ตอนที่ 67 แกจบเห่แล้ว แกไปแหย่มือสังหารเข้าแล้ว

แม้สมาชิกบอยแบนด์ไม่จำเป็นต้องเล่นเครื่องดนตรีเป็น แต่ถ้าเล่นได้ย่อมช่วยเรื่องการร้อง ทั้งยังช่วยเสริมภาพลักษณ์และตกแฟนคลับได้อีกเพียบ

ยิ่งไปกว่านั้น ในอนาคตหากมีคอนเสิร์ต ก็ยังจัดสเตจพิเศษโชว์เสน่ห์เฉพาะตัวได้อีกต่างหาก

ทักษะทางดนตรีของสมาชิกวง twt ในตอนนี้คือ เจิ้งสวินเล่นเปียโนกับกีตาร์ได้ แม้ไม่ถึงขั้นเชี่ยวชาญแต่ก็พอใช้แต่งเพลงได้ เฉิงเจี๋ยเล่นคีย์บอร์ด กีตาร์ และกลองชุด ซึ่งก็เรียนมาเพื่อใช้ทำเพลงเป็นหลักเช่นกัน หวงเฮ่อเรียนเปียโนกับแอกคอร์เดียนมาตั้งแต่เด็ก และด้วยความที่เคยเรียนงิ้ว จึงพอมีวิชาเครื่องดนตรีพื้นบ้านติดตัวมาบ้าง

ส่วนเฮ่อยวี่ซิงผู้มาสายโบราณ เล่นเป็นแค่กู่ฉินอย่างเดียว

แถมยังเล่นได้ห่วยแตกสิ้นดี

ทว่าเฮ่อยวี่ซิงกลับบอกว่า เล่นดีไม่ดีไม่สำคัญ กู่ฉินคือหนึ่งในอาวุธของเขา มีไว้ใช้ปล่อยท่าไม้ตายต่างหาก

เมื่อทั้งสี่คนกรอกแบบฟอร์มเสร็จเรียบร้อยก็พากันมาสุมหัวดู

เฮ่อยวี่ซิงนิ่งเงียบ

ก่อนที่เฮ่อยวี่ซิงจะระเบิดลง

"นี่มันจงใจเพิ่มความยากให้ฉันคนเดียวชัด ๆ เลยไม่ใช่เรอะ!"

เจิ้งสวินชะโงกหน้าเข้าไปดูด้วยความอยากรู้อยากเห็น สายตามองไปยังคำว่า "กู่ฉิน" ที่ตวัดลายมือหวัดอย่างสวยงามบนแบบฟอร์มอันว่างเปล่าของเฮ่อยวี่ซิง

จากนั้นจึงเริ่มหักนิ้วนับให้เฮ่อยวี่ซิงฟัง

"ตอนนี้ในวงเรามีคีย์บอร์ด กีตาร์ กลองชุด... ถ้างั้นยวี่ซิง นายไปเรียนเบสไหมล่ะ"

"ฉันไม่เรียนเครื่องดนตรีฝรั่ง"

"เรียนง่ายจะตาย! นายดูสิ กู่ฉินกับเบสก็เครื่องสายเหมือนกัน แค่อันหนึ่งเล่นแนวนอน อีกอันเล่นแนวตั้งไม่ใช่เหรอ!"

เจิ้งสวินพูดจ้อเป็นตุเป็นตะ เฮ่อยวี่ซิงทนไม่ไหวจึงเอาศอกล็อกคออีกฝ่ายแล้วขยี้หัวจนผมเผ้ายุ่งเหยิง

"มันใช่เรื่องเดียวกันเรอะ มันเหมือนกันตรงไหนไม่ทราบหา?!"

เจิ้งสวินดิ้นพล่าน ตะเกียกตะกายเอาชีวิตรอดไม่หยุด

"นายก็ลองดูหน่อยสิ! ยังไงค่าเครื่องดนตรีนายก็ไม่ได้ออกเองสักหน่อย!"

"เวลาของฉันไม่ใช่เงินหรือไง ตอนนี้ฉันดังขนาดนี้แล้วนะ"

"นายหัดปรับตัวให้เข้ากับยุคปัจจุบันหน่อยเถอะ! อย่าทำผมฉันเสียทรงสิ!"

