ตอนที่ 64 เพื่อนร่วมวงไร้รสนิยม ลูกพี่ลูกน้องแสนสามัญ และเจิ้งสวิน

ผู้ชมที่เพิ่งกดเข้ามาในห้องไลฟ์สดก็เห็นภาพหลวนเหิงกับกู้อี้เซวียนกำลังยืนคุยกับใครบางคนที่อยู่นอกประตูพอดี

บรรยากาศพลันดูตึงเครียดขึ้นมาทันตา

: เกิดอะไรขึ้น เกิดอะไรขึ้นเนี่ย ทำไมสองคู่หูราชนิกุลของเราถึงระแวดระวังขนาดนั้น

: ใครอยู่ข้างนอกน่ะ เจิ้งสวินเหรอ

: จะเป็นไปได้ยังไง ถ้าเจิ้งสวินมา สองคนนั้นคงแย่งกันเอาเนื้อเพลงไปประเคนให้แล้วเหอะ

: พวกเธอเพิ่งเข้ามากันล่ะสิ เมื่อกี้สองคนนั้นเพิ่งจะหอบปึกเนื้อเพลงหนาเตอะพุ่งไปจริงๆ นะ

ตากล้องแพนกล้องตามไป จับภาพเสิ่นกวานยวี่ที่กำลังยืนอยู่ด้านนอก

ใบหน้าหล่อเหลาหมดจดของเสิ่นกวานยวี่ปรากฏขึ้นบนหน้าจอ

: คุณพระ เสิ่นกวานยวี่จริงๆ ด้วย

: เชี่ย องค์รัชทายาทแห่งอิ๋นเสวี่ยเหรอเนี่ย

: ขำไม่ออกเลย คนนี้สิของจริง หลวนเหิงกับกู้อี้เซวียนยังเทียบชั้นความเป็นราชนิกุลกับเขาไม่ได้ด้วยซ้ำ

: เสิ่นกวานยวี่อย่างมากก็แค่รัชทายาทตกยากไม่ใช่เหรอ ผู้บริหารระดับสูงของอิ๋นเสวี่ยเกิดเรื่องไปตั้งกี่ปีแล้วนี่

: เสิ่นกวานยวี่คือ... แขกรับเชิญมาช่วยงั้นเหรอ จิ่วติ่งทำแบบนี้ไม่เท่ากับวางกับระเบิดให้ตัวเองหรือไง

เสิ่นกวานยวี่ยังคงสีหน้าเรียบนิ่ง เขายิ้มบางๆ พลางพยักหน้าให้เด็กหนุ่มทั้งสองคนด้านใน

"สวัสดีครับ ผมเสิ่นกวานยวี่ครับ"

เจิ้งสวินเองก็สัมผัสได้ถึงบรรยากาศตึงเครียด จึงรีบก้าวออกมาจากเงามืดแล้วยกแขนพาดไหล่เสี่ยวเสิ่น ทำทีเป็นสนิทสนมกลมเกลียว

"มานี่เร็วทุกคน มานี่เร็ว ขอแนะนำให้รู้จักกันหน่อยนะ หนุ่มหล่อคนนี้คือเสิ่นกวานยวี่ แขกรับเชิญที่จะมาช่วยโชว์ในสเตจแสดงสดรอบที่สอง มาทำความรู้จักกันไว้สิ"

พอเจิ้งสวินเอ่ยปาก เด็กฝึกอีกสามคนที่แอบมุงดูเรื่องสนุกอยู่ข้างหลังก็พากันเดินออกมา

ทั้งสามคนทักทายเสิ่นกวานยวี่ว่า "สวัสดีครับอาจารย์เสิ่น" แต่เสิ่นกวานยวี่กลับส่ายหน้าเบาๆ

"พวกเราอายุไล่เลี่ยกัน เรียกชื่อผมเฉยๆ ก็พอครับ"

ถ่อมตัวมาก ดูเข้าถึงง่ายทีเดียว

พอทักทายตามมารยาทเสร็จ เด็กฝึกทั้งสามก็ถอยกรูดกลับไปมุมห้องซ้อมด้วยความเร็วแสง หลวนเหิงกับกู้อี้เซวียนต่างปิดปากเงียบ เสิ่นกวานยวี่เองก็ไม่พูดอะไรมาก แม้แต่มู่ยวี่โจวยังยืนกอดอกดูเรื่องสนุก บรรยากาศกลืนไม่เข้าคายไม่ออกจนถึงขีดสุด

