ตอนที่ 61 พวกนายทั้งสามคนหุบปากไปเลย

สมกับเป็นม่อเฉียนจริงๆ แม้คำขอรอบแรกจะถูกเจิ้งสวินปฏิเสธ เขาก็ยังมีความกล้าพอที่จะยื่นคำขอมาเป็นครั้งที่สอง

เจ้านายม่อมุ่งมั่นขนาดนี้ จะหยิบจับอะไรก็คงสำเร็จไปหมด

เจิ้งสวินลังเลอยู่ครู่หนึ่ง การจะกดรับเจ้านายหรือไม่นั้นซับซ้อนเกินไป เขาจึงเลือกข้ามไปก่อน แล้วกดยอมรับคำขอเป็นเพื่อนของเจิ้งหลินแทน

เจิ้งหลินดูท่าจะยุ่งมาก หลังจากกดรับแล้ว เจิ้งสวินก็ส่งสติกเกอร์รูปลิงโบกมือทักไป แต่อีกฝ่ายไม่ได้ตอบกลับมาทันที

เจิ้งสวินจึงไม่สนใจอีก ตารางงานช่วงกลางวันแน่นเอี้ยดจนตกดึกก็เริ่มง่วง เดิมทีตั้งใจว่าจะเอนหลังพักสักหน่อยแล้วค่อยกดรับม่อเฉียน ที่ไหนได้ พอหัวถึงหมอนก็หลับสนิทเป็นตายไปเลย

โยนเรื่องนี้ทิ้งไปไว้ข้างหลังอย่างสิ้นเชิง

ตั้งแต่วันจันทร์เป็นต้นไป ศึกเดบิวต์จิ่วติ่งก็เข้าสู่สเตจที่สอง ซึ่งรอบนี้มีช่วงที่แขกรับเชิญมาร่วมทำการแสดงด้วย

ทีมงานฝั่งจิ่วติ่งแจ้งว่า เช้าวันจันทร์อยากให้เหล่าอาจารย์แขกรับเชิญมาประชุมสั้นๆ ร่วมกับเมนเทอร์ประจำรอบนี้

หกโมงเช้า เจิ้งสวินที่นอนหงายอยู่ใต้ผ้าห่มก็ลืมตาโพลงขึ้นมา เขายกมือปิดปากหาว พลางเดินก้าวข้ามอีกสามคนที่ยังนอนเกลื่อนอยู่บนพื้น เข้าไปล้างหน้าแปรงฟันในห้องน้ำ

แม้จะตื่นแล้วแต่สมองยังไม่แล่น เจิ้งสวินล้างหน้าแต่งตัวอย่างสะลึมสะลือแล้วเดินมาเปลี่ยนรองเท้าตรงโถงทางเข้า พอเตรียมจะเปิดประตูออกไป จู่ๆ เสียงของเฉิงเจี๋ยก็ดังขึ้นจากด้านหลัง

"เจิ้งสวิน นายหยิบกุญแจไปรึยัง"

เจิ้งสวินที่กำลังจะยัดกุญแจใส่กระเป๋าเสื้อพลันสะดุ้งตื่นเต็มตาทันที

พอหันกลับไป ก็เห็นเฉิงเจี๋ยกับหวงเฮ่อแต่งเนื้อแต่งตัวดูเป็นผู้เป็นคนเรียบร้อย กำลังยืนซ้อนอยู่ข้างหลัง

เฉิงเจี๋ยเห็นสีหน้าของเขาก็เดาออกทันทีว่ากำลังคิดอะไรอยู่

"คงไม่ได้ลืมไปสนิทแล้วใช่ไหมว่าพวกเราสองคนต้องไปเป็นแขกรับเชิญช่วยแสดงด้วยน่ะ"

"ไม่ได้ลืมสักหน่อย สมองผมแค่ลบประวัติแชตเมื่อคืนทิ้งอัตโนมัติเฉยๆ"

"..."

