กุข่าวสร้างเรื่องไปทั่ว แบบนี้มันต่างอะไรกับพวกป้าปากสว่างตามหมู่บ้านกัน!" อาจารย์จางเองก็โมโหอยู่ไม่น้อยเช่นกัน

อวี๋ซือหยาไม่มีข้อโต้แย้ง

ทั้งสองคนเดินมาถึงภาควิชาภาษาจีน วันนี้เป็นคาบเรียนรวม มีนักศึกษาจากสามห้องรวมกว่าร้อยคนนั่งเรียนอยู่ด้วยกัน

ตอนที่พวกเขาไปถึง อาจารย์ผู้สอนเพิ่งจะถือตำราก้าวขึ้นไปบนโพเดียมหน้าชั้น

อาจารย์จางยืนอยู่ตรงหน้าประตูแล้วเอ่ยขึ้นว่า "อาจารย์ชิวครับ มีธุระด่วน ขอรบกวนเวลาสักสองสามนาทีครับ!"

อาจารย์ชิวเป็นคนคุยง่าย จึงยอมหลีกทางให้ "ได้ครับ"

พวกเจี่ยอี๋หลานที่นั่งอยู่ข้างล่าง พอเห็นอาจารย์จางกับอวี๋ซือหยาปรากฏตัวในห้องเรียนพร้อมกัน แต่ละคนก็หน้าถอดสี รีบกระซิบกระซาบกันทันที

"เกิดอะไรขึ้นน่ะ อวี๋ซือหยาคนนี้มีเบื้องหลังยังไงกันแน่ ทำไมอาจารย์จางถึงมาพร้อมกับเธอได้"

"ไม่รู้สิ ได้ยินว่ามีคนไปร้องเรียนเธอกับทางคณะกรรมการสันนิบาตเยาวชนตั้งเยอะ หรือว่าอาจารย์จางจะมาปลดอวี๋ซือหยาออกจากตำแหน่งประธานสภานักศึกษา"

"คิดอะไรอยู่ ใช้สมองคิดหน่อยจะได้ไหม ถ้าจะปลดก็แค่ติดประกาศเอาก็สิ้นเรื่อง จะถ่อมาถึงห้องพวกเราทำไมกัน" นักศึกษาชายคนหนึ่งที่นั่งอยู่ด้านหลังทนฟังต่อไปไม่ไหว จึงเอ่ยแย้งพวกเธอขึ้นมาขัดจังหวะ

คำพูดนี้ก็ฟังดูมีเหตุผล ทั้งสองสามคนจึงหันไปมองอวี๋ซือหยา

เธอยืนยิ้มอยู่หน้าโพเดียม รูปร่างเหยียดตรงดั่งต้นไป๋หยางน้อย ดูเหมือนจะไม่ได้รับผลกระทบจากข่าวลือไร้สาระพวกนั้นเลยแม้แต่น้อย

อาจารย์จางเคาะโต๊ะบรรยายเบา ๆ "ขอรบกวนเวลาทุกคนสักสองสามนาที ขอความเงียบด้วยครับ"

พูดพลางหยิบหนังสือพิมพ์ในมือขึ้นมากางออกแล้วยกชูขึ้น เพื่อให้ทุกคนด้านล่างมองเห็น "นี่คือหนังสือพิมพ์ประจำมณฑลฉบับวันนี้ มหาวิทยาลัยของเรามีนักศึกษาที่ยอดเยี่ยมคนหนึ่ง ซึ่งหนังสือพิมพ์ประจำมณฑลได้จัดทำสกู๊ปพิเศษให้เธอโดยเฉพาะ และเธอยังได้รับคัดเลือกให้เป็นสตรีธงแดง 8 มีนาประจำปีนี้ด้วย นักศึกษาคนนี้ก็คือเพื่อนอวี๋ซือหยาของเรา ขอให้ทุกคนปรบมือให้เธอด้วยครับ!"

เพื่อนนักศึกษาหญิงทั้งหกคนจากห้อง 210 ต่างตกตะลึงจนตาค้าง

สตรีธงแดง 8 มีนา ตำแหน่งเกียรติยศนี้มอบโดยสหพันธ์สตรีแห่งชาติให้แก่สตรีผู้ใช้แรงงานดีเด่น ผู้ที่ได้รับการยกย่องเชิดชูเกียรติทุกคนล้วนเป็นสหายสตรีแนวหน้าผู้อุทิศตนและสร้างคุณูปการอันโดดเด่นให้แก่การสร้างชาติ นับเป็นเกียรติยศสูงสุดระดับประเทศในการเชิดชูบุคคลตัวอย่างฝ่ายสตรี

ทว่ารางวัลสำคัญระดับนี้กลับตกเป็นของเพื่อนร่วมห้องพักของพวกเธอ ทั้งที่เพียงไม่กี่นาทีก่อนหน้านี้ พวกเธอยังพากันกระจายข่าวลือใส่ร้ายอีกฝ่ายอยู่เลย มันช่างน่าขันสิ้นดี

ในยามนี้ รอยยิ้มอันสดใสของอีกฝ่ายบนหน้าหนังสือพิมพ์ราวกับฝ่ามือที่ฟาดฉาดลงบนใบหน้าของพวกเธออย่างรุนแรง ทุกคนในกลุ่มนั้น รวมถึงใครก็ตามที่เคยหลงเชื่อข่าวลือและพูดต่อ ๆ กันไป ต่างรู้สึกแสบร้อนผะผ่าวไปทั่วทั้งหน้า ละอายใจจนแทบอยากจะแทรกแผ่นดินหนี