ตอนที่ 69 ให้ฟรี สนใจทักส่วนตัว

นี่เป็นครั้งแรกที่ฉู่หลีปรากฏตัวหน้ากล้อง เมื่อแฟนคลับในไลฟ์รู้ว่าเธอคือผู้จัดการวง twt ต่างก็พากันส่งข้อความทักทาย

เจิ้งสวินเหลือบมองข้อความที่วิ่งรัวบนหน้าจอ

"พี่ฉู่หลี ทุกคนบอกสวัสดีตอนค่ำกับพี่กันใหญ่เลย พี่อยากทักทายหน่อยไหมครับ"

ใบหน้าของฉู่หลีปรากฏในกล้องเพียงแค่ห้าวินาทีเท่านั้น

"สวัสดีตอนค่ำค่ะแฟนคลับวง twt ทุกคน ฉันชื่อฉู่หลี เป็นผู้จัดการวงค่ะ"

หลังแนะนำตัวสั้น ๆ เพียงประโยคเดียว ฉู่หลีก็ก้าวหลบออกจากหน้ากล้อง

เธออยากยกแอร์ไทม์ให้สมาชิกในวงมากกว่า อีกทั้งโดยนิสัยแล้ว ฉู่หลีก็ไม่ใช่คนที่ชอบเป็นจุดสนใจของใครอยู่แล้ว

ผู้ชมในไลฟ์ตอนนี้จึงได้ยินเพียงแค่เสียงของฉู่หลีเท่านั้น

"ก่อนหน้านี้ฉันเคยคุยเรื่องเรียนเครื่องดนตรีกับพวกเธอไว้ ไม่ต้องเกร็งนะ วันนี้ไม่ได้จะมาตามจี้หรอก แค่อยากมาดูว่าเลือกกันได้หรือยังว่าจะเรียนเครื่องดนตรีอะไร"

สิ้นเสียงฉู่หลี ทั้งสี่คนกลับไม่ได้ตอบทันที แต่กลับพากันเงียบกริบจนน่าสงสัย

ฉู่หลีล้วงหยิบขวดยาออกจากกระเป๋าเงียบ ๆ แล้วกำไว้ในมือ

"พูดมาเถอะ ฉันยังไหว"

ช่องคอมเมนต์เต็มไปด้วยข้อความประหลาดใจ

: ฉันล่ะสงสัยจริง ๆ ว่าปกติพวกนายวง twt อยู่ด้วยกันยังไงเนี่ย

: น้ำเสียงผู้จัดการฟังดูรันทดมาก

: เกิดอะไรขึ้นกับพวกนายสี่คนเนี่ย 55555!

: รู้สึกว่าผู้จัดการเริ่มจะมีลางสังหรณ์ไม่ดีแล้วสิ

: พี่ฉู่หลีหยิบขวดยาออกมาใช่ไหมนั่น?

: อย่าว่าแต่ผู้จัดการเลย เป็นฉันได้ยินก็คงความดันขึ้นเหมือนกัน

ในเมื่อฉู่หลีเอ่ยปาก อีกสี่คนก็ไม่กล้าชักช้า

ต่างรีบควานหาเครื่องดนตรีของตัวเองออกมา ถ้าไม่ดึงมาจากหลังโซฟาก็หยิบจากใต้โต๊ะน้ำชา

เฉิงเจี๋ยหยิบขลุ่ยออกมาหนึ่งเลา

ของหวงเฮ่อเป็นซอเอ้อร์หูหนึ่งคัน

ส่วนเฮ่อยวี่ซิงกอดผีผาเอาไว้

เจิ้งสวินคว้าซัวน่ามาถือไว้อย่างมั่นอกมั่นใจ

ฉู่หลี: "..."

ฉู่หลีสูดหายใจเข้าลึกๆ

"ฉันให้โอกาสพวกเธออธิบายเหตุผล เฉิงเจี๋ย นายเป็นหัวหน้าวง นายพูดก่อน"

เฉิงเจี๋ยตอบตามตรง "ไม่เคยเรียนเครื่องเป่า เลยอยากลองดูครับ"

หวงเฮ่อพูดเป็นคนที่สอง "ปู่ผมสีซอเอ้อร์หูครับ นี่เป็นวิชาประจำตระกูล ต้องสืบทอด"

เฮ่อยวี่ซิงเป็นคนที่สาม "ผีผาดีจะตายครับ ผีผานี่สุดยอดไปเลยนะ! แถมยังเอาไว้ปล่อยท่าไม้ตายได้ด้วย พี่เคยได้ยินชื่อโหมวลี่ไห่ไหมครับ คนที่ถือผีผาน่ะ"

เจิ้งสวินตอบเป็นคนสุดท้าย "ผมไม่มีเหตุผลอะไรหรอก แค่อยากได้อันที่เสียงดังกระหึ่มเฉยๆ"

"..."

ในช่องคอมเมนต์เริ่มฮากระจาย

: สมเป็นพวกนายสี่คนจริงๆ 5555!

