ตอนที่ 55 อาจารย์เฉิง คุณยังมีอะไรจะเสริมไหมครับ

วันนี้เจิ้งสวินตื่นแต่เช้า แล้วมุ่งหน้าไปยังหมิงเชี่ยเอ็นเตอร์เทนเมนต์พร้อมกับเฉิงเจี๋ย

หมิงเชี่ยเอ็นเตอร์เทนเมนต์เพิ่งย้ายมาอาคารสำนักงานแห่งใหม่ ทั้งโอ่โถงสว่างไสวและสะอาดสะอ้าน เฉิงเจี๋ยขับรถมาจอดใต้ตึก ทันทีที่เจิ้งสวินก้าวลงจากรถ เขาก็เห็นหญิงสาวหน้าตาสะสวยคนหนึ่งกำลังเดินลงมาจากรถตู้ของทีมงาน

นั่นคือเถาเสวี่ยฉิง เธอยังอยู่ในชุดขึ้นแสดง ดูท่าคงเพิ่งเสร็จงานช่วงเช้ามืดและกำลังจะกลับเข้าบริษัทมาพักผ่อน

เถาเสวี่ยฉิงสังเกตเห็นรถของเฉิงเจี๋ยเช่นกัน พอเห็นเจิ้งสวิน เธอก็โบกมือทักทายอย่างกระตือรือร้น

"พวกพี่มาแล้วเหรอคะ! มาอัดเพลงกันใช่ไหม?"

เฉิงเจี๋ยพยักหน้ารับ ไม่พูดไม่จา รักษามาดนิ่งขรึมตามเคย

แต่คนปากอยู่ไม่สุขอย่างเจิ้งสวินกลับทนไม่ไหว เขารีบปรี่เข้าไปหาเถาเสวี่ยฉิงแล้วเปิดฉากรัวคำถามใส่เป็นชุด

"เสวี่ยฉิงเพิ่งไปโปรโมตเพลงมาเหรอ เหนื่อยแย่เลยนะ ขอบตาดำคล้ำเชียว ผมเพิ่งเคยมาหมิงเชี่ยเป็นครั้งแรก ที่นี่ดูโอ่อ่าจัง พี่เซียวบอกว่าจะให้ผมกับเฉิงเจี๋ยอัดเพลงคู่ด้วยกัน มันจะเป็นเพลงแบบไหนกันนะ แล้วการเดิมพันระหว่างเฉิงเจี๋ยกับพี่เซียวจบลงแล้วเหรอ อยากรู้จังเลยแฮะ"

"..." เฉิงเจี๋ยส่งสายตาเอือมระอาให้เขา "แกแค่อยากถามประโยคสุดท้าย เลยร่ายยาวมาตั้งเยอะแยะข้างหน้าใช่ไหมล่ะ!"

"โดนจับได้ซะแล้ว!"

เจิ้งสวินส่งสายตาทำนองว่า 'เฉิงเจี๋ย นายก็มีมุมฉลาดแบบนี้กับเขาด้วยเหรอเนี่ย' กลับไป

ดวงตาของเถาเสวี่ยฉิงหยีโค้งเป็นรูปจันทร์เสี้ยว พลางแอบหัวเราะคิกคัก

"แค่กๆ เรื่องพนันนั่นน่ะ ถือซะว่าไม่มีแล้วกันค่ะ! ยังไงในใจฉัน พี่เฉิงก็เป็นฝ่ายชนะอยู่แล้ว" เถาเสวี่ยฉิงว่า

เฉิงเจี๋ยถอนหายใจ

"ถ้าคนที่ยืนอยู่ตรงนี้เป็นพี่เซียว เธอต้องบอกว่าเขาชนะชัวร์"

"ทายถูกเผงเลยค่ะ!" เถาเสวี่ยฉิงเอามือปิดปาก ดวงตากลอกไปมาอย่างเจ้าเล่ห์

"..."

