ตอนที่ 58 ผ่าเผยเข้าไว้!

แม้จะไม่เข้าใจว่าทำไมอีกฝ่ายถึงเข้ามาทักทายอย่างกะทันหัน แต่ตามมารยาทแล้ว เจิ้งสวินก็ยังยื่นมือออกไปจับด้วย

"สวัสดีครับ สวัสดีครับ"

ฮั่วจื่อเยียนดูสุภาพเรียบร้อยและมีราศีจับ เขาเป็นดาวรุ่งที่ชิงหลานกำลังทุ่มดันสุดตัวในเวลานี้ มีผลงานซีรีส์ฮิตติดลมบนอยู่ในมือ ฐานแฟนคลับจึงล้นหลาม

ที่จิ่วติ่งเชิญเขามา เจตนาแรกเริ่มก็หวังจะอาศัยเขาช่วยดึงกระแสให้รายการสักระลอก

คนภายนอกต่างลือกันว่าฮั่วจื่อเยียนเป็นลูกรักสายตรงของชิงหลาน วางมาดเกินตัว บารมีไม่สมวัย เขาโด่งดังเร็วเกินไป ยิ่งดังเรื่องฉาวยิ่งแยะ ข่าวลือเกี่ยวกับเขาจึงมีไม่น้อยเลยทีเดียว

แต่เจิ้งสวินไม่ค่อยได้สนใจข่าวซุบซิบพวกนี้บนอินเทอร์เน็ตเท่าไร ขนาดชื่อตัวเองเขายังแทบไม่เคยค้น ทุกครั้งที่เข้าเน็ตก็แค่ทำงานปั่นกระแสตามหน้าที่เท่านั้น

ความประทับใจแรกที่เขามีต่อฮั่วจื่อเยียนจึงเป็นเพียงชายหนุ่มอารมณ์ดีที่ดูเข้าถึงง่ายคนหนึ่ง

อีกฝ่ายอายุมากกว่าเจิ้งสวินแค่ไม่กี่เดือน อัธยาศัยดีและกระตือรือร้นเป็นอย่างยิ่ง

"ตั้งแต่ปล่อยทีเซอร์โปรโมต ผมก็ติดตามไลฟ์สดศึกเดบิวต์ของจิ่วติ่งมาตลอดเลยครับ ครั้งนี้มีโอกาสได้ร่วมงานกับคุณ ถือเป็นเกียรติของผมมากเลยนะ เจิ้งสวิน"

ฮั่วจื่อเยียนชวนคุยอย่างออกรสออกชาติ เขารู้เรื่องเกี่ยวกับรายการนี้เป็นอย่างดีจริงๆ แต่สัญชาตญาณของเจิ้งสวินกลับจับสังเกตได้ว่า สิ่งที่ฮั่วจื่อเยียนดู...เหมือนจะมีแต่ไลฟ์สดเฉพาะช่วงของเขาไม่ใช่เหรอเนี่ย?

ไลฟ์สดของจิ่วติ่งมีกล้องจับอยู่หลายมุม แต่เรื่องที่ฮั่วจื่อเยียนยกมาพูด กลับมีแต่ฉากเด่นของเจิ้งสวินล้วนๆ

เจิ้งสวินชะงักไปเล็กน้อย แต่ภายในสามวินาที เขาก็ทำใจยอมรับความจริงข้อนี้ได้

ก็บอกแล้วไงว่าผมดังมาก

เรื่องที่คนอื่นจะคอยจับตามองเขามันก็ช่วยไม่ได้อยู่แล้วนี่นะ

ความกระตือรือร้นของฮั่วจื่อเยียนปลุกนิสัยช่างจ้อของเจิ้งสวินขึ้นมา เขาเลยเปิดโหมดชวนคุย ชวนเสี่ยวฮั่วคุยเรื่องรายการเสียยาวเหยียด

ไม่ใช่แค่เรื่องรายการ แต่ฮั่วจื่อเยียนยังรู้ลึกไปถึงเรื่องของ twt ที่เป็นวงของเจิ้งสวินอีกต่างหาก

