บทที่ 237 มติสุดท้ายของที่ประชุม

หลิวเซี่ยงตงสบตากับหลี่หงเซิง (พนักงานสอบสวนการเมือง) เป็นเชิงยืนยันเจตนารมณ์ที่แน่วแน่ว่าจะดันจางเสี่ยวหลงให้ถึงที่สุด ไม่มีการเปลี่ยนใจเพราะแรงกดดัน จากนั้น หลิวเซี่ยงตงก็แอบส่งสัญญาณให้รองผู้กำกับโจวเลี่ยงอย่างแนบเนียน ทั้งสองคนเป็นคู่หูเก่าแก่ แถมยังเป็นเพื่อนบ้านที่ดวลหมากรุกกันเป็นประจำ ความรู้ใจกันนั้นเรียกว่ามองตาก็รู้ไส้ โจวเลี่ยงรับลูกทันที เขากระแอมไอเล็กน้อยแล้วพูดขึ้นว่า "ผอ.เฉียน, รองฯ เฉา ครับ สำหรับสหายหวังปิง โดยส่วนตัวผมไม่มีความเห็นคัดค้านใดๆ ครับ" "แต่ที่สถานีของเรา มีสหายจางเสี่ยวหลง ซึ่งสร้างผลงานมาแล้วนับครั้งไม่ถ้วน เขาบุกเดี่ยวปิดคดีปล้นโรงงานเหล็กกล้า" "วิสามัญหัวหน้าโจร และทวงคืนเงินเดือนคนงานสามแสนหยวนกลับมาได้ครบทุกบาททุกสตางค์" "และเมื่อไม่กี่วันก่อน สหายจางเสี่ยวหลงก็สร้างผลงานใหญ่ซ้ำอีกครั้ง ด้วยการจับกุมกลุ่มสายลับสี่คน ซึ่งหนึ่งในนั้นคือหัวหน้ากลุ่มปฏิบัติการที่ชื่อรหัสว่า 'งูพิษ'"

ยิ่งพูดโจวเลี่ยงก็ยิ่งใส่อารมณ์ เขาถึงกับลุกขึ้นยืน บรรยายความดีความชอบของจางเสี่ยวหลงอย่างออกรส "ไอ้เจ้า 'งูพิษ' คนนี้ คงไม่ต้องให้ผมสาธยาย ทุกท่านก็คงทราบดีว่ามันเจ้าเล่ห์แค่ไหน 'งูพิษ' แฝงตัวอยู่ในอำเภออันผิงมาหลายปี ภายใต้การบงการของ 'เหยี่ยวเวหา' มันก่อวินาศกรรมมานับครั้งไม่ถ้วน" "ทางอำเภออันผิงเคยร่วมมือกับทางเขตอันหยางหลายครั้ง แต่ก็ไม่เคยจับตัว 'เหยี่ยวเวหา' และ 'งูพิษ' ได้เลย" "แต่บัดนี้ 'งูพิษ' ผู้เจ้าเล่ห์เพทุบาย ถูกสหายจางเสี่ยวหลงจับกุมตัวได้แล้ว แถมยังเป็นการ จับเป็น โดยที่มันไม่มีโอกาสแม้แต่จะกัดยาพิษในปากฆ่าตัวตายด้วยซ้ำ" "ตอนนี้ก็เหลือแค่เจ้า 'เหยี่ยวเวหา' ของทางเขตเท่านั้นแหละครับ ที่ยังลอยนวลอยู่!"

ประโยคสุดท้ายของ ผอ.โจว นี้เรียกได้ว่า 'ตบหน้ากลางสี่แยก' ทำเอาผู้กำกับระดับเขตทั้งสองท่านถึงกับหน้าชา พวกคุณตำรวจระดับเขตเก่งนักไม่ใช่เหรอ? ใช่ครับ เรายอมรับว่าตำรวจเขตคือผู้บังคับบัญชา และเราพร้อมปฏิบัติตามคำสั่ง แต่ตอนนี้ตำรวจอำเภออันผิงอย่างสหายจางเสี่ยวหลง ปิดบัญชี 'กลุ่มงูพิษ' ได้แล้ว คำถามคือ... แล้วเมื่อไหร่ตำรวจเขตอย่างพวกท่าน จะจับ 'เหยี่ยวเวหา' ได้บ้างล่ะครับ?