บทที่ 143 ที่แท้เธอก็มีแฟนเป็นสาวในเมืองนี่เอง

สิบกว่านาทีผ่านไป โทรศัพท์ที่ควรโทรก็โทรไปครบแล้ว มีบางสายที่โทรไม่ติด มีเพียงกองผลิตหลิวจวงและกองผลิตหลิวเจียถุนเท่านั้นที่รับสาย ทั้งสองกองผลิตต่างรับทราบ แล้วก็วางสายไปโดยไม่มีปฏิกิริยาอะไรเพิ่มเติม "เสี่ยวหลง ที่ควรแจ้งก็แจ้งไปหมดแล้ว จะเชื่อหรือไม่ก็เรื่องของพวกเขาเถอะ!" จางเป่ากุ้ยวางหูโทรศัพท์ ทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้อย่างหมดแรง ไม่อยากขยับตัวแม้แต่นิดเดียว "อาเป่ากุ้ยครับ รบกวนช่วยหมุนให้อีกเบอร์หน่อย~" "ได้ บอกเบอร์มาสิ!"

จางเสี่ยวหลงบอกหมายเลขไป จางเป่ากุ้ยหมุนโทรศัพท์เสร็จก็ยื่นหูโทรศัพท์ให้เขา ไม่ถึงสามวินาที ปลายทางก็รับสาย "ฮัลโหลสวัสดีค่ะ ที่นี่สถานีตำรวจอำเภออันผิง จะแจ้งความเหรอคะ?" เสียงผู้หญิงสดใส ไพเราะเสนาะหูดังขึ้น ที่ทำการกองผลิตที่กำลังจอแจ เงียบกริบลงทันที ทุกคนหูผึ่ง จ้องมองไปที่หูโทรศัพท์ตาไม่กระพริบ บ้าจริง แค่ตำรวจหญิงรับโทรศัพท์ พวกคุณต้องทำตัวอยากรู้อยากเห็นขนาดนี้เชียวเหรอ?

"ฮัลโหล? ได้ยินไหมคะ? จะแจ้งความหรือเปล่า?" เสียงปลายสายถามย้ำอีกครั้ง "อ้อ~ ผมโทรจากกองผลิตจางจวง..." จางเสี่ยวหลงขยับปากพูดไม่กี่คำ อีกฝ่ายก็จำเสียงได้ "คุณคือจางเสี่ยวหลงใช่ไหม! โทรมาดึกขนาดนี้ มีเรื่องด่วนอะไรหรือเปล่า? ต้องการให้ฉันช่วยไหม? เดี๋ยวฉันจะรีบไปหารถ..." น้ำเสียงปลายสายดูสนิทสนมขึ้นมาทันตา แฝงไปด้วยความห่วงใยลึกๆ "จางเสี่ยวหลง ทำไมเงียบไปล่ะ? เจอเรื่องเดือดร้อนอะไรเหรอ?" จางเสี่ยวหลงที่ถือสายอยู่ รู้สึกเหมือนกำลังจะโดนแสงแห่งความเผือกจากดวงตานับร้อยคู่ยิงจนตัวพรุน