ขณะที่สองคนกำลังฟัดกันนัวเนีย ฉู่หลีก็เก็บแบบฟอร์มทั้งห้าใบอย่างใจเย็น ก่อนจะเอ่ยแจกแจงหน้าที่ด้วยสีหน้านิ่งเรียบ

"กู่ฉินเข้ากับสเตจของพวกนายยากไปหน่อย ยวี่ซิงไปเรียนอย่างอื่นเพิ่มอีกอย่าง ส่วนเฉิงเจี๋ย หวงเฮ่อ แล้วก็เจิ้งสวิน พวกนายสามคนก็ไปเรียนเพิ่มอีกคนละอย่างเหมือนกัน มีวิชาติดตัวไว้เยอะๆ ไม่เสียหายหรอก"

ต่อการจัดแจงของฉู่หลี ไม่มีใครกล้าคัดค้าน และต่อให้มี เธอก็คงมองข้ามไปโดยสิ้นเชิงอยู่ดี

"วันนี้ฉันมีเรื่องจะพูดแค่นี้แหละ ดึกแล้ว ไปอาบน้ำล้างหน้าแล้วพักผ่อนกันเถอะ"

ทั้งสี่คนเดินไปส่งผู้จัดการส่วนตัวที่หน้าประตู ตอนที่ฉู่หลีถือกุญแจอยู่นั้น จู่ๆ เธอก็นึกเรื่องหนึ่งขึ้นมาได้

"จริงสิ ไลฟ์เดี่ยวสัปดาห์นี้ของพวกนาย จะแอบเปรยๆ กับแฟนคลับเรื่องเรียนเครื่องดนตรีหน่อยก็ได้ หรือจะเอาเรื่องนี้มาเป็นคอนเทนต์ไลฟ์ไปเลยก็ดีเหมือนกันนะ"

ฉู่หลีเพียงแค่เสนอแนะ เรื่องนี้เธอไม่ได้บังคับแต่อย่างใด

แต่ที่แน่ๆ คือ ฉู่หลีจะคอยตามเช็กความคืบหน้าในการเรียนของพวกเขาเป็นระยะอย่างแน่นอน

วันนี้เป็นวันจันทร์ ทั้งสี่คนไม่มีคิวไลฟ์ จึงพากันนั่งดูทีวีอยู่บนพรมกลางห้องนั่งเล่น

บนโต๊ะกาแฟเต็มไปด้วยขนมขบเคี้ยวสารพัด เจิ้งสวินแกะซองมันฝรั่งทอดห่อสีเขียวแล้วหยิบเข้าปากไปชิ้นหนึ่ง... รสวาซาบิ ฉุนจี๊ดขึ้นจมูกทันที

เขาเอ่ยถามด้วยสีหน้าไร้อารมณ์ "เรื่องที่พี่ฉู่หลีจัดแจงเมื่อกี้นี้ พวกนายสามคนคิดยังไงกันบ้าง"

เจิ้งสวินพูดพลางส่งสัญญาณให้เฉิงเจี๋ยที่อยู่ข้างๆ แบมือ แล้วเทมันฝรั่งทอดกองโตลงบนฝ่ามือของอีกฝ่าย

เฉิงเจี๋ยไม่ทันเอะใจ คว้าแผ่นใหญ่เต็มคำยัดเข้าปากทันที

"..."

เขาสำลักไอโขลกออกมาคำหนึ่ง แต่ก็ไม่ได้โวยวายอะไร แล้วพูดต่อจากเจิ้งสวิน

"ฉันยังไงก็ได้ เรียนด้วยกันก็เรียนสิ"

ว่าแล้วก็แบ่งมันฝรั่งทอดในมือให้เฮ่อยวี่ซิงไปครึ่งหนึ่ง

ซ้ำยังดึงซองขนมในมือเจิ้งสวินส่งให้อีกฝ่ายไปด้วย

ปกติทั้งสี่คนมักแบ่งของกินกันเป็นประจำอยู่แล้ว เฮ่อยวี่ซิงจึงไม่ได้คิดอะไรแล้วรับมาทั้งหมด

