บทที่ 643 ข่าวคราวของต้าฮุย

จางเสี่ยวหลงจับหมูป่าตัวผู้ได้สองตัวแล้ว ความเร็วของเขาได้รับการพิสูจน์แล้วว่าใช้งานได้จริง ส่วนหมูป่าตัวเมียสามตัวที่เหลือ ก็ปล่อยให้เป็นหน้าที่ของพวกสัตว์เลี้ยงตระกูลเสือไป ชื่อเหยียนและพั่วจวินแบ่งหน้าที่กันในเวลาอันสั้น พั่วจวินรับหน้าที่คุมเชิง ป้องกันไม่ให้หมูป่าตัวเมียหนี ส่วนชื่อเหยียนรับหน้าที่เปิดฉากโจมตี หมูป่าตัวเมียไหนเลยจะเป็นคู่ต่อสู้ของชื่อเหยียน ต่อหน้าเสือโคร่งร่างยักษ์ พวกมันก็ไม่ต่างอะไรกับลูกแกะรอเชือด ไม่นาน หมูป่าตัวเมียทั้งสามตัวก็ถูกชื่อเหยียนตบจนสลบเหมือดกองกับพื้น จางเสี่ยวหลงเก็บหมูป่าตัวเมียทั้งสามตัว แล้วพาสัตว์เลี้ยงออกตามหาฝูงเก้งที่เหลือต่อ ผึ้งน้อยบินนำหน้าไปได้สักพัก จางเสี่ยวหลงก็ได้ยินเสียงสวบสาบดังมาจากป่าด้านหน้า ไม่นาน ไหลฝู็นำฝูงหมาป่าออกมาปรากฏตัวต่อหน้าเขา "โห จับเก้งได้แล้วเหรอ?" จางเสี่ยวหลงประหลาดใจที่เห็นในปากของหมาป่าแต่ละตัว คาบเก้งตัวอ้วนพีเอาไว้ ไหลฝูพยักหน้า "ดีมาก งั้นเราไปหาเหยื่อในป่าแถบต่อไปกันเถอะ" จางเสี่ยวหลงเก็บเก้งเข้ามิติ แล้วนำขบวนสัตว์เลี้ยงก้าวเดินอย่างกระฉับกระเฉง มุ่งหน้าสู่ป่าลึก พอมีเสี่ยวเฟยเฟยที่เป็นซูเปอร์ราชาผึ้งอยู่ด้วย ในช่วงฤดูใบไม้ผลิ ฤดูร้อน และฤดูใบไม้ร่วง ขอแค่มีผึ้งอยู่ที่ไหน การหาเหยื่อก็ง่ายยิ่งกว่าปลอกกล้วยเข้าปาก ยามตะวันตกดิน จางเสี่ยวหลงก็ได้เหยื่อกองโต ไม่นับพวกสัตว์เล็กสัตว์น้อย เขาได้เก้ง 23 ตัว กวางโร 19 ตัว หมูป่า 13 ตัว หมีดำ 3 ตัว และหมูหริ่ง 21 ตัว

"เหยี่ยวของฉันกลับมาแล้ว อยู่ห่างไปไม่ถึงสามสิบลี้" จางเสี่ยวหลงที่นอนเอกเขนกอยู่บนตัวพั่วจวิน จู่ๆ ก็ลุกพรวดพราดขึ้นมา จากนั้นเขาก็ใช้กระแสจิตสอบถาม "เฮ้อ~ น่าเสียดาย กลับมาแค่สองตัว แถมยังไม่เจอร่องรอยของพวกต้าฮุยเลย"

"ไม่รู้ว่าเหยี่ยวตัวที่เหลือจะได้เรื่องไหม" จางเสี่ยวหลงลองคำนวณดู ความเร็วของพี่น้องเฉียนต้าขุยในการหนีเข้าป่าคงไม่เร็วนัก ต่อให้พวกเขาหนีเข้าป่าลึกตลอดทั้งวันโดยไม่หยุดพัก ระยะทางเส้นตรงอย่างมากก็สี่ห้าสิบลี้ถือว่าเก่งมากแล้ว เวลาสิบเอ็ดสิบสองวัน เต็มที่ก็คงไปได้สักห้าหกร้อยลี้ ในความเป็นจริง พี่น้องเฉียนต้าขุยไม่มีทางหนีไปได้ไกลขนาดนั้น เหยี่ยวธรรมดาวันหนึ่งบินได้อย่างน้อยสี่ร้อยกิโลเมตร ถ้าคำนวณแบบไปกลับ ก็เท่ากับระยะทางสองร้อยกิโลเมตร เหยี่ยวเลี้ยงที่จางเสี่ยวหลงเลี้ยงมากับมือ บินเร็วกว่า อึดกว่า บินสักแปดร้อยถึงหนึ่งพันกิโลเมตรไม่ใช่ปัญหา ดังนั้น รัศมีในการค้นหาของเหยี่ยว อย่างน้อยก็ครอบคลุมสี่ร้อยถึงห้าร้อยกิโลเมตร ถ้าวันนี้ยังหาไม่เจอ อย่างช้าพรุ่งนี้ต้องเจอแน่ จางเสี่ยวหลงมั่นใจมาก "ก๊าซ..." เสียงร้องยาวของเหยี่ยวสองตัวดังขึ้นเหนือศีรษะ "เหยี่ยวมาถึงแล้ว!" จางเสี่ยวหลงลุกขึ้นยืน สิบกว่าวินาทีต่อมา เหยี่ยวสองตัวก็ร่อนลงเกาะบนไหล่เจ้านาย "ลำบากพวกแกแล้ว ดื่มน้ำก่อนนะ" เขาใช้จิตเรียกขันน้ำบึงวิญญาณออกมาในมือ เหยี่ยวสองตัวบินมาทั้งวัน เหนื่อยล้าเต็มที อากาศก็ร้อน คอแห้งผากมานาน ทันทีที่เห็นขันน้ำบึงวิญญาณในมือเจ้านาย พวกมันก็ก้มลงดื่มอย่างตะกละตะกลาม "ค่อยๆ ดื่ม ไม่ต้องรีบ ระวังสำลัก" จางเสี่ยวหลงลูบตัวเหยี่ยวทั้งสองด้วยความรักใคร่ พลางกำชับ พอดื่มน้ำอิ่ม เหยี่ยวทั้งสองมองเจ้านายด้วยสายตารู้สึกผิด "ไม่ต้องโทษตัวเองหรอก เทือกเขาสิบหมื่นลูกกว้างใหญ่ไพศาลขนาดนี้ จะหาพวกต้าฮุยให้เจอไม่ใช่เรื่องง่าย"