บทที่ 547 ผู้อำนวยการห้างสรรพสินค้า เฝิงเจียซู่

"จอดรถไว้ตรงนี้แหละครับ! พนักงานขายของเราจะช่วยดูให้ ไม่หายแน่นอน!" ผู้อำนวยการเฝิงพูดจบ ก็ชี้มือสั่งพนักงานขายคนหนึ่งว่า "เสี่ยวหลิว มาช่วยดูจักรยานให้สหายท่านนี้หน่อย แล้วก็หมูป่าบนรถด้วย!" "ได้ครับๆ ผู้อำนวยการ! วางใจได้เลย ผมรับรองว่าขนหมูป่าจะไม่ร่วงหายแม้แต่เส้นเดียว!" พนักงานขายชายที่ชื่อเสี่ยวหลิวตบหน้าอกรับประกัน

จางเสี่ยวหลงตั้งขาตั้งรถจักรยานเรียบร้อย แล้วเดินตามผู้อำนวยการเฝิงขึ้นไปที่ห้องทำงานชั้นสอง "สหายแซ่อะไรครับ?" ผู้อำนวยการเฝิงจัดแจงให้จางเสี่ยวหลงนั่งลงที่โซฟา ส่วนตัวเองก็ไปชงชามาให้แก้วหนึ่ง แล้วหยิบบุหรี่ส่งให้ พร้อมเอ่ยถาม จางเสี่ยวหลงโบกมือปฏิเสธ "ผมไม่สูบครับ ขอบคุณท่านรองผู้อำนวยการ! ผมแซ่จาง ชื่อจางเสี่ยวหลง! ทำงานที่..." "หา? คุณ... คุณคือสหายจางเสี่ยวหลง? จางเสี่ยวหลงจากกรมตำรวจอำเภอ?"

ก้นของผู้อำนวยการเฝิงเพิ่งจะแตะโซฟาข้างๆ ก็เด้งดึ๋งขึ้นมาราวกับติดสปริง ดีดตัวลุกขึ้นยืนทันที ท่าทางแบบนี้ทำเอาจางเสี่ยวหลงประหลาดใจ คิดในใจว่า: ในวงการตำรวจฉันอาจพอมีชื่อเสียงอยู่บ้าง แต่ก็จำกัดอยู่แค่ในเขตอันหยาง รวมถึงโรงงานใหญ่ๆ ไม่กี่แห่งที่คุ้นเคยกันดี แต่ถ้าเป็นชาวบ้านร้านตลาดทั่วไป หรือหน่วยงานที่ไม่เกี่ยวข้องกัน เขาไม่น่าจะรู้จักฉันนี่นา อย่างผู้อำนวยการเฝิงคนนี้ เป็นถึงผู้คุมทรัพยากรสินค้าในห้างสรรพสินค้า ไม่ว่าเขาจะเป็นผู้อำนวยการใหญ่หรือรองผู้อำนวยการ ก็ล้วนมีอำนาจล้นมือ ผู้อำนวยการคอมมูนหรือหัวหน้าฝ่ายจัดซื้อของหน่วยงานต่างๆ ต่างก็ต้องวิ่งเข้าหาเพื่อผูกมิตรกับเขา คนระดับนี้รู้จักฉันด้วยเหรอ?