ตอนที่ 57 บอสครับ คุณโดนสิงร่างมารึเปล่าเนี่ย

ม่อเฉียนดูเหมือนเพิ่งเดินมาส่งคู่ค้าเสร็จ พอหันกลับมาก็เห็นเจิ้งสวินกำลังย่องหลบอยู่หลังต้นศุภโชคพอดิบพอดี

"เจิ้งสวิน"

ม่อเฉียนเอ่ยเรียก น้ำเสียงมีความนัยชัดเจนว่า 'ฉันเห็นแกแล้วนะ'

"..."

แผ่นหลังของเจิ้งสวินแข็งทื่อขึ้นมาทันที

ไม่ต่างจากมนุษย์เงินเดือนทั่วไปที่ไม่อยากเผชิญหน้ากับเจ้านายตรง ๆ เจิ้งสวินรู้สึกชาดิกไปทั้งหัว ได้แต่เดินเก้ ๆ กัง ๆ ออกมาจากหลังต้นศุภโชค

"ฮะ ๆ บอส บังเอิญจังเลยนะครับเนี่ย มาเจอบอสที่บริษัทได้ ฮะ ๆ แปลกประหลาดแท้ ๆ"

เขาพูดจาตะกุกตะกักไม่เป็นภาษา กะว่าทักทายเสร็จแล้วจะรีบชิ่งหนี

ม่อเฉียนพยักหน้า พลางยิ้มตอบรับ

"หลังจากเจอกันที่สตูดิโอคราวนั้น เราก็ไม่ได้เจอกันอีกเลยนะ พอดีฉันกำลังจะไปกองถ่ายรายการวาไรตี้เดบิวต์ ไปด้วยกันไหมล่ะ"

"ไม่ล่ะครับ ไม่ดีกว่า พอดีผมนึกขึ้นได้ว่าลืมของไว้ที่บ้าน ต้องกลับไปเอาครับ"

"ไม่เป็นไร ลืมอะไรไว้ล่ะ เดี๋ยวฉันให้คนขับรถไปเอาให้ จะได้ประหยัดเวลา"

"..."

เจิ้งสวินสูดหายใจเข้าลึก ๆ

"เอาเถอะครับ ผมเพิ่งนึกออกว่าวางของไว้ตรงไหน"

ม่อเฉียนหัวเราะเบา ๆ ไม่คิดจะแฉข้ออ้างตื้น ๆ นั่น ก่อนจะก้าวเดินเคียงข้างเขา มุ่งหน้าไปยังสตูดิโออัดรายการ

"รายการวาไรตี้เดบิวต์ของจิ่วติ่งรอบนี้ ฉันก็ตามดูอยู่เหมือนกัน มีเด็กฝึกที่ใช้ได้อยู่หลายคนเลยนะ"

ม่อเฉียนเอ่ยชื่อออกมาสองสามคน หนึ่งในนั้นมีลู่เจ๋อที่ครองอันดับหนึ่งในตอนนี้ รวมถึงกู้อี้เซวียนด้วย

เขาไม่ได้เอ่ยถึงหลวนเหิง ไม่รู้ว่ายังช็อกกับคำพูดสุดระห่ำของลูกพี่ลูกน้องคนนี้อยู่หรือเปล่า

หากมองอย่างเป็นกลาง เจิ้งสวินคิดว่าหลวนเหิงในฐานะผู้เข้าแข่งขันนับว่ามีพรสวรรค์สูงมาก หากตัดชื่อเพลงพิลึกพิลั่นกับพฤติกรรมที่ดูเหมือนจงใจคุมคะแนนออกไป หมอนั่นก็แสดงให้เห็นถึงความสามารถอันน่าทึ่งในการแต่งเนื้อร้องและทำนองจริง ๆ

