ตอนที่ 76 สักชามไหม

ตอนที่กล้องแพนเข้ามา เสิ่นเหลียนยังคงคุยเล่นอยู่กับฉางชิง

"คิดไม่ถึงว่านายจะมาด้วยเหมือนกัน" เสิ่นเหลียนกระซิบ "ไม่เห็นสตูดิโอนายแจ้งอะไรเลยนี่"

"นายกดฟอลสตูดิโอฉันด้วยเหรอ"

"อื้อสิ"

ฉางชิงหัวเราะ "ผู้จัดการจัดให้ จะทำอะไรได้ล่ะ"

ทั้งสองคนไม่รู้เลยว่าการถ่ายทอดสดเริ่มขึ้นแล้ว ทางฝั่งเว่ยคานกำลังส่งยิ้มพิมพ์ใจเตรียมแนะนำตัวเต็มที่ แต่ในห้องไลฟ์กลับได้ยินเสียงเสิ่นเหลียนกับฉางชิงกระซิบกระซาบกันลอยเข้ามาก่อน

วาไรตี้ระดับตัวท็อปนี่อุปกรณ์ดีสมชื่อจริง ๆ เก็บเสียงได้คมชัดกริบ

[อุ๊ยตายว้ายกรี๊ด มีกดฟอลสตูดิโอเขาด้วยจ้า~~~]

[เดี๋ยวนะพี่ชาย เปิดมาก็เล่นงี้เลยเหรอ]

เว่ยคานกระแอมเบา ๆ แล้วเข้าสู่โหมดทำงานทันที พอเขาเปิดปากพูด เสิ่นเหลียนกับฉางชิงก็เงียบเสียงลงพร้อมกัน

[ฝีมือไม่ถึงแต่เบ้าหน้าแบก เสิ่นเหลียนหน้าตาแบบนี้ ยืนข้างฉางชิงยังไม่ดรอปเลยสักนิด]

[แค่ไม่ดรอปเหรอแก... [ลิงก์] เพื่อนสาวไม่อยากลองคลิกดูรูปมุมข้างตอนสองคนนี้ร่วมเฟรมกันหน่อยเหรอ]

[ฉันไม่ได้อยากจะชิปเลยนะ พวกเธอมาบีบคั้นฉันเอง!]

พอแนะนำตัวกันเสร็จ เว่ยคานก็รับหน้าที่หัวหน้าทีม พาทุกคนไปเดินเที่ยวชมเมืองโบราณตามที่ระบุไว้ในการ์ดภารกิจ

มันไม่มีทางง่ายขนาดนี้แน่ ภารกิจต้องซ่อนอยู่ระหว่างทางชัวร์ แต่สำหรับเสิ่นเหลียนแล้ว แค่นี้ก็นับว่าชิลมากจริง ๆ

เมืองโบราณอยู่ไม่ไกลจากตรงนี้นัก ทีมงานใส่ใจเป็นพิเศษถึงขั้นเช่ารถกอล์ฟนำเที่ยวมาให้ ทุกคนจึงทยอยขึ้นไปหาที่นั่งกันได้ทันที

[ชอบทัศนคติของออฟฟิเชียลเทพสมุทรจุติจริง ๆ ปฏิบัติต่อคนเหมือนคนสักที]

ฝั่งผู้ชายตกลงกันให้สาว ๆ เลือกที่นั่งที่ชอบก่อน ตามด้วยพวกรุ่นพี่ เสิ่นเหลียนกับฉางชิงรู้หน้าที่ดีเลยยอมรั้งท้าย ไปนั่งแถวหลังสุดแบบหันหลังให้ทิศทางวิ่ง แต่ทั้งคู่ไม่ติดใจอะไร ขึ้นรถได้ก็ชวนกันคุยต่อทันที

[เดี๋ยวนะ ปกติฉางชิงไม่ได้พูดเก่งขนาดนี้นี่นา]

[ชิงเฟิงมารายงานตัว ขอคอนเฟิร์มตามเมนต์บนเลย เวลาไปออกวาไรตี้ ฉางชิงบ้านเราชอบทำตัวกลืนไปกับฉากหลังตลอด]

