ตอนที่ 77 กล้องซูมเข้าไปสิ!

พอมีเสิ่นเหลียนเป็นหัวโจก คนกลุ่มนี้ก็ตระเวนกินแหลกมาตลอดทางจริง ๆ

เสิ่นเหลียนไม่เพียงกินเก่ง แต่ยังกินเป็น อะไรคือของขึ้นชื่อท้องถิ่น ร้านไหนทำรสชาติถึงเครื่อง สายตาเขาราวกับติดเรดาร์สแกน ไม่เคยพลาดเหยียบกับระเบิดเลยสักครั้ง

ตอนแรกพวกอูเซิงเซิงยังพอหักห้ามใจได้อยู่สองสามยก แต่หลังจากนั้นก็ปล่อยจอยกันหมด

ช่างเถอะ กินก่อนแล้วกัน พลาดคราวนี้คงไม่มีโอกาสอีก ส่วนเรื่องโดนผู้จัดการสวดค่อยว่ากันทีหลัง

"ถังหูลู่สอดไส้ครับ" เสิ่นเหลียนหันมาถามทุกคน "เอาไหม?"

ทั้งสี่คนพยักหน้าหงึก ๆ พร้อมเพรียงกันโดยมิได้นัดหมาย

หลิวถังชอบถังหูลู่ที่สุด ไม้หนึ่งมีแค่สามลูกจึงไม่เยอะเกินไป เธอจงใจเลือกไส้ทุเรียนเป็นพิเศษ "พวกเธออย่ารังเกียจฉันนะ"

เสิ่นเหลียนพูดด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล "มีอยู่แค่นิดเดียวเอง พี่ยังจะพูดอีกเหรอครับ"

หลิวถังหัวเราะแหะ ๆ

ทันใดนั้น อวี๋หมิงก็โพล่งขึ้นมาขัดจังหวะ "เสร็จหรือยังเนี่ย? พวกเว่ยคานหายไปไหนกันหมดแล้วก็ไม่รู้"

อูเซิงเซิงเป็นคนขวานผ่าซาก คิดอะไรก็พูดอย่างนั้น พอได้ยินเข้าก็ขมวดคิ้ว "ถ้างั้นนายก็ไปอยู่กับพวกเขาสิ"

อวี๋หมิงกดเสียงให้เย็นชายิ่งขึ้น "นี่ไม่ใช่เพราะเป็นห่วงพวกเธอหรอกเหรอ?"

อูเซิงเซิงหัวเราะหึ "พี่ชาย แดดเปรี้ยงกลางวันแสก ๆ แถมคนเยอะขนาดนี้ นายจะห่วงอะไรมิทราบ?"

'กลัวจะเข้าใกล้ซูหมิงเยว่ไม่ได้จนหมาจนตรอกมากกว่าละสิ' ประโยคนี้อูเซิงเซิงไม่ได้พูดออกไป แต่สีหน้าเริ่มไม่เป็นมิตรขึ้นมาแล้ว

เสิ่นเหลียนเหลือบมองอวี๋หมิง ร้ายกาจใช้ได้เลย รนหาที่ตายเก่งกว่าที่เขาคิดไว้เสียอีก

คนอื่นจะตายก็ช่าง ขอแค่ตัวเองรอดก็พอ พี่ชาย เชิญนายลุยต่อเลย

อวี๋หมิงถูกอูเซิงเซิงตอกกลับจนจุกอก จะแสดงอารมณ์ออกนอกหน้าก็ไม่กล้า คราวนี้ต่อให้สวมแว่นกันแดดก็ปิดใบหน้าเขียวคล้ำไม่อยู่แล้ว

[เชี่ย น่ารำคาญฉิบ]

คอมเมนต์ไม่ได้ระบุชื่อแซ่ แต่เจตนาชัดเจนแจ่มแจ้ง

กำลังดูบรรยากาศชื่นมื่นกันอย่างออกรส เคมีระหว่างแขกรับเชิญก็น่าสนใจ ดันมีคนโผล่มาทำลายบรรยากาศเสียได้ โดยเฉพาะอวี๋หมิงที่มีดีแค่ชื่อเสียงแต่ไร้ผลงาน ปกติไปออกรายการวาไรตี้ทั่วไปคอยข่มคนอื่นก็พอว่า แต่นี่คือรายการ "เทพสมุทรจุติ" ใครเขาจะไปกลัวกันล่ะ?

