ตอนที่ 70 ผมจะหาสถานที่เงียบสงบให้คุณซ้อมซอน่าเอง

วันนั้นพอกดยอมรับเจิ้งหลินเป็นเพื่อน เจิ้งสวินก็ส่งสติกเกอร์มีมรูปลิงไปทัก แล้วไม่ได้สนใจอีกเลย

พอกดเปิดหน้าต่างแชตกับเจิ้งหลินขึ้นมาอีกที ถึงได้เห็นว่าอีกฝ่ายก็ส่งสติกเกอร์ตอบกลับมาตัวหนึ่งในคืนนั้นเหมือนกัน

แถมยังเป็นรูปลิงแบบเดียวกัน ซีรีส์เดียวกัน จากนักวาดคนเดียวกันเป๊ะ

เจิ้งสวินนึกไม่ถึงว่าคนอย่างเจิ้งหลินจะส่งสติกเกอร์แนวกวนประสาทหลุดโลกพวกนี้เป็นกับเขาด้วย

แม้เจิ้งหลินจะอายุเพิ่งราวๆ สามสิบ แต่ในความคิดของเจิ้งสวิน อีกฝ่ายน่าจะจัดอยู่ในกลุ่มคนที่ตั้งรูปโปรไฟล์เป็นท้องฟ้ากับเมฆขาว ไทม์ไลน์เต็มไปด้วยบทความแชร์เคล็ดลับสุขภาพ และเวลาส่งสติกเกอร์ก็คงมีแต่รูปหน้ายิ้ม ดอกกุหลาบ หรือไม่ก็ยกนิ้วโป้งให้

เจิ้งสวินเกาท้ายทอย ดูท่าเขาจะตัดสินเจิ้งหลินเหมารวมไปหน่อยแฮะ

ปกติเวลาส่งข้อความเขาไม่เคยมานั่งลังเลอยู่แล้ว มีอะไรก็พูดไปตรงๆ แม้จะเพิ่งเคยเจอกันแค่ครั้งเดียว เจิ้งสวินก็พิมพ์ถามออกไปทันที

เทพซอน่าเจิ้งอัจฉริยะ: เถ้าแก่ มีห้องซ้อมฟรีจริงเหรอครับ

ผ่านไปราวสามนาทีเจิ้งหลินก็ตอบกลับมา นับเป็นช่วงเวลาที่ไม่ดูกระตือรือร้นเกินไป แต่ก็ไม่ถือว่าช้า

เจิ้งหลิน: มีครับ

เจิ้งหลิน: ขับรถจากใจกลางเมืองไปประมาณสี่สิบนาที ลองดูว่าคุณโอเคกับระยะทางขนาดนี้ไหม

สตูดิโอของ twt อยู่ใจกลางเมือง เจิ้งสวินลองคำนวณดู สัปดาห์หนึ่งเขาซ้อมไม่เกินสามครั้งอยู่แล้ว สี่สิบนาทีถือว่าพอไหว

แม้พวกเฉิงเจี๋ยทั้งสามคนจะบอกว่าจะช่วยออกเงินให้ แต่เจิ้งสวินก็ไม่อยากเอาเปรียบพวกเขา

ล้อเล่นน่า ขืนมีเรื่องเงิน ๆ ทอง ๆ มาเกี่ยวพัน มีหวังได้โดนกำราบจนดิ้นไม่หลุดกันพอดี

เจิ้งหลินยังพิมพ์เสริมมาอีกว่า ห้องซ้อมตั้งอยู่ค่อนข้างไกลและเงียบสงบ ไม่ต้องกังวลเรื่องจะไปส่งเสียงรบกวนใครเลยสักนิด เจิ้งสวินคิดดูแล้ว ก็ดูไม่มีเหตุผลให้ต้องปฏิเสธ

เขาจึงตอบตกลง

เทพซอน่าเจิ้งอัจฉริยะ: งั้นรบกวนพี่หลินด้วยนะครับ!