"ชิงเฟิง" คือชื่อที่แฟนคลับของฉางชิงใช้เรียกตัวเอง เขาชอบทุ่มเทให้ผลงานมากกว่าไปออกรายการวาไรตี้ ยามว่างก็เอาแต่อุดอู้อยู่บ้าน เรื่องนี้ไม่ใช่ความลับอะไรเลย ทว่าวันนี้พอได้มาอยู่กับเสิ่นเหลียน ปากเขากลับแทบไม่ยอมหยุดขยับ

แต่จะทำไงได้ ผู้จัดการส่วนตัวก็ถือว่าเข้าใจเขามากแล้ว นาน ๆ ถึงจะรับงานวาไรตี้ให้สักหน แต่นั่นก็ไม่ได้ช่วยปัดเป่าอารมณ์หดหู่เหมือนกำลังไปงานศพของฉางชิงได้เลย เขาไม่ชอบความรู้สึกเวลามีกล้องคอยจับจ้องตลอดเวลาแบบนี้จริง ๆ มันไม่เหมือนกับการแสดงละครสักนิด

นานทีปีหนจะได้มาเจอเสิ่นเหลียน ฉางชิงถึงได้รู้สึกผ่อนคลายลงไปมากโข

"นั่นดอกอะไรน่ะ" ฉางชิงชี้ไปยังดอกไม้สีม่วงที่เคลื่อนผ่านเหนือศีรษะไป มันห้อยเป็นพวงระย้าคล้ายสายประทัด

"จื่อเซี่ยนเถิง" เสิ่นเหลียนมือไว คว้ากิ่งอ่อนสดมาเด็ดแล้วยื่นไปตรงหน้าฉางชิง "เกสรเป็นสีส้ม ใช้ทำยาได้ ช่วยกระตุ้นการไหลเวียนเลือดสลายลิ่มเลือด เห็นไหม"

ฉางชิงยื่นหน้าเข้าไปดูใกล้ ๆ "สีส้มจริงด้วยแฮะ"

บนหน้าจอไลฟ์มีแต่เครื่องหมายคำถามและเครื่องหมายตกใจลอยผ่านไปเป็นพรืด

แม้จะไม่มีตัวอักษรเลยสักคำ แต่ฉู่อี้หลานที่อยู่หน้าจอกลับมองแล้วรู้สึกหงุดหงิดใจยิ่งนัก

จังหวะนั้นเองโทรศัพท์ก็สั่น ฉู่อี้หลานหยิบขึ้นมาดู เป็นข้อความจากสวีจิ่งเกอ [คนบ้านนายไม่รู้จักวางตัวเลี่ยงกระแสหน่อยเหรอ]

ฉู่อี้หลาน: [ตอนนี้ฉันขับรถไปซัดนายถึงเมืองลิ่นก็ยังทันอยู่นะ]

เมืองโบราณช่วงนี้ประจวบเหมาะเข้าสู่ช่วงนอกฤดูท่องเที่ยวพอดี นักท่องเที่ยวจึงไม่มากนัก คนที่มายืนล้อมอยู่รอบนอกส่วนใหญ่คือแฟนคลับที่รู้ข่าวแล้วรีบตามมา

ทุกคนต่างชูโทรศัพท์มือถือ บ้างก็คอยโบกป้ายไฟเชียร์

เดิมทีเสิ่นเหลียนแค่กวาดตามองผ่าน ๆ ปรากฏว่าเห็นที่คาดผมเขียนชื่อตัวเองอยู่ท่ามกลางฝูงชนด้วย มีเด็กสาวสองสามคนสวมอยู่ พอเห็นเขามองไปก็พากันโบกไม้โบกมือให้อย่างสุดกำลัง

เสิ่นเหลียนอมยิ้มบาง ๆ แล้วยกมือโบกตอบกลับไป

แฟนคลับของดาราคนอื่นรอบด้านไม่ต้องบอกก็รู้ว่าอิจฉาตาร้อนกันขนาดไหน

มีแต่คนเป็น ๆ ทั้งนั้น เสิ่นเหลียนรู้สึกเหมือนไม่ได้สัมผัสบรรยากาศที่มีชีวิตชีวาแบบนี้มานานมากแล้ว ระหว่างชาติก่อนกับชาตินี้ ช่างดูห่างไกลราวกับมีเหวลึกขวางกั้นไว้