ความจริงเฮ่อยวี่ซิงไม่ได้กลัวการเรียนรู้สิ่งใหม่ เขาแค่ไม่อยากเรียนเครื่องดนตรีตะวันตกเท่านั้นเอง

แต่จะให้เป็นตัวถ่วงของวงไม่ได้ เขาจึงพยักหน้ารับ

"เรียนก็เรียนสิ มีอะไรยากนักหนา แค่ก—"

เฮ่อยวี่ซิงพูดพลางหยิบมันฝรั่งทอดรสวาซาบิเข้าปากไปหนึ่งแผ่น จนสำลักไอโขลก

หวงเฮ่อที่อยู่ข้างๆ เลิกคิ้วมอง "ไม่อยากเรียนขนาดนั้นเชียว?"

"เปล่า" เฮ่อยวี่ซิงเปิดกระป๋องน้ำอัดลมด้วยมือเดียว แสร้งทำเป็นใจเย็นแล้วยกกระดกไปอึกหนึ่ง "เอาเป็นว่าฉันจะตั้งใจเรียนก็แล้วกัน คอยดูเถอะ"

เฮ่อยวี่ซิงยื่นซองมันฝรั่งทอดใส่มือหวงเฮ่อ

"นายลองชิมดูสิ รสชาติดีอยู่นะ"

หวงเฮ่อไม่เอะใจแม้แต่น้อย ยกซองกรอกใส่ปากทันที

......

"แค่กๆๆๆๆๆๆ!!"

จังหวะเดียวกับที่หวงเฮ่อสำลักไอโขลก อีกสามคนที่เหลือก็เคลื่อนไหวอย่างว่องไว คนหนึ่งโดดข้ามโซฟา อีกคนเผ่นข้ามเก้าอี้ พากันโกยแน่บออกจากสมรภูมิทันควัน

"พวกแกสามคน!!" หวงเฮ่อไอไปพลางไล่ตะครุบคนไปพลาง "รวมหัวกันเล่นละครตบตาฉันใช่ไหม!"

ทั่วทั้งห้องนั่งเล่นชุลมุนวุ่นวาย ปล่อยให้ซองมันฝรั่งทอดรสวาซาบิแบนแต๊ดแต๋นอนแอ้งแม้งอยู่บนโต๊ะน้ำชา

ผ่านไปครึ่งชั่วโมง โมเมนต์ในวีแชตของเจิ้งสวินก็มีความเคลื่อนไหวใหม่

เจิ้งรูปหล่อเปี่ยมเสน่ห์: ระวังนักฆ่ามันฝรั่งทอด /ชกหมัด

ภาพประกอบคือซองมันฝรั่งทอดรสวาซาบิที่แบนราบ กับเพื่อนร่วมวงอีกสามคนที่นอนแผ่หมดสภาพอยู่บนพื้น

เจิ้งสวินชูสองนิ้วให้กล้อง บนรูปยังมีข้อความเขียนแปะไว้ด้วยว่า

——ภาพสรุปผล MVP ภารกิจใช้มันฝรั่งทอดรสวาซาบิลอบสังหารเพื่อนร่วมวงสำเร็จอย่างงดงาม

ฮั่วจื่อเยียนเป็นคนแรกที่มากดถูกใจ เสิ่นกวานยวี่ตามมาเป็นคนที่สอง เถาเสวี่ยฉิงเป็นคนที่สาม ไม่ช้าก็มีคนเข้ามากดถูกใจตามกันมาอีกเป็นพรวน

แม้แต่หลวนเหิงกับกู้อี้เซวียนก็ยังมากดด้วย

พอเจิ้งสวินเห็นสองคนนี้เข้าก็ทักแชตส่วนตัวไปทันที

——โดนฉันจับได้คาหนังคาเขาแล้วล่ะสิ! แอบพกมือถือมาใช่ไหม!

หลวนเหิงตอบเขาก่อน: ทีมงานรายการไม่ได้ตรวจเข้มขนาดนั้นสักหน่อย

เจิ้งสวินตอบกลับ: แกไม่คิดบ้างเหรอว่าถ้าเกิดฉันมีวีแชตลูกพี่ลูกน้องแกขึ้นมาจะทำยังไง?

