ตอนที่ 56 ธุรกิจซบเซาหนัก เจ้านายยังต้องมาขับรถรับจ้าง

พอเถาเสวี่ยฉิงอธิบาย เจิ้งสวินถึงค่อยเข้าใจ

เฉิงเจี๋ยมีความอดทนต่อคาแรกเตอร์ประธานจอมเผด็จการของตัวเองในระดับหนึ่ง ปกติจะยังไม่หลุด แต่ถ้าโดนกระหน่ำโจมตีจนเกินขีดจำกัดเมื่อไหร่ เขาก็จะหลุดพ้นจากบทบาทแล้วคืนร่างกลับมาเป็นคนปกติทันที

เจิ้งสวินอุทานลั่น "เชี่ย โคตรมีหลักการทางวิทยาศาสตร์เลยนี่หว่า! เฉิงเจี๋ย ในบรรดาพวกเราสี่คนของ twt นายเป็นคนเดียวที่ดูเป็นวิทยาศาสตร์สุดแล้วมั้งเนี่ย!"

"..."

เฉิงเจี๋ยพูดไม่ออกบอกไม่ถูกไปเลยสักนิด

เถาเสวี่ยฉิงยังแอบเผาต่ออยู่ข้างๆ "ความจริงตอนแรกที่พี่เฉิงเริ่มท่องพวกประโยคเด็ดของท่านประธานเผด็จการ พอพูดออกมาประโยคหนึ่ง ก็แอบขยะแขยงตัวเองไปรอบหนึ่งด้วยนะ"

เจิ้งสวินยิ่งอึ้งเข้าไปใหญ่

"ถ้ารู้สึกกระอักกระอ่วนขนาดนั้น ก็อย่าพูดสิฟะ!"

เฉิงเจี๋ยรีบแก้ต่างให้ตัวเองทันควัน

"บอกไปแปดร้อยรอบแล้ว นี่มันคือการเสียสละเพียงเล็กน้อยเพื่อสร้างภาพลักษณ์อันสมบูรณ์แบบต่างหาก"

"บอกตรงๆ ว่าทำเพื่อเงินก็จบแล้วป่ะ จะเก๊กไปทำไม"

"การเอาเรื่องง่ายๆ มาพูดให้ฟังดูซับซ้อน มันทำให้ดูมีความคิดสร้างสรรค์ เข้าใจหรือยัง"

"ไม่ค่อยเข้าใจเท่าไหร่" เจิ้งสวินยังคงเหวอ "แต่ผมรู้สึกว่าวิทยานิพนธ์ของคุณต้องเขียนออกมาดีมากแน่ๆ"

"..."

ที่จริงแล้ว สำหรับเจิ้งสวิน เฉิงเจี๋ยที่หลุดมาดไปชั่วคราวแบบนี้ก็ไม่ได้ต่างไปจากเดิมสักเท่าไหร่

เวลาอยู่ต่อหน้าสมาชิกวง twt หมอนี่ก็มีสภาพแบบนี้ไปแล้วสามในสี่ส่วน

เก๊กขรึมไม่เคยรอด twt มักมีสารพัดวิธีพิลึกมาทำให้ท่านประธานเฉิงตบะแตกได้เสมอ

เพื่อปิดปากให้เจิ้งสวินช่วยเก็บความลับ เฉิงเจี๋ยจึงส่งอั่งเปาซองโตมาให้

ตอนส่งดันไม่ทันดูให้ดี ไปกดส่งเข้ากลุ่มสี่คนเสียอย่างนั้น

กลุ่มสี่คนของพวกเขาก็พิลึกไม่แพ้กัน ตั้งชื่อกลุ่มไว้ว่า ทิดาปู้ลิ่วทีบอย (4)

เน้นการผสมผสานความเป็นจีนกับตะวันตกล้วนๆ

พอเฉิงเจี๋ยส่ง เจิ้งสวินก็กดรับทันทีโดยไม่เตือนสักคำ

แต่หวงเฮ่อดันตาไวเหลือบไปเห็นเข้าพอดี

เฉิงเจี๋ยโอนเงินให้เจิ้งสวินสองพันหยวน เจิ้งสวินกดรับเรียบร้อย

ชุนฉิงชื่อชื่อหัวล่าล่า : ?

