บทที่ 789 ป้านชาฉวนเซียง

"สหาย มา... นั่งพักให้หายเหนื่อยก่อนสิ เดี๋ยวฉันจะชงชาให้ดื่มนะ" นายท่านคังพูดพลาง หยิบป้านชาดินเผาจื่อซาบนโต๊ะไปรินน้ำ

จางเสี่ยวหลงเดินไปที่โต๊ะ เลื่อนเก้าอี้ออกเบาๆ แล้วนั่งลง ยังไม่ทันที่ก้นจะแตะเก้าอี้เต็มที่ หางตาก็เหลือบไปเห็นป้านชาดินเผาใบนั้นเข้าเสียก่อน ในใจพลันรู้สึกตื่นเต้นขึ้นมาทันที แม่เจ้า รูปทรงป้านชาใบนี้ทำไมมันดูคุ้นตาจังวะ? เหมือนฉันเคยเห็นที่ไหนมาก่อนเลยแฮะ

เขารวบรวมสมาธิ พยายามนึกย้อนความทรงจำอย่างรวดเร็ว ไม่นานนัก ภาพป้านชาดินเผาใบหนึ่งก็ผุดขึ้นมาในหัว ตามมาด้วยภาพหน้าเว็บที่นำเสนอข่าวการประมูลป้านชาดินเผาใบนั้น 'ป้านชาฉวนเซียง' ผลงานชิ้นเอกของเฉินหมิงหย่วน ปรมาจารย์ด้านป้านชาดินเผาในยุคต้นราชวงศ์ชิง ถูกประมูลไปในราคาเหยียบฟ้าถึง 3,400 กว่าหมื่นหยวนในงานนิทรรศการแห่งหนึ่ง