เจิ้งสวินชักจะทนไม่ไหว

"แขกรับเชิญมาทั้งที ทุกคนไม่ดีใจกันหน่อยเหรอ"

สิ้นเสียงเขา หลวนเหิงที่เจนจัดกว่าก็เรียกสติตัวเองกลับมาได้ก่อน เขาส่งยิ้มให้เสิ่นกวานยวี่พลางเอ่ยทักทาย "สวัสดีครับอาจารย์เสิ่น ยินดีต้อนรับครับ"

กู้อี้เซวียนเกาท้ายทอย "อาจารย์... เสิ่น คุณเป็นนักแสดงไม่ใช่เหรอครับ มาลงแข่งรายการร้องเต้นแบบนี้ มันจะไม่... ซี้ด!"

เจิ้งสวินเอาศอกถุ้งใส่กู้อี้เซวียนไปทีหนึ่ง ขัดคำพูดที่เหลือของอีกฝ่ายทันควัน

หมอนี่ทั้งซื่อทั้งบ๊อง ขืนพลั้งปากพูดอะไรซี้ซั้วออกไป มีหวังตามเช็ดตามล้างไม่ไหวแน่

เสิ่นกวานยวี่รู้ว่ากู้อี้เซวียนจะพูดอะไร จึงพยักหน้ารับ "เรื่องร้องเพลงผมพอไหวอยู่บ้าง แต่เรื่องเต้นไม่ค่อยเป็นเท่าไหร่ครับ ยังไงผมจะพยายามตามทุกคนให้ทันนะ"

"แต่เวทีของพวกเรามัน... ซี้ด!"

กู้อี้เซวียนเพิ่งอ้าปาก ก็โดนศอกของเจิ้งสวินกระแทกเข้าให้อีกดอก

แม้กู้อี้เซวียนจะยอมกลืนคำพูดเมื่อกี้ลงคอไปได้ ทว่าประโยคถัดมาก็ยังอดหลุดปากไม่ได้อยู่ดี "ท่าเต้นมันยากมากเลยนะ ผมว่าคุณ... ซี้ด!"

ครั้งที่สามแล้ว

กู้อี้เซวียนที่โดนขัดจนพูดไม่จบประโยคถึงสามรอบเริ่มนอยด์ เดินดุ่มๆ ไปนั่งหน้าเปียโน แกล้งทำตัวเป็นหนุ่มเศร้า

เจิ้งสวินไม่สนใจเขา พลางหันมาชวนให้เสิ่นกวานยวี่เข้ามาข้างใน

"เสี่ยวเสิ่น คุณเข้าไปนั่งก่อน เดี๋ยวผมไปหาเนื้อเพลงฉบับใหม่มาให้"

"ได้ครับ"

เวทีการแสดงต่อหน้าสาธารณชนครั้งที่สองจะออกอากาศในวันอาทิตย์ เวลาที่เหลือให้เมนเทอร์กับเด็กฝึกจึงกระชั้นชิดมาก นอกจากต้องเตรียมโชว์แล้ว ระหว่างนี้เด็กฝึกยังต้องถ่ายเกมตอบโต้ ถ่ายคลิปสั้น และคอนเทนต์อื่นๆ อีก สรุปคือตารางถ่ายทำแน่นเอี้ยดสุดๆ

เจิ้งสวินแยกตัวไปหาของ ทิ้งเสิ่นกวานยวี่ไว้ในห้องเรียนเพียงลำพัง เหล่าเด็กฝึกต่างเคยได้ยินข่าวซุบซิบเกี่ยวกับอิ๋นเสวี่ยกับตระกูลเสิ่นมาบ้าง แต่ก็ไม่มีใครกล้าวิพากษ์วิจารณ์ต่อหน้าเจ้าตัว

หลวนเหิงไม่สนใจเรื่องซุบซิบพวกนี้เลยสักนิด เขาไม่แม้แต่จะสนด้วยซ้ำว่าในเน็ตจะวิจารณ์ตัวเองอย่างไร เขามีโลกส่วนตัวของเขา

เขาเดินมาหยุดตรงหน้าเสิ่นกวานยวี่ เสิ่นกวานยวี่ที่นั่งอยู่บนเก้าอี้จึงเงยหน้าขึ้นมองเล็กน้อย

ผู้ชมในห้องไลฟ์สดเริ่มตึงเครียดตามไปด้วย

: สองคนนี้คงไม่ตีกันหรอกนะ

: บรรยากาศน่ากลัวชะมัด

: ฉันคิดไปเองหรือเปล่า รู้สึกว่าหลวนเหิงเวลาอยู่ต่อหน้าคนที่ไม่ใช่เจิ้งสวินแล้วเย็นชามาก...

