ตอนที่ 83 สโมสรนักศึกษารับมือวิกฤตเด็กในหอพัก

การแก้ปัญหาเรื่องการดูแลเด็กนับเป็นเรื่องแรกที่สโมสรนักศึกษาลงมือทำนับตั้งแต่ก่อตั้งขึ้นมา แม้ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร แต่กลับเกี่ยวข้องกับชีวิตความเป็นอยู่และการเรียนของนักศึกษาจำนวนมากอย่างใกล้ชิด ดังนั้นสมาชิกสโมสรนักศึกษาจึงกระตือรือร้นกันอย่างยิ่ง เลิกประชุมแล้วก็เริ่มออกรวบรวมข้อมูลทันที

ช่วงบ่ายของวันรุ่งขึ้นตอนเลิกเรียน อวี๋ซือหยาเพิ่งก้าวออกจากอาคารเรียนก็เห็นสวีเจียเจียกอดหนังสือ วิ่งหอบแฮ่กเข้ามา ยื่นตารางสองแผ่นให้เธอ "หัวหน้าอวี๋ สำรวจเรียบร้อยหมดแล้วค่ะ นี่เป็นยอดที่ฉันกับโจวเจียฉีช่วยกันสรุปและคัดลอกมา มีเด็กทั้งหมด 25 คน โตสุดหกขวบ เล็กสุดเพิ่งจะสองขวบ ในนั้นเป็นเด็กผู้ชาย 14 คน เด็กผู้หญิง 11 คนค่ะ!"

อวี๋ซือหยาไม่ได้กลับหอพักบ่อยนักจึงไม่ค่อยรู้เรื่องเหล่านี้นัก ไม่นึกเลยว่าจะมีคนเยอะขนาดนี้ แต่ก็จริง หอพักของพวกเธอยังมีเด็กตั้งสี่ห้าคน หอพักหลังอื่นรวมกันแล้วมีสักยี่สิบกว่าคนก็ไม่ใช่เรื่องแปลก

"เด็กหกขวบคนนี้ยังไม่ได้ไปโรงเรียนอีกเหรอ" อวี๋ซือหยาขมวดคิ้วถาม เด็กโตขนาดนี้แล้วควรจะเข้าเรียนประถมได้แล้ว เธอเปิดดูข้อมูลของเด็กคนนี้ เป็นเด็กชายชื่อเฉินชิ่ง พ่อพาเขามาพักอยู่ที่หอพักชาย

ในที่สุดก็เจอเคสที่พ่อเป็นคนเลี้ยงลูกเสียที

พอพูดถึงเด็กชายคนนี้ สวีเจียเจียก็อดถอนหายใจไม่ได้ "เด็กคนนี้น่าสงสารมากค่ะ แม่เขาก็เป็นเยาวชนลงชนบทเหมือนกัน บ้านเดิมอยู่มณฑลเหลียวห่างจากพวกเราตั้งหลายพันลี้ ตอนคลอดเขาตกเลือดก็เลยเสียชีวิต ส่วนทางบ้านพ่อเขาก็เหมือนจะไม่มีญาติพี่น้องที่ไหนแล้ว ได้ยินว่าพ่อแม่แท้ๆ เสียชีวิตตั้งแต่เด็ก มีคนรับไปเลี้ยง พอโตได้อายุก็ต้องลงชนบท อยู่ในชนบทมารวดเดียวสิบกว่าปี คิดว่าคงไม่ได้ติดต่อกับทางบ้านแล้วล่ะค่ะ หลายปีมานี้มีแค่สองพ่อลูกที่พึ่งพาอาศัยกัน เขาเป็นเด็กดีมาก ไม่ร้องงอแงเลย ทุกวันก็เดินตามพ่อไปนั่งเรียนด้วย"

อวี๋ซือหยาทำสีหน้าประหลาดใจ "เขาตามไปนั่งเรียนด้วยจะฟังรู้เรื่องเหรอ"

สวีเจียเจียส่ายหน้า "เรื่องนี้ก็ไม่รู้เหมือนกันค่ะ คงฟังไม่รู้เรื่องหรอก แต่ก็ยังดีกว่าขังไว้ในหอพัก เด็กโตขนาดนี้แล้วเริ่มรู้ความ นั่งเงียบๆ อยู่แถวหลังไม่ส่งเสียงโวยวาย อาจารย์ก็เลยไม่ได้ว่าอะไร"

ก็จริง เพียงแต่พ่อเขายังต้องเรียนมหาวิทยาลัยอีกตั้งสามปี พอพ่อเรียนจบเริ่มทำงาน เขาก็เก้าขวบแล้ว ถึงตอนนั้นค่อยไปนั่งเรียนปะปนกับเด็กเล็กวัยห้าหกเจ็ดขวบ อย่างไรก็ไม่ค่อยดีเท่าไรและทำให้เด็กเสียโอกาสไปด้วย

ยังดีที่กว่าโรงเรียนประถมจะเปิดเทอมก็ยังเหลือเวลาอีกครึ่งปี เรื่องนี้จึงพักไว้ชั่วคราวได้ ค่อยหาทางแก้ไขทีหลัง

อวี๋ซือหยาพักเรื่องของเฉินชิ่งไว้ก่อน แล้วก้มหน้าดูข้อมูลสถิติต่อ ในบรรดาเด็ก 25 คนนี้ มีเพียงสองคนเท่านั้นที่พ่อเป็นคนดูแล ที่เหลือล้วนอยู่กับแม่ทั้งสิ้น มีถึง 12 คนที่เป็นเด็กผู้ชาย ส่วนใหญ่สามสี่ขวบ ถึงตอนเรียนจบก็คงหกเจ็ดขวบกันหมดแล้ว หอพักหญิงที่มีเด็กผู้ชายโตขนาดนี้อยู่ด้วย คนอื่นจะเปลี่ยนเสื้อผ้าหรือพูดคุยอะไรก็คงไม่สะดวกใจ

เรื่องนี้หากไม่รีบแก้ไขแต่เนิ่นๆ ถ้าพ่อแม่เหล่านี้ยังหาทางจัดการเรื่องลูกไม่ได้ ในวันข้างหน้าเรื่องขัดแย้งและการกระทบกระทั่งเล็กๆ น้อยๆ ในหอพักคงมีไม่เว้นแน่

ในตารางสถิติระบุไว้เพียงภูมิลำเนาของพ่อแม่ อายุโดยประมาณ และข้อมูลพื้นฐานอย่างเช่นลงชนบทเมื่อไร แต่เรื่องนิสัยใจคอความประพฤติเป็นอย่างไรนั้นไม่อาจบอกได้จากกระดาษ

อวี๋ซือหยาดูตารางสถิติเสร็จก็บอกกับสวีเจียเจีย "เธอกับโจวเจียฉีไปแจ้งคนที่อยู่ในตารางนี้หน่อยนะ ให้พวกเขามาประชุมที่สโมสรนักศึกษาพรุ่งนี้ตอนบ่ายหลังเลิกเรียน เริ่มประชุมตรงเวลาตอนห้าโมงครึ่ง ใครมาสายเราจะไม่รอนะ"

สวีเจียเจียรีบพยักหน้ารับ "ได้ค่ะ"

พอถึงบ่ายวันถัดมา อวี๋ซือหยาก็มาถึงห้องประชุมก่อนเวลาห้านาที ด้านในมีเพื่อนนักศึกษานั่งคุยกันจอแจอยู่ยี่สิบกว่าคน บางคนไว้หนวดเคราเขรอะแลดูผ่านโลกมาอย่างโชกโชน บางคนหน้าตาเกลี้ยงเกลา ผิวพรรณอ่อนเยาว์ ดูแล้วอายุเพิ่งจะยี่สิบต้นๆ เท่านั้น ช่วงอายุของผู้เข้าสอบรุ่นนี้ช่างกว้างเหลือเกินจริงๆ

หากมีทางเลือก ใครเล่าจะอยากหอบลูกมาอยู่หอพักด้วย โตอย่างเฉินชิ่งก็ยังพอทำเนา แต่พวกที่อายุเพิ่งสองสามขวบ ช่วยเหลือตัวเองไม่ได้เลยแม้แต่น้อย ไม่รู้ความและพูดคุยด้วยเหตุผลไม่รู้เรื่อง เด็กเองก็ลำบาก คนเป็นพ่อเป็นแม่ก็คอยกังวล ทั้งยังต้องคอยเกรงใจจนผิดใจกับเพื่อนร่วมห้องและเพื่อนห้องข้างๆ อีกด้วย

ดังนั้นหากสโมสรนักศึกษาสามารถช่วยพวกเขาแก้ปัญหานี้ได้ สำหรับพวกเขาย่อมถือเป็นเรื่องดีมหาศาลเลยทีเดียว

อวี๋ซือหยาเดินไปยังตำแหน่งประธานด้านหน้าพลางกวาดสายตานับจำนวนคน "มากันทั้งหมด 23 คนค่ะ ยังขาดอีก 2 คน ไม่รู้ว่ากำลังเดินทางมาหรือติดธุระจนมาไม่ได้ มีใครพอจะรู้สถานการณ์ของเพื่อนทั้งสองคนนี้บ้างไหมคะ"

