ตอนที่ 66 นึกว่าอาจารย์เจิ้งน้อยเป็นมาสคอตเสียอีก

หวงเฮ่อยิงคำถามแทงใจดำ หลวนเหิงกับกู้อี้เซวียนสบตากันแวบหนึ่ง ก่อนจะสะบัดหน้าหนีไปคนละทางโดยไม่ได้นัดหมาย

แค่เห็นหน้าก็หงุดหงิดแล้ว

หวงเฮ่อลูบคางพลางครุ่นคิด

ก่อนจะออกมาลุยเดี่ยว เขาเคยเป็นเด็กฝึกที่ปี้ซี่อยู่พักหนึ่ง ด้วยความที่โควตาเดบิวต์มีจำกัด การแก่งแย่งชิงดีในหมู่เด็กฝึกจึงเป็นเรื่องปกติ แถมยังมีการจับกลุ่มแบนคนอื่นให้เห็นอยู่บ่อย ๆ

ตัวหวงเฮ่อเองไม่คิดจะลดตัวไปเล่นตุกติกพรรค์นั้นอยู่แล้ว เขามั่นใจว่าต่อให้ผันตัวไปดูฮวงจุ้ยก็ยังเอาตัวรอดในวงการได้ ไม่จำเป็นต้องดิ้นรนเป็นไอดอลขนาดนั้น

เขาคิดว่าสถานการณ์ของจิ่วติ่งตอนนี้น่าจะไม่ต่างจากค่ายเก่าของเขาสักเท่าไร เด็กฝึกแข่งขันกันดุเดือด การจะเขม่นไม่ชอบหน้ากันจึงเป็นเรื่องธรรมดา

แต่ที่หวงเฮ่อคาดไม่ถึงคือ สองคนตรงหน้ากลับไม่คิดจะเสแสร้งเลยสักนิด ทั้งที่ตามปกติแล้ว อย่างน้อยเวลาอยู่หน้ากล้อง เด็กฝึกทั่วไปก็ต้องแสร้งทำเป็นรักใคร่กลมเกลียวกันบ้าง

กล้าเปิดเผยขนาดนี้ เป็นพวกเด็กเส้นระดับเชื้อพระวงศ์หรือไง

ขณะที่หวงเฮ่อกำลังคิดฟุ้งซ่านอยู่ในใจ เฉิงเจี๋ยที่อยู่ข้าง ๆ ก็เอ่ยขึ้นมา

"พวกนายให้เจิ้งสวินสอนมาจริง ๆ เหรอ"

เด็กฝึกทั้งห้าคนพยักหน้าอย่างพร้อมเพรียง

"..." เฉิงเจี๋ยเงียบไปอึดใจหนึ่ง ก่อนพูดต่อ "เอาแบบนี้แล้วกัน ออกไปข้างนอกพวกนายอย่าไปบอกใครเชียวล่ะว่าเป็นลูกศิษย์เจิ้งสวิน ให้บอกว่าจ้าวหรานสอนมา"

จ้าวหรานที่กำลังเทรนเด็กฝึกอยู่ในห้องคลาส A จามออกมาฟอดใหญ่

ใครแอบนินทาเขาลับหลังหรือเปล่าเนี่ย

ใช่เฉิงเจี๋ยไหมนะ

เฉิงเจี๋ยเป็นแขกรับเชิญช่วยเทรนของคลาส A เมื่อครู่เพิ่งจะปะทะคารมกับจ้าวหรานไป ต้องบอกว่าสองคนนี้พออ้าปากคุยกันทีไรเป็นต้องแขวะกันตลอด แต่น่าแปลกที่กลับเข้าขากันได้อย่างน่าประหลาด

แม้เฉิงเจี๋ยจะพยายามพูดช่วยเจิ้งสวินแล้ว แต่เจ้าตัวกลับยิ่งรู้สึกเคืองหนักกว่าเดิม

"ฉันสอนห่วยขนาดนั้นเลยเหรอ"

เฉิงเจี๋ยจึงเปลี่ยนมาใช้คำพูดที่อ้อมค้อมขึ้น "ก็เหมือนพวกเขาทั้งห้าคนยังไม่เคยผ่านการเจียระไนมาก่อนเลยน่ะ"

"..."

