ตอนที่ 63 ดีเลย มีเด็กเส้นลอยแพมาอีกคนแล้ว

การประชุมใช้เวลาไม่นาน เพราะบ่ายวันนี้ต้องเริ่มไลฟ์สดประจำสัปดาห์รอบใหม่ แขกรับเชิญพิเศษจึงต้องรีบไปพบหน้าเด็กฝึกในคลาสของตัวเอง

ทันทีที่ผู้กำกับสั่งเลิกประชุม ทุกคนต่างเก็บเอกสารบนโต๊ะและหยิบข้าวของเดินแยกย้ายกันไป

ฮั่วจื่อเยียนสะกิดไหล่เจิ้งสวิน พอเจิ้งสวินหันไปมองก็เห็นสีหน้าเสียดายฉายชัดบนใบหน้าของอีกฝ่าย

"ตอนแรกนึกว่าจะได้ไปคลาส D เสียอีก ดูท่าผมคงไม่มีโชคขนาดนั้น"

ความหดหู่ของเสี่ยวฮั่วไม่ได้แกล้งทำเลยสักนิด ในฐานะแฟนคลับเดี่ยวของเจิ้งสวินที่แอบซุ่มอยู่ เขาย่อมอยากร่วมงานกับไอดอลของตัวเองเป็นธรรมดา

เจิ้งสวินตบไหล่เขา "ไม่เป็นไรน่า นายแวะมาเล่นที่คลาส D ได้ตลอดเวลาอยู่แล้ว ปกติผมก็ชอบเดินเตร็ดเตร่ไปคลาสอื่นบ่อยๆ เหมือนกัน"

ที่เจิ้งสวินพูดแบบนี้ก็แค่ปลอบใจฮั่วจื่อเยียนล้วนๆ ความจริงแล้ว แค่ยอดฝีมือสายแอ็บสแตรกต์สองคนในคลาส D ก็ทำเอาเขาหัวหมุนจะแย่ มีแต่จ้าวหรานกับกู้ซิวฉีต่างหากที่แวะมาดูเขาเป็นระยะ

ฮั่วจื่อเยียนได้ยินดังนั้นก็เริ่มมีชีวิตชีวาขึ้นมาหน่อย

"งั้นเจิ้งสวิน ไว้เจอกันในรายการนะครับ"

"ได้เลย สบายมาก"

พอเจิ้งสวินหันกลับมา ก็พบว่าหวงเฮ่อกับเฉิงเจี๋ยมายืนอยู่ข้างหลังเขาแล้ว

หวงเฮ่อได้ยินบทสนทนาระหว่างเขากับฮั่วจื่อเยียนทั้งหมด จึงพยักหน้าหงึกหงักขึ้นมาดื้อๆ โดยไม่รู้ว่ากำลังเห็นด้วยกับเรื่องอะไรกันแน่

"งั้นฉันไปด้วย"

"...แกไม่ต้องมาเลย"

เจิ้งสวินปฏิเสธทันควันแบบไม่เสียเวลาคิด หวงเฮ่อถึงกับสูดหายใจเข้าลึกอย่างไม่อยากเชื่อ

"กล้าปฏิเสธเพื่อนร่วมวงแสนดีคนนี้ลงคอเหรอเนี่ย! ให้ตายเถอะ อยู่ข้างนอกนี่คีพลุคสร้างภาพเก่งจังนะคุณซูเปอร์สตาร์? เสียใจ เจ็บปวด สิ้นหวังที่สุด!"

หวงเฮ่อหันไปกะจะฟ้องเฉิงเจี๋ย แต่อีกฝ่ายกลับเอามือดันหน้าเขาออกไปทางอื่นทันที

"แกก็แอบตามไปเองสิ เจิ้งสวินจะไปห้ามอะไรได้ ทึ่มจริง ไม่รู้จักพลิกแพลงซะบ้าง"

หวงเฮ่อเปลี่ยนสีหน้าในพริบตา กลับมาเป็นปกติทันที

"งั้นฉันแอบไปก็ได้"

"..."

