บทที่ 144 ซึ้งใจจนน้ำตาไหล

หยาดเหงื่อแรงงานกว่าสองเดือน และความทุ่มเทของคนในกองผลิตนับพัน ต้องมาพังพินาศเพราะพายุบ้าๆ นี่ เสบียงในกองผลิตเหลืออยู่เพียงน้อยนิด ทุกคนต่างเฝ้ารอคอยให้ข้าวโพดรอบนี้เก็บเกี่ยวได้มากๆ ตั้งแต่หว่านเมล็ด ใส่ปุ๋ย ถอนหญ้า ทุกขั้นตอนล้วนได้รับการดูแลอย่างพิถีพิถัน ข้าวโพดเติบโตอย่างงดงาม ฝักกำลังเริ่มสร้างเนื้อแป้ง อดทนรออีกแค่เดือนเดียว ก็จะได้กินอิ่มท้องแล้ว

หัวใจของชาวบ้านทุกคนต่างพองโตด้วยความหวัง เพราะมองเห็นอนาคตอยู่รำไร แต่ตอนนี้ทุกอย่างเปลี่ยนไป พายุที่พัดถล่มอย่างไม่คาดฝัน พัดพาความหวังของพวกเขาไปจนหมดสิ้น เหลือไว้เพียงความว่างเปล่า

ไม่รู้ว่าใครเริ่มร้องไห้สะอึกสะอื้นออกมา เพียงเท่านี้ เหล่าผู้หญิงที่จิตใจเปราะบางอยู่แล้ว ก็ทนรับความผิดหวังไม่ไหว ร้องไห้โฮตามกันไป แม้แต่ชายอกสามศอก ขอบตาก็ยังแดงระเรื่อ