บทที่ 240 แม่เจ้าโว้ย นี่มันคลังแสงชัดๆ

จางเสี่ยวหลงบ่นอุบอิบในใจ: สายลับสี่คนที่เพิ่งเก็บไป น่าจะเป็นพวกปลายแถวสุดๆ ของกลุ่มแน่ๆ จนกรอบชนิดที่ว่าไม่มีอะไรติดตัวเลย แม้แต่ทองคำแท่งเล็กๆ สักแท่งก็ไม่มีให้เห็น! ลมพัดเอื่อยๆ ในป่าลึกช่วงปลายเดือนมิถุนายน ยังคงแฝงความเย็นยะเยือกอยู่จางๆ ท่ามกลางเสียงแมลงร้องและนกขัน ยังมีเสียงคำรามของสัตว์ป่าไม่ทราบชนิดดังแว่วมาเป็นระยะ สอดประสานไปกับเสียงเตียงไม้ไผ่ลั่นเอี๊ยดอ๊าดดังระงม และเสียงร้องครวญครางของผู้หญิงที่ดังลอดออกมาจากบ้านไม้ไผ่ สภาพแวดล้อมแบบนี้ช่วยอำพรางจางเสี่ยวหลงได้เป็นอย่างดี ทำให้เขาสำรวจรังโจรแห่งนี้ได้อย่างสะดวกโยธิน

สายลับที่เหลืออีกแปดคน น่าจะอยู่บนบ้านไม้ไผ่กันหมด จางเสี่ยวหลงเดินสำรวจรอบๆ จนทั่ว ไม่พบสายลับคนอื่น หรือผู้หญิงที่ถูกจับมาอยู่ข้างล่างเลย หมาป่าสี่ตัวซุ่มเฝ้าระวังอยู่รอบนอก ป้องกันไม่ให้มีปลาหลุดลอดแหออกไป นกฮูกเกาะแน่นบนไหล่จางเสี่ยวหลง ทั้งคู่เดินตรงเข้าไปในปากถ้ำที่มืดมิด ถ้ำแห่งนี้นอกจากทางเข้านี้แล้ว ต้องมีช่องระบายลมทางอื่นแน่นอน แค่ยืนอยู่หน้าปากถ้ำ ก็สัมผัสได้ถึงลมเย็นยะเยือกที่พัดสวนออกมา ชวนให้รู้สึกหนาวเหน็บขนลุกซู่ จางเสี่ยวหลงกัดฟัน ตัดสินใจเดินเข้าไปข้างใน แม่*เอ๊ย โบราณว่า 'ม้าไม่อ้วนถ้าไร้หญ้ากลางคืน คนไม่รวยถ้าไร้ลาภลอย' ทรัพย์สมบัติเงินทองและเสบียงอาหารในรังสายลับนี้ เขาต้องกวาดเรียบเอาไปเก็บในมิติให้หมด ไม่อย่างนั้นจะคุ้มค่าเหนื่อยที่อุตส่าห์ดั้นด้นมาถึงนี่เหรอ? ถ้ามัวรอจัดการสายลับให้หมดก่อนค่อยมาขนของ ก็เสี่ยงที่พวกผู้หญิงที่ถูกจับมาจะเห็นเข้า ดังนั้น ลงมือตอนนี้แหละดีที่สุด อย่างน้อยก็ขนของในถ้ำให้เกลี้ยงก่อน

นกฮูกบนไหล่เบิกตากลมโตเหมือนลูกแก้วกว้าง แต่มันไม่ได้ส่งสัญญาณเตือนภัย แสดงว่าตอนนี้ยังไม่พบความผิดปกติ ภายในถ้ำกว้างขวางมาก จางเสี่ยวหลงเดินย่องเข้าไปอย่างระมัดระวัง ไม่กล้าเปิดไฟฉาย กลัวว่าแสงไฟจะลอดออกไปให้คนบนบ้านไม้ไผ่เห็น ทันใดนั้น ก็มีความเคลื่อนไหวจากด้านนอก จางเสี่ยวหลงคิดหน้าคิดหลังไม่ทัน รีบแวบเข้าไปในมิติชั้นสี่ทันที ก็เห็นคนคนหนึ่งหิ้วตะเกียงน้ำมันเดินโซซัดโซเซเข้ามาในถ้ำ อาศัยแสงไฟจากตะเกียง ทำให้เห็นหน้าค่าตาของคนคนนี้ชัดเจน อายุประมาณห้าสิบต้นๆ ร่างกายดูทรุดโทรมเหมือนถูกสุรานารีสูบวิญญาณ เดินแทบไม่ตรงทาง ดูสภาพแล้ว ไอ้หมอนี่คงเพิ่งจะ 'หักโหม' บนตัวผู้หญิงมาอย่างหนัก เดินเซจะล้มแหล่มิล้มแหล่ สุดท้ายต้องเอามือยันผนังถ้ำไว้ถึงทรงตัวอยู่ ในใจจางเสี่ยวหลง รู้สึกดูแคลนและขยะแขยงพวกสายลับพวกนี้ถึงขีดสุด ไอ้พวกสุนัขรับใช้ศัตรู วันๆ ดีแต่บ่อนทำลายการสร้างชาติ แถมยังจับผู้หญิงบริสุทธิ์มาขังไว้ในป่าเพื่อสนองตัณหา สมควรตายสักหมื่นครั้ง