บทที่ 641 การแข่งขันล่าสัตว์เริ่มขึ้นแล้ว

จางเสี่ยวหลงตบหัวเจ้าพั่วจวินเบาๆ แล้วกระซิบว่า "แกนี่ทำได้เยี่ยมมาก ตาไวจริงๆ!" พั่วจวินฉีกยิ้มกว้างอวดฟันขาว ทำหน้าประจบสอพลอสุดฤทธิ์ "แต่จะว่าไป ทำไมฉันรู้สึกเหมือนแกกำลังแอบสะใจอยู่ล่ะฮะ?" พอได้ยินแบบนั้น พั่วจวินก็ยิ่งยิ้มประจบหนักกว่าเดิม เอาหัวโตๆ ถูไถแขนเจ้านายไม่หยุด "แม่เจ้า เจ้านี่ก็ตัวป่วนเหมือนกันสินะ ชอบดูเรื่องชาวบ้านใช่ไหมล่ะ!" จางเสี่ยวหลงลูบหัวพั่วจวินด้วยความเอ็นดู การมีสัตว์เลี้ยงพวกนี้ทำให้ชีวิตเขามีสีสันและสนุกสนานขึ้นเยอะ พั่วจวินสัมผัสได้ถึงความรักจากเจ้านาย ก็ยิ่งถูแขนเขาแรงขึ้น แล้วตั้งใจมองหานกเค้าแมวต่อ กลัวจะพลาดไปแม้แต่ตัวเดียว จางเสี่ยวหลงส่งกระแสจิต เหยี่ยวบนไหล่ขวาก็กระโจนขึ้นฟ้า กางปีกกระพือแรงๆ พุ่งตรงไปยังนกเค้าแมวบนยอดไม้ เหยี่ยวอีกสองตัวก็ไม่ยอมน้อยหน้า บินขึ้นฟ้าพร้อมกัน ปิดทางหนีของนกเค้าแมวทุกทิศทาง นกเค้าแมวบนยอดไม้เห็นท่าไม่ดี รีบกระพือปีกจะหนี แต่น่าเสียดายที่มันบินช้าเกินไปเมื่อเทียบกับเหยี่ยว เหมือนภาพสโลว์โมชั่นยังไงยังงั้น พอบินขึ้นไปได้นิดเดียว ก็โดนเหยี่ยวโฉบจับได้คาหนังคาเขา "ฮ่าๆๆ เรียบร้อย ไม่รู้ตัวผู้หรือตัวเมียนะเนี่ย" เหยี่ยวที่จับนกเค้าแมวได้ส่งกระแสจิตบอกเจ้านาย "อะไรนะ? ตัวเมียจริงๆ เหรอ? ฮ่าๆๆ เยี่ยมไปเลย คราวนี้ดูซิว่าเจ้าเย่ซามันจะเล่นตัวได้อีกไหม" จางเสี่ยวหลงดีใจ รีบเก็บนกเค้าแมวที่เพิ่งจับได้เข้ามิติชั้นสี่ จากนั้นเขาก็ส่งจิตเข้าไปดูในมิติ เย่ซากำลังเกาะกิ่งไม้อย่างเหม่อลอย จู่ๆ ก็มีนกเค้าแมวตัวเล็กกว่ามันหลายเท่าโผล่มาข้างกาย นกเค้าแมวทั้งสองตัวตกใจ บินหนีขึ้นฟ้าพร้อมกัน "เย่ซา ข้าจะนับหนึ่งถึงสาม... แม่เจ้า แกจะเร็วไปไหน ข้ายังไม่ทันเริ่มนับเลย!" แค่จางเสี่ยวหลงคิด เย่ซาก็คาบนกเค้าแมวตัวเมียไปที่รังบนต้นไม้เรียบร้อยแล้ว เขาลองสัมผัสดู แล้วพยักหน้าอย่างพอใจ "สอนง่ายดีนี่! ไม่เสียแรงที่ข้าอุตส่าห์หาเมียมาให้กลางดึก"

"เอ่อ... พวกแกมองหน้าฉันทำไม?" พั่วจวิน ชื่อเหยียน และเหยี่ยวทั้งสาม ต่างจ้องมองเจ้านายตาแป๋ว จางเสี่ยวหลงหัวเราะไม่ได้ร้องไห้ไม่ออก "เลิกมุงได้แล้ว รีบไปหาเมียให้เย่ซามันเพิ่มอีกเร็วเข้า" พอไม่มีเย่ซาคอยไล่ ภายในหนึ่งชั่วโมงพวกมันก็จับนกเค้าแมวได้อีกสามตัว และบังเอิญว่าเป็นตัวเมียล้วนๆ พอจับตัวที่สี่ได้ จางเสี่ยวหลงก็บอกว่า "พอแล้วๆ สี่ตัวก็น่าจะพอแล้ว!"

"โฮก..."