บทที่ 644 ลืมคำสั่งของพี่หน้าบากไปแล้วหรือไง

"ฮ่าๆๆ ความคิดนี้เข้าท่า! ถ้าอาจารย์ไม่เอ่ยปากอนุญาต ต่อให้ไอ้หน้าบากนั่นเป็นมังกรก็ต้องขดตัว เป็นเสือก็ต้องหมอบคลาน ยอมโขกศีรษะคำนับอาจารย์เราดีๆ ไม่แน่อาจารย์อาจจะยอมเมตตา ให้มันขายของกระจุกกระจิกในตลาดมืดได้บ้าง" บรรดาลูกศิษย์ของเถาซื่อเย่ตื่นเต้นกันยกใหญ่ วาดฝันถึงอนาคตกันอย่างสนุกปาก "เอาล่ะ เรื่องก็ประมาณนี้ ทุกคนกลับไปนอนได้แล้ว พรุ่งนี้เช้าออกเดินทาง"

"ครับ อาจารย์"

เมื่อเห็นลูกศิษย์ออกไปกันหมดแล้ว เถาซื่อเย่ลุกขึ้นไปปิดประตู ตรวจดูผ้าม่านหน้าต่างว่าปิดสนิทดีแล้ว เขาถือตะเกียงน้ำมันปีนขึ้นไปบนเตียงเตา เปิดกลไกเล็กๆ บนเตียง เผยให้เห็นช่องลับสี่เหลี่ยมจัตุรัส "ของยังอยู่ครบ" เถาซื่อเย่พึมพำกับตัวเอง มองดูทองคำแท่งที่ส่องประกายวาววับในช่องลับด้วยรอยยิ้มอิ่มเอิบใจ เขาวางตะเกียงไว้บนโต๊ะไม้เล็กบนเตียง แล้วหยิบทองคำออกมาทีละแท่ง "เมื่อวานไม่ได้จับของรักพวกนี้ เล่นเอาข้านอนไม่หลับกระสับกระส่ายไปค่อนคืน!"