ตอนที่ 82 อาจารย์จางช่วยล้างมลทินให้อวี๋ซือหยา

วันนี้อาจารย์จางตั้งใจมาสร้างกระแสสนับสนุนอวี๋ซือหยาอย่างเห็นได้ชัด

เมื่อเห็นว่าตนประกาศข่าวดีเรื่องใหญ่ขนาดนี้แล้วข้างล่างกลับไม่มีปฏิกิริยาตอบรับ เขาก็ดันแว่นบนดั้งจมูกพลางยิ้มกล่าว "ทำไมกัน ทุกคนไม่ปรบมือหน่อยหรือ ไม่ภูมิใจที่มีเพื่อนร่วมชั้นเรียนโดดเด่นยอดเยี่ยมขนาดนี้ในมหาวิทยาลัยของเราหรือไงครับ"

อาจารย์ชิวนำปรบมือก่อน

นักศึกษาข้างล่างกว่าร้อยคนถึงเพิ่งได้สติ ต่างพากันปรบมือเกรียวกราว มองอวี๋ซือหยาด้วยสายตาร้อนแรง ไม่ปิดบังความอยากรู้อยากเห็นและความประหลาดใจในแววตาแม้แต่น้อย หล่อนได้ลงหนังสือพิมพ์ประจำมณฑลได้อย่างไรกันแน่

อาจารย์จางรออย่างใจเย็นจนเสียงปรบมือซาลง จึงยกมือขึ้นส่งสัญญาณให้ทุกคนเงียบ

"ทำไมเรื่องนี้ถึงต้องมาประกาศในห้องเรียนของภาควิชาภาษาจีนล่ะครับ ผมคิดว่านักศึกษาข้างล่างคงมีคนเข้าใจเหตุผลแล้ว แต่ในฐานะอาจารย์ประจำสันนิบาตเยาวชนฯ ผมก็ยังต้องขอชี้แจงอย่างเปิดเผย เพื่อคืนความบริสุทธิ์และความเป็นธรรมให้แก่นักศึกษาอวี๋ซือหยา เชื่อว่านักศึกษาทุกท่านที่อยู่ในที่นี้คงได้ยินกันมาแล้วว่า มีคนใส่ร้ายว่านักศึกษาอวี๋ซือหยาได้รับเลือกเป็นประธานสโมสรนักศึกษาด้วยวิธีการที่ไม่ถูกต้อง"

พูดถึงตรงนี้ เขาจงใจหยุดไปครู่หนึ่ง

นักศึกษาด้านล่างใครก็ตามที่เคยปล่อยข่าวลือเรื่องอวี๋ซือหยาต่างก็ก้มหน้าลงด้วยความละอายใจ ยิ่งเพื่อนร่วมห้องพัก 210 ไม่กี่คนนั้นแทบจะมุดลงไปใต้โต๊ะอยู่แล้ว

อาจารย์จางไม่พลาดสายตาจากภาพนี้ เขากล่าวอย่างจริงจังว่า "อวี๋ซือหยางานยุ่งมาก ไม่แพ้คนที่เป็นอาจารย์อย่างผมเลย ทั้งยังต้องดูแลเรื่องการเรียนควบคู่กันไปด้วย ตัวเธอเองไม่ได้สนใจตำแหน่งประธานสโมสรนักศึกษานี้เลย เป็นผมเองที่เล็งเห็นศักยภาพของเธอ ผมเห็นว่าในหมู่นักศึกษาใหม่หลายพันคนทั่วทั้งมหาวิทยาลัย ไม่มีใครเหมาะสมและทำให้คนยอมรับได้มากกว่าเธออีกแล้ว ถ้าหากหลังจากวันนี้ ทุกคนยังมีข้อข้องใจ ยินดีให้ทุกคนไปพบผมที่ห้องสันนิบาตเยาวชนฯ เพื่อพูดคุยกันอย่างเปิดเผยได้ ในฐานะนักศึกษา พวกคุณมีสิทธิ์ที่จะแสดงความคิดเห็น หากไม่พอใจการตัดสินใจของอาจารย์ หรือเคลือบแคลงสงสัยในความยุติธรรมของการคัดเลือกของมหาวิทยาลัย ก็สามารถมาเผชิญหน้าซักถามกับอาจารย์ได้ตรงๆ ไม่ใช่มาปล่อยข่าวลือร้ายกาจ ลอบแทงข้างหลังทำร้ายเพื่อนร่วมชั้นอยู่ลับหลัง ผลกระทบเรื่องนี้ร้ายแรงมาก ทางมหาวิทยาลัยจะจัดการอย่างเด็ดขาดแน่นอน!"

เมื่อได้ยินเช่นนี้ นักศึกษาจำนวนมากต่างรู้สึกเสียใจภายหลัง มีหลายคนอดไม่ได้ที่จะหันไปถลึงตาใส่เจี่ยอี๋หลานด้วยความเคียดแค้น หากไม่ใช่เพราะหล่อนพูดจาเป็นตุเป็นตะเป็นวรรคเป็นเวรขนาดนั้น พวกเขาจะไปหลงเชื่อได้อย่างไร

เจี่ยอี๋หลานไม่ยอมจำนน สีหน้าบิดเบี้ยว แววตาเต็มไปด้วยความไม่อยากจะเชื่อ เป็นไปได้อย่างไร อวี๋ซือหยาเอาอะไรไปลงหนังสือพิมพ์ประจำมณฑล เอาอะไรมาได้รับคัดเลือกเป็นสตรีดีเด่นแปดมีนา

อายุเพิ่งจะยี่สิบเอ็ดปี ผู้หญิงอายุน้อยขนาดนี้จะไปสร้างผลงานสะเทือนเลื่อนลั่นอะไรได้ ต้องโกหกแน่ๆ เจี่ยอี๋หลานไม่เชื่อ หล่อนยังคงปักใจเชื่อว่าในนี้ต้องมีเล่ห์กลตุกติก ตอนนี้อวี๋ซือหยาพลิกกลับมาชนะได้ก็ไม่ได้แปลว่าหล่อนผิด เพียงแต่อวี๋ซือหยามีเบื้องหลังใหญ่โตเกินกว่าที่หล่อนจินตนาการไว้ หล่อนถึงได้แพ้

หล่อนไม่ได้แพ้ให้กับความถูกผิด แต่แพ้ให้กับอำนาจบารมีต่างหาก

ราวกับว่าคิดเช่นนี้แล้วจะปลอบใจตัวเองได้ เจี่ยอี๋หลานจึงเงยหน้าขึ้น ใบหน้าเต็มไปด้วยความขุ่นเคืองไม่ยอมแพ้ ดูเหมือนว่าทำเช่นนี้จะแสดงถึงความมุ่งมั่นว่าจะไม่ยอมก้มหัวให้กับอำนาจบารมีเด็ดขาด

ทว่าน่าเสียดายที่ "เกราะกำบังครบมือ" ของหล่อนไม่มีใครสนใจ และไม่มีใครแยแสเลยสักนิด

อาจารย์จางน่าจะพอรู้หลักจิตวิทยาอยู่บ้าง จึงจงใจเว้นช่วงเวลาให้ทุกคนคิดจินตนาการไปเอง หลังจากทุกคนคิดเตลิดไปไกลแล้ว ถึงได้พูดต่อว่า "นักศึกษาคนใดก็ตามที่มีส่วนร่วมในเรื่องนี้ หากก้าวออกมายอมรับความผิดด้วยตัวเอง ทางมหาวิทยาลัยสามารถผ่อนผันลงโทษได้"

ผ่อนผันลงโทษ ไม่ใช่ไม่เอาความ!