"ไลฟ์สดของพวกคุณ ถ้ามีเวลาผมตามดูตลอดเลยครับ ส่วนใหญ่จะดูไลฟ์เดี่ยวของคุณกับไลฟ์กลุ่ม แล้วผมก็รู้ด้วยว่าเร็วๆ นี้เจิ้งสวินจะมีเพลงที่ร่วมงานกับหมิงเชี่ยปล่อยออกมา..." ฮั่วจื่อเยียนพูดคล่องปร๋อราวกับนับของในบ้าน "ก่อนหน้านี้ผมเคยคุยกับพี่สวี่ไว้ว่า ถ้ามีโอกาสก็อยากเชิญคุณมาร่วมงานกับทางชิงหลานดูสักครั้งเหมือนกันครับ"

เจิ้งสวินพยักหน้าหงึกหงัก ขอแค่มีค่าจ้างให้ เขาไม่เคยปฏิเสธใครอยู่แล้ว

"ไม่มีปัญหาเลยครับ ผมยังไม่เคยไปชิงหลานเลย ในวงเองก็ไม่มีสมาชิกที่มาจากบริษัทชิงหลานด้วย...ถ้าได้ทำความรู้จักกันให้ลึกซึ้งขึ้นก็ยิ่งดีเลยล่ะครับ!"

เจิ้งสวินตอบรับอย่างกระตือรือร้นเช่นกัน จังหวะนั้นเอง ม่อเฉียนที่ยืนอยู่ข้างๆ ก็กระแอมไอขึ้นมาทีหนึ่ง

เจิ้งสวินหันขวับไปมอง

"อ้าว เจ้านายยังอยู่อีกเหรอครับ!"

"...อืม"

ฮั่วจื่อเยียนเองก็ดูเหมือนเพิ่งจะสังเกตเห็นว่าม่อเฉียนยืนอยู่ตรงนั้นด้วยเหมือนกัน

"เรื่องนี้ผมสะเพร่าไปเองครับ สัญญาเดี่ยวของเจิ้งสวินยังอยู่ที่จิ่วติ่ง ต้องได้รับความเห็นชอบจากประธานม่อก่อนถึงจะถูก"

ม่อเฉียนยิ้มน้อยๆ

"เรื่องร่วมงานไม่มีปัญหาหรอกครับ ประธานสวี่เป็นเพื่อนเก่าของผม คบหากันมาตั้งหลายปี มีลู่ทางหาเงินก็ต้องแบ่งกันสิครับ"

สวี่กวานที่กำลังนั่งประชุมอยู่ที่ชิงหลาน จู่ๆ ก็โดนน้ำร้อนในแก้วลวกมือเข้าให้

"ประธานสวี่คะ?" พนักงานที่กำลังรายงานสังเกตเห็นความผิดปกติจึงเอ่ยถามด้วยความเป็นห่วง

"ไม่มีอะไร รายงานต่อเถอะ"

สวี่กวานนึกทบทวนถึงบรรดาคู่แข่งทางธุรกิจอย่างรวดเร็ว จะต้องมีใครสักคนในพวกนั้นกำลังแอบแช่งด่าเขาอยู่แน่ๆ

พูดจบ ม่อเฉียนก็เดินจากไป เขางานยุ่งมาก ยังต้องไปพบผู้กำกับรายการเพื่อกำชับเรื่องสำคัญอีกสองสามเรื่อง

ฮั่วจื่อเยียนตั้งใจจะคุยกับเจิ้งสวินต่อ อุตส่าห์ได้เจอเจิ้งสวินตัวจริงนอกจอทั้งที ย่อมมีเรื่องอยากพูดคุยด้วยให้หนำใจอีกมากมาย

แต่ในตอนนั้นเองโทรศัพท์ของเขาก็ดังขึ้น ดูท่าจะเป็นสายเรื่องงานที่สำคัญมากจนกดตัดทิ้งไม่ได้

เขาจึงเอ่ยขอโทษเจิ้งสวิน แล้วปลีกตัวไปรับสายด้านข้าง

คราวนี้เลยเหลือเพียงเจิ้งสวินยืนอยู่ตรงนั้นตามลำพัง

อีกสักพักจะมีถ่ายช็อตเดี่ยวของเหล่าเมนเทอร์ ซึ่งเจิ้งสวินในฐานะผู้ช่วยสานฝันก็ต้องเข้าฉากด้วย เขาจึงตั้งใจจะเดินไปรอที่จุดถ่ายทำก่อน ทว่าพอหันหลังกลับ ก็พบเจ้าบอทหัวร้อนตัวหนึ่งมายืนขวางอยู่ข้างหลังแล้ว