ที่จริงไม่ใช่ว่าเจิ้งสวินสอนไม่ดี แต่เป็นเพราะเด็กฝึกสามคนในนั้นพรสวรรค์มีจำกัด ส่วนอีกสองคนที่เป็นเด็กเส้นของเบื้องบนดันมีความคิดเป็นของตัวเองสูงเกินไปต่างหาก

เพื่อไม่ให้บรรยากาศกระอักกระอ่วนเกินไป หวงเฮ่อจึงยิ้มพลางช่วยไกล่เกลี่ย "ไม่เป็นไรน่า ตอนนี้ก็มีแขกรับเชิญมาช่วยสอนอยู่ไม่ใช่เหรอ"

"แขกรับเชิญช่วยเทรนต่างหาก" เฉิงเจี๋ยช่วยแก้ให้

"เหมือนกันทั้งนั้นแหละ เอาล่ะ" หวงเฮ่อเหลือบมองป้ายชื่อบนอกของเด็กฝึก "หลวนเหิง แล้วก็อี้เซวียน ปัญหาหลักของพวกนายสองคนคือร้องมั่วเกินไป ต่างฝ่ายต่างจะแย่งร้องตัดหน้ากันครึ่งท่อนให้ได้ จะรีบแย่งครึ่งท่อนนั้นไปทำไม ปากพวกนายรีบเลิกงานยิ่งกว่าตัวอีกเหรอ"

หวงเฮ่อยิงมุกตลก เด็กฝึกอีกสามคนพากันยกแขนขึ้นมาปิดปากกลั้นขำ

แต่หวงเฮ่อก็มีวิธีรับมือ

"เรื่องแร็ปฉันไม่ค่อยถนัด แต่พวกเรามีระดับเซียนอยู่นี่ไง! มา ๆ ขอเชิญหัวหน้าวงกับวิชวลของ twt ช่วยสาธิตให้ดูหน่อย"

หวงเฮ่อเริ่มปรบมือนำรัว ๆ เฉิงเจี๋ยได้แต่กระตุกมุมปาก

"มีอะไรให้ต้องสาธิต มีปากก็ร้องได้ทั้งนั้นแหละ"

เจิ้งสวินถือเนื้อเพลงไว้ในมือพลางเบือนหน้าหนี "ฉันไม่ร้อง ออกมาข้างนอกแล้วยังต้องมาร้องเพลงกับเฉิงเจี๋ยอีก นี่มันทำงานล่วงเวลาชัด ๆ"

"..."

ปัญหาภายนอกยังไม่ทันสะสาง ศึกภายในของ twt ก็จวนเจียนจะปะทุขึ้นมาอีก หวงเฮ่อเห็นท่าไม่ดีจึงรีบเบรกการเปิดศึกของทั้งสองคนทันที

"ถ้าพวกนายสองคนร้องไม่เป็นก็บอกมาตรง ๆ ไม่ต้องมาเก๊กท่าหน้ากล้องของจิ่วติ่งหรอก"

หวงเฮ่อเชี่ยวชาญจิตวิทยาเด็กประจำวง twt เป็นอย่างดี และก็เป็นไปตามคาด พอโดนจี้จุดแบบนี้ ทั้งสองคนก็รีบนั่งตัวตรงเผงทันที

ท่อนแร็ปของเพลง "พลิกฟ้าคว่ำแผ่นดิน" จะต่อจากท่อนฮุกแรก ซึ่งทั้งหลวนเหิงและกู้อี้เซวียนต่างก็ปรับแก้เนื้อแร็ปในส่วนของตัวเองด้วยกันทั้งคู่

เจิ้งสวินรับหน้าที่ร้องท่อนของหลวนเหิง ส่วนเฉิงเจี๋ยรับผิดชอบท่อนของกู้อี้เซวียน

เจิ้งสวินเริ่มท่อนแรก ตามด้วยเฉิงเจี๋ย จากนั้นทั้งสองก็สลับกันร้องรับส่งอย่างเข้าขา

เจิ้งสวินเปิดฉากแร็ปด้วยจังหวะหนักแน่น เล่าถึงความสับสนวุ่นวายและคำครหาที่พัดผ่านหูไปดั่งสายลม ไม่อาจบดบังเส้นทางชีวิตของตนได้

เฉิงเจี๋ยรับช่วงต่อด้วยน้ำเสียงดุดันเฉียบคม สื่อถึงจิตใจที่แกร่งกล้าดั่งคมดาบ พร้อมฟาดฟันฝ่าทุกขวากหนาม

เจิ้งสวินกระแทกเสียงย้ำชัด ว่าอีกฝ่ายเป็นได้เพียงแค่คนผ่านทาง

เฉิงเจี๋ยสวนกลับอย่างดุดัน ว่าสิ่งที่ต้องทำลายคือภาพลวงตาในใจ

ทั้งคู่ประสานท่อนท้ายร่วมกัน ปลุกเร้าอารมณ์ของการพลิกวิกฤตกลับมาคว้าชัย ท่ามกลางเสียงแซ่ซ้องสรรเสริญ

แม้เจิ้งสวินกับเฉิงเจี๋ยจะโชว์ให้ฟังแค่ท่อนสั้น ๆ แต่คนดูในไลฟ์ต่างพากันฟังจนเคลิ้ม

: เชี่ย เชี่ย นี่น่ะเหรอพลังของเถาเหวินถิง?