เจิ้งหลิน: ไม่ต้องเกรงใจครับ

เจิ้งหลินบอกว่าถ้าพรุ่งนี้มีเวลา เขาสามารถขับรถพาไปดูสถานที่ได้ เช้าวันพรุ่งนี้เจิ้งสวินว่างอยู่พักหนึ่งพอดี แต่ก็ยังเกรงใจเจิ้งหลินอยู่บ้าง

เจิ้งหลินจึงบอกว่าเขาต้องมาประชุมแถวนี้อยู่แล้ว ถือว่าติดรถไปด้วยกัน แต่ถ้าไม่สะดวกก็ไม่เป็นไร

เจิ้งสวินคิดดูอีกที มีรถให้นั่งฟรี ๆ ก็ไม่มีเหตุผลให้ปฏิเสธเหมือนกัน เขาจึงตอบตกลงไปอีกรอบ

คุยเสร็จ เจิ้งสวินก็ไปล้างหน้าแปรงฟันแล้วเข้านอนอย่างสบายใจ

เช้าวันรุ่งขึ้นพอตื่นมา ก็เห็นหวงเฮ่อกำลังยืนแปรงฟันอยู่ริมหน้าต่าง ฟองฟ่อดเต็มปากพลางชะเง้อมองออกไปข้างนอก

"เชี่ยอู้อี้เจิ้งสวินอู้อี้อู้อี้แกจะขึ้นครองราชย์เหรอวะ"

"โคมไก่บ้าอะไรของแก"

เจิ้งสวินฟังไม่เข้าใจสักนิดว่าอีกฝ่ายพูดเรื่องอะไร ทำได้แค่มุดตัวออกจากผ้าห่ม หาวหวอด ๆ เดินไปริมหน้าต่างแล้วชะโงกหน้ามองลงไปข้างล่างพร้อมกับเขา

ตรงหน้าประตูสตูดิโอมีรถหรูราคาแพงระยับคันหนึ่งจอดอยู่ คนขับในชุดสูทก้าวลงมาจากรถ ดูเท่และภูมิฐานเป็นทางการสุด ๆ

เบาะหลังดูเหมือนจะมีใครอีกคนนั่งอยู่ และยังไม่ได้ลงมา

เจิ้งสวินเห็นป้ายทะเบียนก็จำได้ทันทีว่าเป็นรถของเจิ้งหลิน

แต่เขากลับแปลกใจที่หวงเฮ่อเดาได้แม่นยำขนาดนี้ว่ารถคันนี้มารับเขา

"พี่ชื่อชื่อ พี่รู้ได้ยังไงว่ารถคันนี้ต้องมารับผมแน่ ๆ"

"ฉันไม่รู้ มั่วเอาทั้งนั้น" หวงเฮ่อมองเขาด้วยสีหน้าราวกับเป็นเรื่องธรรมดาสามัญ "ก็ตอนนี้มีแกยืนอยู่ในห้องนั่งเล่นคนเดียวนี่หว่า ไม่งั้นฉันก็ทักถึงอีกสองคนไปแล้วสิ"

"..."

ตอนนี้เฉิงเจี๋ยกำลังทำอาหารเช้าอยู่ในครัว พวกเขาสี่คนสลับเวรกันทำกับข้าว ฝีมือของเฉิงเจี๋ยจัดว่าอยู่ในระดับเชฟกระทะเหล็ก ส่วนหวงเฮ่ออยู่ในระดับพ่อครัวทั่วไป

ด้านเจิ้งสวินอยู่ในระดับที่คนทั่วไปพอกลืนลงคอได้ แต่เฮ่อยวี่ซิงอยู่ในระดับที่พอจะกินคนลงไปได้

เรื่องนี้จะโทษอาจารย์เฮ่อก็ไม่ได้ เฮ่อยวี่ซิงบอกว่าเมื่อก่อนเคยประกอบอาชีพปรุงโอสถทิพย์ เลยมักจะรู้สึกเสมอว่าไฟที่ใช้ผัดกับข้าวมันยังแรงไม่พอ

เพื่อป้องกันไม่ให้เฮ่อยวี่ซิงเผาครัววอด ฉู่หลีจึงซื้ออาหารสำเร็จรูปตุนไว้ให้กองโต แค่เอาเข้าไมโครเวฟอุ่นกินก็พอแล้ว

วันนี้ถึงคิวเฉิงเจี๋ยทำกับข้าว

เชฟกระทะเหล็กอย่างเฉิงเจี๋ยยกกับข้าวมาวางบนโต๊ะ จากนั้นก็เริ่มต้อนทั้งสามคนมากินข้าวด้วยความเร็วติดสปีด

หวงเฮ่อไม่ต้องให้เรียก ส่วนเจิ้งสวินวันนี้ก็ไม่ต้องตาม มีเพียงเฮ่อยวี่ซิงที่เกือบจะเผ่นหนีพ้น แต่ก็ถูกเฉิงเจี๋ยคว้าคอเสื้อลากกลับมากดตัวลงนั่งหน้าโต๊ะอาหาร