มู่ยวี่โจวถือบทรายการปึกหนึ่งไว้ในมือ แล้วยื่นส่งให้เจิ้งสวิน

"นาย—"

เขาเพิ่งจะอ้าปาก เจิ้งสวินก็ยกมือซ้ายขึ้นมาฉับพลัน ส่งสัญญาณบอกให้เขาหยุดไว้ก่อน

"เดี๋ยวก่อน! ผมขอหยิบพร็อพก่อน"

"?"

มู่ยวี่โจวนึกว่าอีกฝ่ายจะหยิบอุปกรณ์ของทีมงาน แต่ที่ไหนได้ เจิ้งสวินกลับควานหาหนังสือเล่มหนาเตอะเล่มหนึ่งออกมาจากกระเป๋าผ้าที่พกติดตัวมา

เขาค้นไปพลางพึมพำไปพลาง "คราวนี้ฉันมีเฉลยแล้ว ไม่กลัวหรอก" "คุมอยู่หมัด คุมอยู่หมัดแน่ๆ" "รอบนี้ตีความได้แม่นยำยิ่งกว่าเดิมอีก"...

ในที่สุดเขาก็เปิดไปหน้าสารบัญของหนังสือเล่มนั้น แล้วยิ้มให้มู่ยวี่โจวอย่างมั่นใจ "เอาละ ตอนนี้พวกเราเริ่มคุยกันได้แล้ว"

"..."

มู่ยวี่โจวรู้สึกเหมือนมีเสียงวิ้งๆ ดังอยู่ในหัว เขาสูดหายใจเข้าลึก พยายามเค้นคำพูดที่สั้นกระชับที่สุดเพื่อบอกธุระของตัวเอง

"อีกสิบนาทีจะเริ่มถ่าย เตรียมตัวให้พร้อม"

"อ้าว"

เจิ้งสวินแสดงสีหน้าผิดหวังออกมาอย่างเห็นได้ชัด ทำเอามู่ยวี่โจวไม่เข้าใจเลยจริงๆ

"นายจะมาไม้ไหนอีก? มุกพวกนี้ของนายใช้กับฉันไม่ได้ผลหรอก"

เจิ้งสวินพลิกหน้าหนังสือดังพั่บๆ พลางพยักหน้าหงึกหงัก

"อืมๆ ผมรู้ ผมเข้าใจ นี่เป็นสัญญาณว่าคุณเริ่มสนใจเป็นพิเศษ ขอแค่แสดงออกว่าสนใจแม้แต่นิดเดียว ก็แปลว่าคุณติดกับแล้ว พลาดท่าแล้ว ถลำลึกแล้ว!"

"..."

มู่ยวี่โจวเริ่มรู้สึกปวดหัวตุบๆ ขึ้นมาแล้ว

"ในหนังสือเล่มนั้นของนายเขียนอะไรไว้กันแน่? ขอดูหน่อยสิ"

"ไม่ได้" จู่ๆ เจิ้งสวินก็ปิดหนังสือฉับราวกับหวงของล้ำค่า แล้วขยับถอยห่างจากมู่ยวี่โจวไปนิดหนึ่ง "ข้อมูลส่วนตัว ไม่แชร์ให้ใคร"

"..."

คราวนี้มู่ยวี่โจวไม่อยากจะพูดอะไรด้วยอีกแล้วจริงๆ

คนมีพรสวรรค์มักจะประสาทกันหมด เขายอมรับในความสามารถของเจิ้งสวิน และก็คิดจากใจจริงด้วยว่าหมอนี่มันประสาทชัดๆ

"นายนั่งรอถ่ายทำอยู่ตรงนี้ไปแล้วกัน ฉันไปล่ะ"

"พวกเราไม่ได้เข้ากล้องด้วยกันเหรอครับ?" เจิ้งสวินแปลกใจสุดขีด

"จะเป็นไปได้ยังไง ฉันไม่ใช่เมนเทอร์สักหน่อย" มู่ยวี่โจวรู้สึกว่าคำถามนี้ของอีกฝ่ายพิลึกชะมัด

