ตอนที่ 546
บทที่ 546 ผู้อำนวยการสหกรณ์การค้าไม่กินเบ็ด
minibunny · 5,304 ตัวอักษร
เมื่อสถานีเซิ่งลี่มีโทรศัพท์ใช้ การทำงานก็สะดวกขึ้นมาก! วันข้างหน้ามีเรื่องอะไร ก็ติดต่อผ่านทางโทรศัพท์ได้ โดยเฉพาะเวลาเจอเหตุการณ์ฉุกเฉิน สามารถติดต่อกรมตำรวจได้ในเวลาอันสั้นที่สุด นอกจากนี้ ถ้าจางเสี่ยวหลงมีธุระส่วนตัว ก็สามารถขอยืมใช้โทรศัพท์เครื่องนี้ได้ เมื่อก่อนต้องถ่อไปถึงที่ทำการกองพล แม้ระยะทางจะแค่สองสามลี้ แต่ยังไงก็สู้ระยะสามร้อยเมตรจากสถานีของตัวเองไม่ได้ หลังจากลองทดสอบสัญญาณ จางเสี่ยวหลงวางหูโทรศัพท์ลง ความรู้สึกผ่อนคลายสบายใจเข้ามาแทนที่ "ต่อไปพวกคุณมีธุระอะไร ก็โทรเข้าเบอร์สถานีนะ จะได้ติดต่อผมสะดวกขึ้น" "รับทราบครับหัวหน้าจาง!"
จางเสี่ยวหลงนั่งอยู่ในห้องทำงานสักพัก สอบถามความคืบหน้าเรื่องการตรวจสอบแฟ้มคดีเก่า นอกจากคดีสัตว์ประหลาดโจมตีที่คอมมูนเฉียนจิ้นคราวที่แล้ว ก็ยังไม่มีอะไรคืบหน้า เขาสั่งงานเพิ่มเติมอีกนิดหน่อย แล้วก็ออกจากห้องทำงาน แวะไปที่แผนกการเงิน แบ่งผลไม้และดอกสายน้ำผึ้งให้พวกเซี่ยงอวิ๋น พอออกจากกรมตำรวจ จางเสี่ยวหลงก็เริ่มขบคิดเรื่องโควตางานที่โรงงานเครื่องจักรการเกษตรมอบให้ เรื่องนี้ทำเอาเขาปวดหัวตุ๊บ เพราะเงื่อนไขที่ทางโรงงานเสนอมามันดีเกินคาด เรียกได้ว่าครบเครื่องในขั้นตอนเดียว ไม่เพียงแค่มอบตำแหน่งงาน แต่ยังแถมบ้านพักสองห้องนอนให้ด้วย ขอแค่คนมาก็พอ ถ้าใช้คำพูดจากชาติก่อน ก็คือ "หิ้วกระเป๋าเข้าอยู่" เอ่อ ไม่สิ ต้องเรียกว่า "หิ้วกระเป๋าเข้าโรงงาน" เรื่องมันเป็นแบบนี้ แล้วฉันควรจะให้พี่สาวสองคนไหนไปทำที่โรงงานเครื่องจักรการเกษตรดีล่ะ? พวกพี่สาวต่างก็แต่งงานมีครอบครัวแล้ว ฉันจะไปทำให้สามีภรรยาเขาต้องแยกกันอยู่เหรอ? แต่ถ้าไม่จัดสรรแบบนี้ ยกโควตางานทั้งสองตำแหน่งให้ครอบครัวเดียวไปเลย พี่สาวอีกสี่คนจะน้อยใจไหม? นี่มันงานสองตำแหน่ง บวกกับบ้านพักสองห้องนอนเชียวนะ! "เรื่องนี้มัน... เฮ้อ! เล่นเอาฉันตั้งตัวไม่ติดเลย!"
จางเสี่ยวหลงสะบัดหัวแรงๆ ไล่ความคิดนี้ออกไปก่อน เรื่องมันยากเกินตัดสินใจ ไว้กลับบ้านค่อยว่ากัน "ทำตามแผนเดิมที่คิดไว้ดีกว่า ไปลองดูที่สหกรณ์การค้าก่อน เผื่อจะหาโควตางานมาได้สักที่" "การจะหาตำแหน่งงานในสหกรณ์การค้าไม่ใช่เรื่องง่าย ถ้าไม่มีหมูป่าคงคุยยาก!" คิดได้ดังนั้น จางเสี่ยวหลงก็มุ่งหน้าไปทางทิศเหนือของเมือง ตอนนี้เก้าโมงเช้า พอมีเวลาไปเดินวนแถวหุบเขาเฮยเซียจึโกวสักรอบ แล้วค่อยเอาหมูป่าออกจากมิติ ขี่จักรยานบรรทุกหมูป่าไปที่สหกรณ์การค้า ทำแบบนี้จะได้ตบตาผู้คนได้แนบเนียน!
ตอนนี้รู้สึกยังไง?
ความคิดเห็น
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความคิดเห็น
กำลังโหลดความคิดเห็น
