บทที่ 236 การโต้เถียงที่เกิดจากตำแหน่งหัวหน้ากองป้องกันรักษาความสงบป่าไม้

นั่นหมายความว่า หากจะเดินเข้าป่าจากภายนอก ไม่ว่าจะเลือกใช้เส้นทางเล็กๆ สายไหน สุดท้ายก็จะไปบรรจบที่ทางเดินเล็กๆ สายเดียวกัน จางเสี่ยวหลงขมวดคิ้วแน่น รู้สึกว่าเรื่องนี้ผิดปกติ เขาส่งลูกหมาป่ากระจายกำลังออกไป ส่วนตัวเองก็ลองเดินสำรวจทางเล็กๆ สายอื่นดู ผลลัพธ์ยืนยันได้ว่า ทางเดินเท้าเล็กๆ ทุกสาย ล้วนไหลมารวมกันที่เส้นทางหลักเส้นเดียวโดยไม่มีข้อยกเว้น ตามหลักเหตุผลแล้ว การมีทางเข้าป่าหลายสายจากภายนอกเป็นเรื่องปกติ และการที่บางสายจะมาบรรจบกัน ก็พอเข้าใจได้ เพราะจุดที่มาบรรจบกันอาจจะเป็นแหล่งเห็ด แหล่งโสมป่า หรือมีผลไม้ป่าเยอะ เป้าหมายสุดท้ายของทุกคนคือการมาเก็บของป่าเหล่านี้ ดังนั้น ความเป็นไปได้ที่ทางเดินต่างสายจะมารวมกันที่จุดเดียวจึงมีอยู่จริง

แต่ทว่า... การที่ทางเดินเท้า ทุกสาย มารวมกัน แล้วไอ้เส้นทางที่รวมกันนั้น ดันมุ่งหน้าลึกเข้าไปในป่าดงดิบต่อ นี่มันชวนให้ฉงนใจยิ่งนัก~ เว้นเสียแต่ว่า ในป่าลึกจะมีสถานที่ดึงดูดใจอย่างอื่น จางเสี่ยวหลงคิดจนหัวแทบแตกก็นึกไม่ออกว่าจะมีสถานที่แบบไหนที่มีมนต์ขลังขนาดนั้น ถึงขั้นทำให้ชาวบ้านยอมเสี่ยงเป็นเสี่ยงตายดั้นด้นเข้าไป "แต่ถ้ามองในมุมกลับกันล่ะ... ทุกอย่างก็จะสมเหตุสมผลทันที!" ความคิดหนึ่งแล่นวาบเข้ามาในหัวจางเสี่ยวหลง ยิ่งคิดก็ยิ่งรู้สึกว่าเป็นไปได้มากที่สุด หากในป่าลึกมีคนกลุ่มหนึ่งซ่อนตัวอยู่ เช่น พวกโจรภูเขา หรือพวกสายลับ... แล้วพวกเขาจำเป็นต้องออกจากป่าบ่อยๆ~ แน่นอนว่าพวกเขาต้องใช้เส้นทางหลักเส้นเดียวเดินออกมาจากป่าลึก คงไม่เดินอ้อมไปอ้อมมาให้หลงป่าเล่น แต่พอใกล้จะถึงชายป่าทางออก พวกเขาถึงจงใจสร้างทางแยกหลอกตาไว้เยอะๆ เหมือนค่ายกลเขาวงกต

เมื่อคิดได้ดังนี้ ดวงตาของจางเสี่ยวหลงก็ทอประกายวาวโรจน์ ต่อให้พวกแกจะเจ้าเล่ห์เป็นผี ก็ยังต้องดื่มน้ำล้างเท้าของนายน้อยคนนี้อยู่ดี ทางเดินเท้าเล็กๆ พวกนี้มีหลายสาย กระจายไปแทบทุกทิศทาง ปกติแล้วไม่มีทางที่จะมีใครสังเกตเห็นความผิดปกติได้หรอก ถ้าไม่ใช่เพราะมาเจอจางเสี่ยวหลง นอกจากเขาจะเดินเท้าไวแล้ว ยังมีสี่หมาป่าเป็นผู้ช่วย และมีอินทรีกับนกฮูกคอยคุมเชิงดูภาพรวมจากบนฟ้า ถึงได้ค้นพบเส้นทางสุดท้ายเส้นนี้——เส้นทางลับที่มุ่งสู่ใจกลางป่าลึก ในเมื่อถูกค้นพบแล้ว จะให้ถอยก็คงไม่ได้ ยังไงก็ต้องตามเข้าไปดูให้รู้ดำรู้แดง "ต้าฮุย เสี่ยวฮุย พวกแกสองตัวไปลาดตระเวนนำหน้า พยายามอย่าให้มีเสียงดัง" "วั่งไฉ ไหลฝู พวกแกสองตัวมากับฉัน ออกเดินทาง~" จางเสี่ยวหลงส่งคำสั่งผ่านจิต บนทางเดินเล็กๆ ในป่าทึบ หนึ่งคนกับสี่หมาป่าเคลื่อนที่มุ่งหน้าสู่ป่าลึกอย่างเงียบเชียบ