: มิน่าล่ะผู้จัดการถึงขมวดคิ้วตั้งแต่ก้าวเข้าประตูมา ที่แท้ก็มีเรื่องนี้รออยู่นี่เอง!

: จินตนาการไม่ออกเลยว่าทุกวันนี้พี่ฉู่ต้องใช้สภาพจิตใจแบบไหนถึงรับมือกับสี่คนนี้ได้

: ถ้าเป็นฉัน แค่รับมือคนเดียวก็สยองแล้ว

: บาดเจ็บจากการทำงาน! นี่มันเข้าข่ายบาดเจ็บจากการทำงานชัดๆ!

: ขำจะตายอยู่แล้ว เจียอี้เพิ่มเงินเดือนให้ผู้จัดการเถอะ

ฉู่หลีนิ่งคิดอยู่ครู่หนึ่ง เมื่อสงบสติอารมณ์ได้แล้วจึงเอ่ยขึ้น

"ถึงฉันจะให้พวกเธอเรียนเครื่องดนตรี แต่พวกเธอก็ยังต้องทำวงบอยแบนด์นะ ไม่ใช่วงดนตรีพื้นบ้าน"

เจิ้งสวินอ้าปากจะพูดอะไรบางอย่าง แต่ฉู่หลีดักคอไว้ได้ทัน

"และยิ่งไม่มีทางเป็นวงดนตรีงานศพเด็ดขาด"

"..."

ฉู่หลีมองพวกเขาสามคนที่ยังกอดเครื่องดนตรีของตัวเองไว้แน่น ดูท่าจะยังตัดใจไม่ลง

เธอคิดทบทวนอย่างถี่ถ้วนอยู่ครู่หนึ่งแล้วกล่าวต่อ "เครื่องดนตรีพื้นบ้านใช่ว่าจะเรียนไม่ได้ เอาแบบนี้แล้วกัน ถ้าพวกเธอสี่คนทำเพลงแนวกั๋วเฟิงเสร็จได้ภายในหนึ่งเดือน โดยเอาเครื่องดนตรีที่เลือกมาใช้ในเพลงด้วย ฉันจะทำเรื่องขอให้บริษัทปล่อยเพลงให้ จะได้ไม่ถือว่าเรียนไปเสียเปล่า"

ฉู่หลีตัดสินใจได้อย่างรวดเร็ว

ข้อความในช่องคอมเมนต์ไหลรัวเป็นสายน้ำ

: จิตใจของผู้จัดการวง twt แข็งแกร่งดั่งหินผาจริงๆ

: ฉันว่าตอนแรกผู้จัดการคงกะให้เรียนพวกฟลูตหรือไวโอลินอะไรทำนองนั้นแหละ

: พี่ฉู่ออกหนังสือเถอะ ฉันก็อยากรู้วิธีทำงานโดยไม่สติแตกเหมือนกัน

: คราวนี้ twt ของพวกเราได้ผันตัวไปเป็นวงสายกู่เฟิงแน่ๆ

: สไตล์กั๋วเฟิงเหรอ สำหรับบอยแบนด์แล้วดูแปลกใหม่ดีแฮะ

: ปูเสื่อรอเลย! สมาชิกทุกคนแต่งเพลงเป็นกันหมด น่าจะได้เพลงที่เปิดหูเปิดตาแน่ๆ!

: ใช่แล้ว เรื่องฝีมือการแต่งเพลงไว้ใจ twt ได้อยู่แล้ว

: ของเฉิงเจี๋ยกับหวงเฮ่อยังพอเข้าใจได้ แต่ของเฮ่อยวี่ซิงกับเจิ้งสวินนี่หลุดโลกเกินไปจริงๆ

: แค่นี้ก็ดีถมไปแล้วน่า ก่อนหน้านี้ในใบสมัครตอนจะเดบิวต์ เสี่ยวซิงซิงกรอกความสามารถพิเศษว่ากู่ฉินนะ

: ก็บอกตั้งนานแล้วว่ายวี่ซิงของเรามาสายกู่เฟิง

แม้กระบวนการจะดูหลุดโลกไปบ้าง แต่ในที่สุดเรื่องเครื่องดนตรีก็เคาะจบลงได้เสียที

ในเมื่อต่างรู้เครื่องดนตรีของกันและกันแล้ว ก็ไม่จำเป็นต้องปิดเป็นความลับอีกต่อไป

คืนนั้นทั้งสี่คนไม่มีตารางงานอื่น จึงปักหลักกันอยู่ในสตูดิโอ เปิดไลฟ์สดซ้อมเล่นเครื่องดนตรี

ทั้งเสียงขลุ่ยที่เป่าปลิ้น ซอเอ้อร์หูหลงคีย์ ผีผาที่ดีดมั่วซั่ว กับซัวน่าที่ไม่รู้ว่าเป่าอะไรออกมา

คนดูในห้องไลฟ์เรียกได้ว่าต้องทนทุกข์ทรมานอย่างแสนสาหัส

ใครที่ยังทนดูอยู่ได้ถึงตอนนี้บอกได้คำเดียวว่าเป็นผู้กล้าตัวจริง

และในบรรดาสี่คนที่เป็นต้นตอมลพิษทางเสียง... คนแรกที่ทนไม่ไหวกลับเป็นเฉิงเจี๋ย

"พวกแกสามคนช่วยเบาเสียงลงหน่อยได้ไหม! โดยเฉพาะหวงเฮ่อกับเจิ้งสวิน! พอพวกแกสองคนเริ่มบรรเลง ฉันก็ไม่ได้ยินเสียงขลุ่ยตัวเองเลยสักนิด!"

