ตอนที่ 71 คุณคนเดียวก็เท่ากับหนึ่งวงแล้วนะ

พิลึกพิลั่นสิ้นดี แต่พอเป็นเรื่องของเจิ้งหลิน มันกลับดูสมเหตุสมผลขึ้นมาซะอย่างนั้น

เจิ้งสวินแทบอยากจะเขย่าคอเสื้อลากเฉิงเจี๋ยมาดูให้เห็นกับตา

——ดูซะว่าประธานจอมเผด็จการตัวจริงเขาทำตัวกันยังไง! ออร่าบารมีล้นเหลือขนาดไหน!

แล้วเขาก็อยากจะเขย่าตัวเรียกหวงเฮ่อมาดูอีกคนเหมือนกัน

——คราวนี้คงไม่ได้ถึงขั้นต้องสืบทอดราชบัลลังก์จริงๆ หรอกนะ?!

แน่นอนว่าคนที่เขาอยากลากตัวมาที่สุดก็คือเฮ่อยวี่ซิง

——อาจารย์เฮ่! สุดยอดทำเลฮวงจุ้ยสำหรับบำเพ็ญเซียนที่คุณตามหา อยู่นี่แล้ว!

……

ถึงจะทำใจยอมรับสภาพได้แล้ว แต่เจิ้งสวินก็ยังรู้สึกว่ามันไม่ค่อยเข้าท่าอยู่ดี

"มันหรูหราเกินไปแล้วครับพี่หลิน ผมแค่จะซ้อมเป่าโซวหน่า ไม่จำเป็นต้องใช้ที่ใหญ่โตขนาดนี้หรอก"

เจิ้งหลินบอกว่าไม่เป็นไร

"ปกติที่ตรงนี้ก็ปล่อยทิ้งไว้เฉยๆ ไม่ได้ใช้อยู่แล้ว เอามาใช้ประโยชน์บ้างก็ดีเหมือนกัน"

"ถ้าอย่างนั้นผมก็เอาเปรียบพี่แย่สิครับ" เจิ้งสวินครุ่นคิดครู่หนึ่ง ก่อนเอ่ยถามอย่างจริงใจ "เอาแบบนี้ดีไหมครับ ให้ผมแต่งเพลงให้พี่สักเพลง"

พอนึกถึงคนพวกนั้นที่เคยถูกเจิ้งสวินเอาไปแต่งลงในเนื้อเพลง เจิ้งหลินก็นิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะคลี่ยิ้มออกมาอีกครั้ง

"คำสัญญานี้ฉันรับไว้ก่อนแล้วกัน ไว้คิดออกว่าอยากได้เพลงแบบไหน ค่อยมาคุยกับเธออีกที"

"ได้เลยครับ ดีเลย"

เจิ้งสวินพยักหน้า คราวนี้ค่อยรู้สึกสบายใจขึ้นมาหน่อย

เจิ้งหลินบอกว่าข้างนอกหนาวเกินไป เข้าไปข้างในกันก่อนดีกว่า ภายในบ้านหรูหราเกินกว่าที่เจิ้งสวินจินตนาการไว้มาก แต่ก็ไร้ไออุ่นของคนอยู่อาศัยจริงๆ นั่นแหละ

เจิ้งหลินเล่าว่าพ่อครัวกับแม่บ้านไม่ได้อยู่ที่นี่ตลอดทั้งวันเพราะเขาไม่ชอบ เวลาว่างเขามักจะทำอาหารกินเอง ถ้าไม่ว่างค่อยเรียกพ่อครัวมา ส่วนเรื่องทำความสะอาดก็จะมีคนเข้ามาเก็บกวาดตามเวลาที่กำหนดไว้ทุกวัน

"นี่เป็นความเคยชินส่วนตัวของฉัน ถ้าเธอต้องการอะไรเพิ่มก็บอกได้นะ จะให้พวกเขามาคอยดูแลอยู่ที่นี่ทั้งวันก็ได้เหมือนกัน" เจิ้งหลินเอ่ย

เจิ้งสวินโบกมือปฏิเสธทันที

"ไม่ต้องลำบากขนาดนั้นหรอกครับ ผมแค่จะมาซ้อมวันละชั่วโมงสองชั่วโมงเอง"

เจิ้งหลินพยักหน้ารับ

"ไม่เป็นไร อยากได้อะไรเพิ่มเติมก็บอกฉันได้ตลอดเวลา ส่วนอาจารย์ที่จะมาสอนเครื่องดนตรี ฉันก็หาเตรียมไว้ให้เธอแล้ว"

"เอ๊ะ?"