ได้ยินดังนั้น บรรดานักศึกษาต่างมองหน้ากันไปมา ไม่มีใครส่งเสียงสักคน อาจารย์จางบอกว่าผ่อนผันลงโทษ แล้วมันจะผ่อนผันอย่างไรกัน จะถูกบันทึกประวัติลงในแฟ้มประวัติจนส่งผลต่อการจัดสรรงานหลังเรียนจบหรือไม่

แม้นักศึกษาจะได้รับการจัดสรรงานทุกคน ทว่าถูกจัดสรรไปอยู่เมืองเอกประจำมณฑล หรือว่าอำเภอเล็กๆ ในแถบเทือกเขาห่างไกล หรือกระทั่งในคอมมูน เรื่องนี้พูดยากนัก ยิ่งกว่านั้นหลังถูกจัดสรรไปแล้ว หากตนเองไม่ได้มีผลงานโดดเด่นเป็นพิเศษจนสามารถไต่เต้าขึ้นไปได้อย่างรวดเร็ว ก็มีความเป็นไปได้สูงที่จะต้องจมปลักอยู่ที่นั่นไปตลอดชีวิต คิดจะย้ายไปหน่วยงานที่ดีกว่าเดิมนั้นยากเย็นแสนเข็ญ

นี่เป็นเรื่องที่เกี่ยวพันถึงชะตากรรมทั้งชีวิตของพวกเขาเชียวนะ พวกเขาจะไม่เสียใจภายหลังได้อย่างไร

เงียบกริบไปหลายสิบวินาที หูเสวี่ยอิ๋งที่สวมเสื้อโค้ตแคชเมียร์สีอูฐก็พลันลุกขึ้นยืน

ได้ยินเสียงความเคลื่อนไหว ทุกคนต่างหันขวับไปมองหล่อนด้วยความประหลาดใจ

หูเสวี่ยอิ๋งเชิดคางมนขึ้นอย่างถือตัวราวกับเจ้าหญิงตัวน้อย "อาจารย์จางคะ อยู่ไกลขนาดนี้ นอกจากพาดหัวข่าวกับรูปถ่ายแล้ว หนูก็มองเนื้อหาในหนังสือพิมพ์ไม่ชัดเลย ขอดูหนังสือพิมพ์หน่อยได้ไหมคะ"

อาจารย์จางส่งสัญญาณให้หล่อน "ได้สิ มีข้อสงสัยแล้วถามตรงๆ ซึ่งหน้าย่อมไม่มีปัญหาอะไร เธอขึ้นมาบนเวทีได้เลย"

หูเสวี่ยอิ๋งย่ำรองเท้าหนังเสียงดังตึกๆๆ ก้าวขึ้นไปบนโพเดียม สองมือรับหนังสือพิมพ์มาจากอาจารย์จาง กวาดสายตาอ่านเร็วๆ ไปบนเนื้อหา ยิ่งอ่านสีหน้ายิ่งเคร่งขรึม ความยินดีปรีดาปนเปกับความเสียใจภายหลัง

ผ่านไปสองนาที หล่อนก็ส่งหนังสือพิมพ์คืนให้อาจารย์จาง จากนั้นหันขวับไป โค้งคำนับให้อวี๋ซือหยาอย่างนอบน้อมลึกซึ้ง "เพื่อนนักศึกษาอวี๋ซือหยา ฉันขอโทษค่ะ ฉันเองก็เป็นหนึ่งในคนที่ปล่อยข่าวลือ ฉันขอพูดคำว่าขอโทษกับเธอจากใจจริงตรงนี้ค่ะ"

อะไรกันเนี่ย? นี่ใช่หูเสวี่ยอิ๋งคนที่พิถีพิถันที่สุดและหยิ่งทะนงที่สุดในห้องจริงหรือ?

นักศึกษาทั้งสามห้องต่างอ้าปากค้าง สายตาที่มองไปยังหนังสือพิมพ์ยิ่งทวีความอยากรู้อยากเห็น บนนั้นเขียนอะไรไว้กันแน่ ถึงทำให้ท่าทีของหูเสวี่ยอิ๋งเปลี่ยนไปได้ขนาดนี้?

อาจารย์จางพยักหน้าเบาๆ "ดีมาก ทัศนคติที่รู้ว่าผิดแล้วพร้อมแก้ไขของนักศึกษาคนนี้สมควรที่พวกเราทุกคนจะเอาเป็นแบบอย่าง ถึงแม้เธอจะลุกขึ้นมายอมรับเอง แต่เรื่องการลงโทษ มหาวิทยาลัยก็จะยังคงดำเนินการตามกฎระเบียบ"

หูเสวี่ยอิ๋งไม่ได้สนใจเรื่องนั้นเลยสักนิด ดวงตาทั้งสองข้างทอประกายตื่นเต้น จ้องมองอวี๋ซือหยาตาเป็นมัน เมื่อได้ยินอาจารย์บอกว่าให้ลงไปได้ หล่อนก็มองอวี๋ซือหยาอีกแวบหนึ่งอย่างประหม่า "พะ...เพื่อนนักศึกษาอวี๋ซือหยา คนที่ฉันชื่นชมที่สุดก็คือเธอนี่แหละ คิดไม่ถึงเลยว่าจะได้เป็นรูมเมตกับเธอ ขอโทษนะ เธะ...เธออย่าเปลี่ยนหอพักเลยได้ไหม ต่อไปฉันจะยอมฟังเธอทุกอย่างเลย"

พูดจบประโยคนี้ หล่อนก็ไม่กล้ารอรับคำตอบจากอวี๋ซือหยา วิ่งตึกๆๆ กลับลงมาทันที เล่นเอาเพื่อนนักศึกษาคนอื่นตาแทบถลนออกมานอกเบ้า

อาจารย์ชิวเห็นความสงสัยของเหล่านักศึกษา จึงส่ายหน้า "อาจารย์จางครับ ผมเองก็ยังไม่รู้ผลงานของเพื่อนนักศึกษาอวี๋คนนี้เหมือนกัน คุณอย่ามัวแต่อมพะนำอยู่เลย พูดตรงๆ เถอะครับ"

จากนั้นเขาก็หันไปพูดกับนักศึกษาด้านล่างอย่างจริงจังเปี่ยมความหวังดี "ทุกคนสามารถสอบติดมหาวิทยาลัยได้ ล้วนเป็นยอดฝีมือท่ามกลางคนรุ่นเดียวกัน เมื่อเห็นว่าพวกเธอเพิ่งทำผิดเป็นครั้งแรก มหาวิทยาลัยก็จะให้โอกาส หวังว่าทุกคนจะกล้าลุกขึ้นมายอมรับความผิดของตัวเองเหมือนนักศึกษาหญิงเมื่อครู่นี้"

เงียบไปไม่กี่วินาที ก็มีนักศึกษาทยอยลุกขึ้นยืนขอโทษอวี๋ซือหยาติดต่อกัน

ทว่าอวี๋ซือหยากลับพบว่า ในกลุ่มคนเหล่านี้ไม่มีเจี่ยอี๋หลาน คนอื่นก็ช่างเถอะ แต่หล่อนจะไม่มีเอี่ยวเชียวหรือ? จนกระทั่งเพื่อนร่วมห้องสี่คนรวมถึงโหยวลี่หัวกับไป๋ลู่ลุกขึ้นยืนขอโทษและยอมรับความผิดแล้ว เจี่ยอี๋หลานก็ยังคงนั่งนิ่งไม่ไหวติงอยู่ตรงนั้น แถมยังทำหน้าตาโกรธเกรี้ยว ประหนึ่งจะบอกว่า 'พวกเธอหวาดกลัวอำนาจ แต่ฉันจะไม่ยอมเกลือกกลั้วไปกับพวกเธอหรอก'

อาจารย์จางจดชื่อของคนเหล่านี้ไว้ทีละคน จากนั้นจึงเอ่ยถาม "ยังมีอีกไหม? ถ้าไม่มีใครแล้ว งั้นครูจะพูดสักสองสามประโยค ทุกคนไม่ได้สงสัยกันหรอกหรือว่าทำไมครูถึงเลือกเพื่อนนักศึกษาอวี๋ซือหยาเป็นประธานสภานักศึกษา? ครูจะขอแนะนำเพื่อนนักศึกษาอวี๋ให้ทุกคนรู้จักใหม่อีกครั้ง เธอไม่เพียงเป็นนักศึกษาของมหาวิทยาลัยประจำมณฑลของเรา แต่ยังเป็นผู้จัดการโรงงานของฟาร์มเพาะเลี้ยงเป็ดชิงเหออีกด้วย! ครูขอถามทุกคนตรงนี้เลยว่า เธอมีคุณสมบัติพอไหม!"

ประโยคสุดท้ายนั้น เขาแทบจะตะโกนออกมา

คำว่าเป็ดชิงเหอสามคำนี้ดังกระฉ่อนก้องหูยิ่งนัก!