เฉิงเจี๋ยถึงกับพูดไม่ออกไปพักใหญ่ ส่วนหวงเฮ่อได้แต่ยืนหัวเราะคิกคักอยู่ข้างๆ

"ไปกันเถอะๆ ถ้าไม่ออกตอนนี้เดี๋ยวจะสายเอานะ"

เฮ่อยวี่ซิงไม่ต้องออกไปแต่เช้าขนาดนั้นจึงยังนอนอยู่ ทั้งสามคนย่องออกจากสตูดิโออย่างเงียบเชียบ รถของเจียอี้มาจอดรออยู่ที่หน้าประตูเรียบร้อยแล้ว

คนที่ขับรถมารับด้วยตัวเองคือฉู่หลี

เจิ้งสวินนั่งเบาะข้างคนขับ อีกสองคนนั่งเบาะหลัง ฉู่หลีเหยียบคันเร่งออกไป สายตามองสภาพการจราจรไปพลาง ชวนทั้งสามคนคุยไปพลาง

"ช่วงสุดสัปดาห์เจ้านายเรียกฉันไปประชุม พอประชุมเสร็จก็บอกว่าสัปดาห์นี้อยากหาเวลามาเจอพวกนายสักหน่อย ยังไงตอนนี้พวกนายก็เป็นวงที่ทำเงินให้บริษัทได้มากที่สุดนี่นะ"

พอเจิ้งสวินได้ยินแบบนั้น จู่ๆ ก็ยกมือขึ้น

"มีปัญหาอะไร" ฉู่หลีถาม

"พี่ฉู่ครับ" เจิ้งสวินทำหน้าจริงจัง "ที่พวกเราทำเงินได้มากที่สุด...ไม่ใช่เพราะทั้งบริษัทมีแค่วง twt วงเดียวหรอกเหรอครับ"

"..."

ฉู่หลีเอื้อมมือจะควักยากินตามสัญชาตญาณ หวงเฮ่อที่นั่งอยู่ข้างหลังจึงรีบห้ามทันควัน

"พี่ฉู่ ดูทางก่อนครับ ดูทาง!"

ฉู่หลียอมล้มเลิกความคิดที่จะกินยา แต่จังหวะนั้นเฉิงเจี๋ยก็ดันโพล่งขึ้นมาว่า "ที่เจิ้งสวินพูดก็ไม่ผิดนะ"

"..."

ฉู่หลีสูดหายใจเข้าลึก ตัดสินใจมองข้ามคำพูดของทั้งสองคนไป แล้ววกกลับเข้าเรื่องเดิมของตัวเอง

"เจ้านายฉินอยากถามพวกนายสามคนว่าต้องการอะไร สามารถยื่นข้อเสนอมาได้ ทางบริษัทจะพยายามจัดให้ได้มากที่สุด"

พอฉู่หลีบอกว่าให้ยื่นข้อเสนอได้ ทั้งสามคนก็ตาสว่างขึ้นมาทันที

เฉิงเจี๋ย "ผมอยากให้เครือเจียอี้มาลงทุนให้ผม"

ฉู่หลี "ดูไม่ค่อยจะอยู่บนโลกความจริงเท่าไหร่นะ"

หวงเฮ่อ "ผมขอถามหน่อยสิครับว่า ศัตรูของผมจะฟื้นคืนชีพได้ไหม พอเป้าหมายภารกิจหายไป ผมเลยรับรางวัลไม่ได้เนี่ย"

ฉู่หลี "ในทางเทคนิคแล้ว ยังมีอุปสรรคที่ก้าวข้ามไม่ได้อยู่"

เจิ้งสวิน "ช่วยหางานที่ตรงสายวิชาชีพให้ผมหน่อยได้ไหมครับ"

ฉู่หลี "..."

