ตอนที่ 65 ผมคงไม่ได้เข้าผิดห้องหรอกนะ

เพลงนี้ดึงมาจากคลังเพลงของศูนย์สอง เจิ้งสวินพาเสิ่นกวานยวี่ซ้อมตั้งแต่ต้นจนจบไปหนึ่งรอบ

พอร้องจบเพลง เจิ้งสวินก็พบว่าเสิ่นกวานยวี่ไม่ค่อยเหมาะกับท่อนแร็ปเท่าไหร่ แต่เสียงร้องปกตินั้นเพราะมากจริง ๆ

เขาหยิบเนื้อเพลงมาจากมือกู้อี้เซวียนที่ยืนอยู่ข้างขาตั้งโน้ต แล้วคว้าปากกาแถวนั้นมาวง ๆ เขียน ๆ

"ผมรู้แล้วว่าจะแบ่งท่อนยังไง ไม่เป็นไร ท่อนแร็ปให้หลวนเหิงกับกู้อี้เซวียนรับหน้าที่ไป"

พวกเขาเริ่มซ้อมตามการแบ่งท่อนใหม่ ระหว่างนั้นครูสอนเต้นแวะมาช่วยจัดระเบียบท่าทางให้พวกเด็กฝึก พลอยสอนเสิ่นกวานยวี่ไปด้วยในตัว

เพื่อเอื้อให้แขกรับเชิญที่ไม่ได้มาจากสายไอดอล ท่าเต้นจึงปรับให้เรียบง่ายมาก เสิ่นกวานยวี่เรียนรู้ได้เร็ว ความยืดหยุ่นและการเคลื่อนไหวประสานกันของร่างกายดีเยี่ยม พอเจิ้งสวินชวนคุยเล่น ถึงได้รู้ว่าตอนเด็ก ๆ เสิ่นกวานยวี่เคยฝึกศิลปะการต่อสู้มาก่อน

"พ่อผมเป็นคนสอนน่ะครับ ไม่ได้เชี่ยวชาญอะไร แค่พอเป็นกระบวนท่าสวย ๆ เท่านั้นเอง"

เสิ่นกวานยวี่ตอบแบบนั้น

ตอนนี้เจิ้งสวินเริ่มจับทางคำพูดของเสิ่นกวานยวี่ได้บ้างแล้ว ไม่รู้ว่าเกี่ยวกับสภาพแวดล้อมที่เติบโตมาหรือเปล่า ความถ่อมตัวของเขาถึงดูเหมือนแฝงการซ่อนคมอยู่ตลอดเวลา

ในสายตาของเจิ้งสวิน อย่างน้อยเขาก็ทำให้สบายใจกว่าพวกคลาส D อีกสามคนที่ไม่นับหลวนเหิงกับกู้อี้เซวียนตั้งเยอะ

ส่วนเด็กเส้นตัวท็อปทั้งสองคนนั้น... อยู่นอกเหนือขอบเขตการพิจารณาแบบคนปกติไปแล้ว

เวลาซ้อมผ่านไปอย่างรวดเร็ว เผลอแป๊บเดียวก็ล่วงเลยไปสามชั่วโมง เสิ่นกวานยวี่มีตารางงานอื่นต่อจึงขอตัวกลับก่อน โดยมีเจิ้งสวินเดินออกมาส่งถึงหน้าประตู

ทั้งสองเดินมาถึงทางเดินไร้กล้องวงจรปิด เจิ้งสวินที่ถอดไมค์ออกแล้วโบกมือลาเสิ่นกวานยวี่ เสิ่นกวานยวี่เดินไปได้ไม่กี่ก้าว จู่ ๆ ก็หันขวับกลับมาถาม "เจิ้งสวิน คุณเป็นมือสังหารจริง ๆ เหรอครับ"

"จริงสิ" เจิ้งสวินตอบทันควันโดยแทบไม่ต้องคิด ไม่คิดจะปิดบังเลยสักนิด เปิดเผยตรงไปตรงมาอย่างสมเป็นมือสังหาร

เสิ่นกวานยวี่ถามโพล่งขึ้นมาดื้อ ๆ แบบนี้ สมองของเจิ้งสวินก็เริ่มแล่นไปอีกทางทันที