ชุนฉิงชื่อชื่อหัวล่าล่า : บอส ยังมีกิจกรรมอีกไหมครับ @เหลิ่งเม่ยเฉิงเส้าเหินเหินอ้าย

เฉิงเจี๋ยถึงเพิ่งรู้ตัวว่าส่งไปที่ไหน มิน่าล่ะเมื่อกี้ถึงรู้สึกว่ามีขั้นตอนยุ่งยากเพิ่มขึ้นมาตั้งเยอะ

เหลิ่งเม่ยเฉิงเส้าเหินเหินอ้าย : จำกัดเวลาและจำนวน รอคราวหน้าไปเถอะแก

ชุนฉิงชื่อชื่อหัวล่าล่า : [มีมหมามุ่ยร้องไห้.jpg]

พออัดเพลงเสร็จ เฉิงเจี๋ยยังมีธุระต้องจัดการที่หมิงเชี่ยอีกนิดหน่อย เจิ้งสวินจึงกะว่าจะไปจิ่วติ่งคนเดียวก่อน

กะเวลาดูแล้วก็ใกล้จะได้เวลาเริ่มไลฟ์สดพอดี

ขณะเดียวกัน หมิงเชี่ยเอ็นเตอร์เทนเมนต์ก็ได้โพสต์ภาพถ่ายตอนที่เขากับเฉิงเจี๋ยแยกกันอัดเพลงลงบนอินเทอร์เน็ตสองรูป จนจุดประเด็นร้อนขึ้นมาอีกระลอก

: บอสเซียวมือไวเวอร์ แวบเดียวก็ลากตัวมาอัดเพลงเสร็จแล้วเหรอเนี่ย?

: บอสเซียวอย่าเพิ่งพัก! อัดเพลงตอนเช้า ตอนนี้บ่ายแล้ว สมควรปล่อยเพลงได้หรือยังคะ!

: ขำว่ะ สองคนข้างบนไปต่อยกันสักยกไป๊

: ใจร้อนเว้ยเฮ้ย! จะปล่อยพรีวิวเมื่อไร! จะปล่อยเพลงเต็มเมื่อไร! ฉันต้องการรู้คำตอบด่วนที่สุด!

เจิ้งสวินที่นั่งอยู่บนแท็กซี่กดแชร์โพสต์นั้นต่อ พร้อมส่งอีโมจิหัวเราะร่าไปสองสามตัว และแนบแคปชันสั้น ๆ ว่า "ขอให้ทุกคนรอติดตามชมนะครับ"

ยอดคอมเมนต์ใต้โพสต์พุ่งพรวดขึ้นอย่างรวดเร็ว

ผ่านไปราวห้านาที เฉิงเจี๋ยก็กดแชร์ตามมาติด ๆ

ก่อนจะกลับไปถึงจิ่วติ่งเอ็นเตอร์เทนเมนต์ เจิ้งสวินแวะหาร้านริมทางฝากท้องก่อน

แถวนี้ค่อนข้างเปลี่ยว ไม่มีแฟนคลับคนไหนจำเขาได้

เจิ้งสวินสั่งกับข้าวเนื้ออย่างผักอย่างมานั่งกิน จัดการมื้อเที่ยงจนเรียบร้อย ตอนนี้ยังเหลือเวลาอีกตั้งสามชั่วโมงกว่าจะเริ่มถ่ายทำจริง

ช่วงแรกของการไลฟ์จะเจาะถ่ายแค่พวกเด็กฝึก เจิ้งสวินจึงไม่จำเป็นต้องรีบไปขนาดนั้น เวลายังเหลือเฟือ

ถึงอย่างนั้นเจิ้งสวินก็เตรียมตัวออกเดินทางอยู่ดี เขามีนิสัยชอบไปถึงก่อนเวลาเสมอ

เจิ้งสวินกดเรียกรถผ่านแอปในมือถือ คราวนี้ได้รถส่วนบุคคล เขามองรถเก๋งหรูหราที่แล่นมาจอดเทียบตรงหน้าแล้วก็อดอึ้งไปนิดไม่ได้

ยุคนี้เศรษฐกิจมันฝืดเคืองขนาดนั้นเลยเหรอเนี่ย ระดับเถ้าแก่ยังต้องออกมาขับรถรับจ้างด้วย?