ฉู่หลีหันกลับไปถามเฉิงเจี๋ยอีกครั้ง

"เมื่อกี้ข้อเรียกร้องของนายคืออะไรนะ บางทีฉันอาจจะช่วยลองไปคุยกับเจ้านายให้ได้"

จังหวะนั้นเอง ความคิดหนึ่งก็แล่นวาบเข้ามาในหัวของเจิ้งสวิน

เขาหันไปพูดกับเฉิงเจี๋ยและหวงเฮ่อที่เบาะหลัง "รู้งี้ผมน่าจะชิงพูดก่อนแท้ๆ พอได้ยินความปรารถนาสุดพิลึกของพวกนายสองคนไปแล้ว พี่ฉู่หลีต้องรู้สึกแน่ๆ ว่าความปรารถนาของผมทำให้เป็นจริงได้ง่ายสุดๆ เลย"

เฉิงเจี๋ยมองเขาด้วยสายตาเอือมระอา ก่อนจะเอื้อมมือไปจับหัวเขาให้หันกลับไปข้างหน้า

"หุบปากไปเถอะ ยิ่งพูดยิ่งประจานไอคิวตัวเอง"

หวงเฮ่อช่วยสำทับอยู่ข้างๆ "นั่นสิ! มันเกี่ยวกับลำดับที่ไหนกันล่ะ เห็นๆ กันอยู่ว่าข้อเรียกร้องของฉันน่ะเบาสุดแล้ว"

เฉิงเจี๋ย : ...

เขาหันไปอีกทาง "นายก็ไม่ต้องพูดเลย แค่นี้ยังคิดจะเป็นตัวแบกด้านสมองอีกเหรอ"

ฉู่หลีขับรถพาทั้งสามคนมาถึงจิ่วติ่ง แล้วเดินเข้าบริษัทไปด้วยกัน เธอบอกว่าจะไม่เข้าร่วมการประชุมกับพวกเขา เพราะเธอมาบริษัทจิ่วติ่งเพื่อมาหาคน

เจิ้งสวินถามด้วยความสงสัยว่าเป็นใคร ฉู่หลีจึงเอ่ยชื่อที่ทำให้เขาคาดไม่ถึงออกมา

"ผู้ดูแลศูนย์สี่ หลี่ซู่"

"พี่ซู่เหรอครับ" เจิ้งสวินงุนงงเล็กน้อย "เขาไม่ได้ดูแลพวกนายแบบอยู่เหรอครับ วงเราจะเปลี่ยนสายไปเป็นนายแบบกันแล้วเหรอ"

"พวกนายแค่ได้เป็นไอดอลก็นับเป็นปาฏิหาริย์สวรรค์ประทานแล้วย่ะ" ฉู่หลีตอบ "พอดีจะมีถ่ายแบบขึ้นปกนิตยสารให้พวกนาย ฉันเลยแวะมาขอคำแนะนำจากเขาสักหน่อย"

ฉู่หลีเล่าว่าตนเคยร่วมงานกับหลี่ซู่มาก่อนจึงนับว่าเป็นเพื่อนกัน หวงเฮ่อจึงทักขึ้นมาว่า ทำไมพี่ฉู่หลีถึงมีเพื่อนไปทั่วทุกสารทิศขนาดนี้

ฉู่หลีเหลือบมองเขาด้วยสายตาเรียบเฉย

"ถ้านายเคยเปลี่ยนงานมาแล้วยี่สิบเก้าที่ นายก็มีเพื่อนเยอะแบบนี้เหมือนกันนั่นแหละ"

"แบบนั้นไม่ได้หรอกครับ ดวงผมมันแข็งเกินไป ข่มคนอื่นง่าย ผมอย่ามีเพื่อนเยอะแยะเลยดีกว่า เดี๋ยวจะเป็นภัยต่อชาวบ้านเขาเปล่า ๆ" หวงเฮ่อพูดอย่างเปิดอกเปิดใจเต็มที่

"เอาละ เลิกโอ้เอ้ได้แล้ว พวกนายรีบไปประชุมกันเถอะ ฉันไปละ"

ฉู่หลีหันหลังเตรียมจะเดินจากไป วันนี้เธอคุยกับพวกสมาชิกในวงมากพอแล้ว ขืนคุยต่ออีกนิดเดียว ซีพียูในสมองเธอคงได้ไหม้เกรียมแน่

ทั้งสามคนขึ้นลิฟต์ไปยังห้องประชุมบนชั้นเจ็ด ด้านในมีคนนั่งรออยู่รอบโต๊ะแล้วสองสามคน