ผู้เข้าสอบรุ่นนี้ ไม่มีใครไม่รู้จักชื่อนี้เลย ตอนที่พวกเขาตามหาชื่อตัวเองบนรายชื่อผู้สอบผ่าน ก็ได้เห็นสามคำนี้อยู่หลายครั้ง ที่พวกเขาสามารถรู้ได้ว่าตัวเองสอบติดหรือไม่ผ่านช่องทางที่เปิดเผยและถูกต้องตามกฎหมายอย่างง่ายดาย ก็เพราะคำว่า "เป็ดชิงเหอ" สามคำนี้นี่เอง

ปลายปีที่แล้ว คดีสวมสิทธิ์รายแรกก็ถูกเปิดโปงออกมาจากฟาร์มเพาะเลี้ยงเป็ดชิงเหอนี่เอง จนส่งผลกระทบไปทั่วทั้งมณฑล ช่วยให้ผู้เข้าสอบยี่สิบกว่าคนได้ชีวิตของตัวเองกลับคืนมา อีกทั้งยังจะช่วยให้ผู้เข้าสอบรุ่นต่อๆ ไปหลังจากนี้ได้รับรู้ผลการรับเข้าเรียนของสถานศึกษาที่ตนสมัคร ช่วยตัดไฟแต่ต้นลมไม่ให้เกิดเรื่องสวมสิทธิ์สอบเข้ามหาวิทยาลัยเช่นนี้ขึ้นได้ในระดับหนึ่ง

พูดได้เลยว่า พวกเขารวมถึงคนรุ่นหลัง ล้วนเป็นผู้ได้รับประโยชน์จากการกระทำในครั้งนี้ของฟาร์มเพาะเลี้ยงเป็ดชิงเหอไม่มากก็น้อย เพื่อนๆ ของพวกเขาที่อยู่ต่างมณฑลอันห่างไกลพอได้ยินเรื่องนี้ ต่างก็อิจฉาพวกเขาจะแย่ ทว่าตอนนี้พวกเขากลับทำอะไรลงไป?

เพียงเพราะความอิจฉาริษยาในใจ เพียงเพราะคำพูดไม่กี่คำของคนอื่น ก็เออออห่อหมกตามเขาไป แล้วมาใส่ร้ายป้ายสีเพื่อนนักศึกษาที่กล้าหาญลุกขึ้นมาต่อสู้เพื่อผลประโยชน์ของพวกเขา และอุทิศตนอย่างไม่เห็นแก่ตัวเช่นนี้!

อันที่จริงเพื่อนนักศึกษาส่วนใหญ่ยังคงเป็นคนซื่อ มีความละอายใจและรู้จักบุญคุณคน

หลังจากตกตะลึงไปชั่วครู่ นักศึกษาชายคนหนึ่งก็ลุกขึ้นยืนแล้วโค้งคำนับขอโทษอวี๋ซือหยาอย่างจริงจัง "ถ้าแม้แต่เพื่อนนักศึกษาอวี๋ยังไม่มีคุณสมบัติพอ ทั้งมหาวิทยาลัยก็คงไม่มีใครมีคุณสมบัติแล้วจริงๆ เป็นผมเองที่ใจแคบ ทางมหาวิทยาลัยจะลงโทษอย่างไร ผมไม่มีข้อโต้แย้งทั้งนั้นครับ!"

เสียงขอโทษและเสียงยอมรับผิดดังขึ้นระงมทั่วห้องเรียน เมื่อเทียบกับเมื่อครู่นี้แล้ว ทุกคนดูจริงใจขึ้นมาก

กระทั่งโหยวลี่หัวยังลุกขึ้นยืน ยอมรับความผิดของตนเองอย่างกระตือรือร้น "อาจารย์จางคะ ข่าวลือพวกนั้นเริ่มหลุดออกมาจากหอพักของพวกเราเป็นที่แรกค่ะ เพราะฉันอิจฉาที่เพื่อนนักศึกษาอวี๋ซือหยาได้เป็นประธานสภานักศึกษา แล้วก็มีเพื่อนบางคนที่มีเรื่องบาดหมางกับอวี๋ซือหยามาก่อนด้วยค่ะ"

"เธอเป็นบ้าไปแล้วเหรอ พูดจาไร้สาระอะไรน่ะ!" เจี่ยอี๋หลานโกรธจนหน้าซีดเผือด โหยวลี่หัวอยากหาเรื่องใส่ตัวเองก็ช่างปะไร แต่ทำไมต้องลากเธอเข้าไปเกี่ยวด้วย

โหยวลี่หัวมองเธอด้วยสายตาเย็นชา "ฉันพูดความจริงทุกคำ"

ประตูวาร์ป: อันดับนิยายยอดนิยม | นิยายแนวยุคสมัย อ่านเอาสะใจ ทะลุมิติเกิดใหม่ โรแมนติก หงเยี่ยซื่อหั่ว

คราวนี้เจี่ยอี๋หลานไม่มีแก่ใจจะไปเอาเรื่องโหยวลี่หัวแล้ว ในหัวของเธอมีเพียงความคิดเดียวคือ แย่แล้ว เธอเองก็เขียนจดหมายร้องเรียนไปด้วย ตอนนั้นไม่ได้คิดเลยว่าทางมหาวิทยาลัยจะให้ความสำคัญขนาดนี้และตรวจสอบอย่างถึงที่สุด เธอจึงไม่ได้เปลี่ยนลายมือของตัวเอง แบบนี้ต้องถูกตรวจเจอแน่ จะทำอย่างไรดี?

เจี่ยอี๋หลานอยากจะโยนหนังสือของตัวเองทิ้งไปเสีย แต่คนมองอยู่เยอะขนาดนี้ เธอจะเอาไปทิ้งที่ไหนได้ อีกทั้งในหอพักยังมีสมุดกับหนังสือที่เธอเคยเขียนเอาไว้ เธอหนีไม่พ้นเลยจริงๆ

จนถึงนาทีนี้ เจี่ยอี๋หลานถึงเพิ่งตระหนักได้ถึงความร้ายแรงของเรื่องราว จึงได้แต่เดินตามไปยังฝ่ายวิชาการด้วยความหวาดผวาสั่นเทา

อาจารย์จางอธิบายสถานการณ์ให้อาจารย์ฝ่ายวิชาการฟัง จากนั้นก็แยกเจี่ยอี๋หลานกับพวกเธอทั้งหกคนออกจากกันเพื่อสอบถามเป็นรายบุคคล เนื่องจากเวลาจำกัด พวกเธอจึงไม่มีโอกาสได้เตี๊ยมคำให้การกัน แต่ละคนไม่รู้ว่าคนอื่นจะพูดอะไร จึงพยายามพูดความจริง หรือไม่ก็พูดแต่เรื่องที่เป็นประโยชน์ต่อตัวเอง

นอกจากเจี่ยอี๋หลานแล้ว อีกห้าคนล้วนยอมรับอย่างรวดเร็วว่าพวกตนอิจฉาและสงสัยว่าตำแหน่งประธานสภานักศึกษาของอวี๋ซือหยาได้มาอย่างไม่ชอบมาพากล จึงได้ปล่อยข่าวลือเรื่องอวี๋ซือหยาออกไป ตอนนั้นไม่ได้คิดอะไรมาก เพียงแค่พูดพล่อยๆ ไม่กี่คำ จากนั้นก็คาดไม่ถึงว่าคนจะบอกต่อๆ กันไป จนท้ายที่สุดยิ่งพูดยิ่งเตลิดเปิดเปิง ทำให้คนรู้กันไปทั่ว

ที่คาดไม่ถึงก็คือ ทั้งห้องพักมีคนเขียนจดหมายร้องเรียนแค่สองคน นอกจากเจี่ยอี๋หลานแล้ว อีกคนหนึ่งก็คือไป๋ลู่ที่ปกติไม่ค่อยแสดงฝีมือ ไม่ได้โดดเด่นอะไร ในทางกลับกัน โหยวลี่หัวคนที่ลงสมัครแล้วไม่ได้รับเลือกซึ่งเดิมทีน่าจะอิจฉาอวี๋ซือหยาที่สุดกลับไม่ได้เขียน

หลังจากถูกตรวจพบ ไป๋ลู่ก็ยอมรับอย่างตรงไปตรงมา เธอแค่รู้สึกว่าตำแหน่งประธานของอวี๋ซือหยาได้มาอย่างไม่โปร่งใส จึงเขียนจดหมายร้องเรียนไป

แม้เจี่ยอี๋หลานจะยอมรับสารภาพแล้วเช่นกัน แต่เมื่อได้ยินว่าตนกับไป๋ลู่จะถูกลงโทษภาคทัณฑ์และคาดโทษไว้ หากภายในสามปีต่อจากนี้ทำผิดกฎระเบียบของมหาวิทยาลัยอีกก็จะถูกไล่ออกทันที ใบหน้าของเธอก็ซีดเผือดลงทันใด คว้าแขนเสื้อของอาจารย์จางพลางอ้อนวอนอย่างน่าเวทนา "อาจารย์คะ ฉันทำผิดไปเพราะไม่รู้เรื่องจริงๆ นะคะ ใครใช้ให้อวี๋ซือหยารู้ทั้งรู้ว่าทำไมตัวเองถึงได้รับเลือก แต่กลับจงใจปิดบังพวกเราล่ะคะ เธอรู้ว่าฉันกับเธอไม่ถูกกัน ต้องจงใจเล่นงานฉันแน่ๆ อาจารย์คะ ช่วยฉันด้วยนะคะ สงสารฉันเถอะค่ะ ลูกชายฉันยังเด็กขนาดนั้น เขาขาดแม่ไม่ได้หรอกนะคะ?"

