บทที่ 781 ลูกศิษย์สองคน

ทุกคนพากันส่งเสียงเชียร์สนับสนุน หูจื่อเฉียงก็ไม่ได้ห้ามปราม เขาดึงบุหรี่ออกมาจุดสูบอย่างสบายอารมณ์ พ่นควันเป็นสาย เขามองจางเสี่ยวหลงด้วยความรู้สึกถูกชะตามากขึ้นเรื่อยๆ และแอบยินดีอยู่ในใจ โชคดีจริงๆ ที่ดึงตัวจางเสี่ยวหลงจากอำเภออันผิงให้มาร่วมหน่วยเฉพาะกิจ นี่ไงล่ะ ท่านผู้นำเพิ่งจะตำหนิเขาไป แถมเขายังเพิ่งจะตั้งสัตย์ปฏิญาณลงนามในเอกสารรับรองคำสั่งทหารว่าจะปิดคดีให้ได้ภายในครึ่งเดือน แต่สหายจางเสี่ยวหลงกลับสามารถปิดคดีได้ด้วยตัวคนเดียวเรียบร้อยแล้ว ไม่เพียงแต่จับหัวขโมยมาได้ แต่ยังนำชิ้นส่วนขีปนาวุธที่สำคัญที่สุดกลับคืนมาได้ด้วย แถมชิ้นส่วนยังอยู่ในสภาพสมบูรณ์ไร้รอยขีดข่วน จางเสี่ยวหลงอายุยังน้อย สมแล้วที่เป็นสหายคนหนุ่มที่ท่านผู้นำอาวุโสให้ความสนใจ ความสามารถส่วนตัวของเขาแข็งแกร่งมากจริงๆ สหายคนหนุ่มแบบนี้ จะต้องได้รับการปลุกปั้นเป็นอย่างดี อนาคตไกลแน่นอน! สหายหูจื่อเฉียงกลับลืมไปเสียสนิทเลยว่า เมื่อกี้เขายังนึกเสียใจอยู่เลยว่าไม่ควรให้จางเสี่ยวหลงเข้ามาร่วมหน่วยเฉพาะกิจ

ใบหน้าที่เคยเปี่ยมไปด้วยความมั่นใจของข่งเฉียนจิ้นและเฉินจื้อปิน บัดนี้เจื่อนลงจนดูไม่จืด ไม่ว่ายังไงพวกเขาก็คิดไม่ถึงว่าเรื่องราวจะดำเนินมาถึงจุดนี้ มันผิดไปจากที่พวกเขาคาดการณ์ไว้โดยสิ้นเชิง ตอนแรกคิดว่าจางเสี่ยวหลงก็แค่เด็กหนุ่มคนหนึ่ง แค่ใช้วิธียั่วยุนิดหน่อย ไอ้เด็กนี่ก็ติดกับแล้ว ใครจะไปคิดล่ะว่า ในขณะที่พวกเขาสองคนเตรียมจะขุดหลุมฝังจางเสี่ยวหลง อีกฝ่ายก็กำลังขุดหลุมฝังพวกเขาอยู่เหมือนกัน แถมยังเป็นหลุมมรณะที่อีกฝ่ายถือไพ่เหนือกว่าอย่างเบ็ดเสร็จอีกด้วย เป็นหลุมที่ดิ้นยังไงก็ไม่หลุดซะด้วย จะทำยังไงดีล่ะ? หรือว่าจะต้องเรียกจางเสี่ยวหลงว่าอาจารย์จริงๆ? ขืนยอมเรียกอาจารย์ออกไปจริงๆ ถ้าเรื่องนี้แพร่งพรายออกไป คงได้กลายเป็นเรื่องตลกขบขันที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในแวดวงตำรวจเมืองหลวงแน่ๆ แต่ทว่า ท่านรัฐมนตรีหูเป็นพยานด้วยตัวเอง แถมยังมีสหายในหน่วยเฉพาะกิจอยู่กันตั้งมากมาย จะให้กลืนน้ำลายตัวเองก็คงไม่ได้ใช่ไหม? ถ้าเรื่องผิดคำพูดแพร่งพรายออกไป ก็ต้องอับอายขายขี้หน้าอยู่ดี

ข่งเฉียนจิ้นร้อนรนจนเหงื่อแตกพลั่ก ทันใดนั้น ในหัวของเขาก็เกิดความคิดบรรเจิดขึ้นมา "สหายจางเสี่ยวหลง คุณจงใจขุดหลุมดักพวกเรานี่นา คุณคลี่คลายคดีได้แล้วแท้ๆ แต่กลับมาวางกับดักพวกเรา ทำแบบนี้มันชนะอย่างไม่ใสสะอาดไปหน่อยไหม?"