บทที่ 238 เอ็งว่าข้าว่างจน 'ไข่สั่น' เหรอ

บนเส้นทางนี้ จางเสี่ยวหลงสังเกตอย่างละเอียด ไม่เห็นรอยล้อรถ หรือรอยเท้าสัตว์ที่ย่ำกันจนแน่น ตามสันดานของพวกสายลับหรือโจรในป่าเขาแบบนี้ เป็นไปไม่ได้ที่พวกมันจะแบกเสบียงหนักอึ้งเดินเท้าออกไปนอกเขา จางเสี่ยวหลงเช็ดน้ำแตงโมที่มุมปาก ได้ข้อสรุปอย่างหนึ่ง——คนกลุ่มนี้ในป่า ต้องมีฐานลับอยู่นอกเขาแน่นอน น่าจะเป็นที่เก็บเสบียงและข้าวของเครื่องใช้อื่นๆ ไม่ว่าจะยังไง ก็ต้องหาที่นั่นให้เจอ~ ถึงตอนนั้นพ่อจะกวาดให้เรียบ เก็บเข้ามิติให้หมดเกลี้ยง ฮ่าๆๆ~

หลังจากพักผ่อนเล็กน้อย จางเสี่ยวหลงก็ออกจากมิติ พาเหล่าหมาป่ามุ่งหน้าสู่ป่าลึกต่อไป ขณะปีนข้ามภูเขาลูกที่สิบเอ็ด นกฮูกก็ส่งสัญญาณเตือนภัยมา มันบอกว่าพบบุคคลเคลื่อนไหวอยู่บนภูเขาลูกข้างหน้า จางเสี่ยวหลงตื่นเต้นขึ้นมาทันที "ปีนเขามาตั้งค่อนวัน ในที่สุดก็จะเจอรังโจรแล้วสินะ!" "นี่ดีนะที่เป็นฉัน ถ้าเป็นคนอื่น คงต้องเดินกันสองสามวันกว่าจะมาถึงตรงนี้" ยิ่งใกล้รังศัตรู ยิ่งต้องระมัดระวังตัว จางเสี่ยวหลงไม่ประมาท กำชับหมาป่าทั้งสี่ให้ระวังตัวแจ หลังจากข้ามเขาลูกที่สิบเอ็ด ขณะกำลังปีนลูกที่สิบสอง ในที่สุดก็ได้ยินความเคลื่อนไหวจากไหล่เขา ต้าฮุยเป็นตัวที่เจอสถานการณ์ก่อน จางเสี่ยวหลงรีบตามไปสมทบ

"แม่*เอ๊ย ทำไมต้องให้ข้ามาเฝ้ายามทุกรอบด้วยวะ!" เสียงสบถด่าอย่างหัวเสียดังมาจากไม่ไกลนัก จางเสี่ยวหลงใช้จิตวูบเดียว พาหมาป่าทั้งหมดย้อนกลับเข้าไปซ่อนในมิติ ไม่กี่นาทีต่อมา ชายวัยกลางคนคนหนึ่งก็เดินเข้ามาใกล้ แล้วทิ้งตัวนั่งลงบนก้อนหิน ชายคนนี้อายุราวสามสิบห้าสามสิบหกปี หนวดเคราเฟิ้มดูเหมือนไม่ได้โกนมานาน ผมเผ้ายุ่งเหยิง สวมเสื้อผ้าเก่าขาดวิ่นที่เป็นเครื่องแบบทหารก๊กมินตั๋ง (ทหารศัตรูจากเกาะ) ที่เอวยังเหน็บปืนพกกระบอกหนึ่ง มองจากในมิติ จางเสี่ยวหลงเห็นชัดแจ๋ว ไอ้หมอนี่มันสายลับแน่นอน