แม้จะแปลกใจ แต่เจิ้งสวินก็ไม่ได้คิดอะไรมาก เขาก้าวขึ้นรถไปทันที

กลัวอะไรล่ะ เขาเป็นถึงมือสังหาร ไม่เคยกลัวใครอยู่แล้ว

เจิ้งสวินเปิดประตูด้านหลังแล้วก้าวขึ้นไปนั่ง ก่อนจะสังเกตเห็นว่าที่เบาะหลังมีคนนั่งอยู่ก่อนแล้วคนหนึ่ง

เป็นชายวัยราวสามสิบปี สวมสูทผูกเนกไทเนี้ยบกริบ ท่าทางดูเป็นชนชั้นนำในสังคมเต็มขั้น

แววตาเรียบเฉย บรรยากาศรอบตัวก็เย็นชา ช่างเป็นคนที่ดูไร้อารมณ์ความรู้สึกตั้งแต่หัวจรดเท้า

เจิ้งสวินเกาท้ายทอยเบาๆ

ที่แท้ก็เป็นแบบแชร์รถร่วมกันหรอกเหรอ?

เขาเลยนั่งเลียนแบบอีกฝ่าย เงียบกริบ ไม่ยอมปริปากสักคำ

แต่พ่อหนุ่มหน้าตายข้างๆ กลับแผ่รังสีการมีตัวตนออกมาจนน่าประหลาด เจิ้งสวินรู้สึกได้ตลอดเวลาว่ามีสายตาคู่หนึ่งกำลังจับจ้องตนอยู่

การต้องนั่งเงียบๆ สำหรับเจิ้งสวินแล้วมันคือนรกชัดๆ

เขาชักจะทนไม่ไหวแล้ว

"ผมว่านะ..."

"เธอคือเจิ้งสวิน" จู่ๆ อีกฝ่ายก็โพล่งขึ้นมา เรียกชื่อเขาออกมาได้อย่างแม่นยำ

เจิ้งสวินประหลาดใจ

"คุณครับ คุณรู้จักผมเหรอ?"

อีกฝ่ายพยักหน้า

"..."

เจิ้งสวินไม่คิดอะไรให้เสียเวลา เตรียมจะกระโดดลงจากรถทันที

เชี่ยเอ๊ย! แฟนคลับตามติดหมายเลขสองนี่หว่า!

รถคันนี้นั่งต่อไม่ได้แม้แต่วินาทีเดียวแล้ว!

ประตูรถล็อกแน่นหนาจนเปิดไม่ออกสักนิด เจิ้งสวินเริ่มประเมินว่ากระจกรถคันนี้จะทนไม้ทนมือแค่ไหน ทว่าจังหวะนั้นคนที่อยู่ด้านหลังก็เอ่ยขึ้นมาอีกครั้ง

"เธอไม่ต้องตื่นตระหนกไป ขอแนะนำตัวก่อน ฉันชื่อเจิ้งหลิน"

"...เจิ้งหลินเหรอ?"

แซ่เดียวกับเขาเหรอ?

เจิ้งสวินชะงักไป ก่อนจะยอมกลับมานั่งลงตามเดิม

ในเมื่อกระโดดหนีไม่ได้ สู้ถามให้รู้เรื่องไปเลยดีกว่าว่าอีกฝ่ายต้องการอะไรกันแน่

"ผมไม่รู้จักคุณ คุณจำคนผิดหรือเปล่าครับ" เขาถาม

เจิ้งหลินส่ายหน้า

"ถึงจะคล้ายกันมาก แต่ฉันไม่มีทางจำคนผิดหรอก"

คราวนี้เจิ้งหลินยอมเปิดอกพูดตรงๆ เขาบอกว่าตนมีน้องชายแท้ๆ อยู่คนหนึ่ง ชื่อเจิ้งสวินเหมือนกัน เพียงแต่เขียนด้วยตัว 'สวิน' ที่แปลว่าค้นหา

ตอนนี้เจิ้งสวินชักจะเริ่มหลอนกับคำว่า 'น้องชาย' ขึ้นมาหน่อยๆ เขาสะกดความรู้สึกแปลกๆ เอาไว้ กำลังจะซักไซ้ต่อ ก็ได้ยินเจิ้งหลินพูดขึ้นว่า...

"เขาป่วยตายไปตั้งแต่ยังเด็ก พวกเธอหน้าตาเหมือนกันมาก ไม่สิ ต้องบอกว่าเหมือนกันจนแยกไม่ออกเลยต่างหาก"

พอได้ยินคำว่า "เหมือนกันจนแยกไม่ออก" สัญญาณเตือนภัยในหัวของเจิ้งสวินก็ดังหวีดหวิวขึ้นมาทันควัน

เขาตบเข่าฉาด

"ผมรู้แล้ว! พล็อตแบบนี้ผมคุ้นมาก!"