พูดเสียจนเหมือนกับว่าการลงโทษภาคทัณฑ์นั้นคืออาจารย์บีบให้เธอไปตายอย่างนั้นแหละ

คนสุภาพเรียบร้อยอย่างอาจารย์จางยังถึงกับโมโหจนหลุดหัวเราะ "เธอพูดเหมือนกับว่าอวี๋ซือหยาเป็นคนบีบคอให้เธอปล่อยข่าวลือกับเขียนจดหมายร้องเรียนอย่างนั้นแหละ!"

เจี่ยอี๋หลานสะอึกไป เมื่อเห็นว่าไม้นี้ใช้ไม่ได้ผลก็ร้องไห้โฮออกมาทันที "อาจารย์คะ ฉันรู้ผิดแล้วค่ะ ฉันไม่ได้ตั้งใจจริงๆ ก็ฉันไม่รู้นี่คะ ใครๆ ก็บอกว่าคนไม่รู้ย่อมไม่ผิด อาจารย์ยกโทษให้ฉันสักครั้งเถอะนะคะ ต่อไปฉันจะไม่กล้าอีกแล้ว ที่บ้านฉันยากจน แถมยังต้องเลี้ยงลูกอีกคน ถ้ามีมลทินจากการถูกลงโทษนี้ติดตัวไป วันหน้าจะทำอย่างไรล่ะคะ อาจารย์คะ สงสารฉันเถอะค่ะ!"

พูดพลางก็หันไปขอร้องอวี๋ซือหยาอีก "เพื่อนนักศึกษาอวี๋ซือหยา พวกเราอยู่ห้องพักเดียวกันแท้ๆ พวกเราไม่ได้ตั้งใจสักหน่อย ก็แค่พูดไปเรื่อยเปื่อยไม่กี่คำ ใครจะรู้ว่าจะกลายเป็นเรื่องเอิกเกริกขนาดนี้ เห็นแก่ที่พวกเราอยู่ห้องเดียวกันเถอะนะ เธออย่าถือสาหาความกับฉันเลย เธอช่วยพูดกับอาจารย์จางให้ฉันสักสองสามคำได้ไหมคะ"

อวี๋ซือหยาก็แทบจะยอมแพ้กับตรรกะของหล่อนเหมือนกัน ทำไมตอนแรกหล่อนไม่เห็นแก่ที่อยู่ห้องเดียวกันแล้วพูดจาให้สร้างสรรค์บ้างล่ะ!

กระทั่งหูเสวี่ยอิ๋งก็ยังทนดูไม่ไหว "พอได้แล้ว เจี่ยอี๋หลาน เธอพูดวนไปวนมาอยู่แค่นี้ ทำเหมือนกับว่าถ้าคนอื่นไม่ยกโทษให้เธอ ไม่ยอมตามใจเธอ ไม่ตอบรับเธอ ก็กลายเป็นคนบาปหนาทำผิดมหันต์ไปเสียอย่างนั้น ตอนที่เธอพูดจาเหน็บแนมประชดประชันว่าร้ายอวี๋ซือหยาอยู่ในห้องพัก ทำไมถึงไม่คิดถึงวันนี้บ้างล่ะ"

เจี่ยอี๋หลานแทบไม่อยากเชื่อว่าหูเสวี่ยอิ๋งจะโผล่มาช่วยอวี๋ซือหยา หล่อนจึงพูดด้วยความโมโหว่า "สมองเธอมีปัญหาหรือเปล่า เธอโดนทัณฑ์บนนะ ฉันกำลังช่วยพวกเธออยู่แท้ๆ พวกเธอไม่ช่วยฉันพูดยังพอว่า ยังจะไปเข้าข้างหล่อนอีก แล้วหล่อนยกโทษให้พวกเธอไหมล่ะ ก็ยังมองพวกเธอโดนลงโทษตาปริบๆ เหมือนกันนั่นแหละ"

หูเสวี่ยอิ๋งไม่แคร์เลยสักนิด "นั่นก็เพราะฉันเป็นคนพูดจาไม่ดีใส่เขาก่อน ฉันทำผิด ทางมหาวิทยาลัยลงโทษฉัน ก็ถูกต้องแล้วนี่"

พอมองดูอีกสี่คนที่เหลือ แม้จะไม่ถึงกับมองว่าการถูกลงโทษไม่ใช่เรื่องใหญ่อย่างหูเสวี่ยอิ๋ง แต่ก็ไม่มีใครคิดจะก้าวออกไปเรียกร้องอะไรเลยสักคน

พวกหล่อนไม่รู้หรือไงว่าการแบกรับโทษทัณฑ์บนร้ายแรงขนาดนี้ ตอนเรียนจบจะกระทบต่อการจัดสรรงานของพวกหล่อนอย่างหนักหนาสาหัส พวกหล่อนอาจจะถูกส่งไปทำงานในพื้นที่ทุรกันดารห่างไกลความเจริญเลยก็ได้

อาจารย์จางเองก็สังเกตเห็นแล้วว่า นักศึกษาหญิงที่ชื่อเจี่ยอี๋หลานคนนี้จิตใจคับแคบ อีกทั้งยังไม่ตระหนักถึงความผิดของตัวเองเลยสักนิด ยิ่งไม่มีความสำนึกผิดและคิดจะปรับปรุงตัวเลยแม้แต่น้อย สำหรับนักศึกษาที่ดื้อดึงไม่ยอมรับฟังเช่นนี้ อาจารย์จางไม่ชอบเอามากๆ

เขาจึงเอ่ยปากออกมาตรงๆ ว่า "เพื่อนนักศึกษาเจี่ยอี๋หลาน เธออยากจะถูกไล่ออกไปเลยใช่ไหม"

ได้ยินคำนี้ เจี่ยอี๋หลานก็ตัวสั่นเทิ้ม หล่อนหุบปากสั่นระริกทันที ไม่กล้าพูดอะไรอีก

อาจารย์จางถึงค่อยพูดต่อว่า "โทษของพวกเธอความจริงแล้วสามารถลงให้หนักกว่านี้ได้ แต่ทางมหาวิทยาลัยเห็นว่ากว่าพวกเธอจะสอบติดมหาวิทยาลัยมาได้นั้นไม่ใช่เรื่องง่าย ไม่อยากให้อนาคตของพวกเธอต้องพังทลายลงเพราะเรื่องนี้ ถ้าพวกเธอยังมีความเห็นแย้งกับบทลงโทษของทางมหาวิทยาลัย เช่นนั้นก็ส่งเรื่องไปยังสำนักการศึกษาหรือไม่ก็แจ้งความ ให้บุคคลภายนอกมาจัดการ!"

หากเป็นแบบนั้นจริง เรื่องจะไม่ยิ่งบานปลายหรอกหรือ พวกหล่อนคงได้มีชื่อเสียงโด่งดังแน่ แต่เป็นชื่อเสียงฉาวโฉ่

พวกหูเสวี่ยอิ๋งเกลียดเจี่ยอี๋หลานเข้าไส้จริงๆ พวกหล่อนมีความผิดจริงอยู่หรอก แต่ถ้าไม่ใช่เพราะเจี่ยอี๋หลานคอยราดน้ำมันเข้ากองไฟอยู่ในห้องพัก เรื่องมันจะลุกลามใหญ่โตขนาดนี้ไหม ทำผิดก็ยอมรับผิดสิ จนถึงตอนนี้หล่อนยังไม่ยอมรามือ ทำตัวราวกับตัวเองเป็นผู้เสียหาย ทั้งยังพลอยลากทุกคนให้เดือดร้อนไปด้วย

เมื่อเห็นว่าทุกคนเงียบเสียงกันหมดแล้ว อาจารย์จางจึงประกาศบทลงโทษของทางมหาวิทยาลัยต่อ "เจี่ยอี๋หลานและไป๋ลู่ ให้อยู่ในสถานะภาคทัณฑ์รอดูความประพฤติ โหยวลี่หัว หูเสวี่ยอิ๋ง...ทั้งสี่คนถูกบันทึกความผิดขั้นร้ายแรง ให้พวกเธอทั้งหกคนเขียนจดหมายสำนึกผิดมาคนละหนึ่งฉบับ นำมาส่งในวันจันทร์หน้า เพื่อนนักศึกษาอวี๋ซือหยา ในฐานะผู้เสียหาย เธอมีอะไรจะพูดไหม"

อวี๋ซือหยายิ้มพลางกล่าวว่า "ขอบคุณทางมหาวิทยาลัยที่คืนความยุติธรรมให้ฉันค่ะ ฉันยังมีข้อเรียกร้องอีกหนึ่งข้อ อยากจะขอให้นักศึกษาทั้งหกท่านนี้ นำจดหมายร้องเรียนทั้งหมดไปติดประกาศไว้บนบอร์ดประชาสัมพันธ์ ตรงข้างๆ หนังสือแต่งตั้งของฉันค่ะ!"