คราวนี้เฉิงเจี๋ยหมดคำจะพูดไปเลย

เขาเดินนำหน้าสุด พนักงานในบริษัทจำเขาได้ต่างก็พากันเอ่ยทักทาย ซึ่งเฉิงเจี๋ยก็ตอบรับอย่างสุภาพ

เจิ้งสวินกับเถาเสวี่ยฉิงกระซิบกระซาบตามหลังมา

"เสวี่ยฉิง เฉิงเจี๋ยเป็นที่รักของคนในบริษัทขนาดนั้นเลยเหรอ"

"รักมากเลยละค่ะ พี่เฉิงเป็นคนรักพวกพ้อง เขาเข้าบริษัทมาตั้งแต่ยุคแรกๆ มีหลายคนที่เคยได้รับความช่วยเหลือจากเขา พอเขาดังเปรี้ยงกับ twt ทุกคนก็เลยพลอยยินดีไปกับเขาด้วยจริงๆ ค่ะ"

เถาเสวี่ยฉิงมองเฉิงเจี๋ยไว้ค่อนข้างสูงทีเดียว อันที่จริงเซียวจวิ้นไม่ได้ปล่อยปละละเลยเขาเลย รอแค่ให้เฉิงเจี๋ยลับฝีมือการแสดงจากละครสั้นจนแก่กล้าพอ ก็จะเริ่มทุ่มเททรัพยากรดันเขาลงเล่นละครฟอร์มยักษ์เพื่อชิงรางวัล

เจิ้งสวินนึกสงสัยขึ้นมาเล็กน้อย

"งั้นเฉิงเจี๋ยไปเป็นนักแสดงเลยไม่ดีกว่าเหรอ ไอดอลส่วนใหญ่สุดท้ายก็ต้องผันตัวไปเป็นนักแสดงอยู่ดี"

"พี่เซียวบอกว่าไม่เป็นไรค่ะ ตอนนี้ twt กำลังดังเป็นพลุแตก กระแสของพี่เฉิงก็พุ่งพรวด ถือโอกาสช่วงนี้กอบโกยยอดแฟนคลับไปก่อน อีกอย่าง ฉันว่าพี่เฉิงก็ดูมีความสุขดีกับการเป็นไอดอลนะคะ"

เถาเสวี่ยฉิงบอกว่าเฉิงเจี๋ยเป็นคนมีจุดยืนชัดเจน อะไรที่เขาไม่อยากทำ ต่อให้เอามีดมาจ่อคอก็ไม่มีทางยอมเด็ดขาด

"คาแรกเตอร์แบบนี้ผมเข้าใจดี" เจิ้งสวินพยักหน้าอย่างรู้แจ้ง "คาแรกเตอร์คนหัวรั้นสินะ"

เถาเสวี่ยฉิงหลุดขำพรืดออกมา

เฉิงเจี๋ยที่เดินนำอยู่ข้างหน้ารู้สึกจนใจเหลือเกิน

"หูฉันไม่ได้หนวกนะ นินทากันเสียงดังขนาดนั้น ฉันได้ยินหมดนั่นแหละ"

"ขอโทษครับท่านประธานเฉิง" เจิ้งสวินเอ่ยขอโทษไวปานสายฟ้าแลบ ก่อนจะหันไปซุบซิบต่อ "เฉิงเจี๋ยมีนิสัยแนวประธานเผด็จการแบบนี้มาตลอดเลยเหรอ เสวี่ยฉิงไม่รู้หรอก ตอนผมไปที่สตูดิโอครั้งแรกสุด เขาแทบไม่ยอมพูดดีๆ กับผมเลยสักคำ"

"เรื่องนี้เหรอคะ..." จู่ๆ เถาเสวี่ยฉิงก็อมพะนำ พลางยิ้มให้เจิ้งสวิน "เรื่องนี้รอให้เราไปถึงห้องอัดเสียงก่อนแล้วค่อยคุยกันดีกว่าค่ะ"

เฉิงเจี๋ยบอกให้เถาเสวี่ยฉิงรีบไปพักผ่อน แต่อีกฝ่ายปฏิเสธ บอกว่าไม่เสียเวลาเท่าไรหรอก