ยิ่งพวกแฟนคลับยิ่งไม่กลัวเลย

อ้อ ยกเว้นเสิ่นเหลียนไว้คนหนึ่ง

ทว่าตัวเสิ่นเหลียนเองกลับวางตัวผ่อนคลาย ยามอยู่ต่อหน้ารุ่นพี่ยังแฝงความนอบน้อมถ่อมตนอยู่หลายส่วน ตลอดทางยังคอยรับมุกชวนคุย ทำให้คนที่มองดูรู้สึกสบายใจมาก

ทุกคนเห็นตากล้องตามถ่ายเว่ยคานกับเยิ่นเยี่ยนเฟยอยู่หน้าโรงน้ำชาแห่งหนึ่ง พอเดินเข้าไปก็พบว่าทั้งคู่กำลังนั่งจิบชาอยู่จริง ๆ

เสิ่นเหลียนยื่นขนมเปี๊ยะเจี้ยงเซียงปิ่งที่ถือติดมือมาแบ่งให้พวกเขากิน เยิ่นเยี่ยนเฟยที่ยังไม่อิ่มอยู่แล้วจึงไม่คิดจะเกรงใจ

"มีภารกิจเหรอครับ?" เสิ่นเหลียนเอ่ยถาม

เว่ยคานประหลาดใจ "นายรู้ได้ยังไงน่ะ?"

"เดาเอาครับ" เซนส์รายการวาไรตี้ของเสิ่นเหลียนเฉียบคมที่สุดในบรรดาคนทั้งหมด ชาติก่อนเขาเคยผ่านรายการสุดฮิตมาแทบทุกรูปแบบแล้ว การที่เว่ยคานนั่งแช่อยู่ตรงนี้โดยไม่รีบร้อนเดินทางต่อ ก็เห็นชัดอยู่แล้วว่าต้องติดขัดอะไรสักอย่าง

ทีมงานยื่นการ์ดภารกิจให้

เสิ่นเหลียนรับมาแล้วอ่านข้อความบนนั้น "ชีวิตที่เริงระบำ ผลิบานท่ามกลางฤดูร้อน หากต้องการบัตรเชิญสู่งานเลี้ยงยามค่ำคืน ต้องได้รับรอยยิ้มจากราชินีพรายเสียก่อน"

อูเซิงเซิงกะพริบตา "หมายความว่ายังไง?"

เสิ่นเหลียนหันไปมองทีมงาน "ราชินีพรายอยู่ที่ไหนครับ?"

ทีมงานคาดไม่ถึงว่าเสิ่นเหลียนจะถามตรงจุดขนาดนี้ อีกทั้งตามบทก็ไม่จำเป็นต้องปิดบังอยู่แล้ว จึงชี้นิ้วขึ้นไปข้างบน

ทันใดนั้น ม่านผืนยาวสีแดงเข้มตรงชั้นสองของโรงเตี๊ยมก็ถูกรูดเปิดออกทั้งสองฝั่ง เผยให้เห็นราชินีพรายในชุดภูตบุปผาสีขาวยืนเด่นอยู่ตรงกลาง

นี่คงเป็น NPC เสิ่นเหลียนเข้าใจได้ในทันที

"ดูเหมือนว่าถ้ามื้อเย็นอยากมีข้าวกิน ก็ต้องทำให้ราชินีพรายหัวเราะให้ได้สินะ?" เว่ยคานเริ่มสนใจ ยืนวิเคราะห์อยู่ข้างเสิ่นเหลียน

"ยังมีประโยคก่อนหน้านั้นด้วยครับ" เสิ่นเหลียนเสริม "ชีวิตที่เริงระบำ ก็น่าจะหมายถึงต้องเต้นด้วย"

พูดจบ เขากับเว่ยคานก็หันขวับไปมองอูเซิงเซิงพร้อมกันด้วยสายตาเป็นประกาย เจ้าแม่สายร้องเต้นตัวจริงเสียงจริงก็ยืนอยู่นี่แล้วไง

อูเซิงเซิง "ไม่มีปัญหา!"