"ซือหยา เธอ..." หูเสวี่ยอิ๋งมองหล่อนอย่างไม่เข้าใจ ทำไมหล่อนถึงทำแบบนี้ คิดดูก็รู้ว่าเนื้อความในจดหมายร้องเรียนเหล่านั้นจะน่าเกลียดแค่ไหน ต้องมีการคาดเดาในแง่ร้ายสารพัดอย่างแน่นอน นี่ไม่เท่ากับเอาตัวเองไปขึ้นเขียงย่างไฟหรอกหรือ

อาจารย์จางหรี่ตาลง คิดทบทวนครู่หนึ่งแล้วถามว่า "กำหนดระยะเวลาไหม"

นักศึกษาหญิงทั้งหกคนต่างคาดเดาเจตนาที่อวี๋ซือหยาทำเช่นนี้ไม่ออก

แต่อาจารย์จางอาบน้ำร้อนมาก่อน ย่อมเข้าใจเจตนาของอวี๋ซือหยาได้ในทันที มิน่าเล่าหล่อนถึงก่อตั้งและบริหารโรงงานได้ตั้งแต่อายุน้อยๆ เพียงความเฉียบแหลมในการคว้าทุกโอกาสเช่นนี้ก็ไม่ใช่สิ่งที่คนทั่วไปจะทำได้แล้ว หากหล่อนไม่เอ่ยขึ้นมา ตัวเขาก็คงคิดไม่ถึงขั้นนี้เหมือนกัน

วันนี้หนังสือพิมพ์ประจำมณฑลส่งมาถึงมหาวิทยาลัยแล้ว ตอนนี้อาจารย์และนักศึกษาจำนวนมากได้เห็นข่าว ย่อมต้องอยากรู้อยากเห็นเกี่ยวกับคนชื่ออวี๋ซือหยาเป็นธรรมดา เดี๋ยวพอเสียงตามสายประชาสัมพันธ์อีกรอบ ทุกคนก็จะยิ่งประทับใจฝังลึก ที่แท้เพื่อนนักศึกษาผู้เป็นตำนานคนนี้ก็อยู่ที่มหาวิทยาลัยเรานี่เอง แถมยังต้องมาทนรับความอยุติธรรมถึงขนาดนี้

ทุกคนจะพากันรู้สึกไม่เป็นธรรมแทนเธอ จากนั้นพอได้ยินว่าพวกตัวการจะมาติดจดหมายร้องเรียนที่บอร์ดประกาศตอนบ่ายโมงตรง ทุกคนต้องแห่กันไปดูแน่นอน และเมื่อได้เห็นการคาดเดาปองร้ายสารพัดในจดหมายร้องเรียน ย่อมต้องจุดประกายความโกรธแค้นของเหล่านักศึกษา ยิ่งพวกเขาโกรธแค้น ยิ่งโมโห ก็จะยิ่งเชื่อมั่นในตัวอวี๋ซือหยา รู้สึกว่าเธอไม่ควรต้องมาเจอเรื่องเช่นนี้ รู้สึกอยุติธรรมแทนเธอ และเข้าข้างเธอโดยธรรมชาติ!

ด้วยวิธีนี้ ชื่อเสียงและความนิยมของอวี๋ซือหยาในมหาวิทยาลัยก็จะทะยานขึ้นสู่อีกระดับ สามารถสั่งการอะไรทีเดียวก็มีคนขานรับนับร้อยได้อย่างง่ายดาย วันหน้าหากสภานักศึกษาคิดจะทำเรื่องที่มีประโยชน์เป็นชิ้นเป็นอัน ทุกคนก็จะยิ่งพร้อมใจสนับสนุนประธานที่เป็นศูนย์รวมใจผู้นี้

เพียงแต่นักศึกษาหญิงไม่กี่คนนี้ ต่อไปคงจะต้องกลายเป็นเป้าสายตาให้คนอื่นชี้นิ้วชี้หน้าไปอีกนาน ต้องใช้ชีวิตอยู่ใต้สายตาแปลกๆ ของผู้อื่น แต่นี่ก็เป็นผลกรรมที่พวกหล่อนก่อขึ้นเอง หวังว่าหลังจากผ่านบทเรียนครั้งนี้ พวกหล่อนจะจำไว้เป็นบทเรียนและกลับตัวกลับใจได้

แม้จะตกใจในความเฉียบแหลมที่คนทั่วไปยากจะเทียบเคียงของอวี๋ซือหยา แต่สำหรับคณะกรรมการสันนิบาตเยาวชนแล้ว การที่สภานักศึกษารุ่นแรกจะทำงานได้ดีหรือไม่นั้นมีความสำคัญต่องานในภายภาคหน้าอย่างยิ่ง เขาย่อมสนับสนุนการตัดสินใจของอวี๋ซือหยา และเขาก็เชื่อมั่นว่า อวี๋ซือหยาเป็นคนฉลาด ต่อให้ชื่อเสียงโด่งดังเพียงใด ยามทำสิ่งใดก็ต้องปรึกษาหารือกับทางมหาวิทยาลัยก่อน ไม่ทำอะไรล้ำเส้นเกินไปอย่างแน่นอน

เขาจึงตอบตกลงตามคำขอของอวี๋ซือหยาอย่างเต็มใจยิ่ง ทั้งยังประกาศผ่านเสียงตามสายชี้แจงว่าการเลือกตั้งสภานักศึกษาไม่มีการเล่นตุกติกเบื้องหลังใดๆ ทุกอย่างเป็นไปตามระเบียบขั้นตอน หลังจากนั้นก็ยังอธิบายอย่างละเอียดถึงการที่อวี๋ซือหยาถูกโจมตีด้วยความรุนแรงทางวาจา เพื่อปลุกเร้าความโกรธแค้นและความรู้สึกร่วมของนักศึกษาให้มากยิ่งขึ้น

พวกของเจี่ยอี๋หลานทั้งหกคนตอนแรกยังไม่ค่อยคิดว่าการไปติดจดหมายร้องเรียนที่บอร์ดประกาศจะเป็นเรื่องใหญ่อะไร รอจนกินข้าวเที่ยงเสร็จ ทั้งหกคนแบ่งเป็นสามคู่ เดินมาถึงใต้บอร์ดประกาศก็ต้องตกใจแทบสิ้นสติ

บอร์ดประกาศที่ปกติเงียบเหงา บัดนี้กลับมีนักศึกษายืนล้อมแน่นขนัด พลางวิพากษ์วิจารณ์และชี้นิ้วชี้หน้ากันเซ็งแซ่ พอมองเห็นพวกหล่อนทั้งหกคนปรากฏตัว ฝูงชนก็พลันตื่นตัวฮือฮาขึ้นมาทันที

"นี่น่ะเหรอรูมเมตทั้งหกคนของประธานอวี๋ หน้าตาก็ดูเป็นผู้เป็นคน ทำไมจิตใจถึงได้ร้ายกาจขนาดนี้ แม้แต่คนดีๆ อย่างประธานอวี๋ยังใส่ร้ายป้ายสีได้ มโนธรรมไม่สะกิดใจกันบ้างรึไง"

"นั่นสิ รูมเมตฉันคนหนึ่งมาจากคอมมูนหงอวิ๋น คอมมูนที่เป็ดชิงเหอตั้งอยู่นั่นแหละ เขาบอกว่าหนังสือพิมพ์ไม่ได้พูดเกินจริงแม้แต่นิดเดียว ประธานอวี๋ดียิ่งกว่าที่ลงในหนังสือพิมพ์เสียอีก ตอนเปิดโรงงานไม่มีความเห็นแก่ตัวเลยสักนิด ญาติพี่น้องของเธอไม่มีใครได้เข้ามาอยู่ในโรงงานเลยสักคน คนที่เสียสละเพื่อส่วนรวมขนาดนี้ยังโดนใส่ร้ายได้ลงคอเหรอ"

"ใช่แล้ว ห้องเรามีเพื่อนคนหนึ่งก็คือเพื่อนแซ่ฉู่คนที่เคยโดนซ่อนหนังสือแจ้งผลการคัดเลือกเข้าเรียนคนนั้น เขาบอกว่าตอนนั้นประธานอวี๋พาเขาและเจ้าหน้าที่ในโรงงานอีกคน วิ่งเต้นไปคอมมูน ไปในอำเภอ ไปช่วยตรวจคะแนนและตามหาหนังสือแจ้งผลการคัดเลือกให้เขาทุกหนทุกแห่ง พอเรื่องไม่คืบหน้า ถึงได้ยอมใช้เส้นสายส่วนตัวติดต่อนักข่าวของหนังสือพิมพ์ประจำมณฑลมาทำข่าวเรื่องนี้ เพื่อการนี้ ประธานอวี๋ยังยอมควักเงินหลายพันหยวนจากฟาร์มเพาะเลี้ยงเพื่อขอให้หนังสือพิมพ์ประจำมณฑลออกฉบับพิเศษประกาศรายชื่อผู้สอบติดมหาวิทยาลัยอีกด้วย ประธานอวี๋ผู้มีน้ำใจเปี่ยมล้นขนาดนี้ยังถูกใส่ร้ายได้ ผู้หญิงพวกนี้จิตใจชั่วช้าเกินไปแล้ว!"