: ? เถาเหวินถิงคือใครอะ?

: หนึ่งในหมื่นฉายาของ twt ไงเล่า 5555!

: บอกตั้งนานแล้วว่าวง twt ของพวกเราแค่แกล้งทำตัวเป็นบอยแบนด์สายชิล การทำให้ทุกคนอ้าปากค้างต่างหากคือของจริง!

: มีใครยังไม่ได้ฟังคลังเพลงแต่งเองชื่อนิยายออนไลน์ของมักเน่เจิ้งสวินบ้าง?

: เฉิงเจี๋ยมีพรสวรรค์มากเลยนะ เขาเริ่มปล่อยเพลงที่แต่งเองลงเน็ตตั้งแต่ ม.ต้น แล้ว

: บอกตั้งนานแล้ว ถ้าท่านประธานเฉิงของเราตั้งใจทำเพลงแต่แรก ไม่ไปลงทุนมั่วซั่ว ธุรกิจครอบครัวก็คงยังไม่เจ๊งหรอก

: ประธานเฉิงแค่มีความทะเยอทะยานในหน้าที่การงานมากเกินไปหน่อย

: จัดความช็อกฉบับวงข้างถนนให้เด็กฝึกจิ่วติ่งดูเป็นขวัญตาไปเลย

พวกเด็กฝึกของจิ่วติ่งตกใจกันมากจริง ๆ ในสายตาพวกเขา เจิ้งสวินเอาแต่ยิ้มแย้มร่าเริงเข้ากับคนอื่นไปวัน ๆ ดูเหมือนมาสคอตที่ม่อเฉียนจ้างมามากกว่า ส่วนเฉิงเจี๋ย หมอนี่โผล่มาก็เอาแต่คอยจับผิด ยิ่งไม่ได้สร้างความประทับใจที่ดีอะไรไว้เลย

พอมาดูตอนนี้ การที่ twt เดบิวต์แล้วดังเป็นพลุแตกก็มีเหตุผลของมันอยู่จริง ๆ

ทั้งสี่คนที่ดูเหมือนพวกขี้เกียจ แท้จริงแล้วล้วนเป็นศิลปินที่สมบูรณ์แบบพร้อมใช้งาน จุดด้อยเพียงอย่างเดียวคือประสบการณ์บนเวทียังน้อยเกินไป แต่สำหรับคนสี่คนที่มีความเร็วในการเรียนรู้ระดับเหนือมนุษย์ เรื่องแค่นี้ไม่นับว่าเป็นปัญหาเลยสักนิด

จะว่าไปแล้ว เดิมทีพวกเขาทั้งสี่ต่างถือบทพระเอกของโลกทั้งสี่ใบเอาไว้ ถ้าไม่ใช่เพราะเปิดฉากมาชีวิตก็พังยับเยินเสียก่อน คงไม่มีทางตกอับถึงขั้นต้องมาเป็นไอดอลแบบนี้

สำหรับพวกเขาทั้งสี่แล้ว การเป็นไอดอลถือว่าใช้คนไม่ตรงกับงานจริง ๆ

สองคนที่แสดงจบไม่ได้รู้สึกว่ามีอะไรแปลกใหม่ ปกติเวลาอยู่ที่ห้องทำงาน หากไม่มีคิวงาน ทั้งสี่คนนอกจากเล่นเกมปัญญาอ่อนพิลึก ๆ ด้วยกันแล้ว ก็จะมานั่งล้อมวงแต่งเพลงและซ้อมร้องเพลง เพื่อเตรียมตัวปล่อยอัลบั้มชุดถัดไป

หวงเฮ่อช่วยไว้หน้าเต็มที่ ปรบมือดังแปะ ๆ

"ขอบคุณการแสดงจากหัวหน้าวงและวิชวลของวง twt ครับผม! ขอบคุณครับขอบคุณ สุดยอดมากจริง ๆ"

เด็กฝึกสายบิวต์อารมณ์ทั้งสามคนพากันปรบมือพลางส่งเสียงชื่นชมไม่ขาดปาก

"อาจารย์เสี่ยวเจิ้ง คุณเก่งสุดยอดไปเลยครับ!"

"อาจารย์ครับ ที่แท้ก่อนหน้านี้ก็แค่แกล้งทำเป็นเด๋อด๋าหรอกเหรอเนี่ย!"

"อาจารย์เฉิงเจี๋ย ช่วยสอนผมหน่อยได้ไหมครับ! ผมอยากเรียนกับคุณด้วยคน!"

