ตอนที่ 78 เสแสร้งต่อไปเถอะ

เสิ่นเหลียนเห็นราชินีเอลฟ์เอามือปิดปากหัวเราะคิกคัก ก็พอจะเดาออกว่าเกิดอะไรขึ้น

พอนึกได้ว่านี่เป็นการถ่ายทอดสด และใครบางคนอาจกำลังดูอยู่... คอมเมนต์กระสุนจะยังเหลือทางรอดให้เขาบ้างไหมเนี่ย?

ไม่มีทางอยู่แล้ว

ผู้ชมที่กำลังดูอย่างเมามันพากันเปย์ของขวัญจุดพลุกระหน่ำ เอฟเฟกต์ดอกไม้ไฟสว่างวาบเต็มหน้าจอ บรรยากาศครึกครื้นสุดขีด

ฉู่อี้หลานมองข้อความ "ฟินจิกหมอน" ที่ลอยผ่านมารัว ๆ สุดท้ายก็ทนดูไม่ไหว กดปิดคอมเมนต์กระสุนไป

สวีจิ่งเกอเปลี่ยนอารมณ์จาก "มาต่อยกันเถอะ" ลามไปเป็น "ฉันเริ่มขาดออกซิเจนแล้ว แกเป็นไงบ้าง?"

ฉู่อี้หลานยังคงปากแข็ง: "เรื่องพวกนี้ในวงการแกยังไม่ชินอีกเหรอ? มีทั้งจริงทั้งปลอม เดี๋ยวมาแล้วก็ไป ทำใจให้สบายหน่อยเถอะ"

สวีจิ่งเกอไม่ไว้หน้ากันสักนิด: "เสแสร้งต่อไปเถอะ"

หน้าจอมือถือของฉู่อี้หลานดับวูบลง

"ด่านนี้มันผ่านไปได้ยังไงเนี่ย งงชะมัด?" เว่ยคานผู้เป็นชายแท้สุดทื่อยังคงอยู่นอกสถานการณ์

เยิ่นเยี่ยนเฟยเองก็ไม่ต่างกัน "อาจเป็นเพราะพวกเราสองคนเต้นตลกมากก็ได้มั้ง!"

อูเซิงเซิง: "พวกพี่นี่... ช่างเถอะค่ะ"

เรื่องอาหารเย็นรอดตัวไปได้มื้อหนึ่งก็นับว่าแก้ปัญหาใหญ่ไปได้เปลาะ ตอนเดินออกจากโรงน้ำชา เสิ่นเหลียนถึงขั้นคิดล่วงหน้าแล้วว่าจะฝังตัวเองไว้ที่ไหนดี สีหน้าเจือไปด้วยความเศร้าสร้อยของคนที่ปลงตกต่อความเป็นความตาย

[คุณพระ ฉันชอบเสิ่นเหลียนมากเลยอะ สีหน้าเขาดูนิ่งสงบแต่แฝงความหลุดโลกแบบบอกไม่ถูก]

[สาวๆ ดารางานดีขนาดนี้ ตามติ่งไม่มีผิดหวังแน่นอน!]

"เสิ่นเหลียน นายเต้นเป็นด้วยเหรอ" ซูหมิงเยว่กระโดดเหยงๆ เข้ามาข้างกายเสิ่นเหลียนทันที

เสิ่นเหลียนกำลังจะตอบ แต่หางตาเหลือบไปเห็นคนคนหนึ่งเดินตามมา เป็นอวี๋หมิงนั่นเอง

เขาไม่แสดงพิรุธ ชะลอฝีเท้าลงเล็กน้อย แล้วค่อยๆ ดึงแขนซูหมิงเยว่ให้มายืนทางซ้ายของตน ขวางทั้งสองคนออกจากกันทันที จากนั้นจึงตอบว่า "เคยเรียนมานิดหน่อยครับ"

"เต้นสวยมากเลย!" ซูหมิงเยว่เอ่ยชมจากใจจริง ทั้งยังรู้สึกซาบซึ้งใจมาก

เสิ่นเหลียนยิ้มรับ

คราวนี้แฟนคลับของซูหมิงเยว่เริ่มสังเกตเห็นความผิดปกติ เดี๋ยวสิ ทำไมอวี๋หมิงถึงเอาแต่เดินตามหมิงเยว่อยู่ตลอดเวลาล่ะ?