"หน้าตึงเปรี๊ยะ ไม่ยิ้มเลยแฮะ" หลิวถังไม่ยอมแพ้ เดินขึ้นไปชั้นสองจนมายืนตรงหน้าราชินีพราย แล้วเริ่มยิงมุกตลกใส่

แต่อีกฝ่ายกลับไม่แม้แต่จะกระดิกสายตาสักนิด

"มุกนี้ของพี่ยังใช้ไม่ได้ผลหรอกครับ" เสิ่นเหลียนพูดพลางก้าวขึ้นบันได แต่ดันก้าวพลาดจนเซถลาเสียงดังโครมครามไปหลายก้าว

ฉางชิงรีบยื่นมือออกไปทันที "เฮ้ย นาย..."

เสิ่นเหลียนทรงตัวได้มั่นคง ก่อนจะหันกลับมาพูดว่า "ไม่เป็นไรครับ"

เมื่อราชินีพรายเห็นภาพนี้ มุมปากก็ยกยิ้มขึ้นบาง ๆ

หลิวถังตะโกนลั่น "เขายิ้มแล้ว!!!"

แต่เสียงแจ้งเตือนภารกิจกลับเงียบกริบ

เสิ่นเหลียนคิดตามแล้วก็พลันเข้าใจ จึงกวักมือเรียกหลิวถังลงมา "ไม่ต้องแล้วครับ เล่าเรื่องตลกไม่ได้ผล การเต้นกับรอยยิ้มของราชินีพรายน่าจะเกี่ยวข้องกัน ต้องยิ้มระหว่างที่แขกรับเชิญกำลังเต้นถึงจะถือว่าผ่าน ไม่อย่างนั้นเมื่อกี้คงมีเสียงประกาศความคืบหน้าภารกิจไปแล้ว"

ทุกคนต่างคิดว่าข้อวิเคราะห์ของเสิ่นเหลียนฟังดูมีเหตุผลมาก

อวี๋หมิงขมวดคิ้ว "นายแน่ใจขนาดนั้นเลยเหรอ"

"มันก็ต้องลองผิดลองถูกดูไม่ใช่หรือไง" เยิ่นเยี่ยนเฟยเอ่ยรับ "หรือว่านายมีความคิดที่ดีกว่านี้ล่ะ"

แน่นอนว่าอวี๋หมิงเถียงไม่ออกแม้แต่คำเดียว

[ฉันเริ่มรำคาญแล้วเหมือนกันนะ...]

[เสิ่นเหลียนฉลาดจังเลยอะ]

แฟนคลับของอวี๋หมิงยังคงพยายามแก้ต่างกู้หน้าให้ แต่ก็ไม่มีใครสนใจ

การเต้นเป็นจุดแข็งของอูเซิงเซิงอยู่แล้ว ทันทีที่เสียงเพลงดังขึ้น เธอก็ขยับกายไปตามจังหวะ มองปราดเดียวก็รู้ว่าพื้นฐานแน่นมาก เว่ยคานมองอูเซิงเซิงด้วยสายตาชื่นชม ส่วนราชินีพรายด้านบนก็หลุบตามองลงมาอย่างตั้งใจ

จบไปหนึ่งเพลง อูเซิงเซิงหอบหายใจเล็กน้อย "ยิ้มไหมคะ"

"ไม่ครับ" เสิ่นเหลียนตอบ "แต่เห็นได้ชัดว่าเขายังอยากดูต่อ"

"แล้วจะทำยังไงดีล่ะเนี่ย" อูเซิงเซิงเกาหัว "ฉันเต้นแนวตลกไม่เป็นด้วยสิ"

