บทที่ 235 ออกเดินทางสู่หมู่บ้านตระกูลหม่า

เมื่อกลับถึงบ้าน ตามคำขอของอารองและอาสะใภ้ จางเสี่ยวหลงจึงบอกกับทุกคนแค่ว่า ร่างกายของทั้งคู่แข็งแรงดีมาก ไม่มีโรคภัยไข้เจ็บอะไร เขาเข้าใจความกังวลของอาสะใภ้ดี เพราะนี่เป็นปมในใจมาหลายปี จะให้ปุบปับบอกว่าท้องได้เลยมันก็กระไรอยู่ บวกกับปู่ย่าก็อายุมากแล้ว ไม่อยากให้ท่านมีความหวังลมๆ แล้งๆ รอไปครึ่งค่อนปีแล้วสุดท้ายคว้าน้ำเหลว ความกระทบกระเทือนใจแบบนั้น คนแก่รับไม่ไหวหรอก ทุกคนไม่ได้คิดมาก ต่างบอกว่าแค่ร่างกายแข็งแรงก็ดีแล้ว จางเสี่ยวหลงแอบดึงตัวอารองไปคุยเงียบๆ กำชับหนักแน่นว่า ห้ามดื่มเหล้าเด็ดขาดในช่วงไม่กี่วันที่อาสะใภ้มีโอกาสตั้งครรภ์สูงที่สุด จางเป่าเฉียงรับปากเป็นมั่นเหมาะ แต่เขาไม่รู้จักว่า 'วันตกไข่' คืออะไร จางเสี่ยวหลงต้องสอนซ้ำๆ อยู่หลายรอบ กว่าแกจะท่องจำได้ขึ้นใจ แน่นอน จางเสี่ยวหลงอ้างว่าถามเคล็ดลับมาจากหมอ อารองเลยไม่สงสัย ก็หลานชายรู้จักถึงขนาด ผอ.หลิน ที่โรงพยาบาล เรื่องแค่นี้ทำไมจะถามมาไม่ได้ล่ะ?

ตอนเที่ยง ลิ่วเฟิ่ง (พี่หก) กลับมาที่บ้าน จางเสี่ยวหลงมอบเสื้อเชิ้ตเทโทรอนและเสื้อยืดผู้หญิงให้เธออย่างละตัว เขาจะให้เงินพี่หกไว้ใช้จ่ายด้วย แต่ลิ่วเฟิ่งยืนกรานไม่รับ บอกว่าได้เงินเดือนแล้ว แถมยังเก็บเงินได้ตั้งหลายสิบหยวน ลิ่วเฟิ่งจะเอาเงินให้พวกผู้ใหญ่ แต่ก็ถูกปฏิเสธ บอกให้เธอเก็บไว้เป็นสินเดิมตอนแต่งงาน สองวันในเมืองผ่านไปอย่างรวดเร็ว ครอบครัวตระกูลจางต่างตื่นเต้นดีใจกันถ้วนหน้า ตอนกลางคืนแทบไม่ได้นอน เอาแต่คุยกันไม่หยุดหย่อน เหมือนมีเรื่องคุยกันไม่จบไม่สิ้น พอขึ้นรถจี๊ปได้ไม่นาน ก็พากันสัปหงกหลับกันเป็นแถว รถจี๊ปเป็นรถที่โรงไฟฟ้าส่งมา สวีชิงซานคนขับรถของ ผอ.หลิว เป็นคนขับมาส่งเอง ขับรถนิ่งมาก ชั่วโมงครึ่งก็ถึงหมู่บ้านจาง "พี่สวี ลำบากพวกพี่แล้ว บุหรี่พวกนี้รับไว้นะครับ คนละสองซอง!"

"น้องเสี่ยวหลง เกรงใจเกินไปแล้ว~ เดี๋ยวท่าน ผอ. รู้เข้าจะด่าพวกฉันเอานะ!"