เจิ้งสวินนึกไม่ถึงเลยว่าเจิ้งหลินจะลงมือรวดเร็วขนาดนี้

อาจารย์ท่านนี้สวมชุดสไตล์จีนประยุกต์และแว่นตาทรงกลม อายุราวหกสิบกว่าปี เดินมาหยุดอยู่ทางขวามือของเจิ้งหลิน แล้วเอ่ยทักทายเจิ้งสวิน

"สวัสดีครับคุณชายน้อยเจิ้ง ผมแซ่ไป๋ครับ"

อาจารย์ไป๋ท่านนี้ก็คือครูสอนโซวหน่าที่เจิ้งหลินจ้างมานั่นเอง

อาจารย์ไป๋ปรากฏตัวเพียงแวบเดียวก็เดินลับสายตาไป ไม่รู้ว่าไปรออยู่ในห้องไหนแล้ว

เจิ้งหลินเอ่ยขึ้นตอนนั้นว่า "อาจารย์ไป๋ฝีมือระดับสูงมาก จะต้องช่วยเรื่องการเรียนของเธอได้แน่นอน"

เจิ้งสวินอ้าปากค้างจนแทบคางหลุด "คือว่านะพี่หลิน ผมแค่อยากเล่นเป็นงานอดิเรกเฉยๆ ไม่ต้องถึงขั้นมืออาชีพขนาดนั้นก็ได้ครับ"

"ไม่เป็นไรหรอก ลองเรียนดูก่อน ถ้าเรียนแล้วรู้สึกว่ายากเกินไป เดี๋ยวฉันค่อยเปลี่ยนอาจารย์คนใหม่มาสอนเธอแทน"

ดูเอาเถอะ นี่แหละวิธีคิดของคนรวย ถ้าเด็กเรียนไม่รู้เรื่อง ก็ต้องเป็นความผิดของอาจารย์แน่นอน

เจิ้งสวินพูดไม่ออกไปชั่วขณะ ไม่รู้จะสรรหาคำไหนมาพูดดี

เจิ้งหลินคิดเผื่อไว้อย่างรอบคอบทุกด้าน เจิ้งสวินทำได้เพียงยืนอ้าปากค้างฟังอยู่ข้างๆ

ทั้งสองเดินสำรวจในบ้านกันคร่าว ๆ หนึ่งรอบ โดยมีเจิ้งหลินคอยบอกว่าห้องไหนใช้ทำอะไรบ้าง

ตอนนี้ทั้งคู่กลับมาที่ห้องนั่งเล่นอีกครั้ง เจิ้งสวินนั่งอยู่บนโซฟา มือถือน้ำผลไม้คั้นสดไว้ด้วยความรู้สึกซับซ้อนในใจ

อยู่ ๆ เขาก็นึกถึงเรื่องของเจิ้งสวินคนนั้นขึ้นมา

เจิ้งหลินนั่งอยู่บนโซฟาฝั่งตรงข้าม กำลังคุยโทรศัพท์เหมือนสั่งงานอยู่

พออีกฝ่ายวางสาย เจิ้งสวินก็ทนไม่ไหวอีกต่อไป จึงเอ่ยปากถาม "พี่หลินครับ เราเพิ่งจะรู้จักกันได้ไม่นาน พี่เองก็ยังไม่ได้รู้จักผมดีเลย ให้ผมมาอยู่ที่นี่แบบนี้ มันจะไม่ค่อยดีหรือเปล่าครับ"

"หืม?" เจิ้งหลินที่กำลังตอบข้อความชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะเงยหน้าขึ้น "ไม่มีอะไรไม่ดีนี่ ฉันบอกแล้วไงว่าบ้านหลังนี้ปล่อยไว้เฉย ๆ ก็ว่างอยู่ดี"

"ไม่ใช่เรื่องนั้นสิครับ"