"เดี๋ยวนะ เสี่ยวเสิ่น คุณคงไม่ได้จะมาจ้างงานผมหรอกใช่ไหม"

เสิ่นกวานยวี่ชะงักไป ตอนแรกเขาแค่กะจะพูดเล่น นึกไม่ถึงว่าเจิ้งสวินจะจริงจังขึ้นมาจริง ๆ

เขาจึงหลุดยิ้มออกมา

"ช่วงนี้ยังไม่มีความต้องการด้านนั้นหรอกครับ แต่ถ้ามีงาน เดี๋ยวผมแนะนำลูกค้าให้นะ"

ประโยคนี้เขาก็แค่พูดแซวเล่นเหมือนกัน แต่เจิ้งสวินกลับล้วงโทรศัพท์มือถือออกมาด้วยสีหน้าจริงจังขั้นสุด

"เสี่ยวเสิ่น แอดเพื่อนกันหน่อยสิ"

"..."

สุดท้ายเสิ่นกวานยวี่ก็กดแอดเพื่อนกับเจิ้งสวินอย่างงง ๆ ตอนนี้รถของอิ๋นเสวี่ยจอดรออยู่ชั้นล่างแล้ว เสิ่นปิงผู้เป็นอาของเขานั่งรถมารับด้วยตัวเอง

เสิ่นกวานยวี่ก้มหน้าเล่นโทรศัพท์พลางเปิดประตูก้าวขึ้นไปนั่งตรงเบาะข้างคนขับ รูปโปรไฟล์ของเจิ้งสวินเป็นรูปคู่กับแมวดำอ้วนพีตัวหนึ่ง แมวตัวนี้น่าจะเป็นสัตว์เลี้ยงของเจ้าตัว หน้าตาถอดแบบกันมาไม่มีผิดเพี้ยน

หน้าโมเมนต์วีแชตของเจิ้งสวินมีสีสันจัดจ้านมาก เขาไม่ใช่พวกที่ชอบคุมโทนให้ดูเท่ดูคูล แต่เห็นได้ชัดว่าเป็นคนชอบเจื้อยแจ้ว มีอะไรก็อยากแชร์ไปหมด

รูปส่วนใหญ่เป็นรูปสดไม่ผ่านฟิลเตอร์ ไม่ได้ตั้งใจหามุมกล้องทั้งคนทั้งวิว แค่ยกมือถือขึ้นมาแล้วกดถ่ายตามใจชอบ

โพสต์ล่าสุดเป็นรูปที่เขาถ่ายคู่กับเพื่อนร่วมวงอีกสามคนในชุดเชียร์ แต่เพื่อนทั้งสามดูเหมือนโดนเขาลากคอเข้าเฟรมมา สีหน้าแต่ละคนเลยบอกไม่ถูกว่ารู้สึกยังไงกันแน่

โพสต์ก่อนหน้านั้นเป็นตอนที่เขาอยู่โต้รุ่งแต่งเพลงประจำรายการ ในรูปมีโคมไฟตั้งโต๊ะส่องสว่าง บนโต๊ะเกลื่อนไปด้วยขนมกับเศษกระดาษ แคปชั่นเขียนว่า [พี่ฉู่บอกว่าทำงานดึกกินขนมได้ / เย้]

เลื่อนขึ้นไปอีกโพสต์ น่าจะเป็นตอนที่กำลังประชุมกลุ่มย่อยกันในห้องทำงาน คนอื่นในรูปโผล่มาแค่ชายเสื้อ ส่วนเจิ้งสวินเหยียดขาสองข้างตรง ส้นเท้าชิดปลายเท้าแยก ทำเป็นรูปหัวใจแปลก ๆ

ย้อนไปอีกโพสต์ เป็นรูปหนังสือ "ระวัง! ผู้ใหญ่ที่มีพฤติกรรมถดถอยกลับเป็นเด็ก" พร้อมแคปชั่น [ผู้จัดการแจกให้พวกเราสี่คนคนละเล่ม ไม่ค่อยเข้าใจเท่าไหร่แต่ก็อ่านอยู่นะ]

คนที่โผล่มาเป็นประจำในโมเมนต์ของเจิ้งสวิน วนเวียนอยู่แค่สมาชิกอีกสามคนของ twt ผู้จัดการ แล้วก็แมวดำ

