บทที่ 545 ข้าวโพดถูกเผาแล้ว

นายทหารคนนั้นกุมใบหน้า ทำหน้าเหมือนจะร้องไห้พลางรายงานว่า "ผู้พันครับ คู่ขาของชางอิง... เอ้ย คู่หู... เซียวเหมยกุ้ยก็ถูกจับแล้วครับ!" "อะไรนะ? เซียวเหมยกุ้ยก็โดนจับด้วย? นั่นมันสายลับที่ฉันอุตส่าห์วางตัวไว้ข้างกายเจ้า... เจ้าอะไรเฟยๆ ที่กรมตำรวจเขตอันหยางเลยนะ!" เหยาฉางชิงแทบจะกระอักเลือดด้วยความเสียดาย

"อะแฮ่ม ผู้... ผู้พันครับ นั่นคือเฉาเสวี่ยเฟย รองอธิบดีกรมตำรวจเขตอันหยางครับ!" "ใช่ๆๆ ไอ้เฉาเสวี่ยเฟยคนนั้นแหละ มันก็แค่คนโง่คนหนึ่ง! หรือว่ามันจับพิรุธเซียวเหมยกุ้ยได้?" "ไม่ใช่ครับผู้พัน เฉาเสวี่ยเฟยถูกวิสามัญแล้วครับ!" "คนโง่พรรค์นั้นตายไปก็ช่างมันเถอะ ฉันเจ็บใจแค่เรื่องชางอิงกับเซียวเหมยกุ้ยถูกจับ กำลังคนของเราในเขตอันหยางถูกตัดทอนไปตั้งเยอะ!"

ในระหว่างที่ทั้งสองกำลังคุยกันอยู่นั้น ไม่มีใครสังเกตเลยว่าก้นบุหรี่ที่เหยาฉางชิงเพิ่งถ่มทิ้งไปเมื่อครู่ ได้ตกลงไปบนกองต้นข้าวโพดแห้งริมนาขั้นบันไดด้านล่าง กองต้นข้าวโพดนี้เพิ่งเก็บเกี่ยวไปเมื่อสองสามวันก่อน เดิมทีก็แห้งอยู่แล้ว ยิ่งมาเจอกับแดดจัดเผาซ้ำ ก็ยิ่งแห้งกรอบเป็นเชื้อเพลิงชั้นดี พอก้นบุหรี่ตกลงไป ก็เหมือนไฟใกล้น้ำมัน ควันสีเขียวเริ่มลอยกรุ่นขึ้นมาจากกองฟาง เพียงไม่กี่วินาที ทหารกั๋วรมินตั๋งที่เหลือยังไม่ทันตั้งตัว กองฟางก็ติดไฟลุกพรึ่บ ลมภูเขาพัดโชยมา ลมหนุนไฟ ไฟหนุนลม กองฟางระเบิดเปลวเพลิงลุกโชน ลามไปติดกองข้างๆ อย่างรวดเร็ว ในนาขั้นบันไดยังมีข้าวโพดที่ยังไม่ได้เก็บเกี่ยวอีกมาก รวมถึงต้นข้าวโพดแห้งที่ยังไม่ได้ฟันทิ้ง ไฟจึงลุกลามไปทั่วอย่างรวดเร็ว