: บอกไปตั้งนานแล้วว่าโลกขององค์ชายหลวนมีแค่เพื่อนร่วมวงไร้รสนิยม ลูกพี่ลูกน้องแสนธรรมดา และเจิ้งสวิน

หลวนเหิงจ้องเขม็งไปที่เสิ่นกวานยวี่ ฝ่ายหลังขมวดคิ้วเล็กน้อย ไม่รู้ว่าอีกฝ่ายเดินมาด้วยเจตนาอะไรกันแน่

"คุณ..." เสิ่นกวานยวี่เอ่ยปากก่อน แต่จู่ๆ หลวนเหิงก็ยื่นกระดาษแผ่นหนึ่งมาให้ตรงหน้า

?

เสิ่นกวานยวี่มีสีหน้าประหลาดใจ เขารับกระดาษแผ่นนั้นมาถือไว้

"เนื้อเพลงของการแสดงต่อหน้าสาธารณชนครั้งที่สองเหรอครับ ขอบคุณนะ"

"ไม่ใช่ครับ" หลวนเหิงส่ายหน้า "นี่เป็นเพลงใหม่ที่ผมโต้รุ่งแต่งเมื่อคืน อยากขอให้อาจารย์เสิ่นช่วยวิจารณ์ประเมินดูสักหน่อยครับ"

"เพลงใหม่เหรอ"

เสิ่นกวานยวี่ไม่เข้าใจ เมื่อเช้าเขาได้ยินผู้กำกับบ่นเปรยแค่ไม่กี่คำ ก็รู้แล้วว่าตารางเวลาของรายการเซอร์ไววัลนี้น่ะตึงเครียดมาก เด็กฝึกมักจะซ้อมโชว์กันจนถึงเช้ามืดอยู่บ่อยๆ

ภายใต้ตารางเวลาที่กระชั้นชิดขนาดนี้... ลูกพี่ลูกน้องของม่อเฉียนคนนี้ยังเจียดเวลาไปแต่งเพลงได้อีกเหรอ

เขาเชื่อครึ่งไม่เชื่อครึ่ง จึงก้มมองเนื้อเพลงแวบหนึ่ง ขณะเดียวกันกล้องก็จับภาพไปที่หน้ากระดาษ

"เหลือเวลาอีกสามสัปดาห์ก่อนที่เจิ้งสวินกับผมจะเดบิวต์ใน CyanArk"

"..."

วินาทีที่เสิ่นกวานยวี่เห็นเนื้อเพลง เขาก็ยืนอึ้งไปเลย เขาไม่ได้ติดตามประเด็นร้อนที่ติดเทรนด์ก่อนหน้านี้ จึงไม่รู้ว่าคนตรงหน้าคือสลิ่มเจิ้งสวินสายคลั่งระดับตัวท็อปของจิ่วติ่ง

"ผมไม่ค่อยเข้าใจเท่าไหร่" เสิ่นกวานยวี่คิดอย่างไรก็พูดไปอย่างนั้น ไม่เข้าใจก็คือไม่เข้าใจ แต่เขายังมีไหวพริบทางอารมณ์อยู่ จึงพยายามตบคำพูดให้ฟังดูเข้าที "แต่ว่า เจิ้งสวินเขาเดบิวต์ไปแล้วไม่ใช่เหรอครับ"

"อาจารย์เสิ่น คุณคงยังไม่รู้ ไอดอลบางคนจำเป็นต้องเดบิวต์รอบสอง ในมุมมองของผม การที่เจิ้งสวินมารวมกลุ่มบอยแบนด์กับผมเนี่ยแหละ คือการจัดสรรที่ดีที่สุดแล้ว"