ทุกคนต่างส่ายหน้า เพิ่งเปิดเทอมได้เพียงเดือนเศษๆ แต่ละคนก็คุ้นเคยแค่เพื่อนร่วมห้องพักกับเพื่อนร่วมชั้นเรียนเท่านั้น

อวี๋ซือหยาก้มมองนาฬิกาข้อมือ "ถ้าอย่างนั้นพวกเราอีกสามนาที ห้าโมงครึ่งจะเริ่มประชุมตรงเวลาค่ะ"

คนที่ยังไม่มาคนหนึ่งคือเจี่ยอี๋หลาน ส่วนอีกคนคือนักศึกษาหญิงภาควิชาเคมีชื่อถานซู่อวี้

พอพ้นสามนาที ทั้งสองคนก็ยังไม่ปรากฏตัว อวี๋ซือหยาจึงตัดสินใจไม่รออีก เวลาของใครก็มีค่าเหมือนกันไม่ใช่หรือ

"เอาละ ได้เวลาแล้ว พวกเราเริ่มประชุมกันเลยค่ะ ฉันรู้ว่าทุกคนเลิกเรียนแล้วก็ตรงมาที่นี่ทันที ยังไม่ได้กินข้าว แล้วที่หอพักก็ยังมีลูกๆ รออยู่ ฉันจะพูดให้สั้นกระชับที่สุดนะคะ เพื่อนๆ ทั้ง 23 คนพาลูกมาเรียนด้วย ไม่ใช่เรื่องง่ายและไม่สะดวกเอามากๆ สโมสรนักศึกษาจึงตั้งใจจะทำเรื่องยื่นเสนอต่อทางมหาวิทยาลัย ขอจัดสรรหอพักแยกต่างหากให้พวกคุณหนึ่งหลัง ตำแหน่งที่ตั้งอาจจะอยู่ไกลออกไปสักหน่อย สภาพอาจแย่กว่าหอพักในตอนนี้เล็กน้อย แต่จะพยายามจัดให้นักศึกษาพาลูกอยู่ห้องละสองคนค่ะ นอกจากนี้ สโมสรนักศึกษายังเตรียมจะขอยื่นเรื่องต่อทางมหาวิทยาลัยเพื่อขอห้องเรียนสักห้องหนึ่ง ก่อนเข้าเรียนในแต่ละวัน ให้ทุกคนพาลูกมาส่งไว้ที่นี่ แล้วให้พวกคุณผลัดเวรกันมาดูแลเด็กๆ เท่ากับว่าแต่ละคนจะต้องขอลาหยุดราวเดือนละหนึ่งวัน ส่วนบทเรียนที่ขาดไป พวกคุณคงต้องไปตามอ่านชดเชยกันเองหลังเลิกเรียน เรื่องนี้ทุกคนมีความเห็นว่าอย่างไรบ้างคะ"

พวกนักศึกษาต่างรู้สึกว่าความคิดนี้เข้าท่าไม่เลว ในฐานะพ่อแม่ การขังลูกไว้ในห้องพักทุกวัน ความจริงพวกเขาก็กังวลใจจนกระวนกระวายเหมือนกัน แต่หากไม่ขัง เด็กตัวแค่นี้ถ้าวิ่งเตลิดออกไปข้างนอกจนหลงทางจะทำอย่างไร

"พวกเราไม่มีปัญหาค่ะ แต่ประธานอวี๋ มหาวิทยาลัยจะยอมตกลงหรือคะ" สิ่งที่พวกเขากังวลคือเรื่องนี้ นี่นับเป็นการดูแลเป็นพิเศษเลยทีเดียว คนอื่นอยู่ห้องละแปดคน แต่พวกเขาได้อยู่ห้องละสองคน

อวี๋ซือหยายิ้มพลางกล่าวว่า "เรื่องนี้ฉันรับผิดชอบเองค่ะ พวกคุณไม่ต้องกังวลไป แต่ทุกคนก็น่าจะทราบดีว่านี่คือการดูแลเป็นพิเศษที่ทางมหาวิทยาลัยมอบให้ ดังนั้นฉันจึงหวังว่าในแต่ละเดือน พวกคุณจะสละเวลาสักวันหนึ่ง พาลูกๆ มาร่วมทำกิจกรรมจิตอาสาแบบง่ายๆ ภายในมหาวิทยาลัย เช่น ช่วยกันถอนหญ้า ทำความสะอาดโรงอาหารครั้งใหญ่ อะไรทำนองนี้ งานไม่หนักหรอกค่ะ แต่ทำแบบนี้แล้ว เพื่อนนักศึกษาคนอื่นก็จะไม่ครหาเอาได้ ขณะเดียวกันก็เป็นการสอนให้เด็กรู้จักสำนึกบุญคุณด้วยค่ะ"

อวี๋ซือหยาไม่ได้คาดหวังให้พวกเขาต้องทำงานอะไรมากมาย เพียงแค่ไม่อยากให้พวกเขารู้สึกว่าการที่มหาวิทยาลัยช่วยเหลือดูแลนั้นเป็นเรื่องสมควรได้รับอยู่แล้ว อีกทั้งการระบุในคำร้องว่า "นักศึกษาที่พาลูกมาด้วยยินดีเข้าร่วมกิจกรรมจิตอาสาของมหาวิทยาลัยในวันหยุดสุดสัปดาห์" ก็จะช่วยแสดงให้เห็นว่านักศึกษารู้จักสำนึกบุญคุณ ซึ่งจะช่วยโน้มน้าวผู้บริหารของมหาวิทยาลัยได้ง่ายขึ้น

นักศึกษาที่พาลูกมาเหล่านี้ก็ไม่ใช่ว่าจะไม่เคยทำงานหนัก ตอนอยู่ชนบทความลำบากแบบไหนบ้างที่ไม่เคยเจอ แค่พาลูกมาถอนหญ้า เช็ดหน้าต่าง ถูพื้นเท่านั้น มันง่ายดายเสียยิ่งกว่าง่าย ทุกคนจึงไม่มีใครคัดค้านเลย

"พวกเราฟังประธานอวี๋ครับ"

อวี๋ซือหยายิ้มพยักหน้า ก่อนจะยื่นใบคำร้องในมือให้เพื่อนนักศึกษาทางซ้ายมือ "ในเมื่อไม่มีใครคัดค้าน ก็ช่วยกันลงชื่อในใบคำร้องนี้นะคะ ก่อนจะลงชื่อก็ลองอ่านเนื้อหาดูก่อน ทั้งหมดเป็นเรื่องที่ฉันเพิ่งบอกพวกคุณไปเมื่อครู่นี้ค่ะ"

"ได้ครับ" นักศึกษาคนแรกหยิบใบคำร้องขึ้นมาอ่านร่วมกับเพื่อนข้างๆ เมื่อตรวจดูจนแน่ใจว่าไม่มีอะไรผิดพลาด ก็รีบลงชื่อแล้วส่งต่อให้เพื่อนคนถัดไปทันที

ระหว่างที่ทุกคนกำลังลงชื่อ อวี๋ซือหยาก็อธิบายการจัดการขั้นต่อไปให้ฟัง "หลังจากนี้เพื่อนๆ ทั้ง 23 คนคงต้องมีปฏิสัมพันธ์กันมากขึ้น เด็กๆ เมื่อมารวมตัวกันก็เหมือนเป็นชั้นเรียนเล็กๆ ชั้นหนึ่ง มหาวิทยาลัยกับสโมสรนักศึกษาคงช่วยได้แค่จัดหาสถานที่ให้ ส่วนเรื่องอื่นๆ ต้องพึ่งพาพวกคุณจัดการกันเองแล้วค่ะ พอเริ่มสนิทสนมกันแล้ว พวกคุณอาจจะเลือกหัวหน้ากลุ่มขึ้นมาสักคน เพื่อช่วยประสานงานในเรื่องต่างๆ หากมีความต้องการอะไรที่สมเหตุสมผลก็แจ้งมาทางสโมสรนักศึกษาได้ พวกเราจะช่วยนำไปบอกต่อผู้บริหารมหาวิทยาลัยให้ หวังว่าต่อไปทุกคนจะช่วยกันดูแลเด็กๆ เป็นอย่างดี และมีความรับผิดชอบต่อเด็กทุกคนนะคะ วันนี้คุณดูแลรักใคร่ลูกของคนอื่น วันข้างหน้าคนอื่นก็จะรักใคร่ดูแลลูกของคุณเช่นเดียวกันค่ะ!"