หวงเฮ่อกับเจิ้งสวินมองหัวหน้าวงด้วยสีหน้าใสซื่อทั้งคู่

หวงเฮ่อว่า "กัปตัน เรื่องนี้โทษฉันไม่ได้หรอกนะ นายลองเอาไมค์มาจ่อขลุ่ยเพิ่มดูสักสองตัวไหมล่ะ"

เจิ้งสวินไม่พูดไม่จา ได้แต่ก้มหน้าก้มตาเป่าซัวน่าของตัวเองต่อไป

เฉิงเจี๋ย "..."

สุดท้ายเฉิงเจี๋ยก็โทรหาฉู่หลีที่เพิ่งออกไป ถามเธอว่าขอเปลี่ยนเครื่องดนตรีได้ไหม เขาอยากเปลี่ยนไปตีกลองใหญ่แทนแล้ว

ฉู่หลีเอ่ยเสียงเด็ดขาดว่าเรื่องนี้ยอมให้ไม่ได้อีกแล้ว

"อย่างน้อยที่สุดก็ต้องเป็นเครื่องดนตรีที่พกพาสะดวกสิ"

สุดท้ายทั้งสามคนจึงยอมควักกระเป๋าตัวเอง เช่าห้องซ้อมแยกต่างหากให้เจิ้งสวินไปซ้อมเป่าซัวน่าคนเดียวตามสบาย

เจิ้งสวินโพสต์โมเมนต์ด้วยความช้ำใจ เป็นรูปซัวน่าคู่กับเพื่อนร่วมวงทั้งสามคนที่ตีหน้ามึนไม่รู้ไม่ชี้

พร้อมแคปชันประกอบว่า 'น้ำใจคนหนอ! สังคมสมัยนี้!'

คำสั้นๆ เพียงไม่กี่คำ แต่ถ่ายทอดทั้งความเดือดดาล ความเดียวดาย และความน้อยเนื้อต่ำใจออกมาได้อย่างชัดเจน

พอโพสต์โมเมนต์เสร็จเจิ้งสวินก็ไม่สนใจอีก ทั้งเหนื่อยทั้งหิว เขาจึงเดินไปค้นหาของกินในตู้เย็น

แม้ฉู่หลีจะคอยเตือนเรื่องคุมน้ำหนักอยู่ตลอด แต่ก็ไม่เคยปล่อยให้ใครต้องอดอาหารจริงๆ ตู้เย็นจึงอัดแน่นไปด้วยของกินเสมอ

เจิ้งสวินหยิบขนมแคลอรีต่ำติดมือมาสองสามอย่างแล้วกลับมาที่ห้องนั่งเล่น เขานั่งขัดสมาธิลงบนพรม วางกองขนมไว้บนโต๊ะกลาง พลางแกะซองขนมกินไปไถโทรศัพท์ไป

ใต้โพสต์มีคนมากดไลก์และคอมเมนต์เพียบ ดูท่าทุกคนคงรู้เรื่องวีรกรรมที่เขาไลฟ์สดซ้อมเป่าซัวน่ากันหมดแล้ว

ฮั่วจื่อเยียน : ฉันว่าซัวน่าเพราะดีออก

หลวนเหิง : เพื่อนร่วมวงตาไม่ถึง ซัวน่าออกจะเพราะ

กู้อี้เซวียน : พี่สวิน พี่จะฝึกเป่าอันนี้จริงๆ เหรอครับเนี่ย

จ้าวหราน : ฝึกเลย! จัดไปเลย! ไปเป่าอัดข้างหูเฉิงเจี๋ยมันเลย!

โหยวเสวี่ยซาน : แปลกใหม่ดีแฮะ บอยแบนด์สมัยนี้วิวัฒนาการไปถึงขั้นนี้กันแล้วเหรอเนี่ย

หลี่ซู่ : นับถือ ขอนับถือจริงๆ

คอมเมนต์ล่าสุดมาจากเจิ้งหลินที่แอดมาตั้งแต่ตอนไหนก็ไม่รู้

เจิ้งหลิน : มีห้องซ้อมให้ใช้ฟรี สนใจทักแชตส่วนตัวมาได้

เจิ้งสวินครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วกดเปิดหน้าต่างแชตของเจิ้งหลินขึ้นมา