บทที่ 147 กุ้งลากู่ทั้งหมดเป็นของผม

"โห เจอโสมป่าอีกต้นแล้ว"

จางเสี่ยวหลงรู้สึกประหลาดใจระคนยินดี ช่วงปลายฤดูใบไม้ผลิแบบนี้ช่างดีกว่าช่วงฤดูหนาวอันโหดร้ายจริงๆ ในหน้าหนาวหิมะจะปกคลุมภูเขา พืชพรรณที่สูงไม่พ้นเข่าจะถูกฝังกลบจนมิด คิดจะเก็บสมุนไพรเหรอ? เป็นไปไม่ได้หรอก ยิ่งไม่ต้องพูดถึงใบของโสมป่าที่จะเหี่ยวเฉาและร่วงโรยไปตามฤดูกาล นี่จึงเป็นที่มาของตำนานพื้นบ้านที่ว่า หากเจอโสมป่าต้องผูกเชือกแดงไว้ ไม่อย่างนั้นโสมที่บำเพ็ญเพียรจนกลายเป็นปีศาจจะหนีไปได้ เหตุผลจริงๆ ก็คือ นอกจากใบโสมจะร่วงแล้ว หัวโสมใต้ดินยังจะหดตัวลึกลงไปในดิน หรือแม้กระทั่งขยับตำแหน่งไปจากเดิมเล็กน้อย ทำให้เกิดภาพลวงตาว่าโสมป่าหนีไปได้ จนเล่าลือกันไปต่างๆ นานาอย่างน่าอัศจรรย์

ลูกสมุนหมาป่าทั้งสี่ตัวแบ่งหน้าที่กันอย่างเป็นระเบียบ สองตัวออกไปล่าเหยื่อ อีกสองตัวเฝ้าอารักขาอยู่ข้างกายเจ้านาย จางเสี่ยวหลงจึงขุดโสมป่าได้อย่างวางใจ โสมป่าต้นนี้อายุยังน้อย เป็นโสมใบเดียวอายุสิบกว่าปี ยี่สิบนาทีต่อมา โสมป่าต้นนั้นก็ย้ายไปอยู่ในแปลงสมุนไพรวิเศษระดับหนึ่งเรียบร้อย จางเสี่ยวหลงเก็บเหยื่อที่หมาป่าล่ามาได้เข้ามิติ แล้วพาลูกสมุนเดินทางต่อ