ตอนที่ 68 เรียนอะไรไม่สำคัญ ประเด็นคือห้ามแพ้

เพลงใหม่ที่หมิงเชี่ยเอ็นเตอร์เทนเมนต์สร้างสรรค์ขึ้นในครั้งนี้ ขับร้องโดยเจิ้งสวินและเฉิงเจี๋ย มีชื่อว่า "ใจกลางอำพัน"

แรงบันดาลใจเบื้องหลังบทเพลงนี้ มาจากการ์ตูนสั้นเรื่องหนึ่งบนอินเทอร์เน็ต ซึ่งมีตัวละครหลักคือกระต่าย สุนัข และเพนกวิน

เจ้ากระต่ายกระโดดลงไปในหลุมเดิมซ้ำแล้วซ้ำเล่า กระทั่งวันหนึ่ง สุนัขกับเพนกวินเดินผ่านมาเห็นเข้า จึงเอ่ยถามว่ามันกำลังทำอะไรอยู่ ในหลุมนั้นมีอะไรดีนักหนา ถึงต้องกระโดดลงไปซ้ำๆ แล้วค่อยตะเกียกตะกายปีนขึ้นมาอย่างทุลักทุเลแบบนั้น

ทว่าคำตอบของกระต่ายกลับเหนือความคาดหมายของพวกมันทั้งคู่

กระต่ายตอบว่า "ก็เพื่อจะได้เจอกับคนเซ่อสองตัวอย่างพวกนายนี่ไง ที่ยอมเอ่ยปากถามว่าฉันกำลังทำอะไรอยู่ตรงนี้"

แม้จะเป็นการ์ตูนสั้นที่ดูไร้สาระและไม่มีเหตุผล แต่ฉากจบในตอนท้ายกลับเป็นภาพสุนัขกับเพนกวินช่วยกันขุดร่างกระต่ายที่กลายเป็นอำพันขึ้นมาจากหลุม เจ้ากระต่ายหลับตาพริ้ม ขดตัวเข้าหากัน และจมดิ่งสู่การหลับใหลชั่วนิรันดร์

'ใจกลางอำพัน' จึงหมายถึงเจ้ากระต่ายสีเทาตัวนี้นี่เอง

การ์ตูนเรื่องนี้ไม่ได้โด่งดังอะไรมากบนโลกออนไลน์ แต่โปรดิวเซอร์ของหมิงเชี่ยกลับติดต่อไปยังนักเขียน เพื่อเชิญมาร่วมสร้างสรรค์มิวสิกวิดีโอเพลงนี้ด้วยกัน

มิวสิกวิดีโอจึงถูกนำเสนอออกมาในรูปแบบแอนิเมชัน เล่าผ่านมุมมองของสุนัข ตั้งแต่วินาทีแรกที่ได้พบกับกระต่าย ไปจนถึงการอยู่ร่วมเป็นพยานรับรู้การจากไปของมัน

ในท่อนเปิดเพลง เฉิงเจี๋ยถ่ายทอดเรื่องราวผ่านท่วงทำนอง บรรยายถึงเถาวัลย์ที่ถักทอเป็นกรงขังและฟันเฟืองนาฬิกาพกที่หมุนวน ยามที่ตนได้พบกับใจกลางอำพัน ณ ส่วนลึกของพงไพร

เสียงร้องของเขายังคงขับขาน ย้อนรำลึกถึงความทรงจำ ธารยางไม้ที่หลอมละลาย และการร่วงหล่น เพื่อบอกเล่าถึงความตายที่จะเกิดขึ้นในนิทานเรื่องนี้

ทั้งหมดนี้คือท่อนร้องที่แบ่งให้เฉิงเจี๋ย

ส่วนท่อนถัดมาเป็นของเจิ้งสวิน

เจิ้งสวินรับหน้าที่ร้องท่อนต่อมาด้วยน้ำเสียงที่บอกเล่าการยอมรับความตายในคราบกระต่าย พร้อมตั้งคำถามสะเทือนอารมณ์ว่า หากไม่อาจร่วมทางไปจนถึงตอนจบ เหตุใดจึงต้องก้าวเข้ามาตั้งแต่จุดเริ่มต้นของเทพนิยาย

ในตอนท้าย กระต่ายที่กลายเป็นก้อนอำพันถูกเถาวัลย์โอบกอดไว้ ราวกับหยดน้ำตาที่ร่วงหล่นกลางผืนป่า เจ้าสุนัขเอนกายพิงโคนต้นไม้อย่างเงียบสงบ แสงตะวันสาดส่องลงมายังจุดนี้เพียงจุดเดียวในป่าลึก