"ลูกพี่ลูกน้องของเพื่อนฉันก็เพราะประธานอวี๋ถึงได้หนังสือแจ้งผลการคัดเลือกเข้าเรียนคืนมา ครอบครัวของเพื่อนฉันต่างซาบซึ้งในบุญคุณของเธอมาก ยกย่องเธอเป็นผู้มีพระคุณ ยังบอกอีกว่าพอถึงช่วงปิดเทอมฤดูร้อนจะเดินทางไปขอบคุณประธานอวี๋ที่ฟาร์มเพาะเลี้ยงเป็ดชิงเหอโดยเฉพาะ ถ้าพวกเขารู้ว่าประธานอวี๋อยู่ที่มหาวิทยาลัยประจำมณฑลของเราล่ะก็ จะต้องเสียดายแทบตายแน่ๆ ที่ตอนนั้นไม่ได้สมัครสอบเข้ามหาวิทยาลัยประจำมณฑล!"

"เฮ้อ คนพวกนี้อยู่ในกองสุขแท้ๆ กลับไม่รู้ค่า ช่างโชคดีได้อยู่หอพักเดียวกับประธานอวี๋ ดันมาเล่นตุกติกแบบนี้เสียได้ ทำไมฉันถึงไม่มีโชคแบบนั้นบ้างนะ"

ได้ยินเสียงวิพากษ์วิจารณ์สารพัดดังมาจากด้านหลัง ทั้งหกคนรวมถึงเจี่ยอี๋หลานรู้สึกเหมือนถูกถอดเสื้อผ้าออกจนหมดแล้วมายืนอยู่กลางแดดจ้า ใบหน้าร้อนผ่าว ทั้งเสียใจภายหลังทั้งอับอายขายหน้า และรู้สึกอึดอัดทรมานไปหมดทั้งหัวใจ

พวกเธออยู่ด้วยกันตั้งหกคนยังอับอายขายหน้าถึงเพียงนี้ นึกภาพดูก็รู้ว่าตอนที่อวี๋ซือหยาต้องทนรับการรบกวนจากข่าวลือสารพัดเพียงลำพัง เดินไปไหนก็มีแต่คนมองด้วยสายตาแปลก ๆ คอยซุบซิบนินทาอยู่ลับหลัง เธอจะต้องอึดอัดทรมานใจขนาดไหน

นอกจากเจี่ยอี๋หลานแล้ว อีกห้าคนที่เหลือต่างเริ่มทบทวนตัวเอง ในเวลานี้เองที่พวกเธอได้สัมผัสอย่างแท้จริงว่าคำนินทาว่าร้ายนั้นทำร้ายคนได้ลึกซึ้งเพียงใด และตระหนักได้จริง ๆ ว่าตนเองทำผิดไปแล้ว บางครั้งข่าวลือที่หลุดจากปากไปโดยไม่คิดสร้างบาดแผลให้คนอื่นไม่ได้น้อยไปกว่ามีดไม้จริง ๆ เลย

หากจะบอกว่าตอนแรกพวกเธอรู้สึกเสียใจและละอายใจเพราะฐานะของอวี๋ซือหยา เช่นนั้นในวินาทีนี้ ด้วยความที่ได้เจอกับตัว พวกเธอถึงเข้าใจอย่างแท้จริงว่าตนเองผิดตรงไหน และผิดไปมหันต์เพียงใด

คนทั้งหกทนรับสายตานับร้อยนับพันคู่ที่จับจ้อง แปะจดหมายร้องเรียนทีละหน้า ๆ ล้อมรอบกระดาษประกาศของสภานักศึกษา จนเต็มบอร์ดประชาสัมพันธ์ไปหมด

คำเยาะเย้ยและใส่ร้ายป้ายสีเหล่านี้ จะยิ่งปลุกเร้าให้นักศึกษาอีกนับไม่ถ้วนหันมาสนับสนุนอวี๋ซือหยา!

เรื่องวุ่นวายในมหาวิทยาลัยอวี๋ซือหยาไม่ได้ใส่ใจมากนัก ตอนนี้ชื่อเสียงของเธอในมหาวิทยาลัยกำลังร้อนแรงเกินไป เธอไม่อยากไปที่บอร์ดประชาสัมพันธ์เพื่อเป็นลิงกอริลลาให้คนมุงดูหรอกนะ

ตอนเที่ยง เธอไม่ได้กินข้าวกลางวันในมหาวิทยาลัยด้วยซ้ำ เลิกเรียนก็ตรงดิ่งออกไปข้างนอก พอเดินผ่านร้านอาหารของรัฐก็ซื้อซาลาเปามาสองลูก กินประทังความหิวคู่กับน้ำต้มสุกเย็น ในที่สุดก็มาถึงสำนักพิมพ์ก่อนบ่ายโมงจนได้

ลู่หมิงฮุ่ยยิ้มพลางเชิญเธอเข้ามาในห้องทำงาน "กินข้าวมาหรือยังคะ"

อวี๋ซือหยาขยับศีรษะปฏิเสธ วางหนังสือพิมพ์ลงบนโต๊ะทำงานของอีกฝ่าย "บรรณาธิการลู่ เรื่องนี้ฉันดันเป็นคนสุดท้ายที่รู้ คุณนี่เก็บงำความลับเก่งจริง ๆ เลยนะคะ"

หลังจากสัมภาษณ์เดี่ยวคราวนั้น ก็ไม่เคยเห็นลงหนังสือพิมพ์เสียที อวี๋ซือหยายังนึกว่าเรื่องนี้พับเก็บไปแล้วเสียอีก ใครจะรู้ว่าลู่หมิงฮุ่ยกำลังซุ่มเตรียมปล่อยไม้เด็ดแบบนี้

ลู่หมิงฮุ่ยพูดพร้อมรอยยิ้มตาหยี "ก็แค่อยากสร้างความประหลาดใจให้คุณไม่ใช่เหรอคะ"

ลู่หมิงฮุ่ยหุบรอยยิ้มหยอกล้อลง แล้วพูดอย่างจริงจังว่า "ตอนนั้นที่สัมภาษณ์เดี่ยวคุณเสร็จ เดิมทีฉันตั้งใจว่าจะลงตีพิมพ์หลังจากนั้นไม่กี่วัน แต่ต่อมาพอไปสัมภาษณ์ที่สหพันธ์สตรีประจำมณฑล ได้ยินสหายจากสหพันธ์สตรีเล่าว่า สหายหญิงที่ปีนี้พวกเธอตั้งใจจะเสนอชื่อเข้าคัดเลือกสตรีตัวอย่างแปดมีนาคมเกิดมีปัญหาขึ้นมาน่ะค่ะ ถูกตรวจพบว่ามีญาติในครอบครัวเคยอยู่ในทีมคณะกรรมการปฏิวัติ ผลงานของเธอล้วนได้อีกฝ่ายช่วยกุเรื่องเท็จให้จนค่อย ๆ ไต่เต้าขึ้นมา คนแบบนี้จะส่งชื่อไปได้ยังไง แต่จะเปลี่ยนคนกะทันหันก็ยังหาคนที่เหมาะสมไม่ได้ ฉันก็เลยแนะนำคุณให้พวกเธอไป"

"ทั้งผลงานทั้งประวัติตัวตนของคุณไม่มีปัญหาอะไรเลย งานการสารพัดที่คุณทำก็ล้วนมีความหมายในเชิงก้าวหน้าพัฒนา อีกอย่างคุณก็เคยทำงานในสหพันธ์สตรีมาก่อน สหายของสหพันธ์สตรีประจำมณฑลถูกใจคุณมาก ตอบตกลงทันทีเลยค่ะ แต่ก็ไม่รู้ว่าส่งชื่อขึ้นไปแล้วจะได้รับคัดเลือกหรือเปล่า แถมคุณยังไปอยู่มหาวิทยาลัย ที่นั่นไม่มีโทรศัพท์ ฉันก็ติดต่อคุณไม่สะดวก เลยกะว่าจะรอให้มีข่าวที่แน่นอนก่อนค่อยแจ้ง จะได้ไม่ทำให้คุณดีใจเก้อ ทว่าพอกระดาษผลยืนยันลงมาเมื่อไม่กี่วันก่อน ฉันก็ดันติดปั่นรายงานชิ้นหนึ่งอยู่พอดี ไม่มีเวลาไปหาคุณที่มหาวิทยาลัย คิดว่าเรื่องนี้ไม่ใช่เรื่องเสียหายอะไร ก็เลยไม่ได้ไปบอกล่วงหน้าน่ะค่ะ"

ลู่หมิงฮุ่ยไม่ได้จงใจจริง ๆ นั่นแหละ อีกอย่างถ้าพูดกันตามตรง ก็เป็นเธอเองที่ได้ประโยชน์ หากไม่มีการแนะนำของลู่หมิงฮุ่ย เธอคงไม่มีแม้แต่โอกาสที่จะได้ตำแหน่งเกียรติยศนี้ด้วยซ้ำ ถ้าเธอยังจะตัดพ้อต่อว่าอีก ก็คงเข้าข่ายได้คืบจะเอาศอก ทำเป็นได้ดีแล้วยังบ่น

อวี๋ซือหยาจึงพูดด้วยความจริงใจ "ขอบคุณมากนะคะบรรณาธิการลู่!"