กู้ซิวฉีกับจ้าวหรานที่เป็นตัวตั้งตัวตีหลักทั้งสองคนอยู่ที่นั่น รวมไปถึงผู้กำกับรายการด้วย

นอกจากนี้ยังมีฮั่วจื่อเยียนและเถาเสวี่ยฉิง

พอเถาเสวี่ยฉิงเห็นเจิ้งสวินกับเพื่อน ๆ เดินเข้ามา ก็ส่งยิ้มหวานพลางโบกมือทักทาย

วันนี้ดูเหมือนเธอจะไม่มีงานอื่นต่อ จึงแต่งตัวสบาย ๆ สไตล์ลำลอง เส้นผมเพียงรวบเป็นหางม้าต่ำไว้ง่าย ๆ ปล่อยปลายผมยาวระหัวไหล่

เจิ้งสวินกับเฉิงเจี๋ยไม่คิดว่าเธอจะมาด้วย เถาเสวี่ยฉิงลุกขึ้นยืนแล้วเดินเข้ามาหาพวกเขา

"ตอนที่มาถึงเมื่อเช้าแล้วเห็นป้ายชื่อพวกนายบนโต๊ะ ฉันทั้งตกใจทั้งดีใจเลยล่ะ ไม่นึกเลยว่าจะได้มีโอกาสขึ้นเวทีด้วยกันเร็วขนาดนี้"

เถาเสวี่ยฉิงเงยหน้ามองทั้งสองคนด้วยรอยยิ้มสดใส

เจิ้งสวินเองก็ดีใจมากเช่นกัน บรรยากาศรอบตัวของเถาเสวี่ยฉิงนั้นพิเศษมาก ใครก็ตามที่ได้อยู่ใกล้เธอจะรู้สึกสงบใจขึ้นมาอย่างประหลาด

เจิ้งสวินไม่ได้ปิดบังอะไร ระบายความในใจออกมาตรง ๆ ด้วยการกระซิบบ่นอุบว่า รายการนี้แทบจะปั่นประสาทจนเขาจะประสาทกินอยู่แล้ว

เถาเสวี่ยฉิงได้ยินก็เม้มปากกลั้นขำเบา ๆ

"ยังมีคนหรือเรื่องที่พี่สวินรับมือไม่ไหวอยู่อีกเหรอคะเนี่ย แสดงว่าพวกนั้นต้องหลุดโลกเกินไปแน่ ๆ เลย"

"ใช่ ๆ ๆ พูดถูกที่สุดเลย"

เจิ้งสวินพยักหน้าหงึก ๆ เห็นพ้องทันที

เพราะมีฮั่วจื่อเยียนอยู่ด้วย เจิ้งสวินจึงคุยกับเถาเสวี่ยฉิงแค่ไม่กี่ประโยค แล้วเดินไปทักทายฮั่วจื่อเยียน

แม้เพิ่งเคยเจอกันแค่ครั้งเดียว แต่เจิ้งสวินกลับรู้สึกถูกชะตาและประทับใจในตัวฮั่วจื่อเยียนมาก

เมื่อครู่ตอนที่คุยกับเถาเสวี่ยฉิง ฮั่วจื่อเยียนก็รักษามารยาทไม่เข้ามาขัดจังหวะ และพอดีว่าที่นั่งของเจิ้งสวินอยู่ข้าง ๆ เขา เจิ้งสวินจึงนั่งลงตรงนั้น

ฮั่วจื่อเยียนพยักหน้ารับ แววตาเปี่ยมด้วยรอยยิ้ม

"สวัสดีครับเจิ้งสวิน ได้เจอกันอีกแล้วนะ"

"สวัสดีเสี่ยวฮั่ว!"