คำพูดเพ้อเจ้อไม่กี่ประโยคของหลวนเหิงลอยเข้าหูเจิ้งสวินที่เพิ่งก้าวเข้ามาพอดี เขาแทบจะพุ่งตัวมาหยุดตรงหน้าเสิ่นกวานยวี่ แล้วดึงผลงานสุดพิลึกแผ่นนั้นออกจากมืออีกฝ่ายอย่างเงียบเชียบ

"เสี่ยวเสิ่น อันนี้ให้คุณ"

"เจิ้งสวิน เมื่อกี้หลวนเหิงบอกว่านายจะเดบิวต์พร้อมกับเขาเหรอ" เสิ่นกวานยวี่ถือคติไม่เข้าใจตรงไหนก็ถามตรงนั้น

ต่อให้ไม่ต้องถาม เจิ้งสวินก็เดาได้ว่าหลวนเหิงคงพ่นเรื่องพิลึกพิลั่นอะไรออกมา

"ไม่มีอะไรหรอก คุณอย่าไปสนใจเขาเลย พอถึงเวลานี้ทีไรเขาก็ชอบมีอาการแบบนี้ประจำ ผมชินแล้วล่ะ"

"อาจารย์เจิ้งสวิน นี่คือความปรารถนาจากก้นบึ้งของหัวใจผมเลยนะครับ" หลวนเหิงแก้ต่างให้ตัวเอง "ตอนนี้ผมคิดตกแล้ว ผมจะถือว่าเรื่องที่ได้เดบิวต์พร้อมกับคุณเป็นข้อเท็จจริงที่กำหนดไว้แล้ว ขอแค่ผมเอ่ยถึงมันซ้ำๆ ในเนื้อเพลง เดี๋ยวจักรวาลก็จะสัมผัสได้ถึงพลังงานของผมเอง"

"..."

เจิ้งสวินถึงกับพูดไม่ออก

พอพึ่งพาหลักวิทยาศาสตร์ไม่ได้ ก็หันไปพึ่งไสยศาสตร์แทนแล้วเรอะ

เสิ่นกวานยวี่นึกย้อนถึงเนื้อเพลงที่เพิ่งกวาดตาดูผ่านๆ แล้วจู่ๆ ก็เอ่ยขึ้นมา "ความจริงเนื้อเพลงเขียนได้ดีมากเลยนะ"

หลวนเหิงเลิกคิ้วขึ้นทันที

"อาจารย์เสิ่น คุณรสนิยมดีจริง ๆ"

"..."

เจิ้งสวินคืนแผ่นเนื้อเพลงที่เขียนมั่วซั่วนั่นให้หลวนเหิง แล้วพาเสิ่นกวานยวี่เดินมาที่เปียโน

กู้อี้เซวียนยังคงนั่งเก๊กท่าเศร้าอยู่บนเก้าอี้เปียโน เจิ้งสวินมองเขาเป็นอากาศธาตุแล้วหย่อนตัวลงนั่งบนเก้าอี้อีกครึ่งที่เหลือทันที

"เสี่ยวเสิ่น เดี๋ยวผมจะร้องให้ฟังสักรอบก่อน เราค่อย ๆ ไปกันนะ"

จู่ ๆ กู้อี้เซวียนก็กระตือรือร้นขึ้นมา

"อาจารย์ เดี๋ยวผมเล่นดนตรีคลอให้คุณเอง!"

"ขอปฏิเสธอย่างสุภาพ!"

"ฝีมือผมระดับเทพเลยนะ"

"คนที่เล่นเปียโนเป็นเครื่องเคาะจังหวะไม่มีสิทธิ์พูดคำนี้หรอก!"

"...ก็ได้" กู้อี้เซวียนทำหน้าหงอย แต่พอหันกลับมาก็กลับมากระปรี้กระเปร่าอีกครั้ง "งั้นผมร้องประสานให้คุณเอง!"

"..."

ในเมื่อกู้อี้เซวียนดึงดันจะร่วมการสอนครั้งนี้ให้ได้ เจิ้งสวินก็จนปัญญา ทำได้เพียงใช้เขาเป็นแท่นวางโน้ตเพลง

เพลงที่จะใช้แสดงบนเวทีการแสดงต่อหน้าสาธารณชนรอบที่สองนี้มีชื่อว่า "ฟ้าดินพลิกผัน"