เมื่อมาถึงห้องอัดเสียง ทั้งหมดก็เริ่มกระบวนการบันทึกเสียงทันที

การอัดเพลงต้องใช้เวลานาน ในตอนที่เฉิงเจี๋ยกำลังอัดเสียงอยู่ด้านใน เจิ้งสวินก็นั่งรออยู่บนโซฟาข้างนอก

เถาเสวี่ยฉิงที่นั่งอยู่ข้างๆ ชวนคุยต่อจากประเด็นที่ค้างไว้ก่อนหน้านี้

"จริงๆ แล้วประธานจอมบงการเป็นแค่คาแรกเตอร์ของพี่เฉิงน่ะค่ะ ขอแค่ได้อยู่ด้วยกันไปสักพักก็จะรู้ว่าตัวจริงเขาไม่ได้เป็นแบบนั้นเลย"

พอเจิ้งสวินลองนึกย้อนดู ก็เหมือนจะเป็นอย่างนั้นจริงๆ พักนี้เห็นได้ชัดว่าเฉิงเจี๋ยไม่ได้พูดจาประหยัดถ้อยประหยัดคำแบบคายออกมาทีละคำสองคำอีกแล้ว

เขายังนึกว่าเฉิงเจี๋ยเพิ่งตระหนักได้ว่าถ้าอยู่ในวงแล้วไม่แย่งพูด จะไม่มีที่ยืนเอาเสียอีก

"แล้วเขาไปไงมาไงถึงกลายเป็นแบบนี้ได้ล่ะ ผมหมายถึง...กลายร่างเป็นคลังคำคมประธานจอมบงการน่ะ"

"โธ่ เรื่องนี้ความจริงเป็นผลข้างเคียงน่ะค่ะ ตอนที่เขาเข้าวงการใหม่ๆ ซีรีส์สั้นเรื่องแรกที่รับเล่นคือแนวดราม่าน้ำเน่าประธานจอมบงการ ถึงเขาจะเคยเป็นประธานบริษัทที่ล้มละลายมาจริงๆ แต่ก็ยังเข้าไม่ถึงบทบาทอยู่ดี ผู้กำกับเลยโยนรวมคำคมประธานจอมบงการให้เล่มหนึ่ง สั่งให้ไปยืนซ้อมหน้ากระจกทุกวัน นานวันเข้าก็เลยติดเป็นนิสัยไปเลยค่ะ!"

"..."

เจิ้งสวินฟังคำอธิบายของเถาเสวี่ยฉิงจนจบ

ฟังดูหลุดโลกไปหน่อย แต่พอเป็นเรื่องของเฉิงเจี๋ยแล้ว กลับดูสมเหตุสมผลขึ้นมาเสียอย่างนั้น

เถาเสวี่ยฉิงพูดพลางล้วงมือลงไปค้นกระเป๋าสะพายข้างไหมพรมใบเล็กของตัวเอง ก่อนจะหยิบหนังสือเล่มหนาเตอะออกมา

"นี่อะไรน่ะ พจนานุกรมเหรอ" เจิ้งสวินอึ้งไป

"รวมสุดยอดคำคมประธานจอมบงการค่ะ หรืออีกชื่อหนึ่งก็คือรวมคำคมเฉิงเจี๋ย ช่วงนี้ฉันว่างๆ ไม่มีอะไรทำเลยนั่งรวบรวมไว้ ยกให้คุณเลยค่ะ"

"นี่มันประธานจอมบงการสายพูดมากแบบไหนกันเนี่ย ถึงได้พูดเยอะขนาดนี้"

เจิ้งสวินยิ่งอึ้งเข้าไปใหญ่

"ค่อยๆ สะสมทีละนิดละหน่อยน่ะค่ะ แถมยังแยกตามบริบทต่างๆ ไว้ด้วยนะ" เถาเสวี่ยฉิงอธิบายเสริม

เจิ้งสวินประคองหนังสือเล่มนั้นด้วยสองมือ สัมผัสได้ถึงน้ำหนักที่ถ่วงมือ

ในหัวของเขาตอนนี้นึกถึงอยู่เรื่องเดียว

เชี่ยเอ๊ย

นี่มันคู่มือการใช้งานเฉิงเจี๋ยชัดๆ เลยไม่ใช่เหรอ

พอมีเล่มนี้ เขาก็ถอดรหัสเฉิงเจี๋ยกับมู่ยวี่โจว รวมถึงบรรดาร่างแยกที่ยังไม่เปิดตัวของสองคนนั้นได้อย่างมั่นใจแล้วน่ะสิ