เยิ่นเยี่ยนเฟยถอนหายใจ พูดด้วยน้ำเสียงปลงตกยอมทิ้งหน้าแก่ ๆ นี้ว่า "เต้นด้วยกันเถอะ ไม่แน่ว่าคนไร้พรสวรรค์ด้านการเต้นสิ้นดีอย่างฉันอาจจะทำให้เขายิ้มออกก็ได้"

เว่ยคานปั้นรอยยิ้มที่ดูแย่ยิ่งกว่าร้องไห้ออกมา

[ฮ่า ๆ ๆ ๆ ๆ! ราชินีพรายสมกับที่ผ่านการฝึกฝนระดับมืออาชีพมาจริง ๆ แต่ฉันขำจะตายอยู่แล้วเนี่ย]

[เว่ยคานเต้นเป็นด้วยเหรอ]

[ไม่เป็น นอกจากอูเซิงเซิงแล้ว ในนี้น่าจะไม่มีใครเต้นเป็นเลยมั้ง]

อวี๋หมิงเชิดคางขึ้นเล็กน้อย

อันที่จริงเขาพอเต้นเป็นอยู่บ้าง

พอเสียงดนตรีดังขึ้นอีกครั้ง อูเซิงเซิงก็โชว์ฝีมือได้ตามมาตรฐาน ส่วนหลิวถังกับซูหมิงเยว่ผ่านงานแสดงมาเยอะ ย่อมเคยมีฉากที่ต้องเต้นรำ บวกกับรูปร่างที่เพรียวบาง แม้จะไม่ได้เต้นเก่งระดับมืออาชีพ แต่ก็ยังดูอ่อนช้อยน่ามอง

ทางด้านเว่ยคานกับเยิ่นเยี่ยนเฟยก็ไม่ทำให้ผิดหวัง ทั้งคู่โยกย้ายส่ายตัวแข็งทื่อราวกับหุ่นทรานส์ฟอร์เมอร์ส

และคนที่ 'เร่าร้อน' ที่สุดในกลุ่มก็หนีไม่พ้นอวี๋หมิง

เขาอาจจะอัดอั้นที่ไม่ได้แอร์ไทม์มาตลอด คราวนี้เลยทุ่มสุดตัว เต้นไปได้สองจังหวะก็ถอดเสื้อตัวนอกออก ลีลาดูคล้ายสตรีตแดนซ์ พอยิ่งคึกก็เอามือข้างเดียวค้ำพื้น ยกขาทั้งสองข้างขึ้นทำท่ายาก แต่เพราะกะจังหวะพลาด ตอนแลนดิงลงพื้นเลยเผลอถีบโดนเว่ยคานไปทีหนึ่ง

แต่อวี๋หมิงกลับไม่สะทกสะท้าน เขากำลังหลงตัวเองสุดขีด จินตนาการไปไกลว่าภาพตัวเองตอนอยู่หน้ากล้องจะดูหล่อเท่ขนาดไหน

เสิ่นเหลียนถึงกับมองตาค้าง

บ้าไปแล้วพี่ชาย นาย...มีของจริงว่ะ

ฉางชิง "ฉันกลัวเขาจะถีบฉันกระเด็นออกไปจริง ๆ"

"เอาเถอะ ลุยเลย" เสิ่นเหลียนเองก็จนปัญญาจะห้ามแล้ว

สไตล์ของแต่ละคนไปคนละทิศละทางอย่างสิ้นเชิง หน้าจอไลฟ์ถูกคลื่น "ฮ่า ๆ ๆ" ถล่มจนแทบมองไม่เห็นอะไร

แต่ไม่มีใครคาดคิดเลยว่า เสิ่นเหลียนจะเต้นเป็นกับเขาด้วย

ท่วงท่าของเขาดูเหมือนเต้นไปเรื่อยเปื่อย แต่กลับร้ายกาจใช่ย่อย ทุกจังหวะลงล็อกเป๊ะพอดิบพอดี ท่าทางไม่ได้เล่นใหญ่ ทว่าแฝงความเกียจคร้านชวนมอง ยามขยับไหล่ เอวบางก็โยกไหวตามแผ่วเบา ช่างดูเพรียวระหงและเย้ายวนสายตาเป็นที่สุด

[กรี๊ดดดดด! ตากล้องซูมเข้าไปสิ! โคลสอัปด่วน!]