เจิ้งสวินยกสองมือขึ้นมาถ่างตาทันควัน พร้อมกับเบิกตาโพลง

"ฉันจะจับตาดูพวกแกไว้ให้ดี ใครกล้ามาสร้างภาระให้ฉัน อย่าหาว่าไม่เตือนถ้าโดนเอาไปแต่งเพลงแขวนประจานติดเทรนด์นะ"

เฉิงเจี๋ยตอบส่งๆ ไปว่า "กลัวแล้วจ้า กลัวแล้ว" พลางบอกให้อีกฝ่ายรีบเอามือลง

"หลอนชะมัด ไปละ"

เถาเสวี่ยฉิงโบกมือลาเจิ้งสวินเช่นกัน

"งั้นฉันก็ไปเหมือนกันนะ ว่างๆ จะแวะไปหาที่คลาส D!"

"ยินดีต้อนรับครับ"

เมื่ออยู่ต่อหน้าเถาเสวี่ยฉิง ท่าทีของเจิ้งสวินดูผ่อนคลายและเป็นมิตรกว่ามาก

ตอนนี้เหลือเพียงเสิ่นกวานยวี่เป็นแขกรับเชิญคนเดียว เขาเปรียบเสมือนรูปสลักน้ำแข็งอันเงียบงันที่ยืนอยู่ข้างกาย ไม่พูดไม่จา ทว่ากลับแผ่รังสีการมีตัวตนออกมาอย่างชัดเจน

"เอ่อ เสี่ยวเสิ่น" เจิ้งสวินคิดว่าปล่อยให้ยืนค้างเติ่งแบบนี้คงไม่ดีแน่ สู้พาออกจากห้องประชุมไปก่อนจะดีกว่า "คุณอยากพักผ่อนสักหน่อยไหม ผมพาไปห้องพักได้นะ ยังเหลือก่อนไลฟ์บ่ายอีกตั้งสองชั่วโมง"

เสิ่นกวานยวี่ส่ายหน้า เส้นผมสีดำตรงหน้าผากพลิ้วไหวตามแรงขยับน้อยๆ

"ไม่ต้องหรอกครับ ผมไปคลาส D เลยดีกว่า รบกวนช่วยนำทางให้ทีนะ เจิ้งสวิน"

เสิ่นกวานยวี่ไม่เหมือนคนอื่น แม้จะอายุน้อยกว่า แต่เขาก็ไม่ได้เรียกเจิ้งสวินว่าพี่เหมือนอย่างเถาเสวี่ยฉิงหรือพวกเด็กฝึก หากแต่เรียกชื่อตรงๆ

ซึ่งเจิ้งสวินเองก็ไม่ได้ติดใจอะไร อายุของพวกเขาไม่ได้ต่างกันมาก พอเรียกชื่อตรงๆ แบบนี้กลับทำให้รู้สึกสนิทสนมไร้ระยะห่างเสียด้วยซ้ำ

"งั้นผมพาเดินดูรอบๆ ก่อนแล้วกัน จะได้คุ้นเคย"

เจิ้งสวินพาเสิ่นกวานยวี่เดินเล่นไปรอบสถานที่ถ่ายทำศึกเดบิวต์จิ่วติ่ง ระหว่างทางพบเด็กฝึกมากมายที่ต่างเข้ามาทักทายเจิ้งสวิน

"ครูเสี่ยวเจิ้ง!"

"ครูเจิ้งสวินครับ"

"พี่สวิน!"