ในใจของอวี๋หมิงหงุดหงิดเต็มทน

นึกว่าจะได้หน้า แต่กลับกลายเป็นคว้าน้ำเหลว พอภารกิจจบตั้งใจจะไปชวนซูหมิงเยว่คุย ก็ได้ยินแต่คำตอบตามมารยาท อวี๋หมิงคิดว่าตัวเองแสดงออกชัดเจนมากแล้ว มาถึงตอนนี้ดูท่าซูหมิงเยว่คงไม่เล่นด้วย

เสแสร้งอะไรกันนักหนา? อวี๋หมิงแค่นยิ้มเยาะในใจ ด้วยความที่ถูกพะเน้าพะนอเอาใจจนเคยตัว นานวันเข้าจึงมองคนอื่นเป็นแบบนั้นไปเสียหมด

สายตาของอวี๋หมิงเลื่อนไปหยุดที่เสิ่นเหลียน แววตามืดครึ้มวาบผ่านชั่วขณะ

มันเป็นจิตวิทยาที่พิลึกพิลั่นมาก แม้เสิ่นเหลียนจะทำผลงานในรายการวาไรตี้ได้โดดเด่นสะดุดตาเสมอ ทว่าใน "เทพสมุทรจุติ" มีเพียงเขาคนเดียวที่สถานะไม่คู่ควรกับคนอื่น อวี๋หมิงยังพอมีความเกรงใจให้คนอื่นอยู่บ้าง พออารมณ์บูด จึงพลอยหาเรื่องลงกับคนที่ด้อยกว่าตนโดยไม่รู้ตัว

ด้านหลังเมืองโบราณสร้างเป็นสวนสนุกขนาดย่อมเอาไว้ ที่นี่ก็มีภารกิจเช่นกัน แต่เปิดให้เลือกเล่นได้ตามใจชอบ

ตามที่ทีมงานแจ้งคือ เครื่องเล่นแต่ละชนิดมีคะแนนต่างกัน สะสมครบห้าคะแนนจะได้เมนูเนื้อเพิ่มหนึ่งจานในมื้อเย็น ครบสามคะแนนได้เมนูผักเพิ่มหนึ่งจาน ถ้าไม่เล่น มื้อเย็นก็จะมีกับข้าวแค่สิบสองจานเท่านั้น

คนแปดคนกินกับข้าวสิบสองอย่างถือว่าน้อยเกินไป เว่ยคานกับเยิ่นเยี่ยนเฟยจึงประเดิมเล่นก่อนเป็นคู่แรก

ม้าหมุนได้รอบละศูนย์จุดห้าคะแนน ในจังหวะที่ทุกคนคิดว่าคงไม่มีใครยอมแตะเครื่องเล่นพรรค์นี้ เสิ่นเหลียนกลับเดินดุ่ม ๆ ขึ้นไปนั่งอย่างแน่วแน่

แขกรับเชิญทุกคน: "?"

เสิ่นเหลียน: "ผมกลัวความสูงครับ เล่นของหวาดเสียวไม่ได้"

ชาติก่อนไม่มีปัญหาอยู่แล้ว เสิ่นเหลียนสามารถดัดนิสัยคนพวกนี้ได้สบาย ๆ แต่ตอนนี้ช่างปะไร หนิงซือเสียนเคยเตือนไว้ว่าอย่าไปยุ่งกับอะไรที่กระตุ้นประสาท หากเขากล้าขึ้นรถไฟเหาะหรือดิ่งพสุธา ไม่ทันถ่ายรายการจบ ฉู่อี้หลานคงแล่นมาลากตัวกลับไปแน่

คติประจำใจของเสิ่นเหลียนคือ ถ้าไม่จำเป็น ก็อย่ารนหาที่ตาย

อวี๋หมิงเหมือนสบช่องจับผิดได้เสียที เขายังคงเอามือข้างหนึ่งล้วงกระเป๋าเก๊กท่าเท่ พลางเอ่ยเยาะเย้ย "นายเป็นผู้ชายหรือเปล่าเนี่ย? แค่นี้ก็ไม่ไหวแล้วเหรอ?"