แม้จะคิดว่าคนพวกนี้เป็นถึงนักศึกษา คงไม่ถึงขั้นทารุณกรรมเด็ก แต่นิ้วมือทั้งห้ายังยาวไม่เท่ากัน คนเราย่อมมีความเห็นแก่ตัวอยู่บ้าง หากทำอะไรเกินงามไปย่อมก่อให้เกิดความขัดแย้งแน่นอน ดังนั้นอวี๋ซือหยาจึงเตือนสติพวกเขาล่วงหน้า ให้ทุกคนผลัดเปลี่ยนหมุนเวียนกันดูแล คุณดูแลลูกของคนอื่น คนอื่นก็ดูแลลูกของคุณ ทุกคนใส่ใจเด็กๆ ให้เต็มที่ พยายามวางตัวให้เป็นกลางไม่ลำเอียง นี่ถึงจะเป็นผลดีที่สุดต่อลูกของตัวเอง

เพื่อนนักศึกษาที่เซ็นชื่อเสร็จต่างพากันพยักหน้า "ประธานอวี๋พูดมีเหตุผล คุณวางใจเถอะ พวกเราจะดูแลเด็กทุกคนให้เหมือนกับลูกของตัวเองแน่นอนค่ะ"

"ดีค่ะ พวกคุณมีประสบการณ์มากกว่าฉัน ฉันเชื่อใจพวกคุณนะคะ" อวี๋ซือหยากล่าวด้วยรอยยิ้ม

พูดคุยกันอีกสองสามประโยค ในใบคำร้องก็ลงชื่อกันจนครบถ้วน

อวี๋ซือหยารับใบคำร้องมาแล้วลุกขึ้นยืน ประกาศว่า "เลิกประชุมได้ค่ะ รอให้ทางมหาวิทยาลัยอนุมัติแล้ว จะมีเพื่อนจากสโมสรนักศึกษาติดต่อไปหาทุกคนนะคะ หากพวกคุณมีเรื่องอะไรสามารถติดต่อเพื่อนโจวเจียฉีจากฝ่ายเลขาธิการได้เลยค่ะ"

เธอมีหน้าที่แค่ถือใบคำร้องไปโน้มน้าวผู้บริหารมหาวิทยาลัย ส่วนงานจุกจิกที่เหลือตั้งใจจะมอบหมายให้คนอื่นไปจัดการ

โจวเจียฉีที่นั่งอยู่ด้านหลังลุกขึ้นยืน ทักทายกับทุกคน จากนั้นก็แยกย้ายกันเลิกประชุม บรรดานักศึกษาที่เป็นพ่อแม่คนต่างรีบร้อนกลับไปดูลูก จึงไม่มีใครอยู่คุยประจบเอาใจอวี๋ซือหยา อวี๋ซือหยากับโจวเจียฉีจึงเดินรั้งท้ายเป็นสองคนสุดท้าย

ทั้งสองคนก้าวออกจากห้องและล็อกประตูห้องประชุมเรียบร้อย พอหันกลับมาก็เห็นเจี่ยอี๋หลานเดินบิดไปบิดมาอย่างเก้ๆ กังๆ ปรากฏตัวอยู่ที่หัวบันได

อวี๋ซือหยาเลิกคิ้ว ไม่ได้สนใจหล่อน และเดินคุยเรื่องงานกับโจวเจียฉีพลางลงบันไดไปด้วย

เจี่ยอี๋หลานเห็นทั้งสองคนเดินผ่านข้างตัวไปโดยไม่มีทีท่าว่าจะสนใจตนแม้แต่น้อย ก็เริ่มทนไม่ไหว หันขวับไปตะโกนเรียก "นี่ อวี๋ซือหยา?"

อวี๋ซือหยาหยุดฝีเท้า หันกลับไปมองหล่อน "มีธุระอะไรคะ?"

"มะ...ไม่ใช่แจ้งให้ฉันมาประชุมเหรอ ฉันมาแล้วนี่ จะประชุมเรื่องอะไรล่ะ" เจี่ยอี๋หลานยืนอยู่บนขั้นบันไดที่สูงกว่า รู้สึกว่าตัวเองมีสง่าราศีข่มได้บ้าง จึงเชิดคางขึ้นพูด

อวี๋ซือหยามองหล่อนด้วยสายตาเรียบเฉย "ประชุมเสร็จไปแล้วค่ะ"

"ทำไมถึงเสร็จเร็วนักล่ะ แล้วฉันจะทำยังไง" เจี่ยอี๋หลานรีบร้อนขึ้นมาทันที

อวี๋ซือหยายักไหล่ "แล้วฉันจะไปรู้ได้ยังไงคะ"

สโมสรนักศึกษามีน้ำใจช่วยแก้ปัญหาให้ มาไม่ได้ก็ไม่ลา ไม่บอกกล่าวสักคำ อยากจะมาตอนไหนก็มา แล้วทุกคนต้องคอยตามใจเธอหรือ ใครจะไปยอมตามใจหล่อนกัน

เจี่ยอี๋หลานสะอึก รู้สึกว่าอวี๋ซือหยาจงใจกลั่นแกล้ง จึงพูดอย่างน้อยเนื้อต่ำใจว่า "อวี๋ซือหยา เธอจงใจใช่ไหม สโมสรนักศึกษาของพวกเธอไม่ได้มีไว้รับใช้เพื่อนนักศึกษาหรอกเหรอ ฉันมีธุระติดพันมาช้าไปหน่อยมันจะเป็นอะไรนักหนา เธอถึงต้องจงใจเล่นงานฉันขนาดนี้"

พูดกับคนแบบนี้ไปก็ไม่รู้เรื่อง อวี๋ซือหยาคร้านจะใส่ใจหล่อน จึงหันไปบอกโจวเจียฉี "ไปกันเถอะ งานหลังจากนี้ฝากเธอด้วยนะ"

โจวเจียฉีเหลือบมองเจี่ยอี๋หลานแวบหนึ่ง มุมปากยกยิ้มเหยียดหยาม แล้วเดินตามหลังอวี๋ซือหยาไปพลางพูดว่า "ได้เลย ที่เหลือฉันจัดการเอง เจียเจียบอกแล้วว่าเธอมีงานยุ่งมาก เรื่องจุกจิกพวกนี้ยกให้พวกเราเถอะ"

เจี่ยอี๋หลานที่ถูกมองข้ามแทบจะระเบิดอารมณ์ออกมาด้วยความโกรธ หล่อนก็แค่มาสายไปนิดเดียวไม่ใช่เหรอ อวี๋ซือหยาต้องทำเป็นเรื่องใหญ่เรื่องโตขนาดนี้ด้วยหรือไง ตัวเองก็ถูกเล่นงานจนน่าเวทนาขนาดนี้แล้ว เดินไปทางไหนก็มีแต่คนชี้หน้าซุบซิบนินทา รูมเมตอีกหกคนในหอพักก็ไม่มีใครคุยด้วย ทำร้ายหล่อนจนตกอยู่ในสภาพนี้แล้ว อวี๋ซือหยายังไม่มีความเห็นอกเห็นใจแม้แต่น้อย ซ้ำยังจงใจเล่นงานหล่อนอีก น่าโมโหที่สุดเลย

พอออกจากอาคาร โจวเจียฉีก็ถามอวี๋ซือหยาว่า "เอ่อ ถ้าเจี่ยอี๋หลานย้อนกลับมาหาสโมสรนักศึกษาของเรา จะจัดการยังไงดี"

อวี๋ซือหยาตอบเสียงเรียบ "ควรจัดการยังไงก็จัดการอย่างนั้น ทำตามกฎระเบียบ หล่อนกับเพื่อนนักศึกษาอีกคนที่ขาดประชุม ถ้าอยากจะเข้าร่วม ก็ให้พวกเขาเขียนใบคำร้องมาเอง ให้พวกเขาเทียวไปเทียวมาหลายๆ รอบหน่อย แล้วค่อยพิจารณาตามความเหมาะสม"

ถ้าไม่ใช่เพราะเห็นแก่เพื่อนร่วมห้อง เพื่อนข้างห้อง และเพื่อนร่วมตึกที่ต้องพลอยเดือดร้อนไปด้วย อีกทั้งเด็กก็น่าสงสาร อวี๋ซือหยาไม่มีทางสนใจคนที่มีนิสัยเอาตัวเองเป็นศูนย์กลางและไม่มีวินัยเรื่องเวลาแบบนี้เลย

ในเมื่อพวกเขาไม่เห็นค่าเวลาของคนอื่นนัก ก็ลองให้พวกเขาเสียเวลาของตัวเองดูบ้าง

ตัวละครเล็กๆ อย่างเจี่ยอี๋หลานไม่ได้ทำให้จิตใจของอวี๋ซือหยาเกิดความหวั่นไหวใดๆ เลยแม้แต่น้อย พอพูดจบเธอก็ลืมคนพรรค์นี้ไปจนหมดสิ้น

วันรุ่งขึ้นตอนพักเที่ยง เธอหาเวลาว่างถือใบคำร้องไปหาอาจารย์จาง

อาจารย์จางรับเอกสารไปเปิดอ่าน พลางดูพลางเอ่ยขึ้นว่า "พวกเธอทำงานกันคล่องแคล่วว่องไวดีจริงนะ เพิ่งผ่านมาไม่กี่วันเอง นี่เตรียมทั้งแผนงาน แบบคำร้อง แถมหาสถานที่ไว้พร้อมสรรพแล้ว เหลือแค่รอฉันเอาไปให้ผู้บริหารเซ็นอนุมัติก็เรียบร้อย"

