บทที่ 788 ที่แท้นั่นก็คือตลาดมืดซอยเยียนไต้เสียเจีย

นายท่านหมาซานขมวดคิ้วมุ่น ดึงแขนนายท่านคังให้รีบจ้ำอ้าวเข้าไปในตรอกด้วยความระแวดระวัง จางเสี่ยวหลงไม่ได้ตั้งใจจะซ่อนตัว ไม่อย่างนั้นลำพังแค่นายท่านหมาซานสองคน จะไปรู้ตัวได้ยังไงว่ามีคนตามมา?

"พี่ชายทั้งสองคน สนใจอยากได้เนื้อไหมครับ?" จางเสี่ยวหลงเดินแกมวิ่งเข้าไปในตรอกลึก แค่ตั้งจิตเพียงวูบเดียว แป้งข้าวโพดในถุงผ้าก็ถูกเปลี่ยนเป็นเนื้อหัวหมูพะโล้จนหมดเกลี้ยง นายท่านหมาซานค่อนข้างระวังตัว ไม่ได้พูดอะไร แต่ฝีเท้าก็ชะลอลงอย่างไม่รู้ตัว

"คุณมีเนื้อขายเหรอ? ดึกดื่นป่านนี้แล้ว คงไม่ได้มาพูดล้อพวกเราเล่นหรอกนะ?" นายท่านคังหันกลับมาถามด้วยความคลางแคลงใจ