เสิ่นเหลียน: "แม่สาวน้อย ฉันมันคนไร้ประโยชน์เองจ้า"

อวี๋หมิง: "..."

[ฮ่าๆๆๆๆๆ! ทำไมถึงตอบได้ลื่นไหลเบอร์นั้นล่ะเนี่ย!]

[เสิ่นเหลียนก็หน้าหนาไร้ยางอายอยู่แล้วนี่]

[แอนตี้แฟนข้างบนน่ะ ไสหัวไปเลยไป๊!]

พวกเว่ยคานเล่นไปนานเท่าไหร่ เสิ่นเหลียนก็นั่งแช่อยู่บนม้าหมุนนานเท่านั้น ระหว่างนั้นยังแวบไปเล่นรถบั๊มพ์ที่ได้ศูนย์จุดห้าคะแนนเท่ากันอีกรอบ แถมเกือบจะชนหลิวถังกับเว่ยคานกระเด็นอัดกำแพง

ท่ามกลางสายตาไม่อยากจะเชื่อของทีมงาน เสิ่นเหลียนก้มหน้าก้มตาเล่นไปสิบรอบ กวาดมาได้ห้าคะแนน อย่างน้อยก็ได้เมนูเนื้อเพิ่มมาหนึ่งจานแล้ว

[เพิ่งเคยเห็นคนที่อู้งานแล้วทำให้ฉันโกรธไม่ลงก็คราวนี้แหละ]

[เขากัดฟันทนจนถึงเวลาพระอาทิตย์ตกดินได้จริง ๆ ด้วย]

อีกด้านหนึ่ง อวี๋หมิงพอเห็นซูหมิงเยว่เดินผ่านหน้าไป ก็หันไปกอดถังขยะแล้วโก่งคออ้วกทันที

ซูหมิงเยว่กลับยิ่งเร่งฝีเท้าจ้ำหนีเร็วขึ้นกว่าเดิม

ผีเท่านั้นที่รู้ว่าอวี๋หมิงคิดบ้าอะไรอยู่ เหมือนเล่นเพื่อประชดอารมณ์ ดรอปทาวเวอร์สามรอบ รถไฟเหาะอีกสามรอบ ท่าทางคล้ายอยากให้ใครสักคนเข้ามาห้าม สายตาก็คอยเหลือบมองซูหมิงเยว่อยู่เรื่อย ๆ แต่เธอกลับไม่สนใจไยดีแม้แต่น้อย พออ้วกเสร็จ อวี๋หมิงก็เตะถังขยะไปทีหนึ่งด้วยแรงที่ไม่เบาเลย

[อึดอัดแทนว่ะ]

เรื่องนี้เสิ่นเหลียนรู้สึกนับถือจากใจจริง เทพกรีกผู้กุมชะตาการเสิร์ฟอาหารชัด ๆ

ในเกมรอบนี้เสิ่นเหลียนมีผลงานน้อยที่สุด เขารู้ตัวดี พอไปถึงร้านอาหารจึงอาสาต้มน้ำชงชา เหมาทำอยู่คนเดียวทั้งหมด

อวี๋หมิงกำลังนั่งพักเอาแรงอยู่บนโซฟา เสิ่นเหลียนจึงยื่นน้ำส้มโอน้ำผึ้งไปให้แก้วหนึ่ง "ลองชิมดูสิครับ"

อวี๋หมิงคุมอารมณ์ไม่อยู่ ชักสีหน้าใส่แล้วปัดออกไปอย่างแรง "ไม่ต้อง!"

น้ำร้อนกระฉอกลวกหลังมือของเสิ่นเหลียน เขาขมวดคิ้วทันที แต่ก็ไม่ได้ร้องออกมาสักคำ

"นายจะพาลหาเรื่องอะไร?" ฉางชิงจัดเก้าอี้เสร็จเดินเข้ามา พอเห็นภาพนี้ก็หน้าตึงขึ้นมาทันที "ใครไปติดหนี้อะไรนายหรือไง?"

[มาแล้วมาแล้ว! ชิงชิงผู้ผดุงความยุติธรรมของเรา!]