นานทีปีหนเจิ้งสวินถึงจะรู้สึกลำบากใจขนาดนี้ เขารู้สึกว่าที่เจิ้งหลินคอยดูแลเอาใจใส่ตนขนาดนี้ คงเป็นเพราะหน้าตาเหมือนเจิ้งสวินคนนั้น แต่ถึงอย่างไรอีกฝ่ายก็เป็นพี่น้องที่ล่วงลับไปแล้ว การจะหยิบยกเรื่องนี้ขึ้นมาพูดลอย ๆ ก็ดูเสียมารยาทเกินไป

พอเห็นสีหน้าของเจิ้งสวินเปลี่ยนไปเปลี่ยนมา เจิ้งหลินก็ระบายยิ้มบาง ๆ

"ผมรู้ว่าคุณกำลังสับสนเรื่องของเจิ้งสวิน ไม่ต้องคิดมากหรอกครับ ผมบอกแล้วไงว่าเจิ้งสวินน้องชายผมป่วยเสียชีวิตไปหลายปีแล้ว ผมเองก็คิดถึงเขา พอได้มาเห็นคุณ ก็รู้สึกว่าเป็นวาสนาที่น่าอัศจรรย์มากจริง ๆ ผมยินดีที่จะช่วยส่งเสริมหน้าที่การงานของคุณเท่าที่พอทำได้ ถือซะว่า...เป็นการลงทุนกับดาวรุ่งที่มีแววก็แล้วกันครับ"

พอเจิ้งหลินอธิบายแบบนี้ เจิ้งสวินฟังดูก็รู้สึกว่าไม่มีอะไรผิดปกติ

พูดถึงตรงนี้ เจิ้งหลินก็ไม่คิดจะรั้งอยู่อีกต่อไป

"ที่บริษัทยังมีธุระ ผมคงต้องขอตัวก่อน กุญแจผมทิ้งไว้ให้คุณชุดหนึ่ง จะแวะมาเมื่อไหร่ก็ได้ แล้วเจอกันใหม่นะ เจิ้งสวิน"

พูดจบเจิ้งหลินก็เดินจากไป

ภายในบ้านอันเงียบสงัด ตอนนี้เหลือเพียงเจิ้งสวินที่นั่งอยู่บนโซฟาคนเดียว

เจิ้งสวินนั่งเหม่ออยู่พักหนึ่ง จู่ๆ ก็นึกอะไรขึ้นมาได้ จึงรีบควักโทรศัพท์มือถือออกมาจากกระเป๋าสะพายข้าง

มีเรื่องคิดไม่ตกก็ต้องพึ่งหัวหน้าวง เขาจึงต่อสายหาเฉิงเจี๋ยทันที

สัญญาณดังอยู่เพียงสองวินาที เฉิงเจี๋ยก็กดรับสาย

"มีเรื่องอะไรก็ว่ามา"

"เฉิงเจี๋ย!" เจิ้งสวินรัวคำพูดเล่าเรื่องราวตั้งแต่ต้นจนจบให้ฟังรอบหนึ่ง "นายว่าฉันโดนหลอกเข้าแล้วหรือเปล่าเนี่ย!"

เฉิงเจี๋ยยังไม่ทันได้อ้าปาก ปลายสายก็มีเสียงของหวงเฮ่อดังแทรกเข้ามา ฟังดูแว่วๆ เหมือนอยู่ไกล คล้ายกำลังล้างจานอยู่

หวงเฮ่อพูดออกมาประโยคเดียว

"ชัวร์เลยเพื่อน โดนหลอกชัวร์ร้อยเปอร์เซ็นต์"

"..."

เจิ้งสวินถึงกับพูดไม่ออก จังหวะนั้นเองเฉิงเจี๋ยก็เอ่ยขึ้นมาบ้าง

"ถึงปกติเวลาหวงเฮ่อพูดสิบประโยคจะเป็นเรื่องโกหกไปซะสาม เรื่องไร้สาระไปซะเจ็ดก็เถอะ แต่คราวนี้ฉันเห็นด้วยกับมันนะ"

เจิ้งสวินเริ่มจะงงๆ ขึ้นมาบ้างแล้ว

"อย่างฉันมีอะไรให้หลอกด้วยเหรอ"

"พวกที่โดนหลอกง่ายมักคิดว่าตัวเองไม่มีอะไรให้หลอก ถ้าฉันเป็นมิจฉาชีพ ฉันก็เล็งคนหลอกง่ายแบบนายนี่แหละ" เฉิงเจี๋ยรัวประโยคยาวเหยียดวกไปวนมา ทำเอาเจิ้งสวินยิ่งฟังยิ่งมึน

"แปลเป็นภาษาคนซิ"

"..."

