บทที่ 213 ขาที่เป็นอัมพาตของย่าดีขึ้นมาก

"ย่าครับ รถเข็นคันนี้ใช้นั่งสบายไหมครับ? ถ้าตรงไหนไม่ดี เดี๋ยวผมเข้าเมืองไปเปลี่ยนให้ใหม่?" จางเสี่ยวหลงมองย่าที่นั่งอยู่บนรถเข็นพลางเอ่ยถาม "หลานรัก นานทีปีหนจะเข้าเมืองสักครั้ง ยังอุตส่าห์จำได้ ซื้อของกลับมาฝากย่าอีก" นางจางจูซื่อตบหลังมือหลานชายเบาๆ ใบหน้าที่เต็มไปด้วยริ้วรอยเปี่ยมไปด้วยรอยยิ้มแห่งความสุข

"ดูนี่สิ~"

"ย่าครับ ระวัง!" จู่ๆ ย่าก็จับไหล่เขาเป็นที่ยึด แล้วค่อยๆ ยันตัวลุกขึ้นยืนอย่างสั่นเทา จางเสี่ยวหลงตกใจจนขวัญหนีดีฝ่อ รีบถลามือไปประคองเอวและหลังของย่าไว้ "เอ๊ะ? ย่ายืนทรงตัวได้แล้วเหรอครับ?" นางจางจูซื่อเกาะแขนหลานชาย พูดด้วยความดีใจว่า "อาจจะเป็นเพราะบรรพบุรุษคุ้มครอง หรือไม่ก็ความกตัญญูของหลานชายคนเก่งของย่า ทำให้พระโพธิสัตว์ซึ้งใจ โรคเก่าเรื้อรังหลายสิบปีของย่าถึงได้ค่อยๆ ดีขึ้น ย่าไม่เคยคิดเลยว่า เป็นอัมพาตติดเตียงมาตั้งหลายปี วันนี้จะลุกขึ้นยืนเดินได้อีกครั้ง!"