เขาดูเหมือนเป็นคนเข้ากับคนง่าย แต่วงสังคมรอบตัวกลับแคบมาก หรือบางทีเจ้าตัวอาจไม่ได้สนใจเรื่องการผูกมิตรขยายคอนเนกชันอะไรพวกนี้อยู่แล้ว ทุกอย่างปล่อยไปตามธรรมชาติ

เสิ่นกวานยวี่ปัดหน้าจอเพื่อรีเฟรช แล้วโพสต์ใหม่ก็เด้งขึ้นมาพอดี

ผู้พิทักษ์ราตรีเจิ้งอีเตา: ได้โปรดช่วยกันลงทัณฑ์คนนอกกฎหมายสองคนที่จงใจมาป่วนการทำงานของคนอื่นด้วยครับ [เฉิงเจี๋ยผู้หยิ่งยโสกับหวงเฮ่อผู้ร่าเริง.jpg]

เจิ้งสวินแนบรูปมาสองรูป ใบหน้าของตัวการทั้งสองคนชัดเจนระดับเอชดี

เสิ่นปิงเหลือบมองหลานชาย เมื่อเห็นว่าเขาไม่ได้มีสีหน้าไม่พอใจ จึงหันกลับไปมีสมาธิมองถนนข้างหน้าต่อ

"ฉันนึกว่าเธอจะปฏิเสธงานนี้ซะอีก อาชีพไอดอลฟังดูไม่ใช่อะไรที่เธอจะชอบเลยนี่" เสิ่นปิงเปรยขึ้นมาลอย ๆ

"ผมไม่ได้สนใจจริง ๆ นั่นแหละครับ" เสิ่นกวานยวี่กดไลก์ใต้โพสต์นั้น "แต่คราวนี้ได้ค้นพบอะไรใหม่ ๆ น่ะครับ"

"ค้นพบใหม่?"

คราวนี้เสิ่นปิงรู้สึกประหลาดใจจริง ๆ หลานชายคนนี้ของเธอค่อนข้างตายด้าน แทบไม่มีเพื่อน และน้อยครั้งมากที่จะเห็นเขากระตือรือร้นกับใครหรือเรื่องอะไรขนาดนี้

ร่างกายยังมีลมหายใจแต่วิญญาณตายไปแล้ว คำนี้ช่างเหมาะจะใช้อธิบายตัวเขาเหลือเกิน

ถ้าไม่ใช่เพราะกำลังขับรถอยู่ เสิ่นปิงคงซักไซ้ไล่เลียงยกใหญ่ไปแล้วว่าเมื่อกี้เกิดอะไรขึ้นกันแน่

แต่ถึงถามไปก็ใช่ว่าจะยอมตอบ สู้เธอไปเปิดดูไลฟ์สดเองเลยยังจะดีกว่า

ภายในห้องส่งของจิ่วติ่ง เจิ้งสวินมองสองคนที่มายืนขวางประตูอย่างพูดไม่ออก

"พวกแกสองคนไม่ไปซ้อม แล้วมาทำอะไรที่คลาส D กัน"

คนที่ยืนอยู่ตรงหน้าเขาก็คือเฉิงเจี๋ยกับหวงเฮ่อ

เฉิงเจี๋ยกอดอก "เนื้อหาซ้อมแค่นิดเดียว ฉันจำได้ตั้งแต่แปดร้อยปีก่อนแล้ว"

หวงเฮ่อรีบสำทับ "กลับสตูดิโอเร็วไปก็น่าเบื่อ ฉันกับเฉิงเจี๋ยเลยมาช่วยแกติวพวกเด็ก ๆ ไงล่ะ!"