เฉิงเจี๋ยเงียบกริบ ส่วนหวงเฮ่อที่ยืนอยู่ข้างๆ ระเบิดหัวเราะลั่น

"กัปตันเฉิงของเราหมายความว่า นายน่ะโดนหลอกเข้าเต็มเปาแล้วเจิ้งสวิน! รีบกลับบ้านไปซะไป ไม่งั้นคราวหน้านายได้ไปออกรายการเตือนภัยกลโกงแน่!"

เจิ้งสวินเองก็เตรียมตัวจะกลับอยู่แล้ว วันนี้เขาไม่ได้พกซอน่าติดตัวมาด้วย มาถึงนี่ก็เสียเที่ยวเปล่าๆ

เขาหยิบกุญแจติดมือแล้วผลักประตูเปิดออก ก็เห็นคุณไป๋คนนั้นยืนอยู่พอดี

"อาจารย์ไป๋ คุณยังอยู่อีกเหรอครับ" เจิ้งสวินแปลกใจ

คุณไป๋พยักหน้าให้อย่างเป็นกันเอง

"คุณเจิ้งน้อย ตอนนี้ว่างแล้วใช่ไหมครับ ถ้าอย่างนั้นผมสอนให้คุณสักหน่อยแล้วกัน"

"แต่วันนี้ผมไม่ได้เอาซอน่ามา จะเรียนได้เหรอครับ"

"ได้สิ สบายมาก ผมเองก็ไม่ได้เอามาเหมือนกัน"

"?"

เจิ้งสวินถึงกับยืนอึ้งกิมกี่ไปเลย

"คุณก็ไม่เอามา ผมก็ไม่ได้เอามา แล้วเราจะเรียนอะไรกันล่ะครับ ไม่มีซอน่าแล้วจะเป่ายังไง"

"ก็นั่งคุยเล่นเรื่อยเปื่อยกันแทนไงครับ"

คุณไป๋หย่อนตัวลงนั่งบนขั้นบันไดตรงลานบ้านทันที เจิ้งสวินจึงได้แต่นั่งลงตาม

จากที่เจ้าตัวแนะนำ เขานามสกุลไป๋ ชื่อว่าเฟยซื่อ

"ไป๋เฟยซื่อเหรอครับ อาจารย์ครับ ชื่อของคุณนี่มัน..." เจิ้งสวินเริ่มรู้สึกทะแม่งๆ ขึ้นมาแล้ว

อาจารย์ไป๋เฟยซื่อยังอุตส่าห์ช่วยแก้คำให้อีกต่างหาก

"เฟยซื่อ เฟยซื่อสิครับ เรียกผิดไม่ได้เชียวนะ"

อาจารย์ไป๋เริ่มคุยโวอย่างออกรสออกชาติ เจิ้งสวินนั่งฟังเขาโม้อยู่นานสองนาน ยิ่งฟังก็ยิ่งรู้สึกว่าชักไม่ชอบมาพากล

"อาจารย์ครับ คุณมาสอนซอน่าจริง ๆ หรือตั้งใจมาหลอกเอาเงินกันแน่ครับเนี่ย"

เจิ้งสวินไม่อ้อมค้อม ถามออกไปตรง ๆ ซึ่งอาจารย์ไป๋เองก็ตรงไปตรงมาพอกัน

"เอ๊ะ พูดจาแบบนั้นได้ยังไงกันครับคุณเจิ้งน้อย การที่ผมทำแบบนี้มันสบายใจกันทั้งสองฝ่ายนะ! ผมเคยสอนลูกคนรวยแบบคุณมาตั้งเยอะแยะ พอหมดคาบผมก็ได้ค่าสอน ส่วนคุณก็ได้เวลาส่วนตัว เราแฮปปี้กันทั้งสองฝ่าย แบบนี้ไม่ดีเหรอครับ"

ยิ่งฟัง ตาของเจิ้งสวินก็ยิ่งเบิกกว้างขึ้นเรื่อย ๆ

เจิ้งหลิน! คุณโดนหลอกเข้าให้จริง ๆ แล้ว!

