บทที่ 687 คุณจะขายดีหมีที่บ้านให้ผมได้ไหม

แปลงถั่วเหลืองที่อยู่ไกลออกไปมีใบสั่นไหวเป็นระยะ หากไม่สังเกตให้ดีคงคิดว่าเป็นเพราะแรงลมพัด จางเสี่ยวหลงส่ายหน้าเตือนตัวเอง ต่อไปต้องระมัดระวังตัวให้มากขึ้น โดยเฉพาะเวลาเจอไร่ถั่วเหลืองหรือไร่ข้าวโพดแบบนี้ ไร่ข้าวโพดยังพอทน เพราะใบข้าวโพดยังไม่หนาทึบถึงขนาดบังฟ้ามิด เหยี่ยวบนฟ้ายังพอจะมองเห็นความผิดปกติได้บ้าง แต่ไร่ถั่วเหลืองนี่คนละเรื่อง ใบถั่วที่หนาทึบปกปิดด้านล่างจนมิดชิด แม้แต่สายตาอันแหลมคมของเหยี่ยวก็เจาะทะลุลงไปไม่ได้ ดังนั้น ใครจะไปรู้ว่ามีใครซ่อนตัวอยู่ข้างใน แล้วกำลังจ้องมองออกมาข้างนอกหรือเปล่า? จางเสี่ยวหลงเดินอาดๆ ต่อไป ทำทีเหมือนไม่รู้ไม่ชี้ว่ามีคนซุ่มอยู่ในไร่ถั่ว เดินต่อไปอีกสิบกว่านาที จนเกือบถึงฟาร์มเฉียนจิ้น จู่ๆ ก็มีคนกระโดดออกมาจากไร่ถั่วเหลืองข้างทางกลุ่มหนึ่ง หนึ่งในนั้นล้วงบุหรี่ออกจากกระเป๋า เดินตรงเข้ามาต้อนรับอย่างกระตือรือร้น "สหาย ในที่สุดเราก็รอจนคุณมาจนได้ มานั่งพักเหนื่อยสูบบุหรี่สักมวนก่อนสิ" คราวนี้จางเสี่ยวหลงไม่ปฏิเสธ รับบุหรี่มาทัดหูไว้ แล้วยิ้มทักทาย "หัวหน้าหวัง พวกคุณมาถอนหญ้ากันอีกแล้วเหรอครับ?"

"ตอนนี้อากาศเย็นสบาย ไม่ถอนหญ้าไม่ได้หรอกครับ ถั่วในไร่รอไม่ได้ ขืนช้าเดี๋ยวผลผลิตเสียหายหมด" หวังฮุยจุดบุหรี่สูบเอง แล้วถามต่อ "ลูกแกะที่แลกไปคราวที่แล้ว เป็นยังไงบ้างครับ?" สีหน้าจางเสี่ยวหลงหม่นลงทันที เขาถอนหายใจยาวเหยียด "เลี้ยงสัตว์ในป่ามันยากครับ ลูกแกะสิบสามตัว ป่วยตายไปบ้าง ตายไปบ้าง ตอนนี้เหลือรอดแค่ห้าตัวเอง"

"โธ่เอ้ย อัตราการตายสูงไปหน่อยนะครับ ที่ฟาร์มเราลูกแกะสิบตัว อย่างน้อยก็รอดสักหกเจ็ดตัว" หวังฮุยพ่นควันบุหรี่ สีหน้าเสียดายแทน "รอบนี้ผมล่ากวางโรมาได้ตัวหนึ่ง แล้วก็มีไก่ป่ากับกระต่ายป่าอีกนิดหน่อย ทางฟาร์มยังรับแลกอยู่ไหมครับ?" จางเสี่ยวหลงเปิดปากกระสอบให้หวังฮุยดูของข้างใน "แลกสิครับ ทำไมจะไม่แลกล่ะ! แม่เจ้า กวางโรตัวนี้อ้วนพีดีจริงๆ พี่ชาย ตามผมมาเลยครับ" สายตาหวังฮุยจ้องมองของในกระสอบตาเป็นมัน ปากฉีกยิ้มกว้างจนเห็นฟันครบทุกซี่ ถ้าจางเสี่ยวหลงไม่รีบปิดปากกระสอบ เขาคงยืนจ้องน้ำลายยืดอยู่อย่างนั้นอีกเป็นสิบนาทีแน่ "เฮ้ย พวกเอ็งน่ะ รีบมาช่วยพี่ชายเขาแบกกระสอบหน่อยเร็ว" จางเสี่ยวหลงไม่ปฏิเสธ ยื่นกระสอบให้ชายหนุ่มร่างบึกบึนสองสามคนช่วยแบกอย่างใจกว้าง ของในกระสอบเขารู้จำนวนดีอยู่แล้ว ฟาร์มเฉียนจิ้นเป็นหน่วยงานใหญ่โต คงไม่ลดตัวมาโกงของเล็กๆ น้อยๆ แบบนี้หรอก การมาถึงของจางเสี่ยวหลงสร้างความฮือฮาได้ไม่น้อย เนื้อเก้งที่เขาเอามาคราวที่แล้ว ทำให้คนในฟาร์มติดใจกันงอมแงม คนที่อยู่ประจำสำนักงานฟาร์มส่วนใหญ่จำหน้าเขาได้แม่น "พี่ชาย ขอบคุณที่ยังนึกถึงฟาร์มเฉียนจิ้นของเรานะครับ" ผู้อำนวยการฟาร์ม หวงกั๋วต้ง เดินตรงดิ่งเข้ามายื่นมือให้จับแต่ไกล "สวัสดีครับ ผอ.หวง" จางเสี่ยวหลงจำได้ว่าตนเองสวมบทบาทพรานป่าบ้านนอก จึงยืนถูมือไปมา ไม่กล้ายื่นมือไปจับตอบ หวงกั๋วต้งเดินเข้ามาประชิด คว้ามือที่เต็มไปด้วยหนังด้านของจางเสี่ยวหลงมากุมไว้แน่น "พี่ชายเข้าป่าล่าสัตว์ทุกวัน ลำบากแย่เลย มือด้านกว่าผมซะอีก"