ทันทีที่เพลงใจกลางอำพันถูกปล่อยออกมา ก็พุ่งทะยานติดเทรนด์ทันที

: ว้าว! นึกไม่ถึงเลยว่าเพลงที่เจิ้งสวินร่วมงานกับเฉิงเจี๋ยครั้งแรกจะเป็นสไตล์นี้

: นึกว่าทั้งสองคนจะแร็ปฟาดใส่กันให้ตายไปข้างหนึ่งซะอีก

: สมกับเป็นเพลงที่บอสเซียวเลือก รสนิยมดีจริงๆ

: มีครีเอเตอร์ทำคลิปวิเคราะห์มิวสิกวิดีโอแล้วนะ! รายละเอียดข้างในโคตรเยอะเลย!

: เรื่องเศร้าจัง ร้องไห้ตามแล้วเนี่ย

: ร่วมงานกันแบบนี้ดีมากเลย ในที่สุดก็ได้เห็นอีกด้านหนึ่งของ twt ที่ต่างออกไป

กระแสตอบรับของเพลง "ใจกลางอำพัน" บนโลกออนไลน์เต็มไปด้วยคำชื่นชม เซียวจวิ้นไม่เคยทำอะไรส่งเดช และเมื่อลงมือทำแล้ว ผลลัพธ์ย่อมประจักษ์ชัดต่อสายตาทุกคน

การร่วมงานกันครั้งแรกเพิ่งจะผ่านพ้นไป แฟนคลับก็พากันเร่งเร้าอยากดูงานชิ้นต่อไปทันที ทั้งยังถามหาสมาชิกคนอื่นๆ ในวงกันยกใหญ่

: twt ของพวกเราเก่งกาจขนาดนี้ ยังจะกั๊กไว้อีกเหรอ รีบส่งหวงเฮ่อกับเฮ่อยวี่ซิงออกมาเสิร์ฟเดี๋ยวนี้เลยนะ!

: บอสเซียวอย่าเพิ่งนอน รีบตื่นมาแต่งเพลงใหม่ได้แล้ว!

หลังจากมิวสิกวิดีโอถูกปล่อยออกมา บัญชีทางการของหมิงเชี่ยเอ็นเตอร์เทนเมนต์และ twt ก็ได้โพสต์คลิปสั้นช่วงที่เจิ้งสวินกับเฉิงเจี๋ยกำลังอัดเสียง ซึ่งเป็นคลิปที่เถาเสวี่ยฉิงถ่ายไว้

ช่วงเปิดคลิปมีเสียงเถาเสวี่ยฉิงกระซิบกระซาบแว่วเข้ามา

"ภาพที่ทุกคนเห็นอยู่นี้ คือช่วงเวลาอันแสนหาได้ยากที่พี่สวินกับพี่เฉิงไม่ทะเลาะกันค่ะ"

ภาพในจอคือเฉิงเจี๋ยกับเจิ้งสวินกำลังนั่งอยู่บนโซฟา ถือแผ่นเนื้อเพลงไว้ในมือพลางก้มหน้าก้มตาขีดๆ เขียนๆ

เจิ้งสวินชูสองนิ้วให้กล้อง เฉิงเจี๋ยจึงเอาปากกาลูกลื่นเคาะหน้าผากเขา ดุไม่ให้วอกแวก

ถัดจากนั้นเป็นภาพของทั้งคู่ขณะกำลังบันทึกเสียง

เถาเสวี่ยฉิงเห็นคลิปสั้นที่ตนถ่ายติดเทรนด์ ก็แชร์ไปให้เจิ้งสวินดูอย่างอารมณ์ดี

"ดูเร็วเข้า! ติดเทรนด์แล้ว!"

เจิ้งสวินกำลังพักผ่อนอยู่ในห้องทำงาน เขากดเปิดโพสต์และคลิปที่เถาเสวี่ยฉิงส่งมา ก่อนจะโพล่งขึ้นมาประโยคหนึ่ง "เฉิงเจี๋ย หัวแกโตจัง"

"..."

ประธานเฉิงผู้มีส่วนสูงหนึ่งร้อยแปดสิบแปดเซนติเมตร หุ่นระดับนายแบบ และหัวไม่ได้โตเลยสักนิด ถึงกับเงียบกริบไปทันที

เขาเงียบไปสามวินาทีแล้วเริ่มตัดพ้อใส่เจิ้งสวิน "ถึงหัวจะโต ก็โดนแกทำประสาทแดกจนหัวโตนั่นแหละ"

"เป็นไปไม่ได้หรอก ผมออกจะซื่อๆ"

"..."