ตำแหน่งเกียรติยศเหล่านี้อย่าได้ดูแคลนว่าไม่มีผลประโยชน์เป็นชิ้นเป็นอัน และดูเหมือนมีความหมายเชิงสัญลักษณ์มากกว่าประโยชน์ใช้สอยจริง ทว่าในการทำงานต่อไปในภายหน้า โดยเฉพาะยามต้องติดต่อประสานงานกับหน่วยงานรัฐที่เกี่ยวข้อง มันกลับมีประโยชน์อย่างมหาศาล ตอนนี้ได้ทั้งสตรีตัวอย่างแปดมีนาคม ทั้งกรรมกรตัวอย่างประจำมณฑลแล้ว การที่เธอจะเดินหน้าทำงานในเมืองมณฑลก็จะราบรื่นขึ้นมาก อย่างเช่นเวลาไปเจรจาเรื่องงาน หากคนอื่นไม่ไว้วางใจโรงงานเล็ก ๆ จากชนบทของพวกเธอ เธอแค่งัดเอาเกียรติประวัติอันเจิดจ้าตระการตาเป็นพรืดนี้ออกมา คนอื่นก็ต้องยอมมองเธอด้วยความเกรงใจขึ้นอีกหลายส่วน

ลู่หมิงฮุ่ยควงปากกาในมือ "ไม่ต้องขอบคุณหรอกค่ะ เป็นเพราะตัวคุณยอดเยี่ยมมากจริง ๆ คุณสะท้อนคำกล่าวของท่านผู้นำที่ว่า 'สตรีสามารถค้ำจุนฟ้าได้ครึ่งหนึ่ง' ออกมาได้อย่างแท้จริง ทำให้ฉันประทับใจ ทำให้สหายในสหพันธ์สตรีประทับใจ พวกเราต้องการสหายหญิงแบบคุณอีกมากเลยค่ะ!"

"ฉันจะพยายามค่ะ" อวี๋ซือหยาก็ยิ้มเช่นกัน การที่งานและความทุ่มเทของตัวเองได้รับการยอมรับ ไม่มีเรื่องไหนจะสร้างความภาคภูมิใจได้มากไปกว่านี้อีกแล้ว

ทั้งสองคุยกันต่ออีกไม่กี่ประโยค ตอนบ่ายอวี๋ซือหยายังต้องเข้าเรียนจึงไม่กล้าอยู่นาน พอถึงเวลาบ่ายโมงสิบห้านาที เธอก็ลุกขึ้นยืน "ฉันต้องกลับไปเรียนแล้วค่ะ บรรณาธิการลู่ ฉันขอตัวก่อนนะคะ มีเวลาว่างพวกเราค่อยเจอกันใหม่ จริงสิ เดี๋ยวพอหน้าร้านสาขาสองสร้างเสร็จ ฉันจะติดโทรศัพท์ไว้ที่นั่น ต่อไปถ้าคุณมีธุระอะไรก็โทรไปที่นั่นได้ ฉันแวะไปที่ร้านบ่อย ๆ แล้วจะโทรกลับหาคุณค่ะ"

"ได้เลย เป็ดชิงเหอของพวกเธอนี่ทำยิ่งใหญ่ขึ้นเรื่อย ๆ จริง ๆ กำลังจะเปิดหน้าร้านสาขาสองแล้ว คิดถึงตอนที่ฉันไปครั้งแรก โรงงานของพวกเธอยังเป็นแค่โรงงานเล็ก ๆ ที่มีคนไม่ถึงร้อยคน โรงงานก็ซอมซ่อมาก เธอเก่งจริง ๆ" ลู่หมิงฮุ่ยอดทอดถอนใจไม่ได้

อวี๋ซือหยายิ้มพลางกล่าวตาม "นั่นสิคะ สองปีกว่าผ่านไปเร็วขนาดนี้แล้ว"

พวกเธอกลายเป็นเพื่อนเก่ากันไปแล้ว

ผ่านไปหลายวัน กระแสเรื่องที่อวี๋ซือหยาได้เป็นประธานและถูกใส่ร้ายป้ายสีถึงค่อย ๆ ซาลงจากมหาวิทยาลัยประจำมณฑล

ชีวิตของอวี๋ซือหยากลับสู่ภาวะปกติ หลายวันมานี้เธอไม่ได้กลับหอพักเลย ข้อแรกเพราะยุ่ง ข้อสองก็เพราะไม่อยากให้ทุกคนต้องอึดอัดกันเปล่า ๆ

ชุยเหมยเคยเอ่ยกับอวี๋ซือหยาอยู่หลายครั้งว่าพวกผู้หญิงในห้องพักต่างถามว่าเมื่อไหร่เธอจะกลับไป ทั้งยังบอกว่าอยากจะขอโทษเธอเป็นการส่วนตัว

อวี๋ซือหยาปฏิเสธไปด้วยเหตุผลว่างานยุ่งเรื่องเรียนก็ยุ่ง ทั้งยังบอกว่าพวกเธอได้ขอโทษต่อหน้าไปแล้ว ไม่จำเป็นต้องขอโทษซ้ำอีก เรื่องนี้ก็ถือว่าผ่านไปแล้ว

หลังจากนั้น ชุยเหมยก็ไม่เคยพูดถึงเรื่องในหอพักอีก อวี๋ซือหยาก็ไม่ได้ใส่ใจ เพราะเธอมีเรื่องสำคัญกว่านั้น นั่นก็คือการเรียกประชุมสโมสรนักศึกษา

อยู่ในตำแหน่งใด ก็ต้องทำงานในหน้าที่นั้นและทำหน้าที่ให้เต็มกำลัง ในเมื่อมารับตำแหน่งประธานสโมสรนักศึกษาแล้ว เธอก็ต้องทำหน้าที่ของประธานให้สมบูรณ์ จะให้สโมสรนักศึกษาก่อตั้งขึ้นมาแล้วแต่ยังไม่โผล่หน้า แม้แต่การประชุมสักครั้งก็ยังไม่จัดขึ้นได้อย่างไร

หลังจากคำนวณตารางเวลาแล้ว อวี๋ซือหยาก็ส่งการแจ้งเตือนไปยังสมาชิกสโมสรนักศึกษาทุกคนว่าจะมีการประชุมในคืนวันเสาร์เวลาทุ่มตรง

พอถึงเวลา เธอเดินเข้าไปในห้องประชุม สมาชิกของสโมสรนักศึกษาก็มากันพร้อมหน้าแล้ว

เนื่องจากเป็นคณะทำงานชุดแรก กฎระเบียบต่าง ๆ จึงยังไม่สมบูรณ์พร้อมนัก บุคลากรก็เน้นความเรียบง่าย มีเพียงสิบกว่าคนเท่านั้น อวี๋ซือหยารู้จักแค่สองคน คนหนึ่งคือหัวหน้าแผนกประชาสัมพันธ์สวีเจียเจีย อีกคนคือหมิ่นเจาหัวหน้าห้องของชั้นเรียนเธอ ซึ่งเขาเป็นหัวหน้าแผนกวิเทศสัมพันธ์

อวี๋ซือหยาเดินไปนั่งที่หัวโต๊ะ หลังจากนั่งลงแล้วก็นำสมุดกับปากกาออกมาวางตรงหน้า แล้วประกาศเปิดการประชุมท่ามกลางสายตาของทุกคน "วันนี้เป็นการประชุมครั้งแรกของสโมสรนักศึกษาพวกเรา ทุกคนทำความรู้จักกันก่อนนะคะ ฉันขอแนะนำตัวก่อน ฉันชื่ออวี๋ซือหยา มาจากภาควิชาเศรษฐศาสตร์ เริ่มจากทางซ้ายมือของฉัน ตอนที่ทุกคนแนะนำตัว พยายามบอกจุดเด่นหรือความถนัดของตัวเองด้วยนะคะ เพื่อความสะดวกในการจัดสรรงานในภายหลัง"

