ตอนที่ 62 ตัดเฉิงเจี๋ยกับหวงเฮ่อออกไปก่อนอันดับแรก

เสิ่นกวานยวี่เป็นเด็กในสังกัดอิ๋นเสวี่ยเอ็นเตอร์เทนเมนต์ ซึ่งเป็นค่ายดูแลศิลปินรุ่นเก๋าของวงการ โดยมีเถ้าแก่เสิ่นเยวียนเป็นผู้บริหารที่ทั้งเปี่ยมความสามารถและสายตาเฉียบแหลม

บริษัทแห่งนี้ปั้นศิลปินชื่อดังประดับวงการมาแล้วนับไม่ถ้วน ยุคก่อนถือว่ารุ่งเรืองถึงขีดสุด ทว่านับแต่เสิ่นเยวียนล้มป่วยจนเสียชีวิต เบื้องบนของอิ๋นเสวี่ยก็เปิดศึกแย่งชิงอำนาจกันอย่างดุเดือด เสิ่นกวานยวี่ในฐานะลูกชายคนเดียวของเสิ่นเยวียน กลับถูกเบียดตกขอบและโดนกีดกันในทุกๆ ด้าน

ความระส่ำระสายตลอดหลายปีที่ผ่านมาทำให้อิ๋นเสวี่ยสูญเสียความยิ่งใหญ่ไปมาก แม้กระทั่งเสิ่นกวานยวี่ที่ผันตัวมาเป็นศิลปินก็ยังพลอยโดนดองงานไปพักใหญ่ โชคดีที่ต้นปีนี้คุณอาหญิงของเสิ่นกวานยวี่กลับมาจากต่างประเทศ เธอหวนคืนสู่บริษัทเพื่อเปิดศึกงัดข้อกับพวกผู้บริหารระดับสูง สถานการณ์ของอิ๋นเสวี่ยจึงเริ่มกระเตื้องขึ้น และทำให้เสิ่นกวานยวี่ได้กลับมารับงานอีกครั้ง

การมาร่วมเป็นแขกรับเชิญช่วยเสริมทัพในศึกเดบิวต์จิ่วติ่งครั้งนี้ นับเป็นรายการที่สองหลังจากเขาหลุดพ้นจากการถูกดอง ดูท่าทางจิ่วติ่งจะค่อนข้างเชื่อมั่นในคนตระกูลเสิ่น ว่าสุดท้ายคงคุมสถานการณ์ได้อยู่หมัด ถึงได้ส่งคำเชิญมาให้เสิ่นกวานยวี่

ยามนี้กระแสของศึกเดบิวต์จิ่วติ่งกำลังพุ่งทะยานไม่หยุด เพราะมีเจิ้งสวินกับผู้เข้าแข่งขันสายแอ็บสแตรกต์อีกสองสามคน สำหรับเสิ่นกวานยวี่แล้ว นี่จึงเป็นโอกาสทองอย่างยิ่ง

เจิ้งสวินเพิ่งเคยเจอเสิ่นกวานยวี่เป็นครั้งแรก เขาไม่รู้ตื้นลึกหนาบางแต่หนหลังของอิ๋นเสวี่ย แค่รู้สึกว่าชายหนุ่มรูปงามคนนี้ดูเป็นคนพูดน้อย เงียบขรึม และค่อนข้างเก็บตัว

ทันทีที่เดินพ้นประตูเข้ามา อีกฝ่ายก็กล่าวขอโทษทันควัน ผู้กำกับของทีมงานรายการจึงรีบตอบว่าไม่เป็นไร เพราะยังไม่ถึงเวลาเริ่มเสียด้วยซ้ำ

ที่นั่งของเสิ่นกวานยวี่อยู่ทางขวามือของเจิ้งสวิน เขานั่งลงอย่างเงียบเชียบ นิ่งสงบจนแทบไม่ได้ยินเสียงลมหายใจ เจิ้งสวินเพิ่งเคยเจอคนแบบนี้เป็นครั้งแรก

ปกติชีวิตของเขาเหมือนอยู่ท่ามกลางวงดนตรีพื้นบ้าน รอบตัวมีทั้งปี่สั่วล่า ฆ้อง และกลอง ส่งเสียงดังเป๊งป๊างโครมครามฉ่าฉ่าไม่ขาดสาย