เถาเสวี่ยฉิงยิ้มจนตาหยี พลางกระซิบบอกเคล็ดลับการใช้หนังสือเล่มนี้ให้เจิ้งสวินฟัง

เธอกระซิบงึมงำอย่างรวดเร็วไม่กี่ประโยค เจิ้งสวินก็หันขวับไปมองเธอด้วยสายตาทึ่งจัด

"จริงดิ ใช้ได้ผลจริงเหรอ"

"จริงแท้แน่นอนค่ะ ลองร้อยครั้งก็ได้ผลร้อยครั้ง"

เถาเสวี่ยฉิงพยักหน้าหงึกหงักอย่างจริงจัง "รับรองว่าได้ผลชัวร์"

เฉิงเจี๋ยเดินออกมาจากห้องอัดเสียง เห็นพวกเขาสองคนนั่งอยู่บนโซฟา สีหน้าไม่อยากจะเชื่อของเจิ้งสวินยังคงค้างอยู่แบบนั้น

มองปราดเดียวก็รู้ว่ากำลังนินทาเขาอยู่ชัดๆ

เฉิงเจี๋ยไม่คิดจะซักไซ้ต่อ ขืนดันทุรังถามก็มีแต่จะหาเรื่องใส่ตัว สู้กดข้ามคัตซีนช่วงนี้ไปเลยดีกว่า

"เจิ้งสวิน พักสักสิบนาทีก่อน เดี๋ยวค่อยเข้าไปอัด—"

เฉิงเจี๋ยยังพูดไม่ทันจบประโยค ก็เห็นเจิ้งสวินก้าวขาย่อตัวสไลด์พรวดเดียวมาโผล่ตรงหน้า มือพลิกเปิดคัมภีร์ลับเสียงดังพรึ่บพั่บ ดวงตาเบิกกว้างเป็นประกาย

"เฉิงเจี๋ย"

"...มีอะไร"

"บนหน้านายมีอะไรติดอยู่น่ะ"

"อะไร"

เฉิงเจี๋ยยกมือแตะแถวคางตัวเองตามสัญชาตญาณ แต่ประโยคถัดมาของเจิ้งสวินกลับเป็น—

"มีแต่ความหล่อยังไงล่ะ!"

"..."

เฉิงเจี๋ยไม่สนใจ คิดเสียว่าอีกฝ่ายเป็นบ้าไปแล้ว

แต่เจิ้งสวินกลับหมุนตัวหนึ่งร้อยแปดสิบองศาอย่างมีลีลา แล้ววนมาขวางหน้าเขาอีกรอบ

"เฉิงเจี๋ย"

"...มีอะไรก็รีบพูดมา"

"นายเหนื่อยมั้ย"

"..."

เฉิงเจี๋ยเหมือนจะเดาออกว่าประโยคต่อไปของเจิ้งสวินคืออะไร จึงเริ่มกวาดตามองหาของใกล้มือที่พอจะเอามาคลุมหัวหมอนี่ไว้

แต่เจิ้งสวินกลับชิงพูดขึ้นมาเสียก่อน

"ก็นายเล่นมาวิ่งวนอยู่ในหัวฉันทั้งวันแล้วนี่นา!"

"..."

เฉิงเจี๋ยหากล่องพัสดุเจอใบหนึ่ง ไม่รู้ว่าถ้าเอากล่องนี้ครอบหัวเจิ้งสวินไว้จะได้ผลหรือเปล่า

เขาตัดสินใจรวบรวมความกล้าแล้วลองดูสักตั้ง

เจิ้งสวินที่ถูกกล่องกระดาษครอบหัวอยู่ จู่ๆ ก็ยื่นสองมือออกไปจับปีกกล่องทั้งสองข้างไว้ แล้วออกแรงดันหัวพุ่งทะลวงขึ้นด้านบน

หัวของหมอนี่แข็งราวกับเหล็ก ดันทะลุก้นกล่องกระดาษที่ปิดผนึกไว้อย่างแน่นหนาจนขาดกระจุย!

