บทที่ 642 จูงจมูกหมูป่าราวกับจูงหมาเดินเล่น

จางเสี่ยวหลงฟังรายงานของเสี่ยวเฟยเฟยแล้วก็อดผิดหวังเล็กน้อยไม่ได้ สัตว์ป่าในเขาแถบนี้มันน้อยเกินไปจริงๆ แต่เอาเถอะ ขานกกระจอกก็ยังเป็นเนื้อ ในเมื่อเจอแล้วก็ต้องล่า "ให้พวกมันนำทางไปเถอะ!"

"ได้เลย เจ้านาย" จางเสี่ยวหลงเก็บฝูงผึ้งเข้ามิติ เหลือไว้แค่ยี่สิบกว่าตัวเพื่อนำทาง เสี่ยวเฟยเฟยวางแผนเส้นทาง สั่งให้ผึ้งน้อยค้นหาเหยื่อจากใกล้ไปไกล ผึ้งน้อยพาจางเสี่ยวหลงมาที่รังแบดเจอร์เป็นที่แรก จางเสี่ยวหลงเดินไปที่ปากโพรง เอาไม้แตะปากโพรง ใช้จิตสั่งการ รังแบดเจอร์ก็ถูกเก็บเข้ามิติไป "ไม่เลว ได้แบดเจอร์มา 7 ตัว ไปที่ต่อไปกันเถอะ" ผึ้งน้อยนำทางต่อ ข้ามเขาไปได้ครึ่งลูก จางเสี่ยวหลงก็ได้ยินเสียงอู๊ดๆ ของหมูป่า เขาเร่งฝีเท้า เดินเร็วๆ เข้าไป ก็เห็นหมูป่า 5 ตัวกำลังกินผลไม้อยู่ใต้พุ่มไม้ จางเสี่ยวหลงไม่คิดแผนอะไรให้ยุ่งยาก เดินดุ่มๆ เข้าไปหาฝูงหมูป่าเลย เขาอยากลองวิชา ตั้งแต่เปิดมิติชั้นหก และฝึกฝนการต่อสู้กับหุ่นไม้อย่างหนักหน่วงมาเกือบสิบวัน ก็ถึงเวลาต้องทดสอบในสนามจริงกันบ้าง "เฮ้ย..." จางเสี่ยวหลงตวาดลั่น ทำให้หมูป่าที่กำลังกินผลไม้อย่างเพลิดเพลินตกใจสะดุ้งโหยง ฝูงหมูป่าพวกนี้เป็นขาใหญ่ประจำเขา ไม่เคยเจอใครกล้ามาแหยม หมูป่าตัวผู้สองตัวในฝูงตาแดงก่ำทันที แยกเขี้ยวแหลมคม พุ่งชนจางเสี่ยวหลงอย่างบ้าคลั่ง "เข้ามาเลย!" นี่แหละคือสิ่งที่จางเสี่ยวหลงต้องการ ต้องยั่วโมโหหมูป่าก่อน ถึงจะทดสอบความเร็วของตัวเองได้เต็มที่ หมูป่าวิ่งเร็วมาก ระยะห่างยี่สิบสามสิบเมตร หายวับไปครึ่งหนึ่งในพริบตา "เร็วอีก! เข้ามาใกล้อีก!" จางเสี่ยวหลงไม่หลบ ยืนนิ่งอยู่กับที่ รอให้หมูป่าสองตัวพุ่งชน หมูป่าตัวผู้เห็นดังนั้นยิ่งโกรธจัด ตะกุยเท้าเร่งความเร็วพุ่งเข้าใส่จางเสี่ยวหลงเต็มแรง ด้วยแรงฮึดของหมูป่า ระยะสิบกว่าเมตรก็มาถึงตัวในชั่วอึดใจ เขี้ยวหมูป่าอยู่ห่างจากจางเสี่ยวหลงไม่ถึงสิบเซนติเมตร ในแววตาของหมูป่าทั้งสอง ราวกับเห็นภาพจางเสี่ยวหลงโดนเขี้ยวแทงทะลุท้องไส้ไหลนองพื้นแล้ว ถ้าบอกว่าไม่ตื่นเต้นเลยก็คงโกหก จางเสี่ยวหลงหัวใจเต้นรัว ประสาทสัมผัสตื่นตัวเต็มที่ ในจังหวะที่เขี้ยวอันแหลมคมของหมูป่าเกือบจะสัมผัสเสื้อผ้า เขาขยับตัวในเสี้ยววินาที จากที่ยืนประจันหน้า พลิกตัวหลบฉากออกไปด้านข้าง จางเสี่ยวหลงรู้สึกได้เลยว่าเขี้ยวหมูป่าเฉียดเสื้อเขาไปนิดเดียว ถ้าช้ากว่านี้อีกนิด เขาคงต้องใช้พลังจิตหนีเข้ามิติเพื่อหลบภัย ยังดีที่การทดลองครั้งนี้สำเร็จ แต่จางเสี่ยวหลงยังไม่พอใจนัก เพราะตอนพลิกตัวหลบ ขนหมูป่ายังเฉียดโดนเสื้อเขา "ไอ้พวกบ้า ทำเสื้อฉันเปื้อนหมด!"

"ความเร็วระดับฉันน่าจะหลบพ้นแบบสมบูรณ์แบบแท้ๆ สงสัยเพราะเพิ่งเคยเล่นอะไรเสี่ยงตายแบบนี้ครั้งแรก ใจเลยยังเต้นไม่เป็นจังหวะ!" จางเสี่ยวหลงสรุปบทเรียน คิดว่าโอกาสดีแบบนี้หาไม่ได้ง่ายๆ ต้องฝึกอีกสักหลายรอบ "พวกแกไม่ได้กินข้าวมาหรือไง? ทำไมช้าแบบนี้?"