เจิ้งสวินยื่นมือไปดันตัวทั้งสองคนให้ออกไปข้างนอก

"พอเลย ๆ พวกแกสองคนอยู่ไปก็มีแต่จะวุ่นวาย เด็กฝึกอุตส่าห์เรียนจนเข้าใจ เดี๋ยวก็โดนพวกแกสอนจนลืมหมดพอดี"

หวงเฮ่อโวยวายทันทีว่าแกกำลังดูถูกกันชัด ๆ

"ครูเสี่ยวเจิ้ง พูดแบบนี้ไม่ถูกนะ! ฉันกับเฉิงเจี๋ยเป็นถึงสองยอดอัจฉริยะเชียวนะ มีอะไรที่พวกฉันสอนไม่ได้ เอามานี่ ให้พวกเราดูหน่อย"

เฉิงเจี๋ยผสมโรงทันควัน "ยังไงก็ไม่ไป วันนี้ต้องสอนให้ได้ โดนสบประมาทเข้าให้แล้วไงล่ะ"

"..."

เหล่าเด็กฝึกต่างหันมามองหน้ากันเลิ่กลั่ก

เจิ้งสวินลองคิดดูแล้ว ความจริงให้สองคนนี้อยู่ช่วยก็ไม่เลวเหมือนกัน

"ในเมื่อจะอยู่ ก็ต้องทำตัวให้เป็นประโยชน์ พอดีเลย เนื้อท่อนแร็ปตรงนี้ฉันรู้สึกว่ามันยังแปร่ง ๆ พวกแกช่วยฟังหน่อย"

พอเจิ้งสวินยอมปล่อยมือ หวงเฮ่อกับเฉิงเจี๋ยก็เดินกลับเข้ามาในห้องเรียนอีกครั้ง

เฉิงเจี๋ยยักไหล่ "บอกแล้วไง สุดท้ายแกก็ต้องขอให้พวกเราช่วยอยู่ดี"

หวงเฮ่อพยักหน้าเห็นพ้อง "เป็นเพื่อนร่วมวงก็ต้องคิดเงินให้ชัดเจน ติวครั้งละห้าร้อย"

"..."

ก่อนที่เจิ้งสวินจะทันได้ปรี๊ดแตก อีกสองคนก็รีบนั่งลงบนเก้าอี้อย่างเรียบร้อยเสียก่อนแล้ว

เฉิงเจี๋ยกับหวงเฮ่อหยิบเนื้อเพลงไปคนละแผ่น แล้วรับหน้าที่ครูฝึกต่อได้อย่างเป็นธรรมชาติสุดๆ

"ร้องให้ฟังสักรอบซิ ขอลองฟังหน่อย"

เมื่อเจิ้งสวินพยักหน้าอนุญาตเงียบๆ เหล่าเด็กฝึกก็เริ่มร้องตั้งแต่ต้นตามท่อนที่แบ่งกันไว้ โดยมีเจิ้งสวินช่วยร้องแทนในท่อนของเสิ่นกวานยวี่ไปพลางๆ

หวงเฮ่อกอดอกเอนหลังพิงพนัก โยกเก้าอี้เบาๆ ไปตามจังหวะ เขามองเพดานพลางฟังเด็กฝึกร้องเพลงที่ยังกระท่อนกระแท่น

ส่วนเฉิงเจี๋ยนั่งไขว่ห้าง วางศอกค้ำเข่า อีกมือถือเนื้อเพลงพลางขมวดคิ้วมอง

เพลงจบไปหนึ่งรอบ

ท่ามกลางสายตาเปี่ยมความหวังของเหล่าเด็กฝึก จู่ๆ เฉิงเจี๋ยก็ลุกเดินไปที่ประตูแล้วชะโงกหน้าออกไปมองป้ายด้านนอก

"ขอดูให้แน่ใจหน่อยว่านี่ห้องคลาส D ใช่ไหม ฉันคงไม่ได้เดินหลงมาเข้าคลาส E หรอกนะ"

"..."

เจิ้งสวินกระชากเขากลับเข้ามา

"มีความเห็นอะไรก็รีบพูด อย่ามาเล่นลิ้น"

เฉิงเจี๋ยถูกกดตัวลงนั่งบนเก้าอี้อีกครั้ง ก่อนที่หวงเฮ่อจะเป็นฝ่ายเปิดปากพูด

"ท่อนร้องปกติ เรื่องความแม่นของโน้ตอาจต้องขัดเกลาอีกหน่อย แต่ปัญหาใหญ่ที่สุดคือท่อนแร็ป"

เขามองไปทางหลวนเหิงกับกู้อี้เซวียน

"พวกนายสองคน... มีความแค้นต่อกันเหรอ"