"ผมจะโทรหาพี่ชายผม นักต้มตุ๋นอย่างคุณกล้าดียังไงถึงมาหลอกเอาเงินเจิ้งหลินได้!"

เจิ้งสวินพูดพลางควักโทรศัพท์มือถือออกมา แต่อาจารย์ไป๋กลับรีบกดมือเขาไว้เสียก่อน

"เฮ้ย ๆ ๆ คุณเจิ้งน้อย อย่าเพิ่งฟ้องสิครับ! เอาอย่างนี้แล้วกัน ในเมื่อคุณเป็นคนขยันใฝ่รู้ขนาดนี้ ตัวข้าคนนี้จะถ่ายทอดฝีมือของจริงให้คุณเอง"

"จริงเหรอครับ"

"ก็จริงน่ะสิ ฝีมือระดับเป่าในงานศพมาหลายสิบปีอย่างผม จะสั่งสอนเด็กหนุ่มเพิ่งเดบิวต์อย่างคุณไม่ได้เชียวเรอะ"

ระหว่างที่ทั้งคู่กำลังยื้อยุดกันอยู่นั้น นิ้วของเจิ้งสวินก็เผลอไปโดนหน้าจอ เสียงของเจิ้งหลินจึงดังขึ้นมา

"เจิ้งสวิน มีอะไรเหรอ" น้ำเสียงราบเรียบสุขุมของเจิ้งหลินดังลอดออกมา

"พี่หลินครับ คืออาจารย์ไป๋เขา—"

เจิ้งสวินยังพูดไม่ทันจบ อาจารย์ไป๋เฟ่ยซื่อก็ชิงตัดหน้าขึ้นมาก่อน

"คุณเจิ้งครับ พวกเรากำลังเรียนกันอยู่เลย! ผมกำลังสาธิตให้คุณครูเสี่ยวเจิ้งดูอยู่นี่ไงครับ"

แม้ในมือจะไม่มีซัวน่า แต่อาจารย์ไป๋กลับจีบปากทำเสียงเลียนแบบซัวน่าออกมาได้เหมือนเปี๊ยบ

เจิ้งสวินที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ถึงกับอ้าปากค้าง

เจิ้งหลินนิ่งฟังอาจารย์ไป๋โชว์โซโล่เสียงซัวน่าอยู่สองสามวินาทีก่อนจะเอ่ยขัด "พอแล้ว เจิ้งสวิน ตั้งใจเรียนกับอาจารย์ไป๋ให้ดีล่ะ"

"หา?"

เจิ้งสวินอุทานออกมาอย่างงุนงง แต่เจิ้งหลินนึกว่าเขารับคำแล้ว จึงกดตัดสายไปทันที

มองหน้าจอมือถือที่ดับมืดลง เจิ้งสวินก็ถึงกับมึนตึ้บไปเลย

เขาจ้องเขม็งไปที่ไป๋เฟ่ยซื่อ

"อาจารย์ครับ นี่มันวิชาเลียนเสียงชัด ๆ! จะเรียกว่าสอนซัวน่าได้ยังไง!"

ไป๋เฟ่ยซื่อหัวเราะแห้ง ๆ

"ก็แหม... วิชาเลียนเสียงมันหากินได้กว้างกว่านี่นา นอกจากเสียงซัวน่าแล้ว ผมยังทำเสียงขลุ่ย ผีผา แล้วก็ซอเอ้อร์หูได้ด้วยนะ"

"?"

เจิ้งสวินที่กำลังอึ้ง จู่ ๆ ก็คว้ามืออาจารย์ไป๋มาเขย่าขึ้นลงอย่างกระตือรือร้น

"อาจารย์ครับ แค่คุณคนเดียวก็เป็นวงดนตรีได้ทั้งวงแล้ว! พรุ่งนี้ผมจะพาเพื่อนร่วมวงมาเจอคุณให้ได้เลย!"