แม้บนอินเทอร์เน็ตจะพากันแซะว่าหลวนเหิงเป็นเด็กเส้น แต่เจิ้งสวินกลับมองว่า ต่อให้ไม่มีความสัมพันธ์ทางสายเลือดนี้ หลวนเหิงก็เดบิวต์ได้ด้วยความแปลกแหวกแนวและพรสวรรค์ของตัวเองอยู่ดี

เจิ้งสวินเอียงคอคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะตัดสินใจเอ่ยเสริมขึ้นมาประโยคหนึ่งตามที่บอสม่อพูดค้างไว้

"ผมว่าหลวนเหิงก็เก่งมากเหมือนกันนะครับ"

"...หลวนเหิงเหรอ"

ม่อเฉียนดูจะคาดไม่ถึงว่าเจิ้งสวินจะเป็นฝ่ายเอ่ยชื่อนี้ออกมาเอง นึกว่าคงเหนื่อยหน่ายกับพฤติกรรมหลุดโลกของอีกฝ่ายจนหมดแรงไปแล้วเสียอีก

พอคิดถึงหลวนเหิงและบทสนทนาแรกตอนที่อีกฝ่ายเพิ่งก้าวเข้ามาในบริษัท ความรู้สึกของม่อเฉียนก็พลันซับซ้อนขึ้นมา

ที่จริงตอนที่หลวนเหิงยื่นใบสมัครเข้ามา กรรมการที่สัมภาษณ์ไม่มีใครรู้เลยสักคนว่าเขากับม่อเฉียนเป็นลูกพี่ลูกน้องแท้ ๆ กัน

กว่าม่อเฉียนจะได้เจอหน้า หมอนั่นก็ฝ่าด่านต่าง ๆ จนมาถึงรอบสุดท้ายที่เป็นการพูดคุยตัวต่อตัวกับบอสแล้ว

ตอนหลวนเหิงเจอเขา หมอนั่นไม่ได้เรียกเขาว่าพี่ แต่เรียกว่าบอสม่อ

ม่อเฉียนเปิดฉากเกลี้ยกล่อมให้อีกฝ่ายถอดใจตรง ๆ บอกไปว่าการเป็นไอดอลต้องทนลำบาก ไม่ใช่สิ่งที่นายน้อยผู้สุขสบายอย่างเขาจะมาทำได้

หลวนเหิงกลับตอบว่านี่มันอคติชัด ๆ

ม่อเฉียนฉุกคิดอยู่ครู่หนึ่ง รู้สึกว่าตัวเองด่วนตัดสินเกินไปแบบนี้ก็ไม่ค่อยดีจริง ๆ

เขาจึงถามหลวนเหิงไปข้อหนึ่ง

"ชีวิตนายก็สุขสบายไร้กังวลอยู่แล้ว ทำไมถึงอยากมาเป็นไอดอลล่ะ"

ม่อเฉียนคิดว่าหลวนเหิงคงตอบว่าอยากได้ชื่อเสียงและเสียงชื่นชมสรรเสริญ เพราะอย่างไรหมอนี่ก็ไม่ได้เดือดร้อนเรื่องเงินอยู่แล้ว

แต่หลวนเหิงกลับไม่ได้ตอบแบบนั้น

วันนั้นแดดดีมาก แสงอาทิตย์ยามบ่ายสาดส่องผ่านกระจกบานใหญ่จรดพื้น ทาบทับลงบนร่างของคนทั้งสอง โดยมีโต๊ะทำงานไม้เนื้อหนาคั่นกลาง หลวนเหิงวางสองมือไว้บนหัวเข่า แผ่นหลังเหยียดตรงแน่ว

หลวนเหิงบอกว่า "เป็นไอดอลมันหาเงินได้เร็วดียังไงล่ะครับ"

"..."

