บทที่ 683 ปล่อยฝูงหมาป่าเข้าป่าหลังหมู่บ้าน

"อื้ม ใช่ครับเรื่องนี้แหละ ลองคิดดูสิ ตำรวจจากสี่มณฑลกับอีกหนึ่งนครช่วยกันตามจับแทบพลิกแผ่นดินยังจับสองโจรเหี้ยมนี้ไม่ได้"

"สุดท้ายพวกมันหนีเข้าป่าลึก แล้วมาเสร็จคุณคนเดียว ผลงานครั้งนี้ถ้าพูดกันระดับประเทศ ก็ถือว่าเป็นความดีความชอบที่ยิ่งใหญ่มาก" หลี่หงเซิงพูดพลางยัดซองจดหมายใส่มือจางเสี่ยวหลง จางเสี่ยวหลงยังไม่ทันได้เอ่ยปาก หลี่หงเซิงก็พูดต่อด้วยน้ำเสียงจริงจังและเปี่ยมด้วยความปรารถนาดี "เงินหนึ่งพันหยวนนี้เป็นรางวัลที่กรมฯ มอบให้คุณ รับไว้เถอะไม่ต้องกังวล ตอนนี้งบประมาณทำคดีของกรมฯ เรามีเหลือเฟือ" จางเสี่ยวหลงกำซองจดหมายแน่น "ผมจำได้ว่าตอนเข้ามาทำงานใหม่ๆ อธิบดีหลิวเคยบ่นว่างบประมาณตึงมือมาก ผ่านมาแค่ไม่กี่เดือน งบกลับมาเหลือเฟือแล้วเหรอครับ?"

"ฮ่าๆๆ เสี่ยวหลง คุณอาจจะไม่รู้ คดีใหญ่ๆ ที่คุณปิดได้ ทำให้กรมฯ ของเราได้รับความไว้วางใจและคำชมเชยจากทั้งคณะกรรมการพรรคระดับอำเภอและระดับเขตเป็นอย่างมาก ทางเบื้องบนเลยอนุมัติงบทำคดีเพิ่มมาให้เป็นพิเศษ" โจวเลี่ยงที่ยืนอยู่ข้างๆ ตบไหล่จางเสี่ยวหลงพร้อมอธิบายเสริม "เหล่าโจวพูดถูก อำเภอเราสงบสุขมาได้พักใหญ่ สถานการณ์บ้านเมืองดีขึ้นมาก ทั้งหมดนี้เป็นเพราะคุณทั้งนั้น" ได้รับคำชมซึ่งหน้าจากผู้บริหารระดับสูงของกรมฯ ทั้งสองท่าน จางเสี่ยวหลงก็รู้สึกปลื้มใจไม่น้อย เขาถูจมูกแก้เขิน แล้วส่งเงินให้แม่ที่ยืนอยู่ข้างๆ เก็บไว้ "อธิบดีครับ ผู้กำกับครับ วางใจเถอะครับ ผมจะไม่หลงระเริงและจะตั้งใจทำงานอย่างหนักต่อไป เพื่อความเจริญของอำเภออันผิง และความสงบสุขร่มเย็นของพี่น้องประชาชน ผมจะทุ่มเทแรงกายแรงใจให้ถึงที่สุดครับ"