"เดี๋ยวฉันมีคิวงานนะ ไม่ทันแล้ว!" เฮ่อยวี่ซิงพยายามจะชิ่งหนีอีกรอบ แต่ไม่สำเร็จ

"ถึงอย่างนั้นก็ต้องกิน ใครหน้าไหนทำให้กับข้าวที่ฉันทำมื้อนี้เหลือทิ้งไปหนึ่งในสี่ล่ะก็ ฉันจะจับคนนั้นแขวนประจานไว้หน้าตู้เย็น" เฉิงเจี๋ยเอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นยะเยือก

เฮ่อยวี่ซิงรีบยัดข้าวเข้าปากลวก ๆ สองสามคำ แล้วร้องบอกอย่างลนลานว่า "อิ่มแล้วครับ" ก่อนจะพุ่งพรวดออกนอกประตูไปทันที

เจิ้งสวินนึกขึ้นได้ว่ามีคนรออยู่ข้างล่าง จึงรีบกินตามไปด้วย

"ผมก็อิ่มแล้วเหมือนกัน"

พอกินเสร็จเขาก็รีบไปล้างหน้าแปรงฟันเปลี่ยนเสื้อผ้าอย่างรวดเร็ว แล้ววิ่งลงไปชั้นล่าง

ตอนนี้ที่โต๊ะอาหารจึงเหลือเพียงหวงเฮ่อกับเฉิงเจี๋ยสองคน

เฉิงเจี๋ยเหลือบมองประตูห้องที่ปิดสนิท ก่อนจะหันไปถามหวงเฮ่อ "วันนี้เจิ้งสวินก็มีตารางงานด้วยเหรอ ถึงได้รีบออกไปแต่เช้าขนาดนี้"

หวงเฮ่อใช้ส้อมจิ้มไส้กรอกชิ้นเล็กที่บั้งเป็นรูปปลาหมึกเข้าปากหนึ่งชิ้น พลางตอบว่า "เปล่าหรอก เจิ้งสวินจะกลับบ้านไปสืบทอดราชบัลลังก์น่ะ"

เฉิงเจี๋ย : ?

เขารู้ดีว่าหวงเฮ่อมักจะพูดจาไร้สาระไปเรื่อยอยู่เป็นประจำ จึงไม่ได้เก็บมาใส่ใจ

ทางด้านเจิ้งสวินก้าวกระโดดข้ามขั้นบันได วิ่งลงมาถึงชั้นล่างอย่างรวดเร็ว วันนี้เขาแต่งตัวสบายๆ สวมเสื้อขนเป็ดตัวสั้นกับกางเกงยีนส์สีอ่อน และสะพายกระเป๋าคาดอกสีเทา ดูไม่ต่างจากนักศึกษาที่กำลังเดินทางกลับบ้านช่วงปิดเทอมฤดูหนาว

อากาศข้างนอกหนาวจัด เจิ้งสวินซุกมือทั้งสองข้างไว้ในกระเป๋าเสื้อ มีผ้าพันคอดึงขึ้นมาปิดบังใบหน้าไปครึ่งหนึ่ง

เจิ้งหลินก็ลงมาจากรถแล้วเช่นกัน

"สวัสดี เจิ้งสวิน เจอกันอีกแล้วนะ"

"สวัสดีครับ สวัสดีครับ"

เจิ้งหลินสวมเพียงเสื้อโค้ตตัวยาวสีเทาเข้ม เจิ้งสวินแอบคิดในใจเงียบๆ ว่าพวกประธานจอมเผด็จการนี่จะแอบแปะแผ่นให้ความร้อนไว้ข้างในเสื้อโค้ตบ้างไหมนะ พลางก้าวขึ้นรถไป

พอขึ้นมาบนรถแล้ว เจิ้งสวินนึกย้อนไปถึงบรรยากาศคราวก่อน ก็เริ่มรู้สึกอึดอัดขึ้นมาเรื่อยๆ

คุณเจิ้งหลินหรือเถ้าแก่เจิ้งคนนี้ แม้ภายนอกจะดูเป็นคนดี แต่ก็เฉยเมยเย็นชาเกินไปจริงๆ