[เอวเขาบางแค่นี้เองนะ [ทำมือวัด]]

[ยั่วมากเลยอะ... เอ๊ะไม่ใช่ หอมฟุ้งไปหมดแล้ว]

แม้แต่ราชินีพรายก็ยังจับจ้องมาทางนี้ตาไม่กะพริบ

"นายเต้นเป็นนี่หว่า" ฉางชิงขยับแขนตามน้ำไปพลาง ขยับเข้าไปใกล้เสิ่นเหลียนไปพลาง

เสิ่นเหลียนแอบคิดในใจว่า ฉายา 'เก่งรอบด้าน' ในอดีตของฉันไม่ได้มาเพราะโชคช่วยหรอกนะ แต่ปากกลับถ่อมตัว "พอเป็นนิดหน่อยครับ"

สิ้นเสียง อวี๋หมิงที่กำลังออกสเต็ปเต้นอย่างบ้าคลั่งก็พลิกตัวลุกขึ้น ศอกไปกระแทกเข้าที่ไหล่ของฉางชิงเต็มแรง

ฉางชิงเจ็บจนส่งเสียงครางเบา ๆ ร่างเซถลาไปข้างหน้า

เสิ่นเหลียนตาไว มือไว ปราดเข้าไปรับตัวอีกฝ่ายไว้ได้ทันควัน

ราชินีพรายที่นั่งอยู่ด้านบนถึงกับหลุดขำพรวด "พรืด" ออกมาทันที

เสียงดนตรีหยุดลง พร้อมเสียงจากเครื่องประกาศภารกิจที่แจ้งเตือนชัดเจน "ภารกิจผ่านด่าน"

สองมือของเสิ่นเหลียนยังคงประคองไหล่ของฉางชิงไว้ ท่าทางก็ออกจะปกติธรรมดาแท้ ๆ ทั้งคู่ได้แต่มองหน้ากันตาปริบ ๆ หา?!

พอเห็นรอยยิ้มของราชินีพราย อูเซิงเซิงก็เข้าใจได้ทันที ให้ตายสิ นี่เธอกำลังแอบชิปคู่จิ้นอยู่เหรอเนี่ย?!

พอกระตุกต่อมเผือกเข้าแบบนี้ ช่องคอมเมนต์ในไลฟ์ก็เดือดพล่านขึ้นมาทันควัน

ขนาดอูเซิงเซิงยังมองออก มีหรือที่เหล่าพี่สาวนับหมื่นในไลฟ์จะไม่รู้?

แล้วคนประเภทที่ได้ชื่อว่าคลั่งรักเมีย มีหรือจะดูไม่ออก?

สวีจิ่งเกอรัวข้อความระดมยิงมาทันที [มาสิ! มาต่อยกันสักยกมา!!]

ฉู่อี้หลานจุดบุหรี่ขึ้นมามวนหนึ่ง พลางหรี่ตามองหน้าจอเขม็ง

[เพื่อความปลอดภัย ขอเน้นย้ำอีกรอบนะครับ: คนดูชงโมเมนต์กันเองไม่เกี่ยวกับตัวศิลปิน บางคนก็หวีดเพราะเคมีหน้าตา บางคนก็อินมาจากในซีรีส์ ไม่ใช่ว่าชิปแล้วจะต้องจับยัดเยียดให้เป็นคู่จริงกันเสียหน่อย พวกเรามองจากมุมมองพระเจ้าอยู่แล้ว นักเขียนกลัวว่าจะมีคุณนักอ่านที่น่ารักบางท่านคิดมาก เลยขอพูดดักไว้ตรงนี้ก่อนเลย เสิ่นเหลียนกับฉางชิงเป็นเพื่อนที่ดีต่อกัน สนิทกันได้แบบไม่มีปัญหาแน่นอนครับ]