บทที่ 145 สหายจางเสี่ยวหลงคือสหายที่ดีผู้ผ่านบททดสอบ

พายุคลั่งที่ก่อตัวขึ้นอย่างกะทันหัน พัดถล่มผืนแผ่นดินอันกว้างใหญ่ไพศาลของมณฑลเหลียวเป่ยอย่างบ้าคลั่ง ค่ำคืนนี้ เพราะพายุโหมกระหน่ำ พืชผลทางการเกษตรเสียหายหนักหรือถึงขั้นถูกทำลาย จะมีสักกี่ครอบครัวที่ต้องกลุ้มใจเรื่องปากท้อง?

ณ หอพักแห่งหนึ่งในลานที่ทำการคอมมูนเซิ่งลี่ แผ่นกระเบื้องหลังคาที่ถูกลมพัดปลิว ลอยทะลุกระจกหน้าต่างเข้ามาอย่างแรง หอบเอาม่านหน้าต่างติดมาด้วย แล้วร่วงลงมากระแทกเข้าที่หน้าผากของโจวหรงที่กำลังนอนกรนสนั่นพอดิบพอดี "อ๊าก~ ใครวะ... ใครแม่*ตีข้า? โอ๊ยๆๆ เจ็บจะตายอยู่แล้ว... ทำไมลงมือหนักขนาดนี้..." โจวหรงสะดุ้งตื่นจากฝันหวานด้วยความเจ็บปวด ยังจับต้นชนปลายไม่ถูก ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น "วู้ว... หวีด..." เสียงลมพายุคำรามกึกก้อง ดึงเขากลับสู่โลกความเป็นจริง "นี่มัน... กระเบื้อง?" ค่ำคืนมืดมิด มองอะไรไม่เห็น โจวหรงได้แต่ใช้มือคลำ สิ่งที่ตกอยู่ข้างหมอนดันเป็นแผ่นกระเบื้อง "ข้าโดนกระเบื้องตกใส่เหรอ? โอ๊ย..." โจวหรงลุกขึ้นนั่ง รู้สึกเหนียวเหนอะหนะที่ศีรษะ ของเหลวอุ่นๆ ไหลย้อยลงมาตามใบหน้า ตาถูกของเหลวข้นหนืดปิดจนลืมไม่ขึ้น เขาเอามือแตะดู "นี่มันอะไรเนี่ย?" โจวหรงลองดมดู กลิ่นคาวเลือดพุ่งขึ้นจมูก "อ๊าก~ เลือด เลือดทั้งนั้น~ ใครก็ได้ ช่วยด้วย ใครก็ได้มาช่วยที..." เสียงลมพายุคำรามกลบเสียงร้องขอความช่วยเหลือของโจวหรงจนมิด

เขาร้องโหยหวนอยู่อย่างนั้นจนถึงเช้า เลือดเริ่มแข็งตัวแล้ว แม้จะยังปวดหัวตุบๆ แต่อย่างน้อยก็รักษาชีวิตไว้ได้ ตลอดช่วงเช้า พายุยังคงโหมกระหน่ำ จนกระทั่งเกือบเที่ยง ลมถึงค่อยๆ สงบลง ผืนแผ่นดินกลับคืนสู่ความเงียบสงบอีกครั้ง ทว่า เขตอานหยาง มณฑลเหลียวเป่ย กลับตกอยู่ในความโกลาหล พายุระดับ 8 ที่เกิดขึ้นกะทันหันนี้ สร้างความเสียหายอย่างรุนแรงครอบคลุมพื้นที่ 11 อำเภอในเขตปกครองอานหยาง ในพื้นที่การเกษตรทั่วทั้งเขต พืชผลเกือบทั้งหมดถูกลมพัดล้มราบคาบ ผลผลิตคาดการณ์ว่าคงแทบจะเป็นศูนย์