เจิ้งสวินเป็นพวกเข้ากับคนง่ายอยู่แล้ว พอเห็นว่าฮั่วจื่อเยียนอายุรุ่นราวคราวเดียวกัน จึงเรียกอีกฝ่ายว่าเสี่ยวฮั่วได้อย่างสนิทใจโดยไม่เคอะเขินเลยสักนิด

ฮั่วจื่อเยียนเองก็ยินดีให้เรียกแบบนั้น

การมาครั้งนี้เจิ้งสวินเตรียมตัวมาเป็นอย่างดี เขาอุตส่าห์ทำการบ้านหาข้อมูลบทบาทที่ฮั่วจื่อเยียนเคยเล่น แถมยังเปิดดูซีรีส์ไปตั้งหลายตอน

"เสี่ยวฮั่ว ผมดูผลงานที่คุณแสดงมาแล้วนะ ถึงจะไม่ค่อยเข้าใจเนื้อเรื่องเท่าไหร่ แต่คุณแสดงเก่งมากจริง ๆ"

ซีรีส์ที่เจิ้งสวินดูคือละครรักวัยรุ่นในรั้วโรงเรียนเรื่องนั้น เนื้อเรื่องเต็มไปด้วยพล็อตน้ำเน่า แถมเส้นเรื่องความรักยังอีรุงตุงนัง สำหรับเขาแล้ว ดูแล้วชวนปวดหัวยิ่งกว่าซีรีส์สืบสวนระทึกขวัญเสียอีก

แต่การแสดงของฮั่วจื่อเยียนในเรื่องนั้นจัดว่าโดดเด่นสะดุดตามาก เจิ้งสวินไม่เข้าใจจริง ๆ ว่าทำไมต้องไปยืนตากฝนกลางสนามเพื่อรอนางเอกยกโทษให้ด้วย ในความคิดของเขา กางร่มรอมันก็ไม่ได้ทำให้เสียเวลารอตรงไหน แต่ถึงอย่างนั้น เสี่ยวฮั่วที่ถูกฝนซัดจนแทบลืมตาไม่ขึ้นคนนั้น ก็ยังคุมทั้งความหล่อและฝีมือการแสดงเอาไว้ได้อย่างไร้ที่ติ

พอพูดถึงฉากนี้ ฮั่วจื่อเยียนก็แอบเขินขึ้นมานิด ๆ

"จริง ๆ วันที่ถ่ายฉากนั้นฝนไม่ได้ตกหรอกครับ แค่ทีมงานคุมสายยางฉีดน้ำไม่อยู่ เรียกว่าสาดใส่หน้ากันโครม ๆ เลยดีกว่า"

ฮั่วจื่อเยียนสารภาพตามตรงว่าฉากนั้น พอพูดบทไปได้ประโยคหนึ่ง เขาก็ต้องกลืนน้ำฝนเทียมเข้าไปอึกใหญ่ แม้แต่นักแสดงหญิงที่เข้าฉากด้วยกันยังแทบจะกลั้นขำไม่ไหว จากเดิมที่ควรเป็นฉากรันทดบีบคั้นอารมณ์ นางเอกกลับเกือบหลุดหัวเราะออกมากลางคันเสียอย่างนั้น

แน่นอนว่ารอยยิ้มของเธออยู่ได้แค่ก่อนจะเดินลงบันไดมาเท่านั้น พอมายืนอยู่ตรงหน้าฮั่วจื่อเยียน มันก็กลายเป็นซีนเด็ดที่ทั้งคู่ก้มหน้าก้มตากลืนน้ำลงคอกันไปคนละหลายอึก

ทีมงานกองถ่ายยังตัดคลิปช่วงนี้ไปปล่อยลงเน็ต จนติดเทรนด์ไปเรียบร้อย

#คุยกันไม่กี่คำ แต่น้ำน่ะซดจนจุก#

เจิ้งสวินฟังแล้วเบิกตากว้างด้วยความทึ่ง ก่อนจะหลุดหัวเราะพรืดออกมา

เวลาเริ่มประชุมใกล้เข้ามาทุกที แขกรับเชิญคนสุดท้ายถึงเพิ่งโผล่มาอย่างเอื่อยเฉื่อย

"ขอโทษด้วยครับ ผมมาสายไปหน่อย"

ชายหนุ่มคนหนึ่งผลักประตูห้องประชุมเข้ามา

เจิ้งสวินเหลือบมองที่นั่งว่างเพียงหนึ่งเดียวที่เหลืออยู่ แล้วก็เห็นป้ายชื่อที่ตั้งไว้

เสิ่นกวานยวี่