อันที่จริงเถาเสวี่ยฉิงก็ส่งให้เฉิงเจี๋ยดูเหมือนกัน จะอวดทั้งทีก็ต้องอวดให้ครบทั้งสองคน

เฉิงเจี๋ยจึงตอบเถาเสวี่ยฉิงกลับไปว่า เจิ้งสวินบอกว่าเขาดูหัวโตมาก

เถาเสวี่ยฉิง : ?

เถาเสวี่ยฉิง : ไม่น่าใช่นะคะ ฉันไม่ได้ใส่ฟิลเตอร์หัวโตซะหน่อย

หลังจากเพลงคู่ปล่อยออกไป เจิ้งสวินก็ได้แฟนคลับเพิ่มขึ้นมาอีกระลอก วันนี้รายการเฟ้นหาสมาชิกวงของจิ่วติ่งยังไม่มีคิวที่เขาต้องไป พวกเด็กฝึกกำลังถ่ายรายการวาไรตี้สั้นๆ กันอยู่หลังจากซ้อมเสร็จ

เจิ้งสวินจึงมีเวลาว่างมานั่งคิดพอดีว่าจะทำการบ้านที่ฉู่หลีทิ้งไว้ให้เสร็จได้อย่างไร

แม้ทั้งสี่คนจะเดบิวต์จนโด่งดังเป็นพลุแตกแล้ว แต่การบ้านที่ผู้จัดการมอบหมายก็ยังคงหินสุดๆ สำหรับพวกเขาอยู่ดี

อันที่จริงความยากของโจทย์ครั้งนี้ตกอยู่ที่เฮ่อยวี่ซิงเป็นหลัก ส่วนเครื่องดนตรีที่เจิ้งสวินเล่นเป็นอยู่ตอนนี้นับว่าเหลือเฟือแล้ว

แต่ด้วยกฎเหล็กประจำวง twt ที่ว่า เรื่องข้างนอกปล่อยจอยได้ตามสบาย แต่เรื่องในวงต้องฟาดฟันกันให้สุด เจิ้งสวินจึงไม่มีทางยอมนอนมาตั้งแต่เนิ่นๆ เด็ดขาด

วันนี้ถึงคิวไลฟ์สดของเจิ้งสวิน ช่วงนี้พวกเขาทั้งสี่คนเริ่มเอาจริงเอาจังขึ้นมาแล้ว แต่ละคนตัดสินใจว่าจะฝึกเครื่องดนตรีตอนไลฟ์ แถมยังห้ามไม่ให้เพื่อนร่วมวงคนอื่นอยู่ดูด้วย ต่างคนต่างพร้อมใจกันเก็บเป็นความลับสุดยอด

ช่วงกลางวันเพื่อนร่วมวงอีกสามคนไลฟ์ไปเรียบร้อยแล้ว ช่วงกลางคืนจึงตกเป็นของเจิ้งสวิน

เจิ้งสวินนั่งลงหน้าคอมพิวเตอร์ตอนหกโมงเย็นเป๊ะ แล้วเอ่ยทักทายผู้ชมในห้องไลฟ์

"สวัสดีตอนเย็นครับทุกคน" เขาโบกมือให้กล้อง "วันนี้ในห้องไลฟ์มีกฎแค่ข้อเดียวเท่านั้นนะ"

สีหน้าของเจิ้งสวินเปลี่ยนเป็นจริงจังขึ้นมาทันควัน

"ในคอมเมนต์วิ่งบนจอ ห้ามสปอยล์ผมเด็ดขาดเลยนะว่าอีกสามคนฝึกเครื่องดนตรีอะไรไป พวกเราตกลงกันไว้แล้วว่าจะปิดเป็นความลับ ถ้าเกิดความลับรั่วไหลขึ้นมา ผมต้องเลี้ยงข้าวพวกเขาสามคนตั้งหนึ่งเดือนเต็มๆ เลยนะ"

ผู้ชมในห้องไลฟ์ต่างก็ให้ความร่วมมือเป็นอย่างดี

: ได้ๆๆๆ พวกเราไม่พูดหรอก

: สบายใจได้เลยสตรีมเมอร์! ใครกล้าพิมพ์มา ฉันจะกดรายงานให้เรียบเลย!