ทั้งที่เป็นประธานจอมเผด็จการเหมือนกันแท้ๆ แต่เฉิงเจี๋ยกลับพูดมากเอาเรื่องเลย

ขนาดประธานเฉิงก่อนภาพลักษณ์จะพังทลาย ยังพูดเยอะกว่าเจิ้งหลินเสียอีก

เจิ้งสวินไม่รู้จะชวนอีกฝ่ายคุยเรื่องอะไรดี เจิ้งหลินดูไม่น่าใช่คนที่ติดตามไอดอล ส่วนเรื่องในแวดวงประธานจอมเผด็จการ เขาก็ยิ่งไม่เข้าใจเข้าไปใหญ่

แต่ครั้งนี้ เจิ้งสวินกลับพบว่าตัวเองคิดมากไปเองล้วนๆ

เจิ้งหลินดูเหมือนจะทำการบ้านมาล่วงหน้า เป็นฝ่ายเปิดบทสนทนา ชวนเจิ้งสวินคุยถึงรายการวาไรตี้ที่เคยไปออก เพลงที่ปล่อยออกมา รวมถึงคลิปตัดช่วงไลฟ์สดสุดเพี้ยนไม่ซ้ำแบบของเขา

"เถ้าแก่ฉินเป็นเพื่อนของฉัน พอเขาบอกว่าจะขยายธุรกิจด้านไอดอล ฉันก็เลยพลอยหาข้อมูลไว้บ้าง" เจิ้งหลินเอ่ยถึงฉินอี้ขึ้นมาอย่างเป็นธรรมชาติ "พวกเธอสี่คนเป็นศิลปินรุ่นแรกที่บริษัทของเขาเซ็นสัญญาเข้ามา ฉันได้ยินเขาพูดถึงอยู่บ่อยๆ"

เจิ้งสวินสัมผัสได้ว่าน้ำเสียงของเจิ้งหลินยามเอ่ยถึงฉินอี้นั้นสนิทสนมคุ้นเคยมาก ดูท่าความสัมพันธ์ของทั้งสองคนจะดีมากจริงๆ

เขากลับลืมเรื่องของเจิ้งสวินคนนั้นไปเสียสนิท ชั่วขณะนั้นไม่ได้นึกเลยว่าหน้าตาของตนช่างเหมือนน้องชายของเจิ้งหลินขนาดไหน คิดไปแค่ว่าคงเป็นเพราะเห็นแก่หน้าเถ้าแก่ฉิน อีกฝ่ายถึงได้คอยดูแลเอาใจใส่ตนขนาดนี้

"ถึงผมจะไม่เคยเจอตัวจริงของเถ้าแก่ฉิน แต่ผู้จัดการเคยบอกว่าคุณบอสเป็นคนดีมากครับ"

"เขาแค่ได้เปรียบตรงที่สายตาเฉียบแหลมต่างหาก" เจิ้งหลินโพล่งขึ้นมาอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย

"เอ๊ะ?" เจิ้งสวินถึงกับงงไปชั่วขณะ

เจิ้งหลินเพียงยิ้มบางๆ โดยไม่ได้อธิบายอะไรเพิ่ม

เป็นไปตามที่เจิ้งหลินบอกไว้ ใช้เวลาเดินทางสี่สิบนาทีพอดีเป๊ะ ไม่คลาดเคลื่อนเลยแม้แต่น้อย

พอเห็นเส้นทางยิ่งแล่นก็ยิ่งเปลี่ยวจนเริ่มเห็นทิวเขา เจิ้งสวินเกือบจะคิดไปแล้วว่ามีคู่อริจ้างเจิ้งหลินมาลักพาตัวเขาหรือเปล่า และในตอนนั้นเอง รถก็จอดสนิทลง

เจิ้งสวินก้าวลงจากรถ พลางมองดู "บ้าน" ตรงหน้าที่เรียกได้เต็มปากว่าเป็นคฤหาสน์ไร่ขนาดใหญ่ แล้วถึงกับพูดไม่ออก

เจิ้งหลินเดินมาหยุดข้างกายเขา เอ่ยเรียบๆ ว่า "ที่นี่ค่อนข้างเงียบสงบ จะได้ไม่ไปรบกวนคนอื่น"

ไม่รบกวนคนอื่นจริงๆ นั่นแหละ

เจิ้งสวินกวาดสายตามองไปรอบๆ

ก็แถวนี้มันไม่มีแม้แต่เงาคนเลยสักคนต่างหากเล่า!