แผงขายของกินเล่นในเมืองโบราณทอดยาวจากทางเข้าคดเคี้ยวไปข้างหน้าจนแทบมองไม่เห็นปลายทาง ทางรายการเป็นคนจ่ายเงิน แขกรับเชิญจึงกินได้ตามสบาย ขอแค่ห้ามกินทิ้งกินขว้างก็พอ

บรรดาสาว ๆ ต้องรักษาหุ่น จึงค่อนข้างระวังเรื่องกินเป็นพิเศษ

เว่ยคานกับเยิ่นเยี่ยนเฟยสั่งปลาหมึกย่างมาคนละไม้ ไม่ได้เอาเพิ่ม ส่วนคนที่ห่วงภาพลักษณ์ดาราที่สุดเห็นจะเป็นอวี๋หมิง แว่นกันแดดของหมอนี่แทบไม่เคยถอด เก๊กหล่ออยู่ตลอดเวลา

"เสิ่นเหลียนล่ะ" ซูหมิงเยว่หันกลับมามอง

เสิ่นเหลียนกับฉางชิงแวบไปนั่งแหมะอยู่ที่หน้าร้านเส้นหมี่ร้านหนึ่งเรียบร้อยแล้ว

"พวกคุณเดินเที่ยวกันไปก่อนเลยครับ ผมหิวแล้ว" เสิ่นเหลียนบอกซูหมิงเยว่

อูเซิงเซิงไม่พูดไม่จา เดินดุ่ม ๆ ก้าวเท้ายาว ๆ ตรงมาข้างทั้งสองคน แล้วทรุดตัวลงนั่งตรงที่ว่าง

เสิ่นเหลียนรู้สึกอยู่ตลอดว่าสายตาของเธอคมกริบ คล้ายจ้องจะจับผิดอะไรสักอย่าง

"เธอจะกินด้วยสักหน่อยไหม" เสิ่นเหลียนลองถามหยั่งเชิง

"ไม่กินค่ะ" อูเซิงเซิงตอบ "คาร์บสูง พวกนายกินกันไปเถอะ"

ดาราหญิงที่เข้มงวดกับตัวเองขนาดนี้เสิ่นเหลียนเห็นมาจนชิน ได้ยินแบบนั้นจึงไม่เซ้าซี้ เขาแกะตะเกียบพร้อมกับฉางชิง พอพ่อค้ายกชามเส้นหมี่มาเสิร์ฟก็ก้มหน้าก้มตาสูดเข้าปากคำโตทันที

อูเซิงเซิงลอบกลืนน้ำลายลงคอดังเอื๊อก

"กินให้อิ่มก่อน จบรายการค่อยว่ากัน มันจะอ้วนขึ้นทีเดียวสิบชั่งเลยหรือไง" เสิ่นเหลียนพึมพำ "อีกอย่าง หุ่นอย่างเธอน่ะ ต่อให้เพิ่มมาอีกสักสิบชั่งก็ยังดูดีอยู่ดีนั่นแหละ"

อูเซิงเซิงหลับตาปี๋ พอลืมตาขึ้นมาอีกครั้งก็บอกพ่อค้าอย่างเด็ดเดี่ยว "เอาชามหนึ่งค่ะ"

[ฮ่าๆๆๆๆ! โดนกล่อมง่ายขนาดนี้เลยเหรอเนี่ยเซิงเซิงของฉัน?]

[เซิงเซิงหลับตาคิดว่าจะไม่กิน พอลืมตาขึ้นมา: เอาชามหนึ่งค่ะ]

ผลสุดท้ายหลิวถังกับซูหมิงเยว่ก็แวะเข้ามาด้วย หลังต่อสู้กับตัวเองในใจอยู่พักหนึ่ง ทั้งหมดก็ยอมยกธงขาว พากันล้อมวงนั่งกินเส้นหมี่อยู่ตรงนั้น

เว่ยคานกับเยิ่นเยี่ยนเฟยได้แต่มองหน้ากันอย่างอ่อนใจ

"พวกเราเดินเที่ยวต่อกันเถอะ" เว่ยคานเอ่ย

เยิ่นเยี่ยนเฟย "เอาสิ"