หลวนเหิง: เรื่องแบบนั้นไม่มีทางเป็นไปได้เด็ดขาด

เจิ้งสวิน: โอเค ฉันไม่ได้แอดเขาไว้จริง ๆ นั่นแหละ

หลวนเหิง: จริงเหรอ งั้นฉันจะปรินต์แชตนี้ออกมา แล้วเอาไปแปะตามทางเดินทุกเส้นที่พี่ม่อเฉียนต้องผ่าน ให้มั่นใจว่าเขาจะได้บังเอิญเหลือบไปเห็น

เจิ้งสวิน: !

เจิ้งสวิน: แกหยุดเลยนะ! ฉันไม่อยากไปเปิดอกคุยตัวต่อตัวกับบอสใหญ่หรอกโว้ย!

กู้อี้เซวียนก็ตอบเจิ้งสวินเช่นกัน

กู้อี้เซวียน: คงไม่เป็นเรื่องใหญ่ขนาดนั้นมั้งครับ...

เจิ้งสวิน: แกเสร็จแน่ ฉันมีวีแชตของอาจารย์กู้คนน้องตัวจริงเสียงจริง

กู้อี้เซวียน: เชี่ยแล้ว!

กู้อี้เซวียน: ผมเห็นแล้ว! พี่ผมกดไลก์แล้วด้วย!

กู้อี้เซวียน: จบกัน จบเห่แล้ว พี่เขาโทรมาหาผมแล้วเนี่ย!

กู้อี้เซวียน: ผมตายแน่

หลังจากนั้นกู้อี้เซวียนก็เงียบหายไปเลย

ที่ทีมงานรายการสั่งห้ามเด็กฝึกพกโทรศัพท์มือถือ หลักๆ ก็เพื่อไม่ให้จิตใจวอกแวกไปกับกระแสบนอินเทอร์เน็ต แต่ผู้กำกับเองก็รู้ดีว่ากฎบนกระดาษย่อมคุมไม่อยู่ จึงทำเป็นหลับตาข้างลืมตาข้างไป

ไม่รู้ว่าวันนั้นกู้ซิวฉีดุน้องชายไปขนาดไหน กว่ากู้อี้เซวียนจะส่งข้อความมาหาเจิ้งสวินได้อีกที เวลาก็ล่วงเลยไปถึงสองชั่วโมงแล้ว

กู้อี้เซวียน: พี่ผมเทศน์ซะหูชาเลย /ร้องไห้โฮ

เจิ้งสวิน: ? ดึกป่านนี้แกยังไม่นอนอีกเหรอ? เสร็จแน่ เตรียมโดนเทศน์รอบสองได้เลย

กู้อี้เซวียน: ? ห้ามฟ้องนะเว้ย!!

เจิ้งสวินที่นอนมุดอยู่ในผ้าห่มหัวเราะคิกคักอย่างเจ้าเล่ห์ ก่อนจะส่งข้อความไปฟ้องกู้ซิวฉีทันทีว่า องค์ชายกู้ยังแอบเล่นมือถืออยู่เลยครับ

ตอนนี้ทั้งหลวนเหิงและกู้อี้เซวียนต่างก็เป็นเชื้อพระวงศ์กันทั้งคู่ ชาวเน็ตเลยพากันเรียกคนหนึ่งว่าองค์รัชทายาทหลวน อีกคนว่าองค์ชายกู้

จิ่วติ่งเลยกลายเป็นวงแนวย้อนยุคไปซะอย่างนั้น

กู้ซิวฉีน่าจะกำลังทำงานล่วงเวลาอยู่ ถึงได้ตอบข้อความกลับมาเร็วขนาดนี้

กู้ซิวฉี: เจิ้งสวิน นายก็ยังไม่นอนเหรอ?

เจิ้งสวิน: ......

เจิ้งสวินรีบกดปิดหน้าจอมือถือลงทันควัน

มีเรื่องอะไรค่อยว่ากันพรุ่งนี้ก็แล้วกัน!

พอถึงวันรุ่งขึ้น ก็เป็นวันที่เพลงดูโอของเจิ้งสวินกับเฉิงเจี๋ยปล่อยออกมาอย่างเป็นทางการ