แน่นอนว่าเขาไม่ปฏิเสธ ว่าตัวเองก็เป็นหนึ่งในต้นตอของเสียงหนวกหูพวกนั้น

เพื่อนร่วมงานที่เจอประจำก็ล้วนเป็นพวกช่างจ้อ ในวงการบันเทิง ต่อให้เป็นคนเก็บตัวแค่ไหน ก็ยากจะเลี่ยงการมีปฏิสัมพันธ์กับผู้คนมากมายได้

แต่เสิ่นกวานยวี่กลับไม่เป็นแบบนั้น ดูเหมือนเขาจะมีโลกส่วนตัว และกางบาเรียที่มองไม่เห็นขึ้นมากั้นตัวเองออกจากคนอื่น

เจิ้งสวินจ้องมองเขา ในหัวมีความคิดแล่นพล่านจนเบลอไปชั่วขณะ พอเสิ่นกวานยวี่รับรู้ถึงสายตา ก็เงยหน้าขึ้นมาส่งยิ้มให้อย่างมีมารยาท

"สวัสดีครับ สวัสดีครับ"

เจิ้งสวินเอ่ยทักทายเสียงเบา

ส่วนทางขวาของเสิ่นกวานยวี่คือหวงเฮ่อ ซึ่งเจ้าปี่สั่วล่าไซส์ยักษ์อย่างเขาก็รีบชวนคุยตีสนิททันควัน

"นายคือเสี่ยวเสิ่นใช่ไหม ตอนฉันเป็นเด็กฝึกที่ปี้ซี่เคยเจอนายด้วยนะ ตอนนั้นนายมาบริษัทเราเพื่อร่วมงานอะไรนะ"

เสิ่นกวานยวี่ช่วยเสริมเสียงเรียบ "มาเป็นแขกรับเชิญพิเศษในเอ็มวีครับ"

"อ๋อ ใช่ๆๆ ความจำฉันไม่ค่อยดี จำได้แค่ว่านายเคยมา"

หวงเฮ่อพอเปิดสวิตช์ปากแล้วก็ยากจะปิดลง เขาชวนคุยไปเรื่อยได้กับทุกคน กระทั่งคนที่ความรู้สึกช้าอย่างเจิ้งสวิน ยังสัมผัสได้ถึงรังสีอำมหิตที่แผ่ออกมาจากตัวเสิ่นกวานยวี่เป็นระลอก

เจิ้งสวินเอื้อมมือข้ามตัวเสิ่นกวานยวี่ไปสะกิดหลังหวงเฮ่อ

"ใครลอบกัดวะ"

หวงเฮ่อหันขวับไปมองเฉิงเจี๋ยทางขวามือตามสัญชาตญาณ อีกฝ่ายจึงส่งสายตาเอือมระอากลับมาให้

"แกไม่ลองหันไปมองข้างหลังดูล่ะ"

พอหวงเฮ่อหันกลับไป ก็เห็นเจิ้งสวินกำลังยักคิ้วหลิ่วตาใส่พอดี

เห็นว่าการประชุมกำลังจะเริ่ม หวงเฮ่อจึงยอมใจกว้างไม่ถือสาหาความกับเจิ้งสวิน

แต่ถึงอย่างนั้น เขากลับจดบัญชีแค้นลงในสมุดโน้ตที่กางอยู่อย่างเอาจริงเอาจัง รอให้ประชุมเสร็จค่อยมาเอาคืน

เมื่อทุกคนมากันพร้อมหน้า กู้ซิวฉีก็หันไปพูดกับผู้กำกับว่า "พวกเราเริ่มกันเถอะครับ"

"ได้ครับ" ผู้กำกับพยักหน้าแล้วหันไปมองเหล่าแขกรับเชิญ "สวัสดีแขกรับเชิญทุกท่านครับ ยินดีต้อนรับทุกคนที่มาร่วมศึกเดบิวต์จิ่วติ่งในครั้งนี้"