คอของเขาถูกกล่องทรงสี่เหลี่ยมสวมคาไว้ มือข้างหนึ่งถือคัมภีร์ล้ำค่า ส่วนอีกมือก็ยังคงเปิดพลิกหน้ากระดาษดังพั่บๆ ไม่หยุด

"เฉิงเจี๋ย"

"..."

"เมื่อกี้ฉันเพิ่งกินโจ๊กไปชามหนึ่ง"

"..."

คราวนี้เฉิงเจี๋ยทนไม่ไหวอีกต่อไป เขายื่นมือออกไปทาบลงบนปกคัมภีร์ล้ำค่าเล่มนั้นแล้วตบปิดดังเพียะ

เจิ้งสวินอ้าปาก กำลังจะพูดอะไรบางอย่าง

แต่เฉิงเจี๋ยกลับชิงระบายความอัดอั้นออกมาก่อน

"พอเลย ไม่ต้องพูดแล้ว! ฉันรู้ว่านายจะพูดอะไร เมื่อกี้กินโจ๊กไปชามหนึ่ง เพราะใจมันนึกถึงตลอดสัปดาห์ เมื่อกี้ซื้อเกลือมาถุงหนึ่ง เพราะรักนายซึ้งเกินคำบรรยาย เมื่อกี้กินบะหมี่ไปชามหนึ่ง เพราะอยากเจอหน้าให้คลายคิดถึง ของไร้สาระแบบนี้มันมีอะไรน่าพูดฮะ! ถ้านายตามฉันไปซูเปอร์มาร์เก็ตตอนนี้ ฉันแต่งสดให้นายได้ตั้งแต่ชั้นวางของยันเคาน์เตอร์แคชเชียร์เลยด้วยซ้ำ จะแต่งให้เป็นสารานุกรมยังได้เลย ก็แค่เล่นมุกแอบสแตรกต์ประสาทแดกไม่ใช่เหรอ ใครกลัวกันล่ะวะ!"

เฉิงเจี๋ยรัวคำพูดยาวเหยียดออกมาเป็นชุด ส่วนเจิ้งสวินก็เงยหน้าฟังจนยืนอึ้งตาค้าง

ทันใดนั้นเขาก็ล้วงปากกาสีดำด้ามหนึ่งออกมาจากกระเป๋า เป็นไปได้สูงมากว่าคงเผลอหยิบติดมือมาจากจิ่วติ่ง

เขาตั้งหน้าตั้งตาจดบันทึกเพิ่มเติมลงบนคัมภีร์ล้ำค่าที่เถาเสวี่ยฉิงให้มาอย่างขะมักเขม้น

"ในหนังสือพวกนี้ไม่มีบอกไว้เลยสักนิด! อาจารย์เฉิงนี่มีประสบการณ์ชีวิตของจริงเลยแฮะ"

"..."

พอเจิ้งสวินจดบันทึกเสร็จแล้วเงยหน้าขึ้นมาอีกที ก็พบว่าอาจารย์เฉิงยืนพิงกำแพง ยกมือข้างหนึ่งขึ้นปิดหน้าตัวเองไปเรียบร้อยแล้ว

เจิ้งสวินผู้กระตือรือร้นจะเรียนรู้รีบวิ่งเหยาะๆ เข้าไปยืนข้างเขา

"อาจารย์เฉิงครับ คุณยังมีอะไรจะเสริมอีกไหมครับ"

"..."

เฉิงเจี๋ยไม่ได้ตอบอะไร เถาเสวี่ยฉิงแอบย่องเข้ามาใกล้ๆ แล้วยิ้มตาหยีพลางกระซิบกับเจิ้งสวินว่า "ปรากฏออกมาแล้ว! ซินโดรมหลุดคาแรกเตอร์ท่านประธานเผด็จการชั่วคราวของพี่เฉิงล่ะ!"