: เจิ้งสวิน เจิ้งสวิน นายอยากเรียนเครื่องดนตรีอะไรเหรอ?

เมื่อเห็นคอมเมนต์นี้ เจิ้งสวินก็ยิ้มออกมาด้วยความมั่นใจ

"ผมพอเดาออกว่าพวกเขาสามคนจะเรียนอะไร ในเมื่อผมจะเรียนทั้งที ก็ต้องไม่ซ้ำกับใครสิ!"

ช่องคอมเมนต์พากันเด้งรัวไม่ขาดสาย "สตรีมเมอร์ทั้งดื้อทั้งเด็กชะมัด" "สนับสนุนให้สวินของฉันตัดขาดจากอีกสามคนไปเลย" "ทำไมจู่ๆ ก็ขำขึ้นมาได้เนี่ย"

คนดูให้ความร่วมมือกับเจิ้งสวินเป็นอย่างดี ต่างบอกว่าตั้งตารอคอย พอปั่นความอยากรู้อยากเห็นของทุกคนจนพุ่งปรี๊ด เขาก็ควั่กโซวหน่าเลาหนึ่งออกมาจากใต้โต๊ะราวกับเล่นกล

"เชิญชม นี่แหละคือเครื่องดนตรีไม้ตายที่จะพาผมคว้าชัยชนะ"

คนในช่องคอมเมนต์ระเบิดเสียงหัวเราะกันอย่างบ้าคลั่ง

: สตรีมเมอร์ แกนี่มันสุดจริง ฮ่าๆๆๆๆๆๆๆ!

: นึกภาพไม่ออกเลยจริงๆ สมาชิกบอยแบนด์จะเรียนเป่าโซวหน่าเนี่ยนะ

: แบบนี้ก็ดีออก วันหน้าถ้าเกิดกระแสตกขึ้นมา ยังไปรับงานมงคลงานอวมงคลได้อีก

: นี่มันเตรียมหาทางหนีทีไล่ให้ตัวเองไว้เรียบร้อยแล้วชัดๆ

: พอนึกถึงเครื่องดนตรีที่อีกสามคนบอกว่าจะเรียนแล้ว ฉันก็ขำจะตายอยู่แล้วเนี่ย

: ไม่ได้ๆ ตกลงกันแล้วว่าจะไม่สปอยล์ให้เจิ้งสวินรู้! แต่หัวเราะได้ ฮ่าๆๆๆๆๆๆๆ——

เจิ้งสวินเห็นทุกคนพูดถึงเครื่องดนตรีที่อีกสามคนเลือก แม้จะอยากรู้แค่ไหน แต่เขาก็ยังสะกดใจไม่ถามออกไป

ช่างเถอะ ขอแค่มีโซวหน่าเลานี้อยู่ เรื่องเครื่องดนตรีเขาก็ไร้เทียมทานแล้ว

จะเรียนอะไรก็ช่าง ที่สำคัญคือต้องชนะ!

เจิ้งสวินค้นหาคลิป "เป่าโซวหน่าเป็นเร็วในหนึ่งชั่วโมง" บนอินเทอร์เน็ต จากนั้นก็เริ่มแผดเสียงแหลมสูงบาดหูดังลั่นออกมาทันที

ยังดีที่ฉู่หลีผู้จัดการของพวกเขามองการณ์ไกล รู้ดีว่าลำพังแค่สี่คนนี้คุยกันเฉยๆ ก็ทำเอาข้างห้องแทบคลั่งได้ จึงติดแผ่นซับเสียงไว้ในสตูดิโอล่วงหน้า

เจิ้งสวินฝึกเป่าโซวหน่าไปหนึ่งชั่วโมงเต็มๆ แม้ฝีมือจะยังไม่เอาไหน แต่อินเนอร์นั้นมาเต็มร้อย

ไลฟ์ของเขายังไม่ทันจบ ประตูสตูดิโอก็ดังขึ้นพร้อมกับถูกผลักเปิดออก

เป็นสมาชิกอีกสามคนของวง twt กับฉู่หลีผู้จัดการของพวกเขานั่นเอง

ฉู่หลีเห็นว่าเจิ้งสวินยังไลฟ์อยู่ ก็ไม่ได้สั่งให้ปิด

"มากันพร้อมหน้าพอดีเลย ประกาศให้แฟนคลับรู้หน่อยสิว่าแต่ละคนเลือกเครื่องดนตรีอะไร"