บทที่ 146 โสมป่าอายุยี่สิบปีขึ้นไป

"เสี่ยวหลง ในที่สุดลูกก็กลับมาแล้ว เมื่อคืนพวกแม่ไม่กล้านอนกันเลย" หลินซิ่วเจินกอดแขนลูกชายแน่น ความกังวลที่แขวนไว้ทั้งคืนในที่สุดก็วางลงได้ "หลานรัก! หลานรักของย่ากลับมาแล้วเหรอ? มาให้ย่าดูหน้าหน่อยเร็ว" "ย่าครับ ผมไม่เป็นไร อาเป่าเฉียงล่ะครับ?" "อาเขาไปดูพืชผลในนา เดี๋ยวจะกลับไปดูบ้านด้วย ลมแรงขนาดนี้ ไม่รู้บ้านเก่าจะเป็นยังไงบ้าง!" "ไม่เป็นไรครับย่า เมื่อกี้ตอนกลับมาผมแวะดูให้แล้ว บ้านเก่าเรายังดีอยู่ครับ" "งั้นก็ดี ย่าค่อยวางใจหน่อย" จากนั้น อาสะใภ้และพี่สาวทั้งสามก็รุมถามไถ่สารทุกข์สุกดิบ จางเสี่ยวหลงรู้สึกดีใจกับความรู้สึกนี้มาก การถูกโอบล้อมด้วยความรักจากครอบครัว ดีกว่าการได้กินอาหารเลิศรสร้อยเท่าพันทวี

"เสี่ยวหลง กลับมาแล้วเหรอ?" จางเป่าเฉียงเดินเข้ามาตอนไหนไม่รู้ "อาครับ ที่บ้านเป็นไงบ้าง?" "ไม่เป็นไร บ้านเก่ายังแข็งแรงดี แต่ข้าวโพดในนาล้มราบหมดแล้ว เฮ้อ~" จางเป่าเฉียงถอนหายใจ แล้วพูดต่อ "เดี๋ยวอาจะรับปู่กับย่ากลับบ้านนะ" "มื้อเที่ยงกินข้าวที่นี่กันก่อนเถอะ กลับไปก็ต้องไปก่อไฟทำกับข้าวอีก ที่บ้านยังมีเนื้อหมูป่าเหลืออยู่หลายชั่ง เดี๋ยวต้มกินด้วยกันหม้อใหญ่เลย" จางเป่าจู้ที่เงียบมานานเอ่ยขึ้น "งั้นฟังพี่ใหญ่ กินเสร็จค่อยกลับ" "อืม ฝากดูทางบ้านด้วย เดี๋ยวพี่จะไปดูที่กองผลิตหน่อย พืชผลเสียหายหมด ยังมีเรื่องต้องหารือกับหัวหน้ากองผลิตอีกเยอะ" ตอนนี้เขาเป็นรองหัวหน้ากองผลิต จะห่วงแต่เรื่องในบ้านตัวเองไม่ได้ ต้องดูแลเรื่องส่วนรวมด้วย

จางเสี่ยวหลงเดินสำรวจรอบบ้าน กำแพงรั้วยังแข็งแรงมั่นคงดั่งหินผา ไม่ต้องพูดถึงบ้านอิฐหลังใหม่ที่ก่อด้วยปูนซีเมนต์และทราย ยืนหยัดท้าพายุระดับ 8 ได้อย่างสบายๆ เขารู้สึกโชคดีที่ไม่ได้เอาเงินไปใช้อย่างอื่น แต่ตัดสินใจสร้างบ้านใหม่ทันที ไม่งั้นลำพังบ้านดินที่ลมโกรกได้ทุกทิศทาง อย่าว่าแต่พายุระดับ 8 เลย แค่ระดับ 7 ก็คงพังราบไปแล้ว ตัวบ้านไม่มีปัญหาอะไร แต่ในลานบ้านเต็มไปด้วยกิ่งไม้ใบหญ้า และขยะที่ปลิวมาจากไหนไม่รู้ แต่คนในบ้านช่วยกันกวาดไปกองรวมไว้นอกรั้วหมดแล้ว เขาหยิบปืนยาวกึ่งอัตโนมัติ Type 56 ออกมาใช้ผ้าเช็ดทำความสะอาด