วันๆ เขาดูซีรีส์ดราม่าน้ำตาท่วมจอกับพวกเฉิงเจี๋ยและเฮ่อยวี่ซิงซึ่งเคยเป็นนักแสดงมาก็ไม่ใช่น้อยๆ

อันดับแรกเขาเอ่ยปากแสดงความเสียใจต่อการจากไปของเจิ้งสวินคนนั้น จากนั้นก็เริ่มมโนคาดเดาเจตนาที่เจิ้งหลินเข้าหาตนอย่างเตลิดเปิดเปิง

นี่มันต้องเป็นเพราะเจิ้งหลินสูญเสียคนในครอบครัวจนใจสลาย พอมาเจอคนที่หน้าตาเหมือนกันเปี๊ยบเข้า ก็คิดจะเอามาเป็นตัวแทนแก้ขัดแหงๆ แต่พออยู่กันไปแล้วพบว่าตัวแทนคนนี้ยิ่งอยู่นานก็ยิ่งไม่เหมือน ท้ายที่สุดก็คงจะพาลโมโหใส่ แล้วเฉดหัวไล่ออกจากบ้านอย่างเลือดเย็น!

เจิ้งหลินฟังจนจบก็ทั้งขำทั้งระอาใจ

"เจิ้งสวินจากไปตั้งหลายปีแล้ว ฉันพยายามทำทุกทางจนถึงที่สุด ไม่มีอะไรให้ต้องค้างคาใจอีก มีก็แต่ความคิดถึงเท่านั้น ไอ้สิ่งที่เรียกว่า 'ตัวแทน' มันคือการไม่ให้เกียรติทั้งเขาและตัวเธอเอง ฉันไม่ทำเรื่องไร้สาระแบบนั้นหรอก"

สมองของเจิ้งสวินแล่นพล่านจนแทบระเบิด ตอนนี้เขาอยากได้คู่มือการใช้งานเจิ้งหลินเหลือเกิน

ในเมื่อแยกแยะได้ว่าเป็นคนละคน แล้วจะลักพาตัวเขามาทำไมกันล่ะเนี่ย

"ลักพาตัวอะไรกัน" เจิ้งหลินส่ายหน้า "แค่ทางเดียวกันก็เลยแวะรับ เจ้านายของเจียอี้เป็นเพื่อนฉัน เธอเป็นศิลปินที่เขาให้ความสำคัญมาก ฉันก็แค่อาศัยโอกาสนี้มาทำความรู้จักเท่านั้นเอง"

เจิ้งหลินอ้างว่าตัวเองแค่บังเอิญเจอเจิ้งสวินเข้าพอดี

เจิ้งสวินไม่ค่อยอยากจะเชื่อเท่าไร แต่รถก็แล่นมาจอดหน้าบริษัทจิ่วติ่งเอ็นเตอร์เทนเมนต์เข้าจริง ๆ

นี่เป็นครั้งแรกที่เขารู้สึกว่าจิ่วติ่งดูน่ารักน่าเข้าใกล้ที่สุดตั้งแต่เคยเจอมา

เจิ้งสวินก้าวลงจากรถแล้วหันกลับไปมอง กระจกรถเลื่อนลง เผยให้เห็นใบหน้าของเจิ้งหลิน

เจิ้งหลินยิ้มบาง ๆ แววตายังคงสงบนิ่งเช่นเคย

"ลาก่อนนะ เจิ้งสวิน ไว้คราวหน้าถ้าเธอว่างเมื่อไร ฉันจะเลี้ยงข้าว"

สิ้นเสียงนั้น เจิ้งหลินก็ขับรถออกไปทันที ไม่เปิดโอกาสให้เจิ้งสวินได้ปฏิเสธเลยแม้แต่น้อย

เท่ชะมัด นี่สินะความเด็ดขาดของพวกคนรวย?

เจิ้งสวินเดินผ่านประตูใหญ่ของจิ่วติ่งเอ็นเตอร์เทนเมนต์เข้าไปด้วยความมึนงง ทันทีที่ก้าวเข้าไปข้างใน เขาก็เห็นบิ๊กบอสอย่างม่อเฉียนยืนอยู่ทันที

"..."

ไม่รู้ว่าถ้าจะเรียกให้รถผู้ติดตามของเจิ้งหลินวนกลับมารับตอนนี้ ยังจะทันอยู่ไหมนะ