บทที่ 239 รังลับของกลุ่มสายลับกลุ่มย่อย

"พวกเรามียุ้งฉางลับอยู่ในป่า อยู่บนเขาอีกลูกที่ไม่ไกลจากหมู่บ้านตระกูลหม่า" จางเสี่ยวหลงชะงักไปครู่หนึ่ง เดิมทีเขาคิดว่ายุ้งฉางจะอยู่นอกเขา นึกไม่ถึงว่าจะซ่อนอยู่ในป่าลึกแบบนี้ "ภูเขาลูกไหน? อยู่ทิศทางไหนของภูเขา? มีจุดสังเกตอะไรชัดเจนไหม? ยามปลายแถวอย่างแกทำไมถึงรู้ความลับระดับนี้ได้?" "ฉันกับพวกพี่น้องอีกหลายคน ต้องผลัดกันไปแบกเสบียงกลับมาบ่อยๆ ก็เลยรู้ตำแหน่ง" สายลับหนวดเฟิ้มบอกทิศทาง ลักษณะเด่นของภูเขาลูกนั้น และตำแหน่งคร่าวๆ ของยุ้งฉางอย่างละเอียด จางเสี่ยวหลงซักถามรายละเอียดอื่นอีกเล็กน้อย พอได้คำตอบที่น่าพอใจ ก็เก็บมีดปลายปืนสามแฉก ไอ้หนวดถอนหายใจโล่งอก ก้มหน้าหลบสายตา แววตาไหวระริกเหมือนกำลังวางแผนอะไรบางอย่าง

จางเสี่ยวหลงแสยะยิ้มเย็น บิดคอไอ้หนวดดัง กร๊อบ ส่งมันไปลงนรกทันที พวกสายลับจิตใจอำมหิต ไม่รู้ว่าทำร้ายผู้บริสุทธิ์ไปมากแค่ไหนแล้ว วิธีจัดการที่ดีที่สุด นอกจากกรณีพิเศษที่ต้องเก็บไว้ใช้ประโยชน์ คือต้องกำจัดทิ้งให้สิ้นซาก จากนั้น เขาค้นตัวศพอย่างละเอียด เจอมีดสั้นหนึ่งเล่ม ปืนพกเมาเซอร์ (ปืนกล่องไม้) หนึ่งกระบอก ไม้ขีดไฟ บุหรี่ และอื่นๆ "แม่เจ้า มีเงินฮ่องกงกับเงินดอลลาร์สหรัฐด้วยแฮะ หึหึ~ ของพวกนี้ฉันยึดล่ะนะ" จางเสี่ยวหลงใช้จิตเก็บปึกเงิน ปืนพก และมีดสั้นเข้ามิติ ส่วนของอื่นๆ วางไว้ที่เดิม "บนเขายังมีสายลับอีก 11 คน และผู้หญิงที่ถูกจับมาอีก 9 คน" "ในเมื่อฉันเจอเข้าแล้ว จะปล่อยให้ผลงานชิ้นนี้หลุดมือไปได้ยังไง"

เวลานี้ ฟ้าเริ่มมืดลงแล้ว อินทรีบนฟ้าบินกลับมา ร่อนลงจอดที่พื้นเบื้องหน้า เขากวักมือเรียก มันก็กระโดดขึ้นมาเกาะบนฝ่ามืออย่างตื่นเต้น "รอบนี้ทำได้ดีมาก กลับไปกินน้ำในมิติเถอะ!" จางเสี่ยวหลงลูบขนที่มันเลื่อมลื่นมือของมัน แล้วเก็บเข้ามิติชั้นสี่ คราวนี้ให้นกฮูกเป็นตัวนำทาง ยิ่งมืดเท่าไหร่ยิ่งเข้าทางจางเสี่ยวหลง เพราะนกฮูกคือนักล่าอันดับหนึ่งในความมืด มีมันคอยช่วย ก็เหมือนเปิดโปรแกรมโกง ภายใต้โปรแกรมโกงนี้ จางเสี่ยวหลงมองเห็นศัตรู แต่ศัตรูมองไม่เห็นเขา