นั่นเป็นครั้งแรกในชีวิตที่ม่อเฉียนแสดงสีหน้ากลืนไม่เข้าคายไม่ออก เขาโยนใบสมัครคืนให้หลวนเหิง แล้วไล่หมอนั่นให้รีบไสหัวไปทันที

หลวนเหิงถือใบสมัครไว้ในมือพลางยิ้มกริ่ม ดูท่าจะสะใจไม่น้อยที่แกล้งลูกพี่ลูกน้องผู้แสนเพียบพร้อมคนนี้ได้สำเร็จ

ทว่าประโยคหลังจากนั้นต่างหาก ถึงจะเป็นสิ่งที่เขาคิดจริง ๆ

"ไอดอลก็แค่วิ่งตามภาพลักษณ์ที่สร้างขึ้นมาไม่ใช่เหรอครับ ผมแค่อยากรู้ว่า จะมีใครสักคนที่ไม่ต้องเสแสร้งปรุงแต่งอะไร แต่พอยืนอยู่หน้ากล้องแล้ว กลับได้รับเสียงเชียร์และเสียงปรบมือกึกก้องล้นหลามบ้างหรือเปล่า"

ในตอนนั้น ม่อเฉียนแค่รู้สึกว่าหลวนเหิงยังเด็กเกินไป ยังคงเพ้อฝันอยู่

ในฐานะผู้บริหารของจิ่วติ่งเอ็นเตอร์เทนเมนต์และมือฉมังแห่งการปั้นดาว เขารู้ดียิ่งกว่าใครว่าต้องทำอย่างไรถึงจะสร้างดาราที่ดูสมบูรณ์แบบขึ้นมาได้สักคน และช่วงเวลาแห่งความสดใหม่ของคนคนนั้นก็ไม่จำเป็นต้องยาวนาน ขอแค่สองสามปีก็เกินพอแล้ว

นี่ไม่ใช่แค่เรื่องที่จิ่วติ่งเห่อของใหม่เบื่อของเก่า แต่การจมปลักอยู่ในบ่อโลกีย์ที่เต็มไปด้วยความลุ่มหลงและชื่อเสียงเงินทอง ต่อให้เป็นคนดีแค่ไหนก็พร้อมจะเสียคนได้ทั้งนั้น มันเป็นธรรมชาติของมนุษย์ เพราะสิ่งยั่วกิเลสมันมีมากเกินไป

ยิ่งสิ่งที่เรียกว่าตัวตนที่แท้จริงด้วยแล้ว ยิ่งนำพาความฉิบหายมาให้ได้ง่ายกว่าเสียอีก

ปกติม่อเฉียนไม่เคยตามใจคนกันเองอยู่แล้ว เขาหาว่าหลวนเหิงไร้เดียงสา แต่หลวนเหิงกลับบอกว่า พี่ลูกพี่ลูกน้อง คอยดูแล้วกัน

นั่นเป็นครั้งเดียวในการคุยกันทั้งหมดที่หลวนเหิงยอมเรียกเขาว่าพี่ลูกพี่ลูกน้อง

หลวนเหิงเองก็นับว่ามีโชคอยู่บ้าง คนที่ไม่เสแสร้ง ไม่พยายามสร้างภาพ แล้วพุ่งชนเข้าสู่วงการไอดอลอย่างไม่คิดชีวิต ตรงหน้าเขาก็มีอยู่คนหนึ่งแล้วนี่ไง

เจิ้งสวินเห็นม่อเฉียนเงียบไปไม่ตอบเสียที พอเงยหน้าขึ้นก็พบว่าอีกฝ่ายกำลังจ้องมองตนด้วยสายตาครุ่นคิด

เจิ้งสวินใจหายวาบ

"บอส โดนผีเข้าเหรอครับ โดนของ หรือว่าโดนแย่งร่างไปแล้วเนี่ย!"