"ผมก็ไม่ใช่เหมือนกันนี่! ผมคือผู้ทำลายฝัน—ผู้ช่วยสานฝันที่จิ่วติ่งทุ่มเงินก้อนโตจ้างมาต่างหาก คุณเป็นผู้ช่วยของผม ก็ต้องเข้ากล้องไปพร้อมกับผมสิ"

เจิ้งสวินดึงดันจะรั้งตัวมู่ยวี่โจวไว้ให้ได้

อุตส่าห์มาถึงนี่แล้ว คิดจะชิ่งหนีกันง่ายๆ เรอะ?

ระหว่างที่ทั้งสองกำลังยื้อยุดกันอยู่ ตากล้องก็เข้าประจำตำแหน่งเรียบร้อยแล้ว มู่ยวี่โจวไม่อยากให้เรื่องวุ่นวายไปกันใหญ่ จึงยอมอยู่ต่อแต่โดยดี

ตากล้องส่งสัญญาณมือโอเคมาจากหลังเลนส์ ภาพของเจิ้งสวินก็ปรากฏขึ้นบนหน้าจอไลฟ์สดทันที

"ท่านผู้ชมครับ เจอกันอีกแล้วนะ!" เจิ้งสวินลดเสียงพูดกับกล้องเบาๆ "ตอนนี้พวกเด็กฝึกกำลังเตรียมตัวอยู่หลังเวที มีแค่พวกเราสองคนที่เฝ้าห้องไลฟ์นี้อยู่ ยวี่โจว ทักทายทุกคนหน่อยสิ!"

มู่ยวี่โจวทำเพียงยกมือขึ้นนิดหน่อย ไม่ยอมปริปากพูดอะไรทั้งนั้น

เจิ้งสวินรีบแก้เก้อขึ้นมาทันที "กล้าๆ เล่นหน่อยสิคุณ!"

"..."

มู่ยวี่โจวจนใจ ได้แต่หันไปพูดกับกล้องหนึ่งประโยค

"ผมมู่ยวี่โจวครับ ฝากทุกคนช่วยสนับสนุนพวกเราเด็กฝึกด้วยนะครับ"

ข้อความบนหน้าจอก็เริ่มส่งเสียงทักทายกลับมาเช่นกัน

: หวัดดีเจิ้งสวิน! หวัดดีมู่ยวี่โจว!

: เพิ่งเข้ามาก็เห็นเจิ้งสวินกำลังทรมานเจ้าปลาน้อยยวี่โจวซะแล้ว (แอบขำ)

: ขำว่ะ นานๆ ทีจะเห็นสีกระอักกระอ่วนกล้ำกลืนฝืนทนเบอร์นี้บนใบหน้ากัปตันน้อยมู่

: สวิน แกดูซิ แกไปเคี่ยวกรำเขาจนกลายเป็นสภาพไหนแล้วเนี่ย!

: มู่ยวี่โจวบอก: โคตรกดดันเลยพวกเรา! ที่จิ่วติ่งเชิญเจิ้งสวินมา ก็เพื่อฝึกความอึดต้านแรงกดดันให้ว่าที่กัปตันอย่างฉันล้วนๆ สินะ!

: จิ่วติ่ง นี่คือเป้าหมายแท้จริงของการเชิญเจิ้งสวินมาใช่ไหม! ส่งต่อความกดดันให้ทุกคนอย่างเท่าเทียม (โมโห)

: จิ่วติ่งบอก: ใจเย็นทุกคน อันนี้แค่ผลพลอยได้

: ยิ่งคิดยิ่งสยอง ตอนนี้เจิ้งสวินกล้าสั่งให้มู่ยวี่โจวแนะนำตัว เดี๋ยวอีกหน่อยต้องกล้าสั่งให้เขาแสดงความสามารถพิเศษโชว์แน่ๆ!

แล้วก็เป็นไปตามคาด ประโยคถัดมาของเจิ้งสวินคือ—

"เอาล่ะยวี่โจว ตอนนี้คุณช่วยเต้นเพลงธีมสาธิตให้ผู้ชมดูหน่อยสิ!"

"..."