[ต้องยอมรับเลยว่า คนที่เข้าสังคมไม่ค่อยเก่งแต่พอถึงเวลาเด็ดขาดแล้วโคตรเท่อย่างฉางชิงเนี่ย สเปกในฝันชัด ๆ]

[พวกเธอมีมโนธรรมกันบ้างไหม? อวี๋หมิงของเราทุ่มเททำคะแนนให้ทีมไปตั้งเท่าไหร่?]

[ทุกคนก็พยายามกันหมดแหละจ้ะ ขอบคุณนะ ไม่มีใครขอให้อวี๋หมิงทำ แล้วก็ไม่มีใครบังคับเขาสักนิด ตั้งแต่เริ่มไลฟ์มาก็ชักสีหน้าบอกบุญไม่รับตลอดเวลา เผลอ ๆ จะพาลเพราะเข้าใกล้ซูหมิงเยว่ไม่ได้ด้วยซ้ำ คนดูไม่ได้ตาบอดนะ เว่ยคานกับเยิ่นเยี่ยนเฟยไม่ได้ขึ้นไปเล่นรอบแล้วรอบเล่าหรือไง? ไม่มีใครบอกว่าเขาไม่เหนื่อยหรอก แต่ในเมื่อมาร่วมสนุก มาสร้างความบันเทิงให้คนดู ก็ช่วยทำตัวให้มันดูเข้าท่าหน่อย]

"ไม่เป็นไรครับ" เสิ่นเหลียนส่งสัญญาณบอกฉางชิงว่าไม่ต้องยุ่ง ก่อนจะเหลือบมองอวี๋หมิงแวบหนึ่ง

เขายอมถอยให้แค่ครั้งนี้ครั้งเดียวเท่านั้น

เสิ่นเหลียนเดินเข้าครัวไปเปิดน้ำเย็นล้างมือ ถือโอกาสชงกาแฟแบบที่เว่ยคานชอบดื่มไปด้วย

ซูหมิงเยว่เดินตามเข้ามา "เสิ่นเหลียน นายไม่เป็นไรใช่ไหม?"

"ไม่เป็นไรครับ" หลังมือของเสิ่นเหลียนแดงเป็นปื้นใหญ่ แต่ยังโชคดีที่น้ำไม่ได้ร้อนจัดขนาดนั้น คงไม่ถึงกับพองขึ้นมา

หลิวถังตามหลังมาติด ๆ รีบบอกว่า "ในกระเป๋าฉันมียาทาแผลน้ำร้อนลวก เดี๋ยวฉันไปเอาให้นะ!"

นิสัยของอวี๋หมิงไม่ใช่แค่เดายาก ถ้าพูดตามที่อูเซิงเซิงเคยบ่นไว้ก็คือ "หมอนี่มีอะไรแปลก ๆ พิลึกอยู่"

ในสายตาของผู้หญิง คนที่อารมณ์ไม่มั่นคงถือว่าน่ากลัวมาก คะแนนติดลบฮวบฮาบ

จึงไม่แปลกใจเลยที่ซูหมิงเยว่จะไม่แม้แต่จะชายตามองเขาตั้งแต่แรกเห็น

เสิ่นเหลียนทายาแก้แผลน้ำร้อนลวกแล้วต้อนสองสาวออกไปให้ได้พักผ่อน จากนั้นก็นำข้าวแปดเซียนที่ทำค้างไว้ไปนึ่ง วัตถุดิบที่ได้เพิ่มมาทีหลังมีหลายอย่างที่ต้องเตรียม แต่เสิ่นเหลียนก็ลงมืออย่างคล่องแคล่ว จัดการคนเดียวจนเสร็จเรียบร้อยทั้งหมด

[ฉันขอโทษกับคำพูดก่อนหน้านี้ที่เคยบอกว่าอาจารย์เสิ่นชอบอู้งานด้วยนะ]

[แต่งเมียต้องแต่งคนดีพร้อม คนโบราณไม่ได้หลอกเราจริง ๆ]

[คนข้างบนตื่นเถอะ นี่มันภรรยาฉันชัด ๆ]

เสิ่นเหลียนจัดอาหารทุกจานขึ้นโต๊ะ ตระเตรียมเครื่องดื่มที่เข้าคู่กันไว้พร้อมสรรพ ถ้วยชามตะเกียบก็จัดวางไว้อย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย แล้วค่อยตะโกนเรียกทุกคนมากินข้าว