กู้อี้เซวียนฟังท่อนนี้ของทั้งสองคนจบก็ยกมือลูบคางอย่างครุ่นคิด

"ก็ใช้ได้ แต่ยังมีจุดที่พัฒนาต่อได้อีก"

"..." เฉิงเจี๋ยเป็นพวกอารมณ์ร้อนอยู่แล้ว จึงม้วนกระดาษเนื้อเพลงเป็นท่อทันที เตรียมจะฟาดสั่งสอนเจ้าเด็กนี่สักทีสองที หวงเฮ่อเห็นท่าไม่ดีจึงรีบเข้ามาขวางไว้

"เฉิงเจี๋ย ขอยืมเนื้อเพลงนายหน่อยสิ ฉันจะขอลอกโน้ตไว้หน่อย!"

เฉิงเจี๋ยแค่นเสียงเย็น

"ชีวิตมันช่างจืดชืด ไก่กาดันกล้ามาให้คะแนนมนุษย์"

กู้อี้เซวียน "..."

หลวนเหิงเดินเข้ามายืนข้างเจิ้งสวินเงียบ ๆ เจิ้งสวินที่กำลังยืนดูเรื่องสนุกหันกลับมาเจอก็ตกใจจนสูดหายใจเฮือกใหญ่

"คุณเดินยังไงเนี่ย ทำไมไม่มีเสียงเลยสักนิด?"

หลวนเหิงยิ้ม

"อาจารย์เจิ้งสวิน การแสดงท่อนนี้ของคุณสมบูรณ์แบบมากเลยครับ ไร้ที่ติจริง ๆ พอจะช่วยสอนผมหน่อยได้ไหมครับ?"

ประโยคครึ่งแรกของหลวนเหิงเป็นคำชม เจิ้งสวินเดิมทียังแอบกระหยิ่มใจอยู่ ทว่าครึ่งหลังต่างหากที่เป็นเป้าหมายที่แท้จริง

เจิ้งสวินยกมือเกาท้ายทอย

"จริง ๆ เทคนิคของคุณไม่มีปัญหาหรอกนะ เพียงแต่ตอนแสดงใส่อารมณ์ส่วนตัวมากไปหน่อย ลองเปิดใจคุยกับกู้อี้เซวียนดูดีไหม พวกคุณสองคนน่ะมีพรสวรรค์กันทั้งคู่อยู่แล้ว"

รอยยิ้มของหลวนเหิงพลันเลือนหาย สีหน้าเริ่มฉายแววไม่สบอารมณ์ขึ้นมาทันที

เขาหลุบตาลง

"กู้อี้เซวียนต่างหากล่ะครับที่ไม่อยากร่วมมือกับผม"

กู้อี้เซวียนที่กำลังเถียงกับเฉิงเจี๋ยยังอุตส่าห์แบ่งสมาธิมาตอกกลับหลวนเหิงจนได้

"พูดจาเหลวไหลสิ้นดี! ใส่ร้ายกันเห็น ๆ!"

"อาจารย์เจิ้งสวิน ดูสิครับ เขาก็เป็นแบบนี้ตลอดเลย" หลวนเหิงรีบสำทับทันควัน

"..."

เจิ้งสวินมองทั้งสองคนเถียงกันไปมา พลางเริ่มเข้าใจความรู้สึกของฉู่หลีเวลาต้องรับมือกับพวกเขาสี่คนขึ้นมาบ้างแล้ว

"ช่างเถอะ พวกคุณไม่ต้องร่วมมือกันแล้ว ขึ้นเวทีไปก็คิดซะว่าอีกฝ่ายเป็นแค่อากาศธาตุก็พอ แบบนี้น่าจะยังพอถูไถไปได้"

แผนการแย่ ๆ ที่เจิ้งสวินเสนอส่งเดช กลับได้รับการยอมรับจากทั้งสองคนอย่างไม่น่าเชื่อ

อาจารย์เสี่ยวเจิ้งไม่พูดอะไรอีก ได้แต่ก้มหน้าก้มตายืมหนังสือจากพี่ฉู่หลีต่อไป

การถ่ายทำของวันนี้สิ้นสุดลงแค่นี้ เจิ้งสวินนั่งรถกลับห้องทำงานพร้อมกับสมาชิก twt อีกสองคน

พอเปิดประตูเข้าไป ก็พบว่าฉู่หลีกับเฮ่อยวี่ซิงอยู่ที่นั่นกันพร้อมหน้า

ขอเพียงฉู่หลีโผล่มาหา ย่อมต้องเอางานใหม่ไม่ก็ภารกิจใหม่มามอบให้อยู่เสมอ

และครั้งนี้ก็เป็นภารกิจ

"พวกนายทั้งสี่คน ต้องรีบเรียนเครื่องดนตรีให้ได้อย่างน้อยหนึ่งถึงสองชิ้นให้เร็วที่สุด"