"..." ม่อเฉียนนวดหว่างคิ้ว "นายไม่มีคำอธิบายที่เป็นวิทยาศาสตร์กว่านี้ให้ฉันบ้างเลยหรือไง"

"ยากครับบอส เรื่องนี้มันยากเกินไปจริง ๆ"

เจิ้งสวินพอนึกถึงคนรอบตัวที่มีทั้งประธานจอมเผด็จการ เซียนผู้ยิ่งใหญ่ และคนคิดบัญชีแค้น ก็ยิ่งรู้สึกว่าวง twt นี้ต้องมีเบื้องลึกเบื้องหลังอะไรไม่ธรรมดาแน่ ๆ

ทั้งสองเดินคุยกันไปเรื่อย ๆ จนกระทั่งมาถึงห้องส่ง

ม่อเฉียนไม่มีมาดเจ้านายเลยแม้แต่น้อย ซ้ำยังใจดีเลี้ยงชานมทีมงานและเด็กฝึกทุกคนในรายการอีกด้วย

เจิ้งสวินที่ถือชานมเดินอยู่ข้างม่อเฉียน พลันได้ยินเสียงกระซิบกระซาบแว่วมาจากทางด้านหลัง

"เจิ้งสวินใช่ไหม ได้ยินมาว่าเป็นเด็กที่จิ่วติ่งกำลังดันสุดตัวเลยนะคนนี้"

"คงไม่ใช่ญาติของบอสม่อหรอกนะ จิ่วติ่งเรานี่ชักจะมีเด็กเส้นเยอะเกินไปแล้วมั้ง"

"สัญญาของวงไม่ได้อยู่ที่จิ่วติ่งแท้ ๆ แต่บอสม่อก็ยังให้โอกาสเขาขึ้นเวที แถมช่วงนี้กระแสยังมาแรงมากอีกต่างหาก"

ด้วยความเป็นมือสังหาร หูของเจิ้งสวินจึงไวเป็นพิเศษ ต่อให้อีกฝ่ายจะพูดเสียงเบาแค่ไหน เขาก็ได้ยินชัดเจนทุกถ้อยคำ

เขาชะลอฝีเท้าลงเล็กน้อย ม่อเฉียนที่เดินอยู่ข้าง ๆ สังเกตเห็นเข้าจึงเอ่ยถามว่าเป็นอะไรไป

"ผมได้ยิน—"

เจิ้งสวินยังพูดไม่ทันจบประโยค ก็มีอีกเสียงหนึ่งดังแทรกขึ้นมาจากด้านหลัง

"ขอโทษนะครับ ขอทางหน่อยครับ"

ทีมงานสองคนที่กำลังซุบซิบกันอยู่จำต้องหลีกทางให้ เจิ้งสวินหันไปมอง แต่กลับพบใบหน้าที่ไม่คุ้นตาเลยสักนิด

"คนนี้คือ..."

"เด็กใหม่ของชิงหลานเอ็นเตอร์เทนเมนต์ ฮั่วจื่อเยียน แขกรับเชิญที่จะมาช่วยโชว์ในรอบนี้น่ะ" ม่อเฉียนกระซิบอธิบาย "แต่ฉันจำได้ว่า... เขาต้องขึ้นเวทีรอบการแสดงต่อหน้าสาธารณชนครั้งที่สองไม่ใช่เหรอ ทำไมถึงมาเร็วขนาดนี้"

ตามกำหนดการของรายการ ฮั่วจื่อเยียนจะปรากฏตัวก็ต่อเมื่อถึงรอบการแสดงต่อหน้าสาธารณชนครั้งที่สอง

แต่วันนี้เพิ่งจะเป็นแค่เวทีเพลงประจำรายการเท่านั้นเอง

เจิ้งสวินยกมือลูบท้ายทอย คิดในใจว่านี่คงเป็นแขกรับเชิญของรายการ ตนไม่ได้สนิทสนมด้วย จึงไม่ได้เอ่ยปากพูดอะไรมากความ

แต่ฮั่วจื่อเยียนกลับเดินตรงเข้ามาตรงหน้าเขา พลางยื่นมือออกมาพร้อมรอยยิ้ม

"สวัสดีครับ เจิ้งสวิน ผมฮั่วจื่อเยียนจากชิงหลานครับ"