บทที่ 685 เดี๋ยวผมล่าหมูป่าได้จะเอาไปส่งให้ครับ

"คุณย่าครับ ผมเชื่อที่อารองพูดครับ คุณย่าต้องหายดีร้อยเปอร์เซ็นต์แน่นอน" จางเสี่ยวหลงพูดไปอย่างนั้น แต่ในใจกลับคิดว่าอารองยังประเมินต่ำไปเสียด้วยซ้ำ ดูจากสภาพร่างกายและอัตราการฟื้นตัวในตอนนี้ แค่ปีเดียว หรืออาจจะไม่ถึงปีด้วยซ้ำ คุณย่าก็น่าจะกลับมาเดินเหินได้เป็นปกติแล้ว "คุณย่าครับ แล้วแม่กับพวกผู้หญิงไปไหนกันหมดครับ?"

"อาสะใภ้รองกับแม่เอ็งคุยกันอยู่ในห้องน่ะ! หลานรัก พาปู่กับย่าเข้าบ้านหน่อยลูก" จางเสี่ยวหลงประคองคุณย่าเข้าบ้าน แล้วเข็นรถเข็นตามเข้าไป ในห้องจุดเทียนไขไว้หลายเล่ม ส่องสว่างไสวไม่แพ้หลอดไฟสิบห้าวัตต์ ห้องโถงกลางตั้งโต๊ะไว้สองตัว ส่วนห้องทางทิศตะวันออกก็ตั้งไว้อีกหนึ่งตัว แม่บอกว่าอาสะใภ้รองกำลังตั้งครรภ์ เลยให้พวกผู้หญิงแยกไปกินข้าวกันในห้องทิศตะวันออก จางเสี่ยวหลงเห็นด้วยกับความคิดนี้ เปิดหน้าต่างห้องทิศตะวันออก ปิดประตูห้อง ก็จะได้บรรยากาศที่เงียบสงบและไม่มีควันบุหรี่รบกวน ออกจากห้องโถงกลาง จางเสี่ยวหลงเดินเข้าครัว แม่เจ้า วันนี้พ่อครัวหัวป่าก์มีแต่ผู้ชายทั้งนั้น คนคอยดูฟืนไฟคือหลี่โหย่วเหลียง ส่วนคนเตรียมผักล้างผักคือจ้าวเยว่ตง ท่าทางทะมัดทะแมง เห็นได้ชัดว่าเข้าครัวบ่อย "พี่จ้าว ดูสิครับว่าในมือผมคืออะไร?"

"โอ้ ไหนขอดูหน่อยซิ... ซี๊ด? นี่มัน... เห็ดซงหรง?"