เป้าหมายหลักที่ผู้กำกับเรียกทุกคนมาประชุมครั้งนี้มีอยู่สองข้อ ข้อแรกคือให้แขกรับเชิญกับทีมงานรายการได้พบหน้าค่าตา ทำความรู้จักและสร้างความคุ้นเคยกัน

ส่วนอีกข้อก็คือการจัดสรรหน้าที่ความรับผิดชอบ

"หลังจากผ่านการแสดงต่อหน้าสาธารณชนรอบแรกเมื่อสัปดาห์ก่อน ทั้งห้าคลาสตั้งแต่ A ถึง E ก็มีการจัดอันดับกันใหม่อีกรอบ ตอนนี้เพลงสำหรับการแสดงรอบสองประกาศออกมาแล้ว เลยอยากให้แขกรับเชิญทุกท่านลองปรึกษากันดูครับ ว่าเราจะใช้วิธีจับสลากสุ่มเอา หรือจะคุยกันแล้วเลือกตามความเหมาะสมของเพลงดี"

เมื่อผู้กำกับเอ่ยถามความเห็น เหล่าแขกรับเชิญต่างก็หันมองหน้ากันไปมา

เถาเสวี่ยฉิงเอ่ยปากเป็นคนแรก "ฉันว่าจับสลากยุติธรรมกว่าค่ะ ได้สุ่มแบบคาดเดาไม่ได้ แถมยังน่าสนุกกว่าด้วย ถ้าเกิดสุ่มได้โชว์ที่ดูขัดกับลุคตัวเอง คนดูก็น่าจะยิ่งตั้งตารอดูนะคะ"

เฉิงเจี๋ยรีบเสริมทันที "ผมเห็นด้วยกับเสวี่ยฉิงครับ"

คนถัดมาคือหวงเฮ่อ "จับสลากก็ดีนะ ฉันชอบอะไรที่มันสุ่มวัดดวงอยู่แล้ว"

เสิ่นกวานยวี่ส่ายหน้าเบา ๆ "ผมยังไงก็ได้ครับ ตามเสียงส่วนใหญ่เลย"

เจิ้งสวินกวาดตามองแขกรับเชิญรอบตัว ในเมื่อเขาต้องดูแลคลาส D ก็เลี่ยงไม่ได้ที่จะต้องร่วมงานกับใครสักคนในกลุ่มนี้

ถ้าเลือกได้ เขาก็อยากได้คนที่ใจเย็นและคุยง่ายอย่างเถาเสวี่ยฉิงหรือฮั่วจื่อเยียนมากกว่า ส่วนเฉิงเจี๋ยกับหวงเฮ่อนี่ตัดทิ้งเป็นเบอร์แรกได้เลย ด้านเสิ่นกวานยวี่... เขากับอีกฝ่ายไม่ค่อยสนิทกันเท่าไร ดูทรงแล้วนิสัยน่าจะเข้ากันยาก

แต่ถ้าไม่จับสลากมันก็ไม่ตื่นเต้นเร้าใจ ซึ่งผิดวิสัยคนอย่างเจิ้งสวินไปหน่อย

"ผมก็เห็นด้วยกับการจับสลากครับ"

ด้านแขกรับเชิญที่เหลืออย่างฮั่วจื่อเยียน กู้ซิวฉี และจ้าวหรานต่างก็เห็นพ้องต้องกัน ในที่สุดทุกคนจึงตกลงใช้วิธีจับสลากปล่อยให้เป็นเรื่องของโชคชะตา

ผู้กำกับรีบฉีกกระดาษทำสลากห้าใบขึ้นมาแบบเร่งด่วน แล้วให้แขกรับเชิญทั้งห้าคนเข้ามาจับ

ผลลัพธ์สุดท้ายทำเอาเจิ้งสวินประหลาดใจไม่น้อย

เฉิงเจี๋ยได้คลาส A ฮั่วจื่อเยียนได้คลาส B เถาเสวี่ยฉิงได้คลาส C หวงเฮ่อได้คลาส E

ส่วนเสิ่นกวานยวี่ที่เขาไม่คุ้นเคยที่สุด กลับจับสลากได้คลาส D ที่เจิ้งสวินประจำอยู่พอดี