ทางซ้ายมือของเธอคือนักศึกษาจากฝ่ายเลขานุการ เป็นหญิงสาวที่มีรอยยิ้มหวานหยดย้อย ชื่อโจวเจียฉี เธอถนัดการเขียนเอกสารรายงานเป็นอย่างมาก ตอนอยู่หน่วยงานเดิมก็ทำงานเป็นเลขาฯ ประจำสำนักงาน

อวี๋ซือหยาจดชื่อลงในสมุด แล้วเขียนความถนัดไว้ด้านหลัง

สมาชิกแนะนำตัวกันทีละคน หลังจากทำความรู้จักกันคร่าว ๆ แล้ว อวี๋ซือหยาก็วางปากกาลง มองทุกคนพลางพูดว่า "ดีมากค่ะ ตอนนี้ทุกคนมีความรู้จักกันในเบื้องต้นแล้ว จะได้สะดวกต่อการดำเนินงานขั้นต่อไปของพวกเรา ฉันเป็นคนพูดตรงไปตรงมา ไม่ชอบพูดจาเวิ่นเว้อ ต่อไปใครมีความเห็นอะไรก็เสนอฉันได้โดยตรง หรือจะเขียนจดหมายส่วนตัวมาให้ฉันก็ได้เหมือนกันค่ะ"

"ได้ครับท่านประธาน แล้วเขียนจดหมายรักได้ไหมครับ" หมิ่นเจายกมือขึ้นพูดล้อเล่น เรียกเสียงหัวเราะลั่นจากเพื่อนนักศึกษาหลายคน

อวี๋ซือหยาทำหน้าขึงขัง "ไม่ได้ค่ะ เพราะประธานของพวกคุณแต่งงานแล้ว ใครเขียนจดหมายรักถือว่าทำลายการสมรสของทหาร ใครอยากเขียนรายงานสำนึกผิดโดนบันทึกความผิดก็เชิญเขียนได้เลย!"

หา?

ทุกคนมองอวี๋ซือหยาด้วยความประหลาดใจ นักศึกษาชายจากภาควิชาอื่นสองคนแสดงสีหน้าผิดหวังออกมาอย่างเห็นได้ชัด

อวี๋ซือหยาทำเป็นมองไม่เห็น เธอเคาะโต๊ะเบา ๆ "เข้าเรื่องกันค่ะ สโมสรนักศึกษาเป็นสายใยและสะพานเชื่อมระหว่างนักศึกษากับทางมหาวิทยาลัย จุดมุ่งหมายของพวกเรามีเพียงข้อเดียว คือรับใช้มวลหมู่นักศึกษา ในด้านนี้ทุกคนมีความเห็นข้อเสนอแนะอะไรบ้างไหมคะ"

"พวกคุณไม่มีกันใช่ไหมคะ? งั้นฉันมีเรื่องหนึ่ง เท่าที่ฉันรู้ ตอนนี้ในมหาวิทยาลัยของเรามีเพื่อนนักศึกษาจำนวนหนึ่งที่กระเตงครอบครัวมาเรียนด้วย เด็กเล็กๆ พวกนี้ไม่มีคนดูแล ถูกขังไว้ในหอพักทั้งวัน ข้อแรกคือไม่ปลอดภัย ในหอพักมีกระติกน้ำร้อน มีของที่ค่อนข้างหนัก ถ้าลวกใส่หรือหล่นทับพวกเขาก็จะเกิดอุบัติเหตุได้ง่าย ข้อสอง ยังส่งผลกระทบต่อการเจริญเติบโตและพัฒนาการของเด็ก ขณะเดียวกันก็ทำให้พ่อแม่ไม่มีสมาธิเรียน อีกทั้งยังสร้างความไม่สะดวกในการใช้ชีวิตและการเรียนแก่เพื่อนนักศึกษาคนอื่นๆ ในหอพักเดียวกันอีกด้วย เกี่ยวกับเรื่องนี้ พวกคุณมีความเห็นอะไรจะพูดไหมคะ?"

โจวเจียฉียกมือขึ้นแสดงความเห็น "ประธานอวี๋พูดถูกค่ะ นี่เป็นปัญหาใหญ่จริงๆ ห้องชั้นบนพวกเรามีเด็กคนหนึ่ง ขอพูดตามตรงเลยว่าตอนกลางคืนเขาร้องไห้บ่อยมาก พวกเราถูกปลุกให้ตื่นอยู่เรื่อยจนนอนหลับไม่สนิท พวกเราที่อยู่ห่างกันหนึ่งชั้นยังเป็นแบบนี้ ไม่ต้องพูดถึงคนในห้องพักของพวกเขาหรือห้องข้างๆ เลย ต้องเดือดร้อนกันมากแน่ๆ แต่คนที่พาลูกมาเรียนพวกนี้ ส่วนใหญ่ที่บ้านไม่มีคนแก่ช่วยเลี้ยงลูก หมดหนทางจริงๆ ถึงต้องกระเตงครอบครัวมาเรียนมหาวิทยาลัย จะให้พวกเขาส่งลูกกลับไปก็คงไม่สมจริงเท่าไหร่"

อวี๋ซือหยาพูดอย่างสุขุม "ใครบอกว่าจะให้พวกเขาส่งลูกกลับไปล่ะคะ? เดี๋ยวพวกคุณลองปรึกษากันดู แบ่งงานกัน ไปสืบให้ชัดเจนว่าในมหาวิทยาลัยมีนักศึกษาพาลูกมาเรียนด้วยกี่คน พ่อแม่ของเด็กอยู่คณะไหนสาขาวิชาอะไร อายุเท่าไหร่ ถนัดอะไรบ้าง พอรวบรวมสถิติเสร็จแล้ว ก็ทำแผนงานขึ้นมาสักฉบับ ยื่นให้ทางมหาวิทยาลัย พวกเรามาร่วมมือกับทางมหาวิทยาลัยแก้ปัญหานี้ด้วยกัน"

เมื่อเห็นอวี๋ซือหยาพูดด้วยความมั่นใจ

สวีเจียเจียถือปากกาในมือแล้วเอ่ยถาม "ประธานคะ ในใจคุณมีแผนการอยู่แล้วใช่ไหมคะ?"

อวี๋ซือหยาเองก็ไม่อยากจะประชุมเรื่องเดิมซ้ำไปซ้ำมาให้เสียเวลา จึงบอกแนวคิดของตัวเองออกมาตรงๆ "ก็มีอยู่นิดหน่อยค่ะ ทุกคนลองช่วยกันพิจารณาดู ฉันจะเสนอทางมหาวิทยาลัยให้จัดนักศึกษาที่พาลูกมาด้วยพักอยู่ในอาคารเดียวกัน แบบนี้จะไม่รบกวนการใช้ชีวิตและการเรียนของเพื่อนนักศึกษาคนอื่น เด็กๆ อยู่ด้วยกันก็มีเพื่อนเล่นด้วย นอกจากนี้ ก็ขอให้ทางมหาวิทยาลัยจัดสรรห้องเรียนว่างออกมาสักหนึ่งห้อง เปิดเป็นห้องรับเลี้ยงเด็ก ไม่ต้องจ้างครูเพิ่มด้วย นักศึกษาคนไหนที่มีลูก ก็ผลัดกันลางานวันละหนึ่งคนมาดูแลเด็กๆ พวกนี้ สอนความรู้รอบตัวง่ายๆ และเล่นเป็นเพื่อนพวกเขา แบบนี้ก็มีคนคอยดูแลเด็ก แถมเวลาทุกคนไปเข้าเรียนก็ไม่ต้องคอยพะวงถึงลูกที่อยู่ในหอพักตลอดเวลาด้วย ทุกคนคิดว่ายังไงคะ?"

พอทุกคนได้ฟัง ต่างก็รู้สึกตาวาวขึ้นมา ใช่แล้ว วิธีนี้ดีมาก ต้นทุนต่ำ ทั้งยังตัดไฟแต่ต้นลมเพื่อกำจัดอันตรายได้อีกด้วย ไม่อย่างนั้นการขังเด็กที่ไม่ประสีประสาไว้ในหอพัก มันไม่ปลอดภัยเอาเสียเลย

สวีเจียเจียเป็นคนแรกที่แสดงความเห็น "ฉันเห็นด้วยกับประธานค่ะ คนเป็นพ่อหรือแม่แค่สละเวลาเพียงเดือนละวันก็แก้ปัญหายากนี้ได้แล้ว ทั้งกับเด็กและกับนักศึกษาล้วนเป็นเรื่องดีทั้งนั้น"