มีเพียงอวี๋หมิงที่ยังยืนอยู่ที่เดิม สีหน้าดูไม่สบอารมณ์เท่าไรนัก

สายตาของอวี๋หมิงจับจ้องไปที่ซูหมิงเยว่ ตั้งแต่เริ่มถ่ายทอดสดมาจนถึงตอนนี้ เขาพยายามเข้าไปชวนซูหมิงเยว่คุยอยู่หลายหน แต่กลับถูกเลี่ยงได้อย่างแนบเนียนทุกครั้ง

"เขาอยากสร้างกระแสคู่จิ้นกับเธอเหรอ" ก่อนหน้านี้หลิวถังเพิ่งกระซิบถามซูหมิงเยว่เสียงเบากริบ เธอรู้สึกมาตลอดว่าอวี๋หมิงดูแปลก ๆ พยายามจะเข้ามาเกาะกระแสให้ได้ แถมยังชอบเอามือล้วงกระเป๋าข้างหนึ่งเก๊กหล่ออยู่เรื่อย

"น่าจะใช่แหละ" ซูหมิงเยว่ตอบ "แต่ฉันไม่อยาก"

ซูหมิงเยว่ผ่านจุดที่ต้องเกาะกระแสปั่นความดังมานานแล้ว ตอนนี้ฐานแฟนคลับของเธอเหนียวแน่น ทั้งยังกวาดรางวัลใหญ่มาครองตั้งหลายเวที ทำให้มีทั้งบารมีและความมั่นใจเต็มเปี่ยม ถ้าอวี๋หมิงเป็นคนที่น่าสนใจ เธอก็คงพอหยวน ๆ เล่นตามน้ำสร้างสีสันไปได้ ทว่าเธอเห็นคนหล่อมาจนชินตาแล้ว อวี๋หมิงไม่ได้ดูโดดเด่นอะไรเป็นพิเศษ ซ้ำยังไม่ถูกจริตเธอสักนิด

[อวี๋หมิงกำลังรอใครอยู่น่ะ?]

[ไม่รู้สิ แต่เก๊กท่าเดิมตลอดเลย ไม่เมื่อยบ้างหรือไง?]

แฟนคลับของอวี๋หมิงรีบออกโรงแก้ต่างให้ทันควัน อ้างว่าปกติเขาก็ยืนท่านี้จนชินอยู่แล้วบ้างละ อะไรทำนองนั้น

บรรยากาศในช่องคอมเมนต์ยังถือว่าค่อนข้างสงบ ไม่มีใครอยากเปิดศึกทะเลาะกันด้วยเรื่องขี้ปะติ๋วแค่นี้

นั่นก็เป็นเพราะแฟนคลับของซูหมิงเยว่ยังดูเจตนาของอวี๋หมิงไม่ออก

หลังจากซดเส้นหมี่กันไปคนละชามจนอิ่มหนำสำราญ เสิ่นเหลียนก็ยังสั่งขนมปาปาพุทราจีนจากพ่อค้ามาอีกที่หนึ่ง ให้เขาหั่นเป็นชิ้นเล็ก ๆ กะว่าจะเดินกินไปเรื่อย ๆ

ฉางชิงถาม "เป็นไงบ้าง"

เสิ่นเหลียนเอ่ยชวน "ลองชิมดูสิ เมื่อกี้ผมเห็นเถ้าแก่เนี้ยตำแป้งเองกับมือ น่าจะอร่อยนะ"

ฉางชิงหยิบไม้จิ้มขึ้นมาจิ้มไปชิ้นหนึ่ง พอส่งเข้าปากก็พยักหน้าหงึกหงัก "กลิ่นพุทราหอมเข้มข้นมาก"

อูเซิงเซิงกัดฟันกรอด "พวกนายสองคนไม่กลัวอ้วนกันเลยสินะ"

เสิ่นเหลียน "ผมกำลังเพิ่มน้ำหนักอยู่น่ะ น้ำหนักยังไม่ถึงเกณฑ์เลย"

ฉางชิง "ผมกินเท่าไหร่ก็ไม่อ้วน"

[พอแล้วๆ รู้แล้วๆ พวกนายกินกันไปเถอะ ค่อยๆ กินไปนะ]

[คนหนึ่งกำลังเพิ่มน้ำหนัก อีกคนกินไม่อิ่ม พอก้มมองบะหมี่เย็นย่างในมือตัวเองแล้วกูทั้งขำทั้งโมโหเลยว่ะ]