ด้วยมนุษยสัมพันธ์อันยอดเยี่ยม เจิ้งสวินจึงสนิทสนมกับเหล่าเด็กฝึกของจิ่วติ่งได้อย่างรวดเร็ว แม้จะมีส่วนน้อยที่อิจฉากระแสและความโด่งดังของเจิ้งสวิน ทว่าคนกลุ่มนี้ก็มีไม่มากนัก ส่วนใหญ่ยังคงรู้สึกว่าเจิ้งสวินเป็นคนกระตือรือร้นและเข้าถึงง่ายมาก

ใช่แล้ว หากเทียบกับจ้าวหรานและกู้ซิวฉี เจิ้งสวินถือเป็นเมนเทอร์ที่คุยง่ายที่สุดในบรรดาสามคน ความคิดเชิงบวกแบบใครจะทำไมและช่างหัวมันของเขายังส่งต่อพลังบวกให้ผู้คนมากมายอีกด้วย

เสิ่นกวานยวี่เดินตามหลังเจิ้งสวินเงียบๆ นิ่งสงบและมีสมาธิ ราวกับสิ่งรอบตัวไม่เกี่ยวข้องกับเขาเลยแม้แต่น้อย

ขณะที่เจิ้งสวินกับเขาเดินนำอยู่ข้างหน้า บรรดาเด็กฝึกด้านหลังก็เริ่มเปิดฉากซุบซิบ

"คนนั้นใช่เสิ่นกวานยวี่หรือเปล่า"

"จากหยินเสวี่ยเหรอ"

"ที่แท้ก็เชิญเขามาเป็นแขกรับเชิญช่วยแสดงนี่เอง..."

"เรื่องของหยินเสวี่ยยุ่งเหยิงจะตาย ฉันนึกว่าจิ่วติ่งของเราจะเลือกไม่ยุ่งไม่เข้าข้างใครซะอีก"

"ใครจะไปรู้ว่าบอสม่อคิดอะไรอยู่..."

แม้จะถูกนินทาลับหลังแบบได้ยินเต็มสองหู แต่เสิ่นกวานยวี่ก็ไม่มีปฏิกิริยาอะไรเป็นพิเศษ

กลับเป็นเจิ้งสวินที่รู้สึกว่าเด็กฝึกพวกนี้ช่างปากเปราะเหลือเกิน เขาหันขวับไปพูดตรงๆ ว่า "พวกนายเด็กคลาส C เวลาป่านนี้แล้วยังไม่รีบไปเตรียมตัวไลฟ์สดอีก ระวังครูจ้าวหรานจะมาตามจับตัวพวกนายไปด้วยตัวเองนะ"

คราวนี้จ้าวหรานรับผิดชอบคลาส A กับ C ส่วนกู้ซิวฉีรับผิดชอบ B กับ E

พอได้ยินชื่อของจ้าวหราน เด็กฝึกพวกนั้นก็รีบชิ่งหนีทันที

"ทราบแล้วครับๆ! ลาก่อนครับครูเสี่ยวเจิ้ง!"

ชื่อของจ้าวหรานใช้ได้ผลชะงัดที่นี่เสมอ เจิ้งสวินกับกู้ซิวฉีจะชี้แนะแค่พอเป็นพิธี แต่ครูจ้าวนั้นสามารถอยู่ซ้อมกับเด็กฝึกจนตายไปข้างหนึ่งได้จริงๆ

ครูจ้าวหรานผู้ลุกเป็นไฟอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย

"พวกเราไปกันเถอะ คราวนี้ไปเจอเพื่อนๆ ในคลาส D กัน"

เจิ้งสวินจัดการปัญหาเล็กๆ น้อยๆ นี้เสร็จก็ตบไหล่เสิ่นกวานยวี่ บอกให้เขาเดินตามต่อ

พอหันไป เขาก็พบว่าเสิ่นกวานยวี่กำลังจ้องเขาอยู่

"ทำไมล่ะ ค้นพบแล้วใช่ไหมว่าท่าทางแก้ปัญหาด้วยประโยคเดียวของผมนี่มันทั้งเฉียบขาดทั้งเท่สุดๆ ไปเลย?" เจิ้งสวินเชิดคางขึ้นอย่างภาคภูมิใจ แลกกับสายตาพูดไม่ออกบอกไม่ถูกจากเสิ่นกวานยวี่

เสิ่นกวานยวี่หลุบตาลง

"ไม่มีอะไร แค่รู้สึกว่านายดูจะสนิทกับทุกคนไปหมดเลยนะ เจิ้งสวิน"

"พูดอะไรอย่างนั้น ก่อนหน้านี้ผมยังไม่กล้าบอกคุณเลยว่า ศัตรูของผมแอบซ่อนอยู่ในคลาส D กันหมดแล้ว"

"...นั่นไม่ใช่คลาสที่นายดูแลอยู่เหรอ"

"ใช่ไง แปลกดีใช่ไหมล่ะ"

"..."