อวี๋ซือหยายิ้มพลางกล่าวว่า "ก็มันร้อนใจนี่คะ หอพักห้องหนึ่งอยู่กันตั้งแปดคน มีทั้งขวดโหลกระป๋องสารพัด บนโต๊ะก็เต็มไปด้วยหนังสือ แถมยังวางกล่องซ้อนกันไว้อีก ถ้าเกิดหล่นลงมาทับเด็กเข้า แล้วเกิดเรื่องขึ้นมาจะให้เป็นความรับผิดชอบของใครล่ะคะ ตราบใดที่ยังจัดการเรื่องนี้ไม่เรียบร้อย ฉันก็กินไม่ได้นอนไม่หลับไปทั้งวันนั่นแหละค่ะ"

"ผู้จัดการอวี๋เป็นคนที่ลงมือทำงานจริงจังสมคำร่ำลือ หนังสือพิมพ์ไม่ได้พูดเกินจริงเลยสักนิด" อาจารย์จางเอ่ยชมหลังจากอ่านจบ แผนงานนี้ทำออกมาได้ดีมาก คิดรอบคอบครอบคลุมทุกด้าน ทางมหาวิทยาลัยเพียงแค่จัดสรรห้องพักและห้องเรียนว่างไม่กี่ห้องให้เท่านั้น ไม่ต้องแบกรับค่าใช้จ่ายเพิ่มเติมใดๆ เลย และสิ่งที่มหาวิทยาลัยไม่ขาดแคลนที่สุดในตอนนี้ก็คือห้องเรียน ส่วนห้องพักหอพักก็พอจะเจียดหาให้ได้

อวี๋ซือหยายิ้มอย่างเกรงใจ "อาจารย์จางคะ อยู่ในมหาวิทยาลัย ฉันมีแค่สถานะเดียวเท่านั้น นั่นคือการเป็นนักศึกษา อาจารย์เรียกชื่อฉัน หรือเรียกว่านักศึกษาอวี๋เถอะค่ะ"

อาจารย์จางพยักหน้า "ได้ งั้นนักศึกษาอวี๋ วางใบคำร้องกับเอกสารไว้ตรงนี้นะ ช่วงบ่ายฉันจะไปฝ่ายวิชาการเพื่อทำเรื่องอนุมัติให้ ตอนเลิกเรียนช่วงบ่ายเธอค่อยแวะมารับไป"

"ได้ค่ะ ถ้างั้นต้องรบกวนอาจารย์จางด้วยนะคะ" อวี๋ซือหยารับคำด้วยความยินดี

แน่นอนว่าพอเลิกเรียนช่วงบ่าย อวี๋ซือหยาก็ได้รับหนังสือยินยอมอนุมัติจากทางมหาวิทยาลัย

เมื่อได้รับความเห็นชอบจากมหาวิทยาลัยแล้ว ทุกอย่างก็ง่ายขึ้นมาก

ทว่าการทำงาน โดยเฉพาะการทำความดี ย่อมต้องทำให้คนอื่นรับรู้ด้วย อวี๋ซือหยาไม่เชื่อในแนวคิดประเภทปิดทองหลังพระหรือการอุทิศตนเงียบๆ แต่อย่างใด หากแอบทำความดีอยู่เงียบๆ ก้มหน้าก้มตาทำไปแล้วใครจะมองเห็นกันเล่า

ในเมื่อสโมสรนักศึกษาเพิ่งก่อตั้งขึ้นมาแล้วลงมือช่วยเหลือทุกคนอย่างเป็นรูปธรรม ก็ต้องป่าวประกาศให้ทุกคนได้เห็นสิ วันข้างหน้าพวกเขาจะได้ยิ่งเชื่อมั่นและให้การสนับสนุนสโมสรนักศึกษามากขึ้น

ด้วยเหตุนี้ อวี๋ซือหยาจึงไม่ได้รีบร้อนแจกจ่ายหนังสือแจ้งลงไปในทันที แต่เรียกประชุมกรรมการบริหารสองสามคนเพื่อมอบหมายภารกิจใหม่ โดยให้โจวเจียฉีรับผิดชอบติดต่อสื่อสารกับผู้ปกครองทั้ง 23 คน ให้สวีเจียเจียรับผิดชอบหานักศึกษาที่ลายมือสวยมาคัดลอกปิดประกาศ และมอบหมายให้คนเขียนบทความลงในวารสารมหาวิทยาลัย โดยกำชับว่าพอย้ายเสร็จเรียบร้อยเมื่อไรให้รีบตีพิมพ์บทความทันที นอกจากนี้ยังให้นักศึกษาจากฝ่ายกีฬาและฝ่ายสวัสดิการรวมพลังกันทุกคนในวันอาทิตย์ เพื่อช่วยครอบครัวทั้ง 23 ครอบครัวนี้ย้ายของ ต้องทำให้ผลลัพธ์ของเรื่องนี้ออกมาดีเด่นและเป็นที่ประจักษ์ที่สุดให้จงได้

พอถึงวันศุกร์ สวีเจียเจียก็ให้คนนำประกาศไปติดไว้ตามจุดต่างๆ

ครั้นถึงวันอาทิตย์ สมาชิกสโมสรนักศึกษาก็ระดมกลุ่มนักศึกษาชายรูปร่างสูงใหญ่สิบกว่าคนมาช่วยเพื่อนร่วมสถาบันเหล่านี้ย้ายของ ขบวนคนหลายสิบคนหอบหิ้วลูกเล็กเด็กแดง หิ้วกล่อง ถือกะละมัง ขนข้าวของพะรุงพะรังเดินเข้าออกอยู่ใต้ตึกหอพัก ดูสะดุดตาเป็นอย่างยิ่ง

คนที่ไม่รู้เรื่องรู้ราวต่างก็ต้องเอ่ยปากถามสักคำว่า "พวกเขาทำอะไรกันน่ะ"

คนที่รู้เรื่องอยู่แล้วจึงรีบบอกทันทีว่า "คนของสโมสรนักศึกษากำลังช่วยพวกเขาย้ายหอน่ะสิ ได้ยินมาว่าสโมสรนักศึกษาทำเรื่องขอหอพักอีกแห่งกับทางมหาวิทยาลัย ต่อไปนี้คนที่มีลูกติดมาด้วยจะได้ย้ายไปพักที่โน่นกันหมด อยู่ห้องละสองคน ไม่สิ ต้องนับเป็นสี่คน ผู้ใหญ่สองคนกับเด็กหนึ่งคนต่อหนึ่งห้อง คราวนี้แหละดีเลย พวกเราจะได้ไม่ต้องสะดุ้งตื่นกลางดึกเพราะเสียงเด็กร้องอีกต่อไป"

"จริงเหรอเนี่ย ถ้างั้นก็วิเศษไปเลยสิ สองวันก่อนเด็กที่อยู่ห้องข้างบนตึกเราได้ยินว่าป่วย ร้องไห้ไม่หยุด ร้องอยู่ค่อนคืน ทำเอาคนทั้งตึกแทบไม่ได้หลับได้นอนกันหมด สโมสรนักศึกษานี่ทำเรื่องมีประโยชน์จริงจังเข้าให้แล้ว" มีคนเอ่ยขึ้นด้วยความรู้สึกร่วมอย่างลึกซึ้ง

อีกคนหนึ่งเห็นได้ชัดว่าเป็นผู้สนับสนุนตัวยงของอวี๋ซือหยา จึงพูดขึ้นว่า "นั่นสิ ไม่ดูบ้างล่ะว่าใครเป็นประธาน ผู้จัดการอวี๋น่ะคิดเพื่อพวกเราเหล่านักศึกษาอยู่ตลอดเวลาจริงๆ"

คำพูดนี้ได้รับเสียงชื่นชมเห็นพ้องจากเพื่อนนักศึกษาจำนวนมากในทันที

เวลาผ่านไปไม่ถึงวัน นักศึกษาส่วนใหญ่ทั่วทั้งมหาวิทยาลัยก็รู้กันหมดแล้วว่า สโมสรนักศึกษาที่เพิ่งก่อตั้งขึ้นมาได้ช่วยแก้ปัญหาเรื่องเด็กเล็กร้องไห้งอแงในตึกหอพักให้ลุล่วงไปได้

ทุกคนต่างพากันเอ่ยปากชมไม่ขาดสาย อย่ามองว่าเป็นแค่เรื่องเล็กน้อย เพราะเรื่องนี้ส่งผลกระทบต่อนักศึกษาจำนวนมาก สโมสรนักศึกษาไม่เพียงช่วยคลี่คลายปัญหาอันยากลำบากของเพื่อนที่มีลูกติดมาเท่านั้น แต่ยังเป็นการปลดปล่อยเพื่อนคนอื่นๆ ให้หลุดพ้นจากความเดือดร้อนไปด้วย ทุกคนไม่ต้องคอยกังวลอีกต่อไปว่า พอกลับมาถึงห้องแล้วข้าวของจะถูกเด็กรื้อจนเละเทะ หรือมีคราบอุจจาระปัสสาวะโผล่มาในห้อง รวมถึงไม่ต้องสะดุ้งตื่นกลางดึกเพราะเสียงเด็กร้องไห้อีกแล้ว

พูดได้ว่า แม้เรื่องนี้จะไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร แต่นับเป็นการเริ่มต้นที่งดงาม และช่วยสร้างความประทับใจให้แก่สโมสรนักศึกษาเป็นอย่างยิ่ง

เมื่อเรื่องของสโมสรนักศึกษาคลี่คลายลงไปเปลาะหนึ่ง อวี๋ซือหยาก็เริ่มกลับมาง่วนกับงานของเธอ

นับตั้งแต่หนังสือพิมพ์ประจำมณฑลฉบับวันที่ 8 มีนาคมตีพิมพ์ออกไป ช่วงนี้ก็มีคนติดต่อหาเธอไม่น้อย ล้วนแต่โทรศัพท์มาแจ้งว่าสามารถขายรถให้พวกเขาได้

เนื่องจากทางตัวเมืองมณฑลยังไม่ได้ติดตั้งโทรศัพท์ จึงโทรเข้าไปที่ฟาร์มเพาะเลี้ยงทั้งหมด เสี่ยวหลี่ได้จดเบอร์โทรศัพท์ หน่วยงาน และสถานะของอีกฝ่ายเอาไว้ แล้ววานคนนำมาส่งให้อวี๋ซือหยา

อวี๋ซือหยาดูคร่าวๆ นอกจากจะมีแห่งหนึ่งที่เป็นหน่วยงานในตัวเมืองมณฑลแล้ว ที่เหลืออีกสองสามแห่งล้วนเป็นหน่วยงานในเมืองอื่นของมณฑล ปัจจุบันการเดินทางยังไม่สะดวกสบายเช่นนี้ หากไปแล้ววันเดียวย่อมกลับมาไม่ทันแน่ ทางมหาวิทยาลัยหยุดเฉพาะวันอาทิตย์แค่วันเดียว ถ้าอย่างนั้นเธอก็ต้องลากิจ

หากจัดการธุระสำเร็จก็แล้วไป แต่ถ้าไม่สำเร็จ คงจะเสียเวลาเกินไป ดังนั้นเธอจึงเตรียมจะโทรศัพท์ไปคุยกับอีกฝ่ายล่วงหน้า สอบถามสภาพรถคร่าวๆ กับราคาก่อนเพื่อเปรียบเทียบ พอรู้ข้อมูลในใจแล้วค่อยตัดสินใจว่าจะไปที่ไหนเป็นแห่งแรก

ทว่าเวลานี้หน้าร้านสาขายังไม่ได้ติดตั้งโทรศัพท์ อวี๋ซือหยาจึงทำได้เพียงบากหน้าไปขอยืมโทรศัพท์ของเมิ่งหลานใช้สักหน่อย

ในเมื่อต้องไปห้างสรรพสินค้าแห่งที่สอง อวี๋ซือหยาย่อมต้องแวะไปดูที่หน้าร้านสาขาก่อน เพราะเป็นวันอาทิตย์ กิจการของร้านสาขาจึงดีมาก ตอนที่อวี๋ซือหยาเดินเข้าไป ลูกค้าสองคนเพิ่งซื้อของเสร็จและเดินออกไปพอดี ทั้งยังมีหนุ่มสาวคู่หนึ่งกำลังยืนเลือกซื้อของอยู่หน้าเคาน์เตอร์

เมื่อเห็นเธอ เยี่ยเหมยก็ประหลาดใจเป็นอย่างยิ่ง รีบส่งต่องานให้พนักงานขายข้างๆ แล้วสาวเท้าก้าวออกมา "ผู้จัดการอวี๋ ทำไมคุณถึงมาได้ล่ะคะ คุณเจอพานหย่งคังหรือยัง"

"พานหย่งคังเหรอ เปล่านี่ วันนี้เขามาส่งของเหรอ สีหน้าเธอแย่ขนาดนี้ ไม่สบาย..." อวี๋ซือหายังถามไม่ทันจบก็ถูกเยี่ยเหมยดึงตัวไปทางด้านหลัง

เมื่อเห็นปฏิกิริยาของเยี่ยเหมย อวี๋ซือหยาก็ตระหนักได้ทันทีว่าน่าจะเป็นเรื่องงาน จึงรีบเอ่ยถาม "เกิดเรื่องอะไรขึ้นที่โรงงานงั้นเหรอ"

เยี่ยเหมยเอ่ยอย่างร้อนรน "ความจริงเมื่อวานซืนพานหย่งคังเพิ่งมาส่งของไปรอบหนึ่ง ยังขายไม่หมดเลยค่ะ วันนี้แต่เดิมไม่ใช่วันส่งของ เมื่อครึ่งชั่วโมงก่อน จู่ๆ เขาก็มา บอกว่าฟาร์มเพาะเลี้ยงเกิดเรื่องขึ้นนิดหน่อย เลขาฯ เหมยให้คุณกลับไปสักรอบ เรื่องราวเป็นมายังไง พานหย่งคังก็ยังไม่ทันได้เล่า เมื่อกี้เขาขับรถไปหาคุณที่มหาวิทยาลัยประจำมณฑลแล้ว พวกคุณไม่ได้สวนกันเหรอคะ"

อวี๋ซือหยาปฏิเสธ "ฉันนั่งรถเมล์มา คงคลาดกันระหว่างทาง วันนี้วันหยุด มหาวิทยาลัยไม่มีเรียน เขาน่าจะรู้ว่าฉันต้องมาที่ร้านสาขา ฉันจะรอเขาอยู่ที่นี่ เธอจัดแจงให้คนไปดูที่มหาวิทยาลัยประจำมณฑลสักคนซิว่าเขายังอยู่ไหม"

พานหย่งคังขับรถบรรทุกไป คันใหญ่ขนาดนั้นสะดุดตามาก น่าจะหาตัวได้ไม่ยาก

"ได้ค่ะ" เยี่ยเหมยวิ่งออกไปจัดแจงให้พนักงานขายชายคนหนึ่งปั่นจักรยานไปตามหาพานหย่งคังที่มหาวิทยาลัยประจำมณฑล เผื่อว่าถ้าสวนกันกลางทางจะได้ติดต่อกันได้ทันท่วงที

จัดการเรียบร้อยแล้ว เธอก็วิ่งกลับเข้ามาอีก มองอวี๋ซือหยาด้วยสีหน้ากระวนกระวายใจ

อวี๋ซือหยากวาดตามองเธอรอบหนึ่ง "มีลูกค้ามาแล้ว ใครมีหน้าที่อะไรก็ไปทำเถอะ เรื่องโรงงานมีฉันอยู่"

เยี่ยเหมยใจชื้นขึ้นเล็กน้อย พอออกไปแล้ว ผ่านไปไม่กี่นาทีก็กลับเข้ามาใหม่ รินน้ำร้อนมาให้อวี๋ซือหยาแก้วหนึ่ง "ผู้จัดการอวี๋ คุณนั่งพักสักครู่นะคะ ฉันไปทำงานก่อน"

"อืม ฉันรู้แล้ว วางใจเถอะ โรงงานไม่เป็นอะไรหรอก พวกเธอตั้งใจทำงานไป อย่าตื่นตูมกันนัก ถ้าหน้าร้านเกิดเรื่องวุ่นวายขึ้นมา พวกเธอก็เตรียมเก็บข้าวของกลับบ้านได้เลย" อวี๋ซือหยาเอ่ยเตือนสติเยี่ยเหมย

เยี่ยเหมยยังคงขาดความสุขุมรอบคอบ พอได้ยินว่าเลขาฯ เหมยตามหาก็ตกใจจนเสียขวัญ กลัวเหลือเกินว่าฟาร์มเพาะเลี้ยงจะเกิดเรื่องจนตัวเองต้องตกงาน

เยี่ยเหมยรีบพยักหน้าทันที "ผู้จัดการอวี๋ วางใจเถอะค่ะ ฉันรับรองว่าจะดูแลหน้าร้านให้ดี"

อวี๋ซือหยาโบกมือ ก้มหน้าครุ่นคิด เลขาฯ เหมยเจาะจงให้เธอกลับไปทำไมกันนะ เกิดเรื่องอะไรขึ้นกันแน่ ทำไมไม่ใช่เสี่ยวหลี่ที่ตามหาเธอ แต่กลับเป็นเลขาฯ เหมย

ยังไม่ทันคิดให้กระจ่าง พานหย่งคังก็กลับมาแล้ว

อวี๋ซือหยารีบลุกขึ้น เดินออกไปบอกกับเยี่ยเหมยว่า "ตอนเลิกงาน รบกวนเธอไปหาศาสตราจารย์กงที่มหาวิทยาลัยประจำมณฑลหน่อยนะ วานให้ท่านช่วยทำเรื่องลากิจให้ฉันสักสองสามวัน ฉันต้องกลับไปสักเที่ยว"

"ได้ค่ะ ผู้จัดการอวี๋วางใจกลับไปได้เลย บ่ายนี้ฉันจะไปทำเรื่องลาให้คุณที่มหาวิทยาลัยประจำมณฑลเองค่ะ" เยี่ยเหมยรีบรับปาก

อวี๋ซือหยาพยักหน้า แล้วเดินตามพานหย่งคังออกไป

รถจอดอยู่หน้าประตู วันนี้พานหย่งคังมาคนเดียว ที่นั่งข้างคนขับจึงว่างอยู่ อวี๋ซือหยาอยากสอบถามสถานการณ์จากเขาพอดี จึงขึ้นไปนั่งข้างหน้า

เมื่อรถออกตัว อวี๋ซือหยาก็ถามพานหย่งคัง "เรื่องเป็นมายังไงกันแน่ ทำไมเลขาฯ เหมยถึงเจาะจงให้ฉันกลับไป ฟาร์มเพาะเลี้ยงของพวกเราไม่ได้มีปัญหาอะไรใช่ไหม"

พานหย่งคังขับรถไปพลางตอบคำถามเธอไปพลาง "ไม่มีครับ ไม่ใช่ฟาร์มเพาะเลี้ยงของเรา ฟาร์มเพาะเลี้ยงของเราดีมาก ทุกอย่างปกติดี เมื่อวานตอนบ่าย จู่ ๆ ประธานเฝิงก็โทรศัพท์มา ถามว่าพวกเราติดต่อคุณได้ไหม บอกว่าเลขาฯ เหมยอยากพบคุณ พอดีวันนี้วันอาทิตย์คุณหยุด หัวหน้าหลี่ก็เลยจัดให้ผมมาส่งของที่เมืองเอกของมณฑล แล้วแวะรับคุณกลับไปด้วยเลยครับ"

อวี๋ซือหยาได้ยินว่าฟาร์มเพาะเลี้ยงของตัวเองปกติดีก็โล่งอกขึ้นมาทันที

"อย่างนี้นี่เอง งั้นคงต้องรอให้เจอเลขาฯ เหมยก่อนถึงจะรู้ว่าเกิดอะไรขึ้น เอาเถอะ ฉันของีบสักหน่อย ถึงแล้วค่อยเรียกฉันนะ" แม้จะไม่ใช่เรื่องของฟาร์มตัวเอง แต่การที่เลขาฯ เหมยเจาะจงตามหาเธอได้ ย่อมไม่ใช่เรื่องเล็กแน่นอน อวี๋ซือหยาคิดว่าคืนนี้คงไม่ต้องหวังว่าจะได้นอนเต็มอิ่ม จึงขอชาร์จพลังเอาไว้ล่วงหน้าก่อน

พานหย่งคังรีบปิดหน้าต่าง "ได้ครับ ผู้จัดการอวี๋พักผ่อนสักหน่อยเถอะ ถึงที่แล้วผมจะเรียกครับ"

ด้วยความที่รีบเดินทาง ทั้งสองคนจึงไม่ได้กินข้าวแม้แต่มื้อเดียว ในที่สุดก็มาถึงตัวอำเภอตอนบ่ายสามโมง

พานหย่งคังขับรถตรงเข้าไปที่ที่ว่าการอำเภอทันที

พออวี๋ซือหยาลงจากรถก็เห็นประธานเฝิงวิ่งเหยาะ ๆ เข้ามาหา "ผู้จัดการอวี๋ ในที่สุดคุณก็กลับมาเสียที เลขาฯ เหมยรอคุณอยู่ตั้งครึ่งค่อนวันแล้ว"

อวี๋ซือหยากดท้องที่ว่างเปล่า บอกให้พานหย่งคังกลับไปก่อน จากนั้นก็เดินตามประธานเฝิงเข้าไปข้างใน พลางเดินพลางถามว่า "ประธานเฝิง เกิดเรื่องอะไรขึ้นกันแน่คะ ถึงได้รีบร้อนตามฉันกลับมาขนาดนี้"

ประธานเฝิงตบหน้าผากตัวเองด้วยความเจ็บใจ พูดโทษตัวเองว่า "เรื่องนี้เป็นความผิดของผมเอง ตอนนี้ฟาร์มเพาะเลี้ยงของหลายคอมมูนเกิดปัญหาไม่มีอาหารสัตว์ ธัญญาหารไม่พอใช้ขึ้นมา ตอนนั้นผมควรจะพูดกับพวกเขาให้ชัดเจนแท้ ๆ"

แม้เรื่องนี้ประธานเฝิงจะเป็นผู้ดูแลหลัก แต่ตอนนั้นอวี๋ซือหยาก็ร่วมวิ่งเต้นอยู่ด้วยเป็นสัปดาห์ จึงพอจะเข้าใจสถานการณ์คร่าว ๆ ของคอมมูนเหล่านี้ ครั้งแรกย่อมไม่มีประสบการณ์ และไม่มีเงินทุน ทุกคนจึงค่อนข้างระมัดระวังตัว

เมื่อเห็นจำนวนนี้แล้ว อวี๋ซือหยาคิดว่ามีประสบการณ์จากฟาร์มเพาะเลี้ยงทั้งสี่แห่งเป็นแบบอย่างให้ศึกษา ก็น่าจะไม่เกิดปัญหาอะไร จึงไม่ได้เข้าไปก้าวก่ายอีก

เลขาฯ เฝิงเพิ่งจะอ้าปากตอบ เลขาฯ หูก็วิ่งลงมาถึงชั้นล่างแล้ว มองอวี๋ซือหยาด้วยสีหน้าโล่งใจ "ผมเห็นรถของฟาร์มพวกคุณอยู่บนตึก พอลงมาดูก็ใช่จริง ๆ ผู้จัดการอวี๋กลับมาแล้ว เลขาฯ เหมยกำลังรอคุณอยู่ ตามผมมาเถอะครับ"

ประธานเฝิงจึงจำต้องหยุดคำพูดไว้ชั่วคราว

ทั้งสามคนขึ้นบันไดมายังห้องทำงานของเลขาฯ เหมย

เลขาฯ เหมยมีสีหน้าเคร่งขรึม พยักพเยิดคางไปทางเก้าอี้ให้อวี๋ซือหยา "นั่งสิ ประธานเฝิงคงเล่าสถานการณ์คร่าว ๆ ให้คุณฟังแล้วใช่ไหม"

อวี๋ซือหยาพายหน้า "ยังค่ะ เพิ่งจะเริ่มพูดก็เจอเลขาฯ หูเสียก่อน ได้ยินว่าคุณกำลังรออยู่ พวกเราก็เลยรีบขึ้นมาทันที"

"อย่างนั้นหรือ ประธานเฝิง คุณเล่าสถานการณ์ตอนนี้ให้ผู้จัดการอวี๋ฟังก่อนเถอะ" เลขาฯ เหมยกล่าวเรียบ ๆ

ประธานเฝิงพยักหน้า แล้วรีบอธิบายสถานการณ์ให้อวี๋ซือหยาฟังอย่างรวดเร็ว

เป็นความจริงที่ว่า ฟาร์มเพาะเลี้ยงเปิดใหม่ส่วนใหญ่จำกัดจำนวนเป็ดไว้ที่หนึ่งถึงสองพันตัว แต่ก็มีบางแห่งที่ใจใหญ่ เลี้ยงไปถึงสามถึงห้าพันตัว ปัจจุบันเมื่อรวมฟาร์มเพาะเลี้ยงทั้ง 21 แห่งทั่วทั้งอำเภอแล้ว จำนวนเป็ดมีอยู่ราวเจ็ดหมื่นตัว ซึ่งกลายเป็นกลุ่มอุตสาหกรรมขนาดใหญ่ทีเดียว

ในจำนวนนี้ ฟาร์มเพาะเลี้ยงที่ตั้งขึ้นมาก่อนสี่แห่งอย่างฟาร์มเพาะเลี้ยงเป็ดชิงเหอและฟาร์มเพาะเลี้ยงซานกง กินสัดส่วนไปเกือบครึ่งหนึ่งของขนาดการเพาะเลี้ยงทั้งหมด ส่วนที่เหลืออีกสี่หมื่นตัวกระจายอยู่ในฟาร์มเพาะเลี้ยงอีก 17 แห่ง เมื่อเฉลี่ยแล้วแต่ละฟาร์มก็ตกอยู่ที่สองพันกว่าตัวเท่านั้น

จำนวนดูเหมือนไม่มาก แต่ทนไม่ไหวที่คอมมูนมากมายขนาดนี้ต่างก็เลี้ยงเป็ดกันทั้งนั้น ตอนเป็ดตัวเล็กๆ กินอาหารไม่เยอะ ทว่าหลังจากเลี้ยงมาเกือบสองเดือน บัดนี้ปริมาณอาหารที่กินก็พุ่งขึ้นหลายเท่าเมื่อเทียบกับตอนเพิ่งฟักออกจากไข่

ยิ่งไปกว่านั้น ตอนนี้เป็นช่วงฤดูใบไม้ผลิ อยู่ในระยะข้าวยังไม่สุกข้าวเก่าก็ร่อยหรอ อุณหภูมิก็ยังไม่สูงมาก พืชผลจึงเติบโตไม่เร็วนัก ต่อให้บ้านของสมาชิกคอมมูนมีเสบียงกักตุนไว้ แต่พืชผลอย่างข้าวเจ้า ข้าวโพด ล้วนต้องรอจนถึงเดือนสิงหาคมกันยายนถึงจะเก็บเกี่ยวครั้งใหญ่ได้ ยังเหลือเวลาอีกตั้งหลายเดือน หลายเดือนนี้อย่างไรก็ต้องกินข้าว สมาชิกคอมมูนจึงไม่ยินดีจะขายเสบียงออกมา

เรื่องนี้ทำให้คอมมูนที่ไม่ได้วางแผนไว้ดีๆ ในช่วงแรกเริ่มตื่นตระหนก อีกแค่เดือนเดียวเป็ดก็เลี้ยงจนขายเอาเงินได้แล้ว หากช่วงนี้ซูบผอมจนหยุดโต หรือถึงขั้นหิวตายขึ้นมา คอมมูนก็ขาดทุนย่อยยับ ด้วยเหตุนี้คอมมูนบางแห่งที่มีเงินเก็บอยู่บ้างจึงเริ่มออกไปกว้านซื้อเสบียงตามคอมมูนอื่น คอมมูนแห่งอื่นๆ พอรู้เรื่องนี้เข้าก็กังวลว่าเสบียงในฟาร์มเพาะเลี้ยงของตนจะไม่พอ จึงพากันแย่งซื้อตามไปด้วย ส่วนแห่งที่ไม่มีเงินก็เลียนแบบฟาร์มเพาะเลี้ยงชิงเหอ คือไปขอกู้เงิน

เพียงไม่กี่วัน ราคาข้าวโพดในชนบทก็พุ่งขึ้นเท่าตัว รำข้าวและรำข้าวสาลีพวกนี้ก็ปรับขึ้นถึงห้าสิบเปอร์เซ็นต์ ยอดเงินกู้รวมกันสูงถึงหลักหมื่นหยวน เรื่องลุกลามใหญ่โตถึงเพียงนี้ จึงแพร่ไปเข้าหูเลขาฯ เหมยอย่างรวดเร็ว

เพื่อควบคุมสถานการณ์ให้อยู่หมัด เลขาฯ เหมยจึงออกประกาศแจ้งลงไปทันที ห้ามคอมมูนใดๆ รับซื้อเสบียงจากสมาชิกคอมมูนโดยเด็ดขาด หากตรวจพบจะลงโทษอย่างเฉียบขาด

แม้สถานการณ์จะถูกควบคุมไว้ได้ แต่ปัญหายังไม่ได้รับการคลี่คลาย

หัวหน้าเจี่ยงแห่งคณะกรรมการวางแผนเคยมีเรื่องขัดแย้งกับอวี๋ซือหยามาก่อน เดิมทีเขาก็คัดค้านการจัดตั้งฐานเพาะเลี้ยงอย่างหัวชนฝาอยู่แล้ว คราวนี้พอได้ยินว่าเกิดเรื่องจึงสะใจยิ่งนัก ทั้งยังยุยงสหายในคณะกรรมการวางแผนกลุ่มหนึ่งให้มาพบเลขาฯ เหมย แสดงท่าทีว่าแผนการของอวี๋ซือหยาใช้การไม่ได้ ยังคงต้องทำตามกฎระเบียบเดิม ปฏิบัติการผลิตตามแผนการที่กำหนดไว้ การไม่มีแผนการรังแต่จะสร้างความวุ่นวาย

ถึงแม้เป้าหมายที่พุ่งเข้าใส่จะเป็นอวี๋ซือหยา ทว่าเรื่องนี้สุดท้ายแล้วเลขาฯ เหมยเป็นคนตัดสินใจ การที่หัวหน้าเจี่ยงแล่นมาแสดงความสะใจ ย่อมเท่ากับตบหน้าเลขาฯ เหมยชัดๆ

เลขาฯ เหมยโมโหไม่น้อย แต่การที่หัวหน้าเจี่ยงกล้ามาพูดจาชวนหาเรื่องต่อหน้าเลขาฯ เหมย ย่อมเพราะมีที่พึ่ง เขามีคนหนุนหลังอยู่เบื้องบน เลขาฯ เหมยจึงจัดการเขาได้ไม่ง่ายนัก อีกทั้งถึงจะหาข้ออ้างด่าสั่งสอนหัวหน้าเจี่ยงสักยกก็แก้ปัญหาตรงหน้าไม่ได้ ไม่ได้ช่วยให้อะไรดีขึ้นเลย

เรื่องเร่งด่วนในยามนี้คือการจัดการปัญหาขาดแคลนเสบียงของแต่ละฟาร์มเพาะเลี้ยงให้เรียบร้อย ขอแค่แก้ปัญหานี้ได้ ต่อให้หัวหน้าเจี่ยงกระโดดจนขาหักก็ไม่มีวันทะยานขึ้นฟ้าได้หรอก

อวี๋ซือหยาฟังจบแล้วก็ประหลาดใจอยู่บ้าง "เรื่องแพร่ไปเร็วขนาดนี้ได้ยังไงคะ"

เธอกับประธานเฝิงตระเวนไปตามคอมมูนเหล่านี้ ใช้เวลาตั้งหนึ่งสัปดาห์เต็มๆ แถมยังนั่งรถแทรกเตอร์ไปเสียด้วย

เลขาฯ เหมยตรวจสอบมาแล้ว "พวกหัวหน้าเจี่ยงปล่อยข่าว เที่ยวพัดกระพือไฟไปทั่ว ตอนนี้ ผู้จัดการอวี๋ คุณไปเมืองเอกมา น่าจะพอเข้าใจสถานการณ์ในปัจจุบันอยู่บ้างใช่ไหม"

อวี๋ซือหยาพยักหน้า "พอทราบบ้างค่ะ"

ในเวลานี้ทั้งประเทศกำลังอยู่ในช่วงเปลี่ยนผ่าน ในยุคหลังทุกคนต่างรู้ดีว่าปีนี้เกิดเหตุการณ์สำคัญยิ่งใหญ่ที่ส่งผลกระทบอย่างลึกซึ้ง นั่นก็คือการปฏิรูปและเปิดประเทศ พวกเราอ่านเจอเรื่องนี้จากหนังสือประวัติศาสตร์ รู้สึกว่าเป็นเรื่องที่ดำเนินไปตามครรลอง และเป็นเรื่องที่เรียบง่ายอย่างยิ่ง

แต่ในความเป็นจริง การจะก้าวเดินขั้นนี้ไม่ง่ายเลย พวกเราไม่มีประสบการณ์ของคนรุ่นก่อนให้ใช้อ้างอิง ทำได้เพียงคลำก้อนหินข้ามแม่น้ำ ผู้นำเองก็ไม่มีความสามารถหยั่งรู้อนาคต ดังนั้นก่อนที่คำตอบใหญ่ที่ชัดเจนจะประกาศออกมา ย่อมต้องผ่านการถกเถียงโต้แย้งกันอย่างยาวนาน

กระแสความคิดนี้ในหมู่ประชาชนและในระดับท้องถิ่นย่อมสะท้อนออกมาเช่นกัน สำหรับอำเภอเฉินซาน หัวหน้าเจี่ยงเป็นฝ่ายอนุรักษนิยมอย่างเห็นได้ชัด ส่วนเลขาฯ เหมยเป็นฝ่ายปฏิรูป เมื่อความคิดเห็นทางการเมืองไม่ตรงกัน ย่อมต้องคอยขัดขากันเองเป็นธรรมดา โดยเฉพาะอย่างยิ่ง หากเรื่องที่เลขาฯ เหมยผลักดันประสบความสำเร็จ ในทางปฏิบัติก็คือการลิดรอนอิทธิพลของคณะกรรมการวางแผนนั่นเอง

ตั้งแต่วินาทีที่เลขาฯ เหมยชูธงสนับสนุนอวี๋ซือหยาอย่างชัดเจนและนำมาปฏิบัติจริง ทั้งสองฝ่ายก็ยืนอยู่คนละฝั่งตรงข้ามกันแล้ว ความขัดแย้งเช่นนี้ไม่อาจประนีประนอมได้เลย

เลขาฯ เหมยถอนหายใจ "ตอนนี้หัวหน้าเจี่ยงจ้องตาเป็นมันอยู่ข้างๆ ฐานเพาะเลี้ยงของพวกเราจะเกิดเรื่องผิดพลาดไม่ได้เด็ดขาด ไม่อย่างนั้นถ้าถูกเขาจับจุดอ่อนไปฟ้องเบื้องบนเข้า ฐานเพาะเลี้ยงก็คงต้องหยุดชะงักกลางคัน กำลังคนและสิ่งของที่ทุ่มเทลงไปก่อนหน้านี้ก็สูญเปล่ากันหมด"

นี่คือน้ำพักน้ำแรงที่พวกเขาร่วมกันลงแรงสร้างขึ้นมา ย่อมไม่มีใครอยากให้ล้มเลิกไปกลางคัน นี่จึงเป็นเหตุผลที่เลขาฯ เหมยรีบเรียกตัวอวี๋ซือหยากลับมาด่วน เมื่อเทียบกับคนอื่นแล้ว เห็นได้ชัดว่าเธอใส่ใจฟาร์มเพาะเลี้ยงมากกว่า ที่สำคัญคือเรื่องการพัฒนาเศรษฐกิจ เธอถนัดที่สุด แถมยังมีไอเดียผุดขึ้นมาไม่หยุดหย่อน

เลขาฯ หูยิ้มเจื่อนอยู่ด้านข้าง "ตอนแรกเลขาฯ เหมยก็ตั้งใจไว้แบบนี้เหมือนกันครับ แต่หัวหน้าเจี่ยงดันไปฟ้องสถานีรับซื้อธัญญาหารประจำเมืองตัดหน้าพวกเราเสียก่อน บอกว่าเลขาฯ เหมยอนุมัติเสบียงให้ฟาร์มเพาะเลี้ยงหลายแห่งของพวกคุณอย่างส่งเดช แม้สถานีรับซื้อธัญญาหารประจำเมืองจะไม่มีอำนาจคุมคณะกรรมการพรรคประจำอำเภอของเรา แต่พวกเขาก็ส่งหนังสือแจ้งเตือนไปยังสถานีรับซื้อธัญญาหารประจำอำเภอแล้วว่า ไม่อนุญาตให้ขายเสบียงในปริมาณมากขนาดนี้อีก ต้องดูแลเสบียงเพื่อการดำรงชีวิตของประชาชนในเมืองก่อน อีกอย่างช่วงฤดูนี้ เสบียงสำรองของสถานีรับซื้อธัญญาหารประจำอำเภอก็เหลือไม่มากแล้ว ดังนั้นตอนนี้ถ้าจะหวังพึ่งเสบียงก้อนใหญ่จากสถานีรับซื้อธัญญาหารประจำอำเภอคงไม่สมจริงเท่าไรครับ"

ร้ายกาจจริงนะหัวหน้าเจี่ยง ไม่ยอมรามือสักที คอยขัดแข้งขัดขาพวกเธอไปทั่ว

อวี๋ซือหยาโมโหอยู่บ้าง ในเมื่อหนทางนี้ถูกปิดตาย ก็มีแต่ต้องคิดหาทางอื่น ความจริงการขอยืมเสบียงจากสมาชิกคอมมูน หรือให้พวกเขาช่วยกันปลูกผักใบเขียวกับหัวไชเท้าที่โตเร็วก็เป็นวิธีที่ดี เป็ดพวกนี้แม้จะมีจำนวนมาก แต่พื้นที่ของคอมมูนก็กว้างใหญ่กว่า แค่ทุกครัวเรือนปลูกหัวไชเท้าไว้หน้าบ้านคนละไม่กี่ต้น ก็พอเป็นอาหารให้เป็ดกินไปได้ระยะหนึ่งแล้ว ทว่าเนื่องจากพฤติกรรมแย่งชิงเสบียงของบางคอมมูนก่อนหน้านี้ เพื่อรักษาความสงบของหน่วยงานระดับล่าง ช่วงนี้จึงไม่อาจใช้แผนนี้ได้อย่างเด็ดขาด

นอกจากจะบอกเรื่องความยากลำบากนี้ให้สมาชิกคอมมูนรู้ไม่ได้แล้ว ยังต้องแสร้งทำเป็นใจเย็น แสดงให้เห็นว่าพวกเธอสามารถจัดการกับสถานการณ์ในตอนนี้ได้ เพื่อไม่ให้เกิดความวุ่นวายจนถูกหัวหน้าเจี่ยงจับจุดอ่อนเล่นงานเอา

"ผู้จัดการอวี๋ ผมกับประธานเฝิงปรึกษากันมาทั้งวันแล้ว ถ้าตอนนี้ยังแก้ปัญหาเรื่องเสบียงไม่ได้ คุณลองดูหน่อยสิว่าเป็ดรุ่นนี้จะเชือดก่อนกำหนดได้ไหม เป็ดพวกนี้หนักตัวละสองชั่งกว่าแล้ว ตัวใหญ่หน่อยก็สามชั่ง ถ้าเชือดก่อนกำหนดสักนิดคงไม่มีปัญหาใช่ไหม" เลขาฯ เหมยถาม

นี่ก็เป็นอีกหนึ่งเหตุผลที่เขาเรียกตัวอวี๋ซือหยากลับมา หากจำเป็นต้องเชือดเป็ดชุดหนึ่งก่อนกำหนด ก็ต้องให้ฟาร์มเพาะเลี้ยงเป็ดชิงเหอเป็นผู้รับซื้อ จึงต้องขอความเห็นจากอวี๋ซือหยาก่อน เรื่องใหญ่ขนาดนี้ คนอื่นในโรงงานไม่มีสิทธิ์ตัดสินใจแทนได้

อวี๋ซือหยาคัดค้านอย่างเด็ดขาด "เลขาฯ เหมยคะ เป็ดรุ่นนี้เห็นได้ชัดว่ายังไม่โตเต็มที่ น้ำหนักยังน้อยมาก ถ้าขายออกไป ลูกค้าเก่าเห็นปุ๊บก็รู้ทันทีว่ามีปัญหา ดีไม่ดีจะระแวงว่าเป็ดของเราติดโรคระบาด แล้วเราเอาเป็ดป่วยไปขายให้พวกเขากิน การทำแบบนี้จะทำลายชื่อเสียงของเป็ดชิงเหอ ไม่ได้เด็ดขาดค่ะ"

กว่าเป็ดชิงเหอจะสร้างชื่อเสียงจนเป็นที่รู้จักได้อย่างทุกวันนี้ไม่ใช่เรื่องง่าย จะยอมให้พังทลายลงเพราะเรื่องแค่นี้ได้อย่างไร ไม่อย่างนั้นงานทั้งหมดที่เธอลงแรงทำไปก่อนหน้านี้ก็สูญเปล่ากันพอดี

เลขาฯ เหมยก็รู้ดีว่านี่เป็นทางเลือกที่แย่ที่สุด เขาใช้นิ้วนวดขมับพลางเอ่ยถาม "แล้วเธอมีวิธีอื่นที่ดีกว่านี้ไหมล่ะ ประธานเฝิงไปสืบดูแล้ว อาหารสัตว์ของฟาร์มเพาะเลี้ยงแต่ละแห่งคงประคองไปได้อีกแค่ราวๆ สิบวันเท่านั้น"

อวี๋ซือหยาตอบด้วยน้ำเสียงหนักแน่นเด็ดขาด "มีค่ะ เรื่องเสบียงนี้ยังไงก็ต้องแก้ให้ได้ ไม่อย่างนั้นถึงวันนี้จะเชือดเป็ดทิ้งไป แล้ววันข้างหน้าจะทำยังไงล่ะคะ ฐานเพาะเลี้ยงที่เพิ่งสร้างขึ้นมาจะปล่อยให้พังไปเฉยๆ แบบนี้น่ะเหรอ"

เธอไม่ได้สนใจหรอกว่าฟาร์มเพาะเลี้ยงของคอมมูนอื่นจะพังหรือไม่ แต่มันจะส่งผลกระทบต่อการพัฒนาของเป็ดชิงเหอในปีนี้ เธอต้องสร้างความได้เปรียบในการเป็นผู้นำตลาดของเป็ดชิงเหอให้มั่นคงก่อนการปฏิรูปและเปิดประเทศ ดังนั้นปีนี้จำเป็นต้องขยายตัวให้ได้

"พวกเราก็ไม่อยากให้เป็นแบบนั้นหรอก ผู้จัดการอวี๋ เธอมีวิธีอะไรก็รีบพูดมาเถอะ" ประธานเฝิงเร่งเร้า

อวี๋ซือหยาเงยหน้ามองเลขาฯ เหมย "เส้นสายของหัวหน้าเจี่ยงคงอยู่ในระดับเมืองใช่ไหมคะ ถ้าเราไปขอความช่วยเหลือจากทางเมือง เรื่องนี้ก็คงจัดการได้ไม่ง่ายและมีโอกาสสำเร็จค่อนข้างต่ำ แล้วถ้าเป็นระดับเมืองเอกของมณฑลล่ะคะ ฉันไม่เชื่อหรอกว่ามือของเขาจะเอื้อมไปไกลถึงเมืองเอกของมณฑลได้ เลขาฯ เหมยคะ พรุ่งนี้เราไปหาเสบียงที่เมืองเอกของมณฑลด้วยกันเถอะ ไปแก้ปัญหาเฉพาะหน้าตรงนี้ก่อน แล้วค่อยเดินหน้าตามแผนการขั้นต่อไป คุณคิดว่ายังไงคะ"

แม้จะบอกว่าปรึกษาหารือ แต่เลขาฯ เหมยดูออกว่า ไม่ว่าเขาจะเห็นด้วยหรือไม่ อวี๋ซือหยาก็ตกลงใจแน่วแน่แล้วว่าจะต้องไปเมืองเอกของมณฑลให้ได้

เมื่อมองดูสีหน้ามุ่งมั่นเปี่ยมด้วยความทะเยอทะยานบนใบหน้าที่ยังดูอ่อนเยาว์ของเธอ เลขาฯ เหมยก็พลอยรู้สึกฮึกเหิมตามไปด้วย เด็กสาวอายุยี่สิบกว่ายังกล้าลุยถึงเพียงนี้ แล้วกระดูกแก่ๆ อย่างเขายังมีอะไรที่ไม่กล้าอีก "ตกลง!"