เสิ่นกวานยวี่เงียบไป เขาคิดว่าการไม่ซักไซ้ไล่เลียงให้ถึงที่สุดนี่แหละ คือไม้ตายชั้นยอดในการหลีกเลี่ยงเคราะห์ร้าย

ตรงหน้าประตูคลาส D ทั้งคู่ยังได้เจอกับเทพพิทักษ์ประตูอย่างมู่ยวี่โจว

หนุ่มมาดคูลมักมีท่าทีแบบนี้เสมอ ตราบใดที่ครูประจำชั้นอย่างเจิ้งสวินยังไม่เข้าห้อง เขาก็จะไม่ยอมเหยียบย่างเข้าไปในห้องสุดพิลึกพิลั่นนี้แม้แต่ก้าวเดียว

พอเจิ้งสวินมาถึง มู่ยวี่โจวที่ยืนพิงผนังอยู่ก็ยืดตัวขึ้นตรง

"มาถึงสักที"

สายตาของมู่ยวี่โจวเลื่อนมามองเสิ่นกวานยวี่ เจิ้งสวินจึงรีบแนะนำให้รู้จักทันที

"นี่คือเสิ่นกวานยวี่ ศิลปินจากหยินเสวี่ย แขกรับเชิญที่จะมาช่วยแสดงบนเวทีเพอร์ฟอร์มครั้งที่สอง"

มู่ยวี่โจวจ้องมองเสิ่นกวานยวี่นิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยทักทายตามมารยาท แล้วหันไปถามเจิ้งสวินว่า "ตามปกติแล้ว สเตจสองต้องเป็นเมนเทอร์มาช่วยแสดงไม่ใช่เหรอครับ"

"นายก็พูดเองว่าตามปกติ จิ่วติ่งดูเป็นพวกทำตามธรรมเนียมที่ไหนกันล่ะ" เจิ้งสวินโบกมือปัด บอกเป็นนัยว่าอย่าไปเสียเวลาเดาใจจิ่วติ่งเลย ความคิดของบอสม่อน่ะ ดูหลุดโลกยิ่งกว่าสภาพจิตใจของหลวนเหิงเสียอีก

ดูเหมือนเสิ่นกวานยวี่เองก็ไม่ได้กระตือรือร้นอยากจะทักทายมู่ยวี่โจวสักเท่าไร ทั้งคู่จึงข้ามขั้นตอนการทำความรู้จักไปโดยปริยาย

เจิ้งสวินยืนจับลูกบิดอยู่หน้าประตู จู่ๆ เขาก็เบี่ยงตัวไปทางซ้ายหนึ่งก้าว ก่อนจะผลักประตูเปิดออก

"อาจารย์เจิ้งสวินครับ ช่วยคอมเมนต์เพลงใหม่ของผมหน่อยครับ!"

"พี่สวิน!! ดูของผมก่อน ดูของผม!"

เด็กหนุ่มรูปร่างสูงโปร่งสองคนแย่งกันพุ่งพรวดออกมาจากห้อง หลวนเหิงที่ชิงจังหวะเร็วกว่าก้าวหนึ่งเบรกเอี๊ยดกะทันหัน จนกู้อี้เซวียนที่ตามหลังมาแทบจะพุ่งชนขอบประตู

"เชี่—"

พอนึกขึ้นได้ว่ามีกล้องอยู่ เขาจึงต้องรีบกลืนคำสบถที่เหลือกลับลงคอไปทันที

หลวนเหิงปรายสายตาเย็นชา มองไปยังเสิ่นกวานยวี่ที่ยืนอยู่นอกห้อง

"เด็กเส